II SA/Ka 2405/02

II SA/Ka 2405/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-11-29
Data wpływu
2002-10-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Symbol z opisem
601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant sekretarz sądowy Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2004 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] r. inwestor W. G. wystąpił o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalno- usługowego położonego w S. przy ulicy [...] na działkach nr [...] i [...] obręb [...].
Decyzją z dnia [...] r. Starosta C. postanowił odmówić Panu W.G. zatwierdzenia projektu budynku mieszkalno- usługowego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalno- usługowego położonego w S. na działkach nr [...] oraz [...] obręb [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia przywołał przepisy art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2000 r. (prawdopodobnie z 7 lipca 1994 r.) Prawo budowlane (Dz. U. Nr 106, poz.1126). W uzasadnieniu podniesiono, że w związku ze złożeniem wniosku o uzyskanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalno- usługowego na działce nr [...] oraz [...] w S. stwierdzono, że złożona dokumentacja jest niekompletna i zawiera braki. Nałożono wówczas na inwestora obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów. Pomimo upływu wyznaczonego w tym celu terminu dokumentacja nie została uzupełniona. Złożony w tym zakresie wniosek inwestora o przedłużenie terminu do uzupełnienia niezbędnej dokumentacji został uwzględniony, jednakże pomimo upływu kolejnego terminu inwestor nie złożył nowej brakującej decyzji o warunkach zabudowy. Złożył natomiast wiele pism wyjaśniających, które jednak nie zostały uznane przez Starostę, który nie podzielił stanowiska inwestora, iż nakaz uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] obręb [...] stał się bezprzedmiotowy. Wobec powyższego wobec braku niezbędnej dokumentacji koniecznej dla uzyskania pozwolenia na budowę orzeczono jak na wstępie.
W wyniku odwołania wniesionego przez S.G. w imieniu inwestora W.G., Wojewoda [...] rozpatrując niniejszą sprawę, powołał się na art. 138 ( 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 35 ust. 3 oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) i utrzymał w mocy decyzję Starosty C. W uzasadnieniu potwierdził, że po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy terenu dla budowy budynku mieszkalno- usługowego (zabudowa luki pomiędzy budynkami nr [...] i [...]) na pgr. nr [...] i [...] w S. inwestor wystąpił o wydanie decyzji pozwolenia na planowaną budowę. Jednakże w trakcie tego postępowania ustalono, że nie została przedłożona konieczna i niezbędna w tym zakresie dokumentacja i dlatego, wyznaczając termin, zobowiązano inwestora do jej uzupełnienia. M.in. stwierdzając, że przedłożona decyzja o warunkach zabudowy dotyczy jedynie działki nr [...], zobowiązano inwestora do uzyskania i dołączenia do akt decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...] i wyznaczono stosowy termin. Analizując zebrany w sprawie materiał, Starosta C. stwierdził, że Inwestor nie uzupełnił dokumentacji, dlatego też odmówił wydania pozwolenia na budowę. Podkreślił, że planowana przez inwestora zabudowa luki pomiędzy budynkami [...] i [...] dotyczy dwóch działek budowlanych, a mianowicie działki nr [...] i [...]. Z dostępnych w sprawie dokumentów wynika jednak, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy jednie działki nr [...], nie obejmując działki nr [...]. Dodatkowo podniósł, że w aktach brak jest nadto uzgodnienia przedłożonego projektu budowlanego z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. G. zarzucając decyzji Wojewody [...] bezpodstawne pominięcie dowodów, co miało istotny wpływ na decyzje obu instancji, wniósł o ich uchylenie. Wyjaśnił, że współwłaściciele działki nr [...] brali udział w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania luki pomiędzy budynkami [...] i [...] oraz w fazie bezpośrednio poprzedzającej niniejsze postępowanie, zawierając m.in z inwestorem umowę dzierżawy na cele budowlane części parceli [...] objętej decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. Dodał, że problematyka własności działek na etapie ustalania decyzji o warunkach zabudowy nie miała znaczenia, bowiem decyzja ta określa jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji, która musi być zgodna z planem miejscowym. Dodaje, że przedmiotowa decyzja dotyczyła także działki nr [...], nie ma więc mowy o zmianie dotychczasowego zagospodarowania terenu tej działki. Zatem żądanie Starosty C. - wydania nowej decyzji dotyczącej warunków zabudowy działki nr [...], w warunkach obowiązywania decyzji z [...] r., jest jego zadaniem bezpodstawne.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi w całości, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że powodem odmowy wydania decyzji pozwolenia na zabudowę luki pomiędzy budynkami [...] i [...] -budynkiem mieszkalno- usługowym, były braki w przedłożonej dokumentacji budowlanej, a nie kwestie związane z prawem dysponowania nieruchomością nr [...].
Do wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia dołączona została bowiem decyzja ustalająca warunki zabudowy luki pomiędzy budynkami [...] i [...] na parceli nr [...] i [...] (obecnie działce nr [...]) położonej w S. przy ulicy [...]. Zdaniem Wojewody, decyzja określająca warunki zabudowy może stanowić wystarczającą podstawę do wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę tylko wówczas, jeżeli parcele gruntowe nr [...] i [...] (wymienione w przedłożonej decyzji) odpowiadają nowym działkom o numerach [...] i [...]. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że dawne parcele nr [...] i [...] (obecna działka [...]) nie odpowiadają działkom nr [...] i [...]. Planowana zabudowa obejmuje także część sąsiedniej działki nr [...] (dawne parcele gruntowe nr [...] i [...]), dla której nie zostały określone warunki zabudowy. Zgodnie z obowiązującymi przepisami wydanie pozwolenia na budowę musi być poprzedzone ustaleniem warunków zabudowy i zagospodarowania. Wobec faktu, iż inwestor nie przedstawił takiej decyzji dotyczącej planowanej zabudowy części działki nr [...], zgodnie z zapisem art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego musiało to skutkować odmową udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto wojewoda dodaje, że nie jest mu znana opinia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i to również stanowiło podstawę odmowy udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując sprawę zważył, co następuje:
Skarga została wniesiona w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.). Ustawa ta utraciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm). Stosownie do art. 97 ( 1 wymienionej ustawy sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził bowiem, wbrew stanowisku skarżącego, naruszenia prawa procesowego, jak i naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie. W tym miejscu należy wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawując kontrolę działalności administracji publicznej, zgodnie z art. 1 ( 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) dokonują jej pod względem zgodności z prawem.
W świetle obowiązujących przepisów (art. 32, 35) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) a także art. 39 i 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.jedn. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu m.in. obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem skarżący zamierzając doprowadzić do zabudowy luki pomiędzy budynkami przy ulicy [...] w S., zmuszony był uzyskać taką decyzję. Skarżący przedstawił decyzję z dnia [...] r.. Ustaliła ona warunki zabudowy i zagospodarowania terenu - budowę budynku mieszkalno- usługowego (zabudowa luki pomiędzy budynkami [...] i [...] ) na parceli gruntowej [...] i [...] w gminie S. W oparciu o tę decyzję wystąpił o wydanie kolejnej decyzji w planowanym procesie inwestycyjnym - pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Na podstawie zatem art. 35 prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji organ administracji architektoniczno-budowlanej przed zatwierdzeniem projektu budowlanego i wydaniem pozwolenia na budowę dokonuje sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania terenu lub działki z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz z przepisami, w tym przepisami techniczno- budowlanymi.
W rozpatrywanej sprawie nie sposób zarzucić organowi, by z naruszeniem przywołanego powyżej art. 35 ustawy Prawo budowlane, podjął zaskarżoną decyzję.
Jak wynika z całości przełożonych w sprawie dokumentów, inwestycja skarżącego polegająca na budowie budynku mieszkalno- usługowego w luce zabudowy ulicy [...] między budynkami [...] i [...] w S., dotyczy dwóch działek oznaczonych jako działki nr [...] i [...]. Dołączona do sprawy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania z dnia [...] r. dotyczy inwestycji na parcelach gruntowych nr [...] i [...] położonych przy ulicy [...] w S. Dodatkowo z decyzji tej wynika, że okres ważności tej decyzji został określony "do czasu obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S.". Skarżący twierdzi zatem, że przedstawił ważną decyzję o warunkach zabudowy, podnosząc także, że dotyczy ona obecnych działek o numerach [...] i [...].
Zdaniem Sądu, na podstawie zgromadzonych w sprawie dokumentów, trudno przyjąć i poprzeć interpretację przestawianą przez skarżącego. Faktem jest, że skarżący przedstawił wymaganą decyzję o warunkach zabudowy, ale z ustaleń organów obu instancji oraz analizy Sądu wynika, że wskutek zmiany oznaczeń gruntowych decyzja ta nie obejmuje całego, objętego zamierzeniem zabudowy, terenu. Wobec jednoznacznego stanowiska skarżącego, kwestionującego zasadność postępowania organów zobowiązujących go do uzupełnienia złożonej dokumentacji, dodatkową decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej zabudowy części działki [...] (wycofanie przez skarżącego m.in. wniosku o wydanie takiej decyzji) organy obu instancji przeprowadziły dokładne postępowanie wyjaśniające w zakresie działek objętych planowaną zabudową. Miało ono ustalić jednoznacznie, czy wymienione w przedłożonej przez skarżącego decyzji o warunkach zabudowy parcele nr [...] i [...] odpowiadają obecnym działkom o numerach [...] i [...]. Jak wynika z pism uprawnionych geodetów K.L. i A. K., granice obecnych działek nr [...] i [...], położonych w Obrębie [...], nie w każdym swoim fragmencie odpowiadają granicom parcel katastralnych, z których powstały. Działka nr [...], która powstała z parcel [...] i [...] jest większa, a działka nr [...] powstała z parcel [...] i [...] jest mniejsza. Nie sposób więc mówić, że działki o numerach [...] i [...] są tożsame z dawnymi parcelami [...] i [...] oraz [...] i [...]. Przeprowadzona analiza świadczy zatem o trafności rozstrzygnięcia organów administracyjnych, podnoszących słuszny zarzut, iż inwestor nie przedłożył wymaganej decyzji o warunkach zabudowy, dla działki nr [...]. W oparciu o przedłożone dokumenty można nadto stwierdzić, że także dołączona do akt sprawy decyzja o warunkach zabudowy dla parceli [...] i [...], wobec różnic powierzchni, także nie w pełni dotyczy działki nr [...]. Wobec braku decyzji poprzedzającej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie może być mowy o uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę.
Nie można natomiast uznać za zasadny zarzutu Wojewody w kwestii braku uzgodnienia projektu budowlanego z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, gdyż w aktach sprawy znajduje się decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zezwalająca a wykonanie powyższych robot budowlanych.
Biorąc jednakże powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjnym nie dopatrzywszy się w postępowaniu organów administracyjnych naruszenia prawa, stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) w zw. z art. 97 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) oddalił skargę.