II SA/Ka 2393/03

II SA/Ka 2393/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-05-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2003-09-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska
Szczepan Prax /przewodniczący/
Tadeusz Michalik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie: asesor WSA Beata Kalaga - Gajewska NSA Tadeusz Michalik (spr.) Protokolant: st,sekr.sąd. Urszula Smykała po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2005 r. sprawy ze skargi M. P. i W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę
Uzasadnienie
W. P. złożył w dniu [...] w Urzędzie Miasta C. wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego.
Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] Nr [...] przyznał wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy na okres [...] miesięcy tj. od dnia [...] do dnia [...] w kwocie [...] zł. miesięcznie, przy czym kwota [...] zł. była wypłacana zarządcy budynku. Następnie po otrzymaniu w dniu [...] zawiadomienia od zarządcy budynku o powstaniu zaległości w opłacaniu należności za zajmowany lokal, wymieniony organ decyzją Nr [...] do czasu uregulowania zaległości. W uzasadnieniu tej decyzji organ pierwszej instancji podał, że wstrzymanie wypłaty przyznanego dodatku mieszkaniowego nastąpiło w związku ze stwierdzeniem, iż wnioskodawca nie dokonuje dopłat do czynszu zgodnie z przyznanym dodatkiem.
Od tej decyzji W. P. złożył odwołanie wnosząc w nim o uchylenie zaskarżonej decyzji, gdyż bezpodstawnie przyjęto, że nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, w rozumieniu art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, podczas gdy w rzeczywistości płaci miesięczne kwoty od [...] po [...] zł. W uzasadnieniu wyjaśnił, że na kwotę [...] zł. składa się kwota [...] zł. za miejsce parkingowe na posesji oraz kwota [...] zł. jako dopłata do czynszu zgodnie z przyznanym dodatkiem mieszkaniowym. Zdaniem odwołującego się zaległości ponad te, które płaci, nie mają znaczenia z punktu widzenia zasad przyznawania dodatku mieszkaniowego, gdzie bierze się pod uwagę miedzy innymi tylko należności, jakie obowiązywałyby dla jego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy. A zatem według niego należności ponad te kwoty, wynikające z czynszu ustalonego przez zarządcę domu według zasady 3 % wartości odtworzeniowej lokalu oraz opłaty nieprzewidziane dla lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy, nie stanowią podstawy przyznania dodatku mieszkaniowego i tym samym brak wpłat ponad te należności, nie może stanowić podstawy wstrzymania wypłaty tego dodatku, jeżeli płaci należności w wysokości takiej, jakby jego lokal znajdował się w mieszkaniowym zasobie gminy.
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. działając na podstawie art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71, poz. 734) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu orzeczenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze zważyło, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71, poz. 734) dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej, na okres 6 miesięcy, licząc od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu złożenia wniosku. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty. Podniesiono, że punkt 12 wniosku dotyczący łącznej kwoty wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc (w którym składany jest wniosek) potwierdza zarządca domu. Wskazano, że wnioskodawca jest najemcą lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku położonym przy ul. D. [...] ,którego zarządcą jest M. S. Lokal ten nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy. Wymieniony zarządca podał w punkcie 12 wniosku łączną kwotę wydatków ponoszonych w związku z zajmowaniem wyżej wymienionego mieszkania w wysokości [...] zł. miesięcznie (w tym czynsz w wysokości [...] zł.) a ponadto stwierdził, że najemca płacił miesięcznie po [...] zł.
Zaznaczono, że z uwagi na fakt, że wymieniony lokal nie wchodzi w skład mieszkaniowego zasobu gminy, organ pierwszej instancji do celów obliczenia przysługującego wnioskodawcy dodatku mieszkaniowego zastosował przepis art. 6 ust. 5 i 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i ustalił, że łączna kwota wydatków na mieszkanie wynosi [...] zł. Na kwotę tę składa się czynsz oraz opłata za wywóz śmieci ([...] zł.) i opłata za wodę ([...] zł.). Przy czym zgodnie z postanowieniem § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. nr 156, poz. 1817) do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się te wydatki w wysokości 90 %.
Zaakcentowano, że w ust. 11 art. 7 cytowanej ustawy prawodawca postanowił, że w przypadku stwierdzenia, iż osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do, czasu uregulowania zaległości, a zatem z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że organ orzekający o przyznaniu dodatku mieszkaniowego ma wręcz obowiązek wstrzymać wypłatę dodatku jeżeli stwierdzi zaległości w opłacie należności za zajmowany lokal.
Wskazano, że w przepisie tym ustawodawca postanowił również, że jeżeli zaległości nie zostaną uregulowane w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku, to decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. Natomiast w przypadku uregulowania zaległości we wskazanym wyżej terminie, dodatek mieszkaniowy wypłaca się za okres, w którym wypłata była wstrzymana. Z regulacji zawartej w ust. 12 art. 7 ustawy wynika ponadto, że osoba, w stosunku do której z powodu nieuregulowania należności za zajmowany lokal wygasła decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, może wystąpić ponownie o jego przyznanie po uregulowaniu zaległości powstałych w okresie obowiązywania tej decyzji.
W tym stanie rzeczy SKO wskazało, iż organ pierwszej instancji na mocy zaskarżonej decyzji prawidłowo wstrzymał W. P. wypłatę dodatku mieszkaniowego przyznanego w wysokości [...] zł., gdyż nie opłaca on na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, a zaległości z tego tytułu wynoszą na dzień [...] czerwca [...] [...] zł. O fakcie tym zawiadomił organ pierwszej instancji zarządca domu pismem złożonym w dniu [...] w sekretariacie Wydziału Komunalnego Urzędu Miasta C.
Reasumując wskazano, że z uwagi na przedstawiony stan faktyczny sprawy, a także brzmienie art. 7 ust. 11 omawianej ustawy uznać należało, że odwołanie nie zasługujena uwzględnienie. Z treści powołanego przepisu wynika bowiem jednoznacznie, że wstrzymuje się wypłatę dodatku mieszkaniowego w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny. Podkreślono przy tym, że nie sposób wywieść z brzmienia tego przepisu stanowiska prezentowanego przez odwołującego się, że jakoby miał on obowiązek płacić na bieżąco tylko należności za zajmowany lokal mieszkalny, jakie obowiązywałyby dla jego lokalu, gdyby wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, a nie płacenie przez niego należności za ten lokal do pełnej wysokości wynikającej z umowy najmu lokalu (po odliczeniu oczywiście kwoty przekazanej przez organ zarządcy budynku) nie może stanowić podstawy wstrzymania wypłaty przyznanego dodatku mieszkaniowego.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. i M. P. domagali uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi odwolawczemu do ponownego rozpoznania. Podnieśli zarzut naruszenia przepisów art. 7 ust. 11, w zw. z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych. W uzasadnieniu skarg powtórzono zasadniczo zarzuty zaprezentowane już wcześniej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący powołując się na art. 6 ust. 6 pkt 1 i 2 wyżej powołanej ustawy prezentują stanowisko, że przedmiotowej sytuacji małżonkowie P. mają obowiązek płacić na bieżąco tylko należności za zajmowany lokal mieszkalny, jakie obowiązywałyby dla tego lokalu, gdyby wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, natomiast nie płacenie przez nich należności za ten lokal do pełnej wysokości wynikającej z umowy najmu lokalu, nie może stanowić podstawy wstrzymania wypłaty przyznanego dodatku mieszkaniowego.
W odpowiedzi na skargi organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości wcześniej zaprezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie mogła ona odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Niniejsza skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach przed dniem 01 stycznia 2004 r.. Z tą datą uległ zmianie stan prawy i w myśl postanowień art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tej sytuacji właściwym sądem administracyjnym do rozpatrzenia przedmiotowej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.
W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) /zwaną dalej p.p.s.a./ wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W szczególności należy podkreślić , że organ odwoławczy wyjaśnił sprawę w stopniu dostatecznym do jej merytorycznego rozstrzygnięcia. Zgromadził istotne dla sprawy dowody i prawidłowo je ocenił mając na uwadze całokształt zebranego materiału dowodowego , zasady logiki , doświadczenia życiowego i zawodowego. Ocena ta nie narusza prawa , a co za tym idzie nie sposób jej podważyć. Trafnie dowody te przyjął organ odwoławczy za podstawę poczynienia nie nasuwających zastrzeżeń ustaleń faktycznych , które z kolei uczynił przedmiotem poprawnych rozważań prawnych. W końcu zajęte stanowisko umotywował w sposób przekonujący stosownie do dyspozycji art.107 § 3 k.p.a. Wywody te prowadzą do wniosku , że zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom prawa procesowego.
Obowiązująca w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, jak i zaskarżonej decyzji ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. nr 71, poz. 734 z późn. zmianami) w art. 2, art. 5 do 7 i art. 17 regulowała zasady przyznawania i wypłacania dodatków mieszkaniowych osobie spełniającej łącznie dwa kryteria - powierzchniowe i dochodowe. Nie ulega wątpliwości, że skarżący małżonkowie P. spełniali te dwa kryteria.
Według oświadczenia zarządcy lokalu mieszkalnego zajmowanego przez skarżących, zawartego w zawiadomieniu z dnia [...] skarżący na dzień [...] mieli zaległość z tytułu czynszu na kwotę [...] zł.
W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną, która ma zasadnicze znaczenie dla jej rozstrzygnięcia jest zatem ustalenie co wchodzi w zakres pojęcia "należności za zajmowany lokal mieszkalny", bowiem zdaniem skarżących małżonków P. , powołujących się na art. 6 ust. 6 pkt 1 i 2 omawianej ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w przedmiotowej sytuacji mają oni obowiązek płacić na bieżąco tylko należności za zajmowany lokal mieszkalny, jakie obowiązywałyby dla tego lokalu, gdyby wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, natomiast nie płacenie przez nich należności za ten lokal do pełnej wysokości wynikającej z umowy najmu lokalu, nie może stanowić podstawy wstrzymania wypłaty przyznanego dodatku mieszkaniowego.
Stosownie do art. art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w przypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, do czasu uregulowania zaległości.
Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego, zalicza się wydatki pokrywane w ramach czynszu, opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu mieszkalnego i inne wydatki wynikające z odrębnych przepisów , przy czym jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy (art.6 ust. 6 pkt. 1).
Nieporozumieniem zatem jawi się łączenie przez skarżących małżonków Punio pojęć, z art. 7 ust. 11 omawianej ustawy " należności za zajmowany lokal mieszkalny" i pojęcia wydatków na taki lokal w rozumieniu art. 6 ust. 6 pkt. 1 tej ustawy. Wyraźnie bowiem ustawodawca zaznaczył, że w przypadku art. 6 ust. 6 chodzi tu o pojęcie kategorii "wydatki" tylko dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego ( ustalenia jego wysokości). Nie sposób przeto wywieść z brzmienia tego przepisu stanowiska prezentowanego przez skarżących , że jakoby mieli oni obowiązek płacić na bieżąco tylko należności za zajmowany lokal mieszkalny, jakie obowiązywałyby dla ich lokalu, gdyby wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, a nie płacenie przez nich należności za ten lokal do pełnej wysokości wynikającej z umowy najmu lokalu (po odliczeniu oczywiście kwoty przekazanej przez organ zarządcy budynku) nie może stanowić podstawy wstrzymania wypłaty przyznanego dodatku mieszkaniowego.
W świetle zacytowanych powyżej przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych i niekwestionowanej przez skarżących umowy najmu , należy stwierdzić, że w zakres pojęcia należności za zajmowany lokal mieszkalny wchodzi opłata całego czynszu określonego w umowie najmu. Bezspornym w sprawie jest, że skarżący nie uiszczali części należności z tytułu czynszu i tym samym nie opłacali na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, na co wskazuje powstałe zadłużenie pomimo, że w tym czasie korzystali z przyznanego im prawa do dodatku mieszkaniowego.
Wobec poczynionych ustaleń faktycznych i przedstawionego stanu prawnego sprawy uznać trzeba, że konieczne i uzasadnione było wstrzymanie skarżącym wypłaty dodatku mieszkaniowego. Tym samym prawidłowe było rozstrzygnięcie podjęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w trybie art. 138 § pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem zaistniała sytuacja wyczerpała przesłanki określone w art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W tym miejscu podkreślić trzeba, że skład orzekający w niniejszej sprawie związany jest normą prawną wyrażoną w treści wskazanych przepisów prawa, które odzwierciedlają wolę ustawodawcy i nie może przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji brać pod uwagę negatywnych dla skarżącego skutków prawidłowo podjętych rozstrzygnięć.
Przedstawione powyżej ustalenia faktyczne wbrew zarzutom skarżących pozwalają uznać, że wynikały z prawidłowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów wynikających z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można zatem aprobować zarzutów skarżących na okoliczność, że nie są oni zobowiązany płacić, całości wymaganej należności za mieszkanie, gdyż nie potwierdzają tego wskazane powyżej przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a niekwestionowana przez skarżących cywilno-prawna umowa najmu zobowiązuje ich do regulowania całości należności za zajmowany lokal ( w tym całości czynszu).
Stanowisko organów administracji zostało - zdaniem Sądu – wyczerpująco i starannie umotywowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazuje na podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Skarga zatem nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy p.p.s.a., ponieważ organy orzekające rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały stan faktyczny, jak i zastosowały przepisy prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.).
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm./ skargę należało oddalić, co orzeczono w sentencji.