II SA/Ka 1880/03

II SA/Ka 1880/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-04-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-07-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska /sprawozdawca/
Szczepan Prax /przewodniczący/
Tadeusz Michalik
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Sygn. powiązane
I OSK 1240/05 - Wyrok NSA z 2006-09-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędzia NSA Tadeusz Michalik Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta C. na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. nr 71, poz. 734) wstrzymano J. S. wypłatę dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż stronie decyzją z dnia [...] r. nr [...] przyznano dodatek mieszkaniowy w kwocie [...] zł. miesięcznie od dnia [...] do dnia [...] r. Jednocześnie organ pierwszej instancji ustalił, iż strona posiada zadłużenie w opłatach czynszowych oraz nie dokonywała dopłat zgodnie z wcześniejszą decyzją o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, co skutkuje wstrzymaniem decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy. Ponadto stwierdził, iż w przypadku nie uregulowania zaległości przez stronę w ciągu [...] miesięcy od dnia wydania przedmiotowej decyzji wygaśnięciu ulegnie decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego.
W odwołaniu złożonym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. strona oświadczyła, że decyzja ta jest krzywdząca i bezzasadna. Strona nie zgadza się z nią, gdyż "zaległość w kwocie [...] –zł. jest kwotą fikcyjnie naliczoną rzekomo za centralne ogrzewanie" zajmowanego przez stronę lokalu mieszkalnego i nie stanowi zadłużenia w opłatach czynszowych. Zdaniem strony Spółka A wynajmujący stronie zajmowany przez nią lokal mieszkalny nie ma prawa do ustalania cen za dostarczane do lokalu strony centralne ogrzewanie, gdyż jest tylko pośrednikiem w przekazywaniu tych należności do Spółki B w C. W związku z tym strona uznała, że skierowane do niej przez Spółkę A zawiadomienie o wzroście z dniem [...] r. opłaty za centralne ogrzewanie jest niezgodne z prawem i uiszcza opłatę za centralne ogrzewanie w dotychczasowej, niższej wysokości ustalonej w [...] z dnia [...] r.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji przytoczyło analogiczne motywy, jak w przypadku pierwszego rozstrzygnięcia wywodząc, że strona spełnia warunek wynikający z art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych, ponieważ w punkcie [...] wniosku strony zarządca jej lokalu mieszkalnego - Spółka A w C. wykazał zadłużenie z tytułu opłaty za centralne ogrzewanie w wysokości [...] - zł. Ponadto stwierdziło, że strona wnosiła za małe dopłaty do czynszu, niezgodne z wcześniejszą decyzją o przyznaniu dodatku mieszkaniowego. Tym samym organ I instancji miał obowiązek wstrzymać wypłatę dodatku mieszkaniowego, bowiem stwierdził zaległości w opłacie należności za zajmowany przez stronę lokal mieszkalny. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nie ma on kompetencji do orzekania w sprawach związanych z czynszem lub innymi opłatami za używanie lokalu mieszkalnego, a sprawa zasadności czy też prawidłowości naliczenia zadłużenia przez zarządcę lokalu mieszkalnego regulowana jest przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. nr 71, poz. 733 z późn.zm.) oraz przepisami ustawy z dnia 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego (tj. Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1070 z późn.zm.).
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie i zarzucił jej brak uwzględnienia w sprawie stanowiska producenta energii cieplnej, czyli Spółki B w C. Zdaniem skarżącego zarządca jego lokalu mieszkalnego – Spółka A w C. nie ma prawa ustalania wysokości opłaty za centralne ogrzewanie, gdyż nie jest producentem dostarczanej energii cieplnej i podtrzymał argumentację przytoczoną w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu zaznaczyło, że organy orzekające prawidłowo wstrzymały wypłatę dodatku mieszkaniowego, gdyż skarżący nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, a podnoszony przez skarżącego zarzut zasadności, czy też prawidłowości naliczenia zadłużenia przez zarządcę budynku, nie może być uwzględniony w tym postępowaniu. Organ odwoławczy przywołał ponadto okoliczności i argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzając, że nie znajduje podstaw do jej zmiany.
W piśmie z dnia [...] r. skarżący zaznaczył, że jego zdaniem rozliczenie za centralne ogrzewanie to jest opłata niezależna, czyli w żadnym przypadku nie dotycząca czynszu. Podniósł, że za lata [...] także wykazywano jego zadłużenie z tytułu centralnego ogrzewania, a mimo to wypłacano mu dodatek mieszkaniowy i nie wstrzymywano jego wypłaty.
Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2005 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że w okresie którego dotyczy zaskarżona decyzja nie płacił opłaty za centralne ogrzewanie w kwocie żądanej przez zarządcę lokalu mieszkalnego, ale uiszczał kwotę określoną wcześniej w [...] z [...] r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom administracji skutecznie zarzucić, iż przy wydaniu zaskarżonej decyzji naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego, czy też procesowego.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż mimo, że skarga została wniesiona pod rządami ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm./, to jednak podlega rozpoznaniu w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, zwanej dalej w skrócie: "ustawą p.p.s.a."/. Konsekwencja taka wynika z przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm./, który stanowi, że "sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
Na wstępie należy stwierdzić, iż stosownie do art. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej rozstrzygnięć. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wtedy, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Na mocy art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.
Obowiązująca w dacie wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, jak i zaskarżonej decyzji ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych ( Dz. U. nr 71, poz. 734 z późn. zmianami) w art. 2, art. 5 do 7 i art. 17 regulowała zasady przyznawania i wypłacania dodatków mieszkaniowych osobie spełniającej łącznie dwa kryteria - powierzchniowe i dochodowe. Nie ulega wątpliwości, że skarżący spełniał te dwa kryteria. Jednakże według oświadczenia zarządcy lokalu mieszkalnego zajmowanego przez skarżącego, zawartego we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, skarżący na dzień [...] r. miał zaległość z tytułu opłaty za centralne ogrzewanie w wysokości [...] zł. oraz od miesiąca [...] r., w okresie objętym sprawą administracyjną na bieżąco nie dopłacał podwyżki do tej opłaty.
W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną, która ma zasadnicze znaczenie dla jej rozstrzygnięcia jest zatem ustalenie co wchodzi w zakres pojęcia "należności za zajmowany lokal mieszkalny", bowiem zdaniem skarżącego rozliczenie opłaty za centralne ogrzewanie nie stanowi zadłużenia czynszowego.
Stosownie do art. art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w przypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, do czasu uregulowania zaległości. Zatem zgodnie z brzmieniem art. 6 ust. 1 i ust. 3-6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego, gdy lokal wchodzi w skład zasobu mieszkaniowego gminy, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie, zalicza się wydatki pokrywane w ramach czynszu (ust. 4 pkt 1 i ust. 6 pkt 1), opłaty za energię cieplną (ust. 4 pkt 6), wodę (ust. 4 pkt 6), odbiór nieczystości stałych i płynnych (ust. 4 pkt 6) oraz opłaty, poza czynszem, które obowiązują w zasobie mieszkaniowym gminy (ust. 6 pkt 23).
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący na podstawie umowy z dnia [...] r. jest [...] lokalu mieszkalnego, który wynajmuje od zarządcy – Spółki A w C. W § 3 tej umowy wskazano, że skarżący zobowiązuje się uiszczać miesięcznie czynsz oraz świadczenia wg cen w niej wyszczególnionych, w których między innymi wymieniono opłatę za centralne ogrzewanie. Przy czym o zmianie ich wysokości informuje skarżącego na piśmie zarządca przed rozpoczęciem miesiąca, od którego zmiana zostanie wprowadzona (§ 4 zdanie drugie [...]).
W świetle zacytowanych powyżej przepisów ustawy o dodatkach mieszkaniowych i zgodnymi z nimi zapisami [...] skarżącego, odpowiadając na zadane wcześniej pytanie, należy stwierdzić, że w zakres pojęcia należności za zajmowany lokal mieszkalny wchodzi także opłata za centralne ogrzewanie, czyli za dostarczoną skarżącemu do lokalu mieszkalnego energię cieplną.
Bezspornym w sprawie jest, że skarżący nie uiszczał części należności z tytułu dostaw energii cieplnej i tym samym nie opłacał na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, na co wskazuje powstałe zadłużenie pomimo, że w tym czasie korzystał z przyznanego mu prawa do dodatku mieszkaniowego. W świetle poczynionych ustaleń faktycznych i przedstawionego stanu prawnego sprawy uznać trzeba, że konieczne i uzasadnione było wstrzymanie skarżącemu wypłaty dodatku mieszkaniowego. Tym samym prawidłowe było rozstrzygnięcie podjęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w trybie art. 138 § pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem zaistniała sytuacja wyczerpała przesłanki określone w art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W tym miejscu podkreślić trzeba, że skład orzekający w niniejszej sprawie związany jest normą prawną wyrażoną w treści wskazanych przepisów prawa, które odzwierciedlają wolę ustawodawcy i nie może przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji brać pod uwagę negatywnych dla skarżącego skutków prawidłowo podjętych rozstrzygnięć.
Istotnym jest, że osoba, w stosunku do której z powodu nieuregulowania należności za zajmowany lokal mieszkalny wygasła decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, może wystąpić ponownie o jego przyznanie po uregulowaniu zaległości powstałych w okresie obowiązywania tej decyzji, o czym skarżący został poinformowany w decyzji pierwszoinstancyjnej.
Przedstawione powyżej ustalenia faktyczne wbrew zarzutom skarżącego pozwalają uznać, że wynikały z prawidłowej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie przekroczyły granic swobodnej oceny dowodów wynikających z art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można zatem aprobować zarzutów skarżącego na okoliczność, że rozliczenie za centralne ogrzewanie to jest opłata niezależna nie dotycząca czynszu, gdyż nie potwierdzają tego wskazane powyżej przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a zapisy [...] skarżącego regulują zarówno wysokość czynszu regulowanego, jak i opłat za świadczenia, do których uiszczenia skarżący został zobowiązany, a także określają warunki ich zmiany. Również na uwagę nie zasługuje odmowa skarżącego opłacania w podwyższonej wysokości opłaty za centralne ogrzewanie, która może być tylko przedmiotem powództwa cywilnego o ustalenie nieistnienia obowiązku nadpłaty zaległych wyrównań i dopłat do energii cieplnej. Odnośnie pozostałych zarzutów skargi, z uwagi na ich charakter i treść nie miały one znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W szczególności nie istotna jest podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż za lata [...] także wykazywano zadłużenie skarżącego z tytułu centralnego ogrzewania, a mimo to wypłacano mu dodatek mieszkaniowy i nie wstrzymywano jego wypłaty.
Stanowisko organów administracji zostało - zdaniem Sądu – wyczerpująco i starannie umotywowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje na podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wszechstronnego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Skarga zatem nie zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na cytowane na wstępie uregulowania ustawy p.p.s.a., ponieważ organy orzekające rozpatrujące niniejszą sprawę nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, gdyż prawidłowo oceniły zaistniały stan faktyczny, jak i zastosowały przepisy prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.).
Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm./ skargę należało oddalić, co orzeczono w sentencji.