II SA/Ka 1815/02

II SA/Ka 1815/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Ewa Krawczyk /przewodniczący/
Małgorzata Korycińska
Rafał Wolnik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 września 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie: NSA Małgorzata Korycińska Asesor WSA Rafał Wolnik – spr. Protokolant: referent stażysta Ewa Jędrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2004 roku, sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] nr [...] 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania
Uzasadnienie
W dniu [...] A. M. zwrócił się do Urzędu Gminy w K. z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w K. przy ul.[...], działka nr [...] i [...] dla inwestycji określonej we wniosku, jako dobudowa do istniejącego budynku mieszkalno-usługowego powierzchni przeznaczonej na garaże z poddaszem użytkowym i łącznikiem.
W wyniku przeprowadzonego postępowania w dniu [...] Wójt Gminy K. wydał decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zgodnie z wnioskiem inwestora, jednakże na skutek wniesionego przez R. S. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzja z dnia [...] postanowiło w trybie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
W uzasadnieniu wskazano, że inwestor nie wskazał we wniosku określenia funkcji obiektu, że funkcji tej nie określa również decyzja organu pierwszej instancji, a to z kolei uniemożliwia ocenę zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W dalszym toku postępowania przed organem pierwszej instancji wnioskodawca pismem z dnia [...] sprecyzował swój wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, wskazując, że projektowana inwestycja będzie się składać z garaży dla czterech samochodów, kotłowni opalanej gazem, trzech pokoi noclegowych oraz hallu. Włączniku znajdą się pralnia i szatnia z umywalnią dla pracowników oraz pomieszczenie biurowe – recepcja.
Już wcześniej, w toku wszczętego przez organ pierwszej instancji postępowania, jeden z jego uczestników R. S., właściciel sąsiedniej nieruchomości, zgłaszał swoje zastrzeżenia w stosunku do planowanej inwestycji. W szczególności podnosił, że nie wyraża zgody na rozbudowę istniejącego obiektu, albowiem uciążliwości, jakie są związane z jego funkcjonowaniem jeszcze bardziej staną się dokuczliwe po rozbudowie. Zaznaczył, że istniejący obiekt zrealizowany został bezprawnie, albowiem, jego zdaniem wcześniejsze decyzje w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w sprawie pozwolenia na budowę wydane zostały z naruszeniem prawa uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności.
[...] Nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji.
W uzasadnieniu tej decyzji wskazano m.in., że wnioskowana inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również, że wniosek inwestora spełnia formalne wygania ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 roku nr 15, poz. 139 z późn. zm.).
Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący R. S. W odwołaniu przede wszystkim wyraził on brak swojej zgody na realizację planowanej inwestycji. Powołał argumenty zgłaszane przez niego już wcześniej w toku postępowania. Skarżył się przede wszystkim na uciążliwości, jakie wiążą się z funkcjonowaniem obiektu i jakie nadal będą się z tym wiązać po dokonaniu rozbudowy. Wskazał na niezgodność zaskarżonej decyzji z zapisami planu zagospodarowania przestrzennego, który wskazywał m.in., że inne obiekty mogą być lokalizowane, o ile ich uciążliwość nie przekracza granicy działki. Wskazał, że nie jest możliwe, aby działalność polegająca na organizowaniu dyskotek i wesel nie powodowała uciążliwości dla niego i jego rodziny, albowiem budynek inwestora znajduje się zaledwie w odległości 6-7 m od granicy działki.
Rozpoznając to odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w dniu [...] wydało decyzję, na mocy której zmieniło decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej oznaczenia planowanej inwestycji oraz utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji w pozostałej części. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którymi wydanie decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uzależnione jest od zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu drugiej instancji zamierzenie inwestycyjne wnioskodawcy zgodne było z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Gminy K., a zatem organ pierwszej instancji nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ drugiej instancji stwierdził, że na tym etapie postępowania są one przedwczesne, zaś ochrona usprawiedliwionych interesów osób trzecich znajduje pełną konkretyzację na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł skarżący R. S. Poza powtórzeniem swoich argumentów prezentowanych w toku całego postępowania administracyjnego, skarżący wskazał, na inne toczące się postępowania administracyjne, cywilne, a także w sprawach o wykroczenia, które w jego pinii obrazują tak nielegalność, jak i uciążliwość przedmiotowej inwestycji.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z obowiązującym w dacie orzekania przez organy administracyjne przepisem art. 40 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 roku nr 15, poz. 139 z późn. zm.), w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W toku postępowania administracyjnego bezspornie ustalono, że teren, na którym planowana jest inwestycja, znajdował się, zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy K., w strefie oznaczonej symbolem A 14 M 3 oraz symbolem R. Planowana inwestycja miała być realizowana wyłącznie na tej części nieruchomości, która jest położona w strefie oznaczonej A 14 M 3 tj. na terenie zabudowy mieszkaniowo-usługowej i zagrodowej.
Plan zagospodarowania przestrzennego Gminy K. przewidywał dla tej strefy m.in. realizację w granicach zastanych podziałów własnościowych, lokalizację innych obiektów o uciążliwości nie przekraczającej granicy działki. Ponadto w planie zagospodarowania zapisano, że obiekty gospodarcze nie mogą powodować nadmiernej uciążliwości dla sąsiadującej zabudowy mieszkaniowej.
Przepisy powołanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nakładały na organy orzekające obowiązek badania zgodności zamierzonej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym aspekcie i przy tak skonstruowanych zapisach planu, wskazać należy, że do obowiązków organu należało zbadanie na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, czy zamierzone przedsięwzięcie będzie przedsięwzięciem uciążliwym w rozumieniu zapisów planu.
Takiego ustalenia w toku postępowania nie dokonano. Organ pierwszej instancji stwierdził co prawda w uzasadnieniu swojej decyzji, że projektowane zamierzenie inwestycyjne stanowić będzie dodatkową barierę dla wszelkich, ewentualnych uciążliwości, jakie może powodować dla otoczenia działalność inwestora, jednakże stwierdzenie to nie zostało poparte jakimikolwiek dowodami, ani też innymi argumentami, które mogłyby stanowić o zasadności takiego twierdzenia.
Dodatkowo wskazać należy, że w toku postępowania skarżący wielokrotnie zwracał uwagę na uciążliwości związane z już istniejącym obiektem, a zatem miał podstawy do tego, by sądzić, że rozbudowa tego obiektu może zwiększyć rozmiar tych uciążliwości. Nie sposób ocenić, czy obawy skarżącego były zasadne, albowiem w tym właśnie zakresie postępowanie przed organami administracyjnymi nie doprowadziło do ich wyjaśnienia.
Tym samym naruszone zostały przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności przepisy art. 7 i art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego, a naruszenie to zdaniem Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W niniejszej sprawie Sąd dopatrzył się w działaniu organów orzekających niezgodność ich działania z powołanymi wyżej przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.
Rozpoznając sprawę ponownie organ pierwszej instancji przede wszystkim będzie musiał dokonać ustaleń odnośnie obecnego stanu faktycznego. Ustalenia te winny zostać dokonane pod kątem zasadności dalszego prowadzenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Uzależnione to będzie od okoliczności, czy planowana inwestycja została już w części lub w całości zrealizowana..
Organ winien mieć również na uwadze zmiany przepisów prawa, jakie miały miejsce od czasu wydania zaskarżonej decyzji do chwili obecnej, a w szczególności w zakresie zagospodarowania przestrzennego i prawa budowlanego.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.s.a., w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn, zm.).
W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł po myśli art. 152 p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na zasadzie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w związku z art. 97 § 2 przepisów wprowadzających ustawę p.s.a.