II SA/Ka 1592/02

II SA/Ka 1592/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-02-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-07-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski /przewodniczący/
Łucja Franiczek
Włodzimierz Kubik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – del. Bonifacy Bronkowski, Sędzia NSA - del. Łucja Franiczek, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi K.C., A.C., J.C. i K.C. na uchwałę Rady Miasta I. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu planu miejscowego oddala skargę SW
Uzasadnienie
Uchwałą nr [...] z dnia [...] r. Rada Miejska w I. przystąpiła do sporządzenia zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta I. w rejonie ulic [...] – [...]. Powyższa zmiana ma polegać na innym przeznaczenia terenu w jednostce strukturalnej dotychczas oznaczonej jako "strefa ochrony środowiska przyrodniczego z dopuszczeniem różnych sposobów użytkowania nie zagrażających równowadze ekologicznej" w "tereny o zabudowie mieszkaniowo-usługowej". W związku z wyłożeniem przez Zarząd Miasta do publicznego wglądu tego projektu zarzut wnieśli K., A., J. i K. C. właściciele działki o nr ewid. [...], domagając się w piśmie z dnia [...] r. w przypadku zaprojektowania nowej drogi obok ich domu, wybudowania im nowego budynku mieszkalnego.
Zarząd Miasta I. nie uwzględnił zarzutu powiadamiając jednocześnie skarżących o terminie sesji Rady Miejskiej, na której miała się ona odnieść do nieuwzględnionych zarzutów i protestów. Do zawiadomienia dołączono informację, że projektowany przebieg ul. [...] został skorygowany w stosunku do pierwotnego projektu. Uchwałą z dnia [...] r. Rada Miasta I. nie uwzględniła wniesionego przez członków rodziny C. zarzutu. Zarząd Miasta przekazując pismem z dnia [...] r. kopię wymienionej uchwały, poprosił skarżących o wskazanie w terminie 14 dni rozwiązań, które mogłyby się przyczynić do usunięcia naruszenia ich interesu prawnego. W piśmie tym poinformowano także, że z uwagi na wprowadzone w projekcie planu zmiany będzie on ponownie wyłożony do wglądu od [...] do [...] r.
Dnia [...] r. Zarząd Miasta zorganizował kolejne spotkanie mieszkańców zainteresowanych projektowaną zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym samym dniu skarżący po raz drugi wnieśli zarzuty w stosunku do zmodyfikowanego projektu planu. W piśmie określonym jako protest sprzeciwiają się otoczeniu ich drogami z trzech stron i narażenia na wzmożony hałas i spaliny. Sad który obecnie jest z tyłu domu będzie spisany na straty, ponieważ nie będą mogli spożywać z niego owoców. Jeśli chodzi o dojazd do ul. [...] i [...] to ich zdaniem dotychczasowa ul. [...] w zupełności do tego wystarczała i wystarczy ją wyremontować.
Po zawiadomieniu przez Zarząd Miasta o terminie posiedzenia Rady Miasta, doręczono skarżącym w dniu [...] r. kopię uchwały nr [...] Rady Miasta I. z dnia [...] r. o nieuwzględnieniu wniesionych przez A., K., J. i K. C. zarzutów do projektu zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta I.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesionej w dniu [...] r. A., K., J. i K. C. domagają się dokładnego zapoznania się ze sprawą i sprawiedliwego wyroku. W uzasadnieniu skargi podkreślają, że Rada Miasta chce przeprowadzić drogę lokalną wzdłuż ich posesji. Zarzucają Radzie Miasta nie wzięcie pod uwagę faktu położenia ich domu w odległości 5 m od głównej ul. [...], charakteryzującym się dużym natężeniem ruchu. Planowana droga otoczy ich posesję z trzech stron. Podnoszą także, iż dla dobra ogółu poprzedni właściciel zgodził się na linię wysokiego napięcia, która biegnie 2 m obok domu, a słup stoi na ich polu, a teraz chce się ich ukarać tłumacząc, że tylko tam droga wyrządzi najmniejszą szkodę. Dodali także, iż dotychczasowa ul. [...] do tej pory wystarczała wszystkim mieszkańcom i nie była dla nikogo uciążliwa.
Odpowiadając na skargę Przewodniczący Rady Miasta I. wniósł o jej oddalenie. Podniósł on, że realizacja ul. [...] na odcinku obecnego przebiegu drogi gruntowej nie jest możliwa ze względu na przepisy o transporcie kolejowym a także bezpieczeństwo ruchu drogowego z uwagi na miejsce włączenia tej drogi do ul. [...], a to między wiaduktem kolejowym a istniejącym budynkiem mieszkalnym. Funkcją docelową proponowanej drogi publicznej jest wyłącznie lokalna obsługa terenów przewidzianych pod zabudowę jednorodzinną z dopuszczeniem ewentualnych usług związanych z tą zabudową. Wreszcie, że związana z tym projektem prognoza oddziaływania na środowisko, wykazała oddziaływanie planowanej drogi na jakość powietrza oraz klimat akustyczny na poziomie oddziaływania zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dodatkowo podniesiono też, że nieruchomość skarżących oprócz istniejącego budynku i najbliższego terenu znajduje się w strefie ochronnej związanej z przebiegającą nad nią dwutorową napowietrzną linią elektroenergetyczną 110 KV, a co zatem idzie na obszarze ograniczonego użytkowania. Zdaniem Przewodniczącego Rady Miejskiej niemożliwe było uwzględnienie sprzeciwu skarżących złożonych po pierwszym wyłożeniu projektu planu. Nie wyrażali oni bowiem zgody na lokalizację drogi na ich gruncie. Podnieśli oni również zarzuty wobec wyłożonej drugiej wersji projektu , mimo iż projektowana droga ma przebiegać tylko przez ok. 3,5 a działki gruntu należącej do skarżących.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) –dalej przepisy wprowadzające - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej p.s.a.
Rozpoznając skargę i oceniając zgodność z prawem podjętej w dniu [...] r. uchwały w sprawie odrzucenia zgłoszonego przez skarżących zarzutu do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta I. Sąd nie znalazł tak istotnych argumentów, które pozwoliłyby na stwierdzenie, iż odrzucenie wymienioną uchwałą zarzutu nastąpiło z naruszeniem prawa materialnego i procedur określonych w rozdziale 2 obowiązującej w chwili podejmowania uchwały ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.).
Treść zarzutów wniesionych do projektu zmiany planu miejscowego a także sformułowania zawarte w skardze sprowadzają się w istocie, do tego aby planowana droga przebiegała w innym miejscu jak najdalej od działki skarżących, a najlepiej śladem dotychczasowej drogi gruntowej. Uwzględnienie tego postulatu oznaczałoby badanie przez sąd administracyjny zaskarżonej uchwały pod kątem słuszności czy celowości przyjętych zamierzeń planistycznych, a zatem powodowałoby wchodzenie w kompetencje pozostające w wyłącznej gestii organu gminy co wynika z art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Na marginesie należy jednak stwierdzić, iż zgodnie z § 4a ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 5 maja 1999 r. w sprawie określenia odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew lub krzewów, elementów ochrony akustycznej, wykonywanie robót ziemnych, budynków lub budowli w sąsiedztwie linii kolejowych oraz sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych i pasów przeciwpożarowych ( Dz. U. Nr 47 poz. 476 ze zm.) budynki i budowle mogą być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, z tym że odległość ta od osi skrajnego toru nie może być mniejsza niż 20 m. Jednocześnie należy wyjaśnić, że w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ) przez budowlę należy rozumieć także m.in. drogę ( art. 3 pkt 2 ). W świetle zacytowanych przepisów przebudowa drogi gruntowej jaką aktualnie stanowi ul. [...] w I. nie może być dokonana jej dotychczasowym śladem, czego domagali się skarżący, bowiem droga ta jest położona zbyt blisko torów kolei piaskowej i stąd planiści musieli ustalić jej nowy przebieg.
Modernizacja i przedłużenie ul. [...] jest zgodna ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta I.
Procedura planistyczna została podjęta w następstwie prawidłowo podjętej uchwały o przystąpieniu zmian miejscowego planu. Osoby których interes prawny mógł być naruszony projektem ( właściciele nieruchomości położonych na obszarze objętym zmianami planu) zostały bezpośrednio zawiadomione na piśmie o wyłożeniu projektu zmiany planu. Sporządzona została prognoza oddziaływania na środowisko projektowanej drogi i wyłożona wraz z projektem do publicznego wglądu przez okres 30 dni (od [...] do [...] r.). Dodatkowo odbyło się spotkanie z mieszkańcami zainteresowanymi zmianą planu, gdzie dyskutowano o możliwościach innego przebiegu projektowanej drogi.
Zarząd Miasta w dniu [...] r. rozpatrzył wniesione przez skarżących zarzuty i w związku z ich nieuwzględnieniem, wniósł do Rady Miasta projekt uchwały w tej kwestii. Reasumując, kwestionowany przez skarżących projekt zmiany planu został przygotowany i przeprowadzony zgodnie z wymaganiami art. 12 i 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ( w ówczesnym jej brzmieniu).
Zaskarżona uchwała stosownie do treści art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym posiada uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym wymienia przesłanki jakie zdecydowały o takim a nie innym projektowanym przebiegu nowej drogi. Wskazano, że wzięto pod uwagę fakt, iż nad działką skarżących przebiega dwutorowa linia elektroenergetyczna wysokich napięć ( 110 kV), ta część działki stanowi więc pas terenu wykluczony spod zabudowy, a wzdłuż tego pasa ma przebiegać po działce skarżących projektowana droga.
W sprawie brak jest więc, przewidzianych w art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w związku z naruszeniem trybu postępowania oraz właściwości organów przy pracach nad projektem zmiany planu.
Odnosząc się do kwestii związanych z naruszeniem interesu prawnego skarżących należy zauważyć, że pierwotna wersja projektu planu rzeczywiście powodowała otoczenie budynku mieszkalnego skarżących z trzech stron drogami, bowiem jak wynika z treści zebranych w sprawie dokumentów, projektowany nowy przebieg ul. [...] miał przecinać działkę skarżących na dwie części i to w stosunkowo niewielkiej odległości od budynku mieszkalnego. Planiści mając jednak świadomość naruszenia interesu prawnego skarżących przygotowali drugą wersję przedmiotowego projektu. Zgodnie z nim planowana droga ma przebiegać tylko na niewielkim odcinku gruntu skarżących i to na drugim krańcu działki w stosunku do położenia budynku mieszkalnego, a dalej aż do ul. [...] granicą ich działki. W tym miejscu należy zacytować stwierdzenie Sądu Najwyższego zamieszczone w wyroku z dnia 18 stycznia 2002 r. sygn. akt III RN 192/00 (OSNP 2002/15/346). Otóż zdaniem Sądu Najwyższego przy ocenie uchwały rady gminy odrzucającej zarzut do projektu planu miejscowego należy starannie odróżniać zgodne z prawem i zasadą proporcjonalności postanowienia projektu ograniczające prawo własności nieruchomości od sprzecznych z prawem postanowień tego projektu, które nie ograniczają tego prawa lecz godzą w jego istotę. Dodatkowo za Naczelnym Sądem Administracyjnym należy powtórzyć, że nie ma obowiązku uwzględnienia zarzutu, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia nastąpiło zgodnie z prawem w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, władztwa planistycznego. Zgodnie z tym uprawnieniem rada gminy ustala przeznaczenie i zagospodarowanie terenów na podległym jej obszarze (wyrok NSA z 15 grudnia 1998 r. sygn. akt IV Sa 1259/98 – Lex nr 43697). W cytowanym wyroku NSA podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a tym bardziej projekt jego zmiany nie narusza stosunków własnościowych ani posiadania. Określa on jedynie przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu. Godzi się więc w tym miejscu podnieść, argument użyty w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, a także w odpowiedzi na skargę, a mianowicie dotyczący przebiegu nad działką skarżących linii elektroenergetycznej wysokich napięć. Okoliczność ta poważnie ogranicza wykorzystanie tego terenu (m.in. zakaz zabudowy, ograniczenie wysokości rosnących drzew), przy czym wynikające z tego faktu ograniczenie w wykorzystaniu tej nieruchomości zawiera już w sobie ograniczenia wynikające z lokalizacji w granicy działki, lokalnej drogi dojazdowej ( por. w tej kwestii art. 37 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).