II SA/Ka 154/02

II SA/Ka 154/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-04-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-01-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Symbol z opisem
621  Sprawy mieszkaniowe, w tym dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.), Sędzia NSA Szczepan Prax, Asesor WSA Beata Kalaga - Gajewska, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita, po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie dodatku mieszkaniowego oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] , wydaną w dniu [...] Prezydent Miasta T. wstrzymał z dniem [...] wypłatę dodatku mieszkaniowego, przyznanego M. S. na podstawie decyzji własnej nr [...] z dnia [...]., w wysokości [...] zł. Wydanie decyzji z dnia [...] nastąpiło w oparciu o art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś jej materialnoprawną podstawę stanowił przepis art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 2 lipca 1994r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 1998r. Nr 120, poz. 787 ze zm.). W treści uzasadnienia organ administracyjny powołał się na fakt, iż skarżąca od [...] nie wniosła należnych opłat z tytułu czynszu za zajmowany lokal. Doręczenie rzeczonej decyzji stronie nastąpiło w dniu [...]
W odwołaniu wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., M. S. podniosła, że "zaległa różnica opłat czynszowych nie jest tematem w sprawie" wywodząc, iż wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem obowiązującego prawa. Skarżąca powołała się nadto na okoliczność, iż pozbawienie jej dodatku mieszkaniowego pozostanie bez wpływu na wysokość osiąganego przez nią dochodu, ponieważ otrzyma wówczas zasiłek stały w większym rozmiarze. Strona wskazała jednocześnie, iż pozbawienie jej rzeczonego dodatku wywrze natomiast skutek w postaci konieczności dokonywania opłat w kasie Zakładu Budynków Miejskich, co z uwagi na zły stan zdrowia stanowi dla niej poważną niedogodność. Skarżąca złożyła przedmiotowe odwołanie w organie pierwszej instancji dnia [...]
Wraz z powyższym odwołaniem M. S. złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia, który uzasadniła brakiem udzielenia przez organ pierwszej instancji "wyczerpującej odpowiedzi z uzasadnieniem, o co zabiegała w kolejnych pismach" oraz otrzymaniem niepełnych informacji, przekazanych jej przez Prezydenta Miasta T. w zakresie przedmiotu wydanej decyzji.
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło przywrócenia terminu przewidzianego do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy podniósł, iż skarżąca została w treści decyzji z dnia [...] prawidłowo pouczona o prawie wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego za pośrednictwem organu pierwszej instancji w terminie 14 dni od daty jej doręczenia. Kolegium, powołując się na fakt, iż termin ten upłynął w dniu [...] wywiodło, że złożenie przez stronę odwołania, dokonane w dniu [...] nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia. Organ odwoławczy wskazał także, iż sporządzenie przez skarżącą pisma skierowanego do Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta w T. nastąpiło dopiero w dniu [...]., to jest już po upływie terminu do wniesienia odwołania. Brak jest zatem podstaw do uwzględnienia argumentu dotyczącego zależności pomiędzy uzyskaniem odpowiedzi na to pismo a zachowaniem rzeczonego terminu. W konsekwencji Kolegium uznało, iż we wniosku o przywrócenie terminu skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez jej winy.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. S. domagała się uchylenia postanowienia wydanego przez organ odwoławczy. Skarżąca oparła swe wywody na argumentacji analogicznej do zawartej w treści odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz we wniosku o przywrócenie terminu. Podniosła ponadto zarzut nieprawidłowego określenia wysokości dodatku mieszkaniowego, spowodowanego błędnym ustaleniem wysokości osiąganych przez nią dochodów otrzymywanych z tytułu zasiłku stałego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, raz jeszcze powołując się na okoliczności wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze organ administracyjny wywiódł, że odnoszą się one głównie do zasad udzielania wsparcia przez pomoc społeczną oraz przyznawania dodatków mieszkaniowych, co nie było przedmiotem wydanego przezeń postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W punkcie wyjścia należy jednak stwierdzić, że przedmiotowa skarga wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r., a więc w okresie, w którym postępowanie sądowoadministracyjne toczyło się według przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Trzeba w tym miejscu zauważyć, że wspomniany akt prawny z dniem 1 stycznia 2004r. utracił moc.
Obecnie w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym stosowana jest ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zgodnie zaś z art. 97 § 1 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z treścią art. 127 §1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji, stronie służy odwołanie. Odwołanie to wnosi się, stosownie do regulacji zawartej w art. 129 § 2 k.p.a., w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji.
W sprawie bezspornym jest fakt, że od daty doręczenia M. S. decyzji wydanej przez organ I instancji ([...]) do dnia złożenia przez nią odwołania ([...]) upłynęło 27 dni. Nie budzi zatem wątpliwości okoliczność, iż skarżąca, złożyła odwołanie z uchybieniem 14-dniowego terminu, określonego w przywołanym wyżej art. 129 § 2 k.p.a.
Jednocześnie podnieść trzeba, iż w myśl art. 58 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego, warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie okoliczności, że jego uchybienie nastąpiło bez winy strony. Z brzmienia przywołanej normy prawnej wynika zatem, że przesłanką wywierającą decydujący wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie przywrócenia terminu jest skuteczne wykazanie przez stronę, iż uchybienie to nastąpiło w związku z zaistnieniem okoliczności, za które nie ponosi ona winy.
W tym miejscu należy podkreślić, iż zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie, ocenę kwestii, czy przesłanka braku winy została spełniona, przeprowadzić należy w kontekście szczególnej staranności, jakiej można oczekiwać i wymagać od strony w zakresie prowadzenia swoich spraw (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 grudnia 2000r., sygn. akt: I SA/ Ka 1781/99). Pojęcie braku winy odnosi się zatem jedynie do sytuacji, gdy niemożność dokonania czynności procesowej w przepisanym terminie spowodowana została pojawieniem się przeszkody o charakterze obiektywnym, zaś strona nie mogła jej usunąć "nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku" (patrz: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002r., sygn. akt: V SA793/02 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2001r., sygn. akt: I SA 431/00).
Zważywszy przywołany wyżej stan prawny oraz okoliczności stanu faktycznego nie sposób uznać, aby skarżąca wykazała w sposób przekonywujący istnienie okoliczności braku swej winy. Podnieść trzeba, że wskazany przez stronę w treści skargi jak również we wniosku o przywrócenie terminu, fakt nieudzielenia przez Prezydenta Miasta T., wyczerpującej informacji odnośnie podstaw podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, nie stanowił przeszkody uniemożliwiającej dokonanie czynności procesowej, polegającej na wniesieniu środka odwoławczego z zachowaniem przepisanego terminu. Skarżąca mogła bowiem w przedstawionej sytuacji złożyć odwołanie a tym samym zainicjować postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, zwłaszcza, że w treści decyzji organu I instancji została prawidłowo pouczona, o uprawnieniu w tym zakresie oraz o terminie ustawowym, przewidzianym do dokonania omawianej czynności.
W tym stanie rzeczy należy dodać, że pozostałe podniesione w skardze zarzuty, dotyczące merytorycznych aspektów rozstrzygnięcia, w kwestii wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego nie mają znaczenia w zakresie oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia.
Mając na uwadze wszystkie przedstawione okoliczności należy stwierdzić, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcie jest zgodne z obowiązującym prawem. Dlatego na mocy art. 151 oraz art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr153, poz.1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr153 , poz.1271), skargę oddalono.