II SA/Ka 1332/02

II SA/Ka 1332/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-06-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Symbol z opisem
633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędziowie: NSA Szczepan Prax WSA Stanisław Nitecki Protokolant referent stażysta Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3) zasądza od Wojewody Ś. na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z upoważnienia Starosty B. na podstawie art.37j oraz art.6 pkt 6 lit.b) ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. z 2001 r. Dz.U. Nr 6, poz.56 ze zm.) odmówiono przyznania J.P. zasiłku przedemerytalnego od dnia [...] r.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że wnioskodawczyni nie spełnia warunków z art.37j ust.1 cyt. ustawy, bowiem z przedstawionych dokumentów wynika, iż po doliczeniu, aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych posiada ona łączny staż pracy wynoszący [...] lat i [...] miesięcy. Wskazał organ, że do stażu pracy nie zaliczono pracy wykonywanej na umowę zlecenie w firmie A, gdyż miesięczny zarobek wnioskodawczyni był niższy od najniższego wynagrodzenia.
W odwołaniu od tej decyzji J. P. zarzuciła, że organ nie uwzględnił prawomocnego wyroku Sądu Pracy, którym nakazano sprostowanie świadectwa pracy, w konsekwencji czego ostatni stosunek pracy został rozwiązany za wypowiedzeniem przez pracodawcę. Wyjaśniła, że zwolnienie z pracy otrzymała przez pocztę w dniu [...] r., w czasie przebywania na zwolnieniu lekarskim. Po zakończeniu leczenia zarejestrowała się w PUP w dniu [...] r. i wówczas wg przedstawionych dokumentów jej staż pracy wyniósł [...] lat [...] miesięcy i [...] dni. Zakwestionowała fakt niezaliczenia do okresu zatrudnienia pracy na umowę zlecenie, skoro pracodawca odprowadzał wszystkie wymagane prawem składki.
Zaskarżoną decyzją wydaną z upoważnienia Wojewody Ś. na podstawie art.138 § 1 pkt 1 kpa utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalił, że J. P. w dniu [...] r. zarejestrowała się w PUP w B. i decyzją z tego dnia została uznana za osobę bezrobotną. Jednocześnie odmówiono jej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...] r., gdyż z przedłożonej dokumentacji wynikało, że ostatni stosunek pracy został rozwiązany z dniem [...] r. bez zachowania okresu wypowiedzenia z winy pracownika. Ustalił też organ, że wówczas wnioskodawczyni posiadała okres uprawniający do zasiłku wynoszący [...] lat [...] miesięcy i [...] dni. W dniu [...] r. wnioskodawczyni przedłożyła wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...] r. nakazujący pracodawcy sprostowanie świadectwa pracy w części dotyczącej trybu rozwiązania umowy o pracę ze wskazaniem, że rozwiązanie umowy nastąpiło przez wypowiedzenie umowy przez pracodawcę. Organ stwierdził, że J.P. nabyła prawo do zasiłku od dnia [...] r. co wynika z decyzji wydanej w dniu [...] r.
Następnie w dniu [...] r. wnioskodawczyni złożyła wniosek o przyznanie zasiłku przedemerytalnego, który nie został uwzględniony przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że udokumentowany przez stronę okres uprawniający do zasiłku wynosi [...] lat, [...] miesięcy i [...] dni i obejmuje okresy: od [...]r. do [...]r. (tj. [...] rok, [...] miesięcy i [...] dni), od [...]r. do [...]r. (tj. [...] miesiące i [...] dni) od [...]r. do [...]r. (tj. [...] miesiące i [...] dni), od [...]r. do [...]r. (tj. [...] lat), od [...]r. do [...]r. (tj. [...] lata, [...] miesięcy i [...] dni), od [...]r. do [...]r. (tj. [...] lat [...] miesięcy i [...] dni), od [...]r. do [...]r. (tj. [...] rok, [...] miesiąc i [...] dni).
Ponadto okres [...] miesiąca i [...] dni aktualnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych.
Organ wskazał, że do okresu uprawniającego do zasiłku nie został zaliczony okres od [...] r. [...] r. gdyż z przedłożonych przez stronę umów zleceń (3 sztuki) wynikało, że miesięczny dochód osiągany z tytułu wykonywania tego zlecenia był niższy od obowiązującego w tym okresie najniższego wynagrodzenia pracowników. Zgodnie bowiem z rozporządzeniem MPiPS z dnia 29.01.1998 r. w sprawie najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników (Dz.U. Nr 16, poz.74 ze zm.) najniższe wynagrodzenie wynosiło: 700 zł – od 1.03.2000 r. do 31.12.2000 r. i 760 zł od 1.01.
2001 r. do nadal.
Przywołując treść art.37j ust.1 i 37l ust.1 i 2, a nadto art.24 ust.2 w zw. z art.23 ust.1 pkt 2 i 23 ust.2 pkt 1, 2, 4 i 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu organ odwoławczy stwierdził, że udokumentowany przez wnioskodawczynię na dzień [...] r. okres uprawniający do zasiłku jest niewystarczający do nabycia przez nią prawa do zasiłku przedemerytalnego w oparciu o art.37j ust.1 tej ustawy.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał, że J.P. w oparciu o przedłożone w dniu rejestracji świadectwo pracy z ostatniego zakładu pracy, prawa do zasiłku nie nabyła z uwagi na treść art.27 ust.1 pkt 4 w zw. z ust.2 pkt 3 cyt. ustawy. Maksymalny okres pobierania zasiłku (który w B. wynosił [...] miesięcy) pomniejszony został o okres "wyczekiwania" na nabycie zasiłku, zgodnie z art.25 ust.8 tej ustawy. W dacie złożenia przez odwołującą wyroku Sądu Pracy w oparciu o ten wyrok organ I instancji przyznał jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r., tj. złożenia tegoż dokumentu, stosownie do art.23 ust.6 ustawy, tj. od udokumentowania do niego prawa. Odwołująca od dnia złożenia wniosku o przyznanie zasiłku przedemerytalnego otrzymała więc zasiłek za okres od [...]r. do [...] r. i tylko ten okres podlega wliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku w oparciu o art.37l ust.1 cyt. ustawy w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2001 r.
Organ podkreślił też, że nie ma możliwości uznaniowego przyznawania zasiłków. Nadto wyjaśnił, iż z dniem 1.01.2002 r. wskutek nowelizacji ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu został skreślony art.37j tej ustawy oraz zapis w art.37l dotyczący możliwości doliczenia do okresu uprawniającego do zasiłku okresu aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję J.P. wniosła o ponowne rozpatrzenie jej sprawy i przychylne jej załatwienie. Zakwestionowała trafność rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji, a w zarzutach przedstawiła argumentację zawartą uprzednio w odwołaniu. Zaakcentowała, iż organy orzekające wadliwie oceniły skutki wynikające z prawomocnego wyroku Sądu Pracy, mające wpływ na przysługujący jej zasiłek przedemerytalny.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie prezentując argumentację zawartą uprzednio w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie sądowe nie zostało zakończone. Zatem stosownie do art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.
Nr 153, poz.1270) – zwanej dalej p.s.a.
W myśl art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) Sąd Administracyjny dokonuje kontroli aktów wymienionych w art.3 § 2 p.s.a. pod względem zgodności z prawem.
Z mocy art.3 pkt 13 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosownie wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwianiu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. Nr 154, poz.1793), z dniem 1 stycznia 2002 r. został skreślony art.37j w ustawie o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Jednakże w art.11 ust.2 tej ustawy zostało przyjęte unormowanie, że organy orzekające były zobligowane do rozpoznania przedmiotowej sprawy w oparciu o stan prawny obowiązujący do dnia 31 grudnia 2001 roku.
Zgodnie z art.37j ust.1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. z 2003 r. (Dz.U. Nr 58, poz.514 ze zm.) zasiłek emerytalny przysługiwał osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku oraz posiadającej okres uprawniający do emerytury jeżeli posiada okres uprawniający do zasiłku wynoszący 30 lat dla kobiet lub 25 lat, w tym co najmniej 15 lat wykonywania prac uznanych w przepisach emerytalnych za zatrudnienie w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Natomiast stosownie do art.37l ust.1 i 2 tej ustawy prawo do zasiłku przedemerytalnego przysługiwało na wniosek osobie, która w dniu rejestracji lub w okresie pobierania zasiłku spełniała warunki do jego nabycia, do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku. Zasiłek w takim wypadku przysługuje od następnego dnia po dniu złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień z zastrzeżeniem art.27 ust.1 pkt 3-6 i ust.2 pkt 2-4. Na okres uprawniający do zasiłku o którym mowa w art.37j ust.1 cyt. ustawy, zgodnie z art.24 ust.2 tej ustawy składają się okresy zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej lub prowadzenie pozarolniczej działalności wymienione w art.23 ust.1 pkt 2 jeżeli osiągał z tego tytułu wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia pracowników, a także okresy wymienione w art.23 ust.2 pkt 1, 2 4 i 5 ustawy.
Przy uwzględnieniu powyższych uregulowań stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja została wydana bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a zatem z naruszeniem reguł zawartych w art.7 i 77 § 1 kpa.
Organ orzekający w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uznał, że skarżąca udokumentowała okres uprawniający do zasiłku wynoszący [...] lat, [...] miesięcy i [...] dni, na który składał się okres z tytułu zatrudnienia w rozmiarze [...] lat [...] miesięcy i [...] dni oraz okres aktualnie pobieranego zasiłku w rozmiarze [...] miesiąca i [...] dni.
Do okresu tego organ orzekający nie zaliczył okresu wykonywania przez skarżącą pracy na umowę zlecenie tj. w okresie od dnia [...]r. do [...] r. To stanowisko organu orzekającego należy uznać za trafne. Z załączonych do akt sprawy kserokopii umów zlecenie z dnia [...] r. oraz rachunków zapłaty wynagrodzenia wynika, że miesięczny dochód osiągany z tytułu wykonywania tego zlecenia był niższy od obowiązującego w tym okresie najniższego wynagrodzenia pracowników. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 stycznia 1998 r. w sprawie najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników (Dz.U. Nr 16, poz.74 ze zm.) najniższe wynagrodzenie wynosiło: w okresie od 1.03.2000 r. do 31.12.2000 r. – 700 zł, a od 1 stycznia 2001 r. – 760 zł miesięcznie. Natomiast skarżąca w w/w okresie za wykonywane zlecenie otrzymywała kwotę brutto [...] zł miesięcznie.
Z treści art.23 ust.1 pkt 2 lit.c) w zw. z art.24 ust.2 cyt. ustawy wynika, że do okresu uprawniającego do zasiłku zalicza się okresy wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne z Funduszu Pracy stanowiła kwota co najmniej najniższego wynagrodzenia.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do przyjęcia, że w w/w okresie wykonywania przez skarżącą pracy na umowę zlecenie nie osiągała ona wynagrodzenia o jakim mowa w art.23 ust.1 pkt 2 lit.c cyt. ustawy.
Nie można jednak uznać, że w pozostałym zakresie stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest trafne.
Zgodnie z art.24 ust.2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do okresu uprawniającego do zasiłku zalicza się także okresy wymienione w art.23 ust.2 pkt 1, 2, 4 i 5 tej ustawy. Z kolei przepis art.23 ust.2 pkt 5 ostatnio powołany stanowi, że do okresu tego zalicza się także okres, za który przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organy orzekające z tytułu udokumentowanego zatrudnienia skarżącej zaliczyły m.in. okres zatrudnienia skarżącej w firmie A w B. od [...]r. do [...] r., a więc wynikający ze świadectwa pracy z dnia [...]r. Rozwiązanie tego stosunku pracy nastąpiło bez wypowiedzenia. Skarżąca następnie złożyła do akt sprawy odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...]r. (sygn. [...]), z treści którego wynikało, że jej powództwo o odszkodowanie przeciwko pracodawcy uwzględniono. Podobnie jak uwzględniono powództwo o sprostowanie świadectwa pracy. Zatem wymagało ustalenia, czy skarżącej przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy i za jaki okres. Z treści art.61 kp wynika, że do pracownika, któremu przyznano odszkodowanie na podstawie przepisów tego rozdziału XI stosuje się odpowiednio art.51 § 2 kp. Zgodnie z art.51 § 2 kp pracownikowi, któremu przyznano odszkodowanie wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy odpowiadający okresowi, za który przyznano odszkodowanie. Okoliczność ta jest istotna w sprawie dotyczącej zasiłku dla bezrobotnych, gdyż zgodnie z art.24 ust.2, okres o którym mowa w art.23 ust.2 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, zalicza się do okresu uprawniającego do zasiłku. Okoliczność ta wymaga zatem wyjaśnienia poprzez przeprowadzenie stosownego postępowania dowodowego. W tym wypadku ustalenie powyższych okoliczności powinno nastąpić w oparciu o akta sądowe sprawy, w której przyznano skarżącej stosowne odszkodowanie oraz w oparciu o jej wyjaśnienia i ewentualne inne dowody.
Zgodnie z art.37l ust.1 cyt. ustawy, do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ orzekający w oparciu o ostatnio powołany przepis zaliczył skarżącej do okresu uprawniającego do zasiłku okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. do [...]r. Co do tych ustaleń faktycznych organ odwoławczy odwołał się do faktu, iż w dniu [...] r. skarżąca przedłożyła wyrok Sądu nakazujący zmianę trybu rozwiązania umowy o pracę na wypowiedzenie dokonane przez pracodawcę z zachowaniem okresu wypowiedzenia. W myśl art.23 ust.1 cyt. ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowanie się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art.27. Z kolei przepis art.27 ust.1 pkt 4 tej ustawy stanowi, że prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem się spowodował rozwiązanie ze swej winy stosunku pracy bez wypowiedzenia. Bezrobotnemu, o którym mowa w ust.1, spełniającemu warunki określone w art.23 zasiłek przysługuje po okresie 180 dni od dnia zarejestrowania się – w przypadku wymienionym w ust.1 pkt 4 (art.27 ust.2 pkt 3 ustawy).
Uwzględniając powyższą regulację trafnie organ I instancji decyzją z dnia [...] r. odmówił przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia rejestracji, skoro z przedstawionych wówczas dokumentów wynikało, że w sprawie występowała sytuacja, o której mowa w art.27 ust.1 pkt 4 tej ustawy.
Jednakże należy zauważyć, że skarżąca w dniu [...] r. złożyła do organu I instancji odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia [...]r. (sygn. [...] ) i w związku z tym złożyła wniosek, w którym domagała się: "przywrócenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych zgodnie z tym wyrokiem oraz wyrównania w/w zasiłku, zgodnie z prawem przewidzianym".
W oparciu o w/w wniosek organ I instancji w dniu [...] r. wydał decyzję przyznającą skarżącej prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] r. Organ powołał się przy tym na treść art.23 ust.1 i 2, 24 cyt. ustawy. W uzasadnieniu zaś wskazał jedynie, że z przedstawionych dokumentów wynika, iż skarżąca w dniu rejestracji spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku.
Natomiast organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu, a dotyczących nieuwzględnienia okoliczności wynikających z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] r. wywiódł, że zasiłek dla bezrobotnych został przyznany skarżącej w oparciu o treść art.23 ust.6 cyt. ustawy tj. od dnia udokumentowania do niego prawa. Za udokumentowanie tego prawa uznał złożony przez skarżącą wyrok Sądu Rejonowego.
Otóż na tle okoliczności rozpoznawanej sprawy nie można uznać, że powyższy pogląd jest trafny.
Przepis art.23 ust.6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu mówi o "udokumentowaniu przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku". Wówczas prawo do zasiłku zgodnie z tym przepisem przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art.25 ust.1.
Przepis ten należy w ten sposób rozumieć, że bezrobotny dopiero po przedłożeniu stosownych dokumentów spełniał warunki do nabycia prawa do zasiłku, a więc uprawnienie to nie przysługiwało mu w dniu rejestracji bo na ten dzień nie udokumentował tych uprawnień. Przepis ten nie ma zaś zastosowania do sytuacji, gdy uprawnienie to przysługiwało bezrobotnemu na dzień rejestracji, a jedynie nie mógł go wykazać w tym czasie stosownymi okolicznościami sprawy czy dowodami. Za taką wykładnią przepisu art.23 ust.6 tej ustawy przemawia to, że w przepisie tym ustawodawca odwołuje się do art.25 ust.1 cyt. ustawy. Z kolei w przepisie art.25 ust.1 cyt. ustawy ustawodawca wskazuje, że okres pobierania zasiłku ulega skróceniu m.in. w sytuacji określonej w ust.8 tego przepisu, gdzie odwołuje się do art.27 ust.1 pkt 1-4. Analogiczne odesłanie zawiera przepis art.23 ust.1 cyt. ustawy (..."z zastrzeżeniem art.27..."). Oznacza to, że skrócenie okresu pobierania zasiłku, o którym mowa w art.23 ust.1 tej ustawy z przyczyny wymienionej w art.27 ust.1 pkt 4 ustawy, czy to bezpośrednio po zarejestrowaniu czy to po udokumentowaniu okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od zarejestrowania, następuje wyłącznie, gdy wykazane są okoliczności, o których mowa w art.27 ust.1 pkt 4 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Natomiast ujawnienie nowych okoliczności prowadzi w konsekwencji do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych stanowi samoistną podstawę do wznowienia postępowania (por. "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. B.Adamiak, J.Borkowski, Wyd. Beck W-wa 2000, str.582).
W orzeczeniu z dnia 25 czerwca 1985 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć także okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy (sygn.akt I SA 198/85, opubl. ONSA 1985, Nr 1, poz.35).
Zatem w ocenie Sądu organ odwoławczy przed rozpatrzeniem odwołania skarżącej od decyzji organu I instancji odmawiającej jej przyznania zasiłku przedemerytalnego, winien był rozważyć (działając w tym zakresie jako organ nadzoru), czy decyzja z [...] r. nr [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, wobec czego czy nie powinna być wzruszona w trybie nadzwyczajnym. Treść pisma skarżącej z dnia [...]r. (karta [...] akt adm.) wraz z załączonym do niego odpisem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego (sygn [...]) sugerowała bowiem, że stanowiło ono wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. w części odmawiającej skarżącej prawa do zasiłku od dnia [...] r. Data wydania w/w wyroku, data wniosku do Urzędu Pracy wskazywałyby, że zachowany został termin z art.148 § 1 kpa. Fakt, że skarżąca nie odwołała się od decyzji z dnia [...] r. nie może być przeszkodą do jej wzruszenia w trybie nadzwyczajnym, w szczególności, gdy z jej uzasadnienia wynikało, że strona udokumentowała, iż w dniu rejestracji spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku.
Skoro organ I instancji w podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia powołał przepis art.23 ust.1 i 2 oraz art.24 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, to skarżąca mogła pozostawać w przekonaniu, że okres ten ma zaliczony do okresu uprawniającego do zasiłku.
Skuteczne wyeliminowanie z obrotu prawnego we właściwym trybie decyzji z dnia [...] r., umożliwiłoby wzruszenie ostatecznej decyzji z dnia [...] r. w drodze wznowienia postępowania administracyjnego w tej sprawie.
Wyjaśnienie wszystkich wyżej przedstawionych kwestii umożliwiłoby dopiero organowi orzekającemu ustalenie, czy w przypadku skarżącej zostały spełnione przesłanki z art.37j ust.1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.s.a. orzekł jak na wstępie. Mając na uwadze zakres rozstrzygnięcia objętego zaskarżoną decyzją na podstawie art.152 p.s.a. Sąd orzekł, że nie podlega ona wykonaniu. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art.200 i 209 p.s.a.
Sw