II SA/KA 1288/03

II SA/Ka 1288/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-05-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-05-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Ewa Krawczyk /przewodniczący/
Stanisław Nitecki
Włodzimierz Kubik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk Sędziowie: WSA Włodzimierz Kubik (spr.) Stanisław Nitecki Protokolant sekretarz sądowy Elwira Massel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2005 r. sprawy ze skargi Sp. z o.o. A w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zgłoszenia robót budowlanych o d d a l a s k a r g ę
Uzasadnienie
Skarga została wniesiona na decyzję Wojewody [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] r. nr [...] umarzającą w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne w sprawie zgłoszenia przez Spółkę z o. o. A zamiaru przystąpienia do robót budowlanych związanych z ustawieniem podświetlanej konstrukcji reklamowej na działce nr [...] obręb B. k. m. [...] w K. Przedmiotowy nośnik reklamowy miał zostać zainstalowany poza pasem drogowym i składał się z dwóch tablic o wymiarach 3 x 6 m oraz słupa o wysokości 4 m i średnicy 0,35 m.
Organ I instancji umarzając postępowanie w sprawie dokonanego zgłoszenia podał, że jest ono bezprzedmiotowe, gdyż dotyczy robót budowlanych, których wykonanie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę po uprzednim uzyskaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.
W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik inwestora wskazał, że decyzja organu I instancji wydana została z rażącym naruszeniem prawa materialnego, a to art. 29 ust. 2 pkt 2 i 30 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ze zm.), jak również narusza przepisy proceduralne, a w szczególności art. 7 – 11 i 107 § 2 k.p.a. W świetle art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, wywodziła odwołująca się Spółka, pozwolenia na budowę wymaga instalowanie reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych wyłącznie poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, wznoszenie zaś tego rodzaju obiektów w obszarach zabudowanych wymaga tylko dokonania zgłoszenia. Zdaniem odwołującej się Prezydent Miasta K. w swojej decyzji nie wskazał też na okoliczności uzasadniające nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, które zostały wymienione w art. 30 ust. 3 Prawa budowlanego. Spółka powołała się także na tezy zawarte w dwóch wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2000 r. sygn. akt IISA/Lu 147/00 i z dnia 19 grudnia 2000 r. IISA/Po 1799/00 (oba nie publikowane).
Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu administracji architektoniczno-budowlanej I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji podał on, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z wykonaniem obiektu budowlanego składającego się z podstawy żelbetowej, stalowej konstrukcji nośnej oraz tablicy reklamowej. Z realizacją tego obiektu jest więc związane wykonanie szeregu robót budowlanych, których nie można zakwalifikować jako remontu , czy instalacji. To ostatnie pojęcie wprawdzie nie zostało zdefiniowane w ustawie Prawo budowlane, jednak nie można go w żaden sposób odnieść do zakresu planowanych robót. Instalowaniem można, bowiem co najwyżej określić wyłącznie montaż ekranu reklamowego na wcześniej wykonanej konstrukcji nośnej.
W skardze wniesionej jeszcze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca spółka podnosi te same argumenty co w odwołaniu od decyzji organu I instancji domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł zaś o jej oddalenie podtrzymując treść uzasadnienia zawartego w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej zwanej Poppsa.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Sąd uznał bowiem, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym oraz nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Kontrola ta polega w szczególności na zbadaniu, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa materialnego i procesowego. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa stosownie do przepisów zawartych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. . Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U.
Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej Poppsa, Sąd winien dokonać oceny wpływu stwierdzonego naruszenia na wynik sprawy. Jednocześnie należy podkreślić, że oceny powyższej Sąd dokonuje wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi należy wskazać, że art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (w jej ówczesnym brzmieniu) zwalniał od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę wykonanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Ustawodawca nie określił jednak bliżej charakteru robót budowlanych określonych w tym przepisie jako "instalowanie tablic i urządzeń reklamowych" , w tej sytuacji należało dokonać wykładni językowo-logicznej oraz systemowej wskazanego sformułowania. Wydaje się, że trafne było w tej mierze spostrzeżenie organu odwoławczego, wedle którego "instalowanie" to umieszczanie tablic i innych urządzeń reklamowych na wcześniej wykonanych konstrukcjach nośnych. Pogląd ten należy uzupełnić wskazaniem, że z instalacja ma miejsce także w przypadku umieszczania tablic czy urządzeń reklamowych na budynkach czy innych istniejących wcześniej obiektach. Zgodnie ze słownikiem wyrazów bliskoznacznych termin "instalować" zbliżony jest zakresem znaczeniowym do terminów "montować" czy "zakładać" (por. Słownik wyrazów bliskoznacznych. Red. S. Skorupka, Warszawa 1985 r. s. 90). Należy zauważyć jednocześnie, że ustawodawca w art. 3 Prawa budowlanego zawierającym definicje legalne pojęć używanych w tym akcie, wymienił m. in. roboty budowlane polegające na montażu (art. 3 pkt 7) nie odnosząc się jednocześnie do terminu "instalacja". Sąd kierując się zasadą racjonalnego ustawodawcy uznał jednocześnie, że umieszczenie w przepisie art. 29 ust 2 pkt Prawa budowlanego terminu "instalowanie" nie jest przypadkowe. W konsekwencji prowadzi to do wniosku, że od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ustawodawca zwolnił wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych w obszarach zabudowanych w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, ale zwolnieniem takim nie objął robót budowlanych polegających na montażu tablic i urządzeń reklamowych na tych obszarach.
Za trafnością przyjętego rozumienia terminu "instalowanie" zdaje się przemawiać również okoliczność, że nietrwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych ustawodawca nie zaliczył do obiektów budowlanych (budynków, budowli i obiektów małej architektury). W art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego do budowli zaliczone zostały zaliczone bowiem tylko trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zważyć też przyjdzie, że w art. 3 pkt 1 lit. a i b tej ustawy jest mowa o budynkach (lit. a) i budowlach (lit. b) wraz z instalacjami. Tym samym zamieszczony w art. 29 ust. 2 pkt 2 analizowanej ustawy termin "instalowanie" odnoszący się do prowadzenia robót budowlanych a nie budowy należy odnieść do tablic i urządzeń reklamowych, nie będących samodzielnymi obiektami budowlanymi.
W dokonanym zgłoszeniu przedmiotowych robót budowlanych Spółka podała także, że chodziło o wolnostojące urządzenie, nietrwale związane z gruntem, tymczasowe i rozbieralne. Odnosząc się do kwestii co należy rozumieć pod określeniem trwałego związania z gruntem urządzenia reklamowego należy wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 1999 r. sygn. akt II SA 1617/98 (LEX nr 46756) w którym wyjaśniono, że o trwałym związaniu z gruntem obiektu nie decyduje fakt, czy ma on fundamenty. W ślad za tym wyrokiem należy więc przyjąć, że skoro projektowana tablica reklamowa jest przestrzenną konstrukcją (w kontrolowanej sprawie o wysokości 4 m z dwoma tablicami o wymiarach 3 m x 6 m) i musi stawiać czoło parciu wiatrów oraz innych warunków atmosferycznych, to musi być w odpowiedni technicznie sposób powiązana trwale z gruntem, nawet jeśli nie będzie zagłębiona w ziemi. Trwałego związania z gruntem przedmiotowego urządzenia reklamowego dowodzi w ocenie Sądu załączony do zgłoszenia projekt techniczny. Zgodnie z nim podstawę przedmiotowego nośnika reklamowego miała stanowić płyta żelbetowa o wymiarach 3,60 m x 2,40 m x 0,40 m, w której "należy w czasie betonowania osadzić szablon ze śrubami kotwiącymi i płaskownik ocynkowany do uziemienia całej konstrukcji". W opinii Sądu powyższe zapisy wskazują, jak się wydaje, na trwałe związanie z gruntem przedmiotowego urządzenia. Podobne stanowisko w kwestii trwałego związania z gruntem urządzeń reklamowych zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 28 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Ka 89/03 (niepublikowany) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 3 lutego 2005 r. sygn. akt SA/Sz 1157/03 (niepublikowany). Nie przesądzając jednak ostatecznie kwestii trwałego związania z gruntem przedmiotowego urządzenia reklamowego należy wskazać, że w dokonanym przez inwestora w dniu [...]r. zgłoszeniu planowanych robót budowlanych określono je jako montaż urządzenia reklamowego. Mając więc na uwadze wyżej przeprowadzoną wykładnię art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego już tylko z tego powodu skargę należy uznać za niezasadną.
Zdaniem Sądu nie jest trafny także zarzut wskazujący na naruszenie procedury administracyjnej w związku z rozstrzygnięciem sprawy wydaną w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. decyzją o umorzeniu postępowania administracyjnego. Wskazać tutaj należy, że przepis art. 30 ust. 1a Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji) nie zawierał przesłanek dających podstawę wniesienia sprzeciwu przez organ w związku ze zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Także w kontrolowanej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 30 ust. 3 tej ustawy wskazujący podstawy do nałożenia przez organ na inwestora dokonującego zgłoszenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Ten ostatni przepis odnosił się bowiem do przypadków gdy budowa czy roboty budowlane objęte były obowiązkiem zgłoszenia a nie pozwolenia na budowę. W tym stanie rzeczy wobec ustalenia przez orzekające w sprawie organy obu instancji, że przedmiotowe roboty budowlane nie polegają na wymagającym zgłoszenia instalowaniu urządzenia reklamowego, lecz na robotach budowlanych wymagających uzyskania pozwolenia na budowę prawidłowo uznały konieczność umorzenia postępowania, które zostało wszczęte dokonanym zgłoszeniem.
Z przytoczonych względów na mocy art. 151 Poppsa w związku z art. 97 § 1 cytowanych Przepisów wprowadzających orzeczono jak w sentencji wyroku.