II SA/KA 1187/02

II SA/Ka 1187/02 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-06-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2002-05-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Bonifacy Bronkowski
Iwona Bogucka
Małgorzata Korycińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Sygn. powiązane
OSK 1834/04 - Wyrok NSA z 2005-07-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska (spr.) Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski Asesor WSA Iwona Bogucka Protokolant stażysta Aleksandra Żmudzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi H. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o d d a l a s k a r g ę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło przywrócenia H. G. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta W. z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy kanalizacji teletechnicznej, kabli teletechnicznych ziemnych oraz instalacji technicznej na terenie miasta W.
U podstaw prawnych postanowienia przywołano art. 59 k.p.a., natomiast w uzasadnieniu podano, iż decyzja organu I instancji została doręczona "tylko niektórym stronom postępowania" – osobom prawnym, przy czym ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, iż podmiotom tym doręczono rozstrzygnięcie w okresie od [...] do [...] r.
W tej sytuacji inwestor miał prawo uznać, iż decyzja stała się ostateczna, stąd wniesienia odwołania, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, " po upływie siedmiu miesięcy" sprawia, że "brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia do uwzględnienia wniosku i przywrócenia terminu".
W skardze wniesionej jeszcze do Naczelnego Sądu Administracyjnego H.G. domagała się "unieważnienia" postanowienia i zobowiązania organu do wykonania wyroków Sądu z dnia 23 listopada 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 482/00 i z dnia 20 grudnia 2001 r. sygn. akt II SA/Ka 533/00, w których przywrócono jej termin do wniesienia przedmiotowego odwołania.
Wykazywała, iż w przywołanych postępowaniach sądowych udowodniła brak winy w zakresie uchybienia terminu i naruszenia prawa polegające na tym, że mimo iż została uznana za stronę postępowania nie doręczono jej decyzji organu I instancji.
Podniosła ponadto, iż w kwestionowanym skargą rozstrzygnięciu nie wskazano, jaki przepis szczególny upoważniał organ I instancji do ogłoszenia decyzji "gdzieś na słupach ogłoszeniowych".
Pozostałe argumenty skargi dotyczą wadliwości decyzji organu I instancji w zakresie w jakim "przy okazji inwestycji technicznej wprowadził nielegalny obiekt tymczasowy" do planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedzi na skargę organ, którego działanie zaskarżono postulował jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Skarga została wniesiona pod rządami wówczas obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, ale stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające – ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1271 ze zm.) podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( ustawa z 30 sierpnia 2002 r. – Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ).
Zgodnie z art. 99 przywołanych przepisów wprowadzających – ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r., wiąże w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia.
Przypomnieć zatem trzeba, że uprzednie rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia skarżącej terminu do wniesienia odwołania były poddane kognicji Sądu.
Wyrokiem z dnia 23 listopada 201 r. w sprawie o sygn. II SA/Ka 482/00 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził nieważność postanowienia z dnia [...] i uchylił poprzedzające ją postanowienie z dnia [...] r.
Stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia [...] r. nastąpiło z tej przyczyny, iż zapadło ono w trybie art. 127 § 3 k.p.a. przy braku podstawy prawnej do uruchomienia tego trybu.
Z kolei uchylenie poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] r. Sąd umotywował brakiem wyjaśnienia tego komu i kiedy została doręczona decyzja organu I instancji oraz czy od decyzji zostało wniesione odwołanie przez osoby, którym decyzję doręczono.
Sad uznał, iż poczynienie tych ustaleń faktycznych pozwoli na stwierdzenie, czy w dacie wniesienia odwołania przez skarżącą decyzja organu I instancji korzystała z waloru ostateczności, co skutkować winno odmową przywrócenia terminu, zaś w przeciwnym wypadku – odwołanie podlegałoby rozpatrzeniu bez potrzeby przywrócenia terminu na podstawie art. 58 k.p.a.
Sąd w swoich rozważaniach oparł się na poglądzie doktryny, zacytowanym też w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia a zasądzającym się na tezie, iż w przypadku gdy od decyzji organu I instancji zostało wniesione odwołanie przez stronę, która brała udział w postępowaniu to osoba, która w tym postępowaniu nie brała udziału, ale ma uprawnienia strony może wnieść odwołanie aż do chwili zapadnięcia decyzji odwoławczej.
Gdy natomiast od decyzji nie zostało wniesione odwołanie przez stronę, biorącą udział w postępowaniu, termin do wniesienia odwołania dla strony pozbawionej udziału liczy się od dnia doręczenia decyzji stronie, która brała udział w postępowaniu.
W sprawie obecnie poddanej kognicji Sądu organ, będąc związany oceną prawną wyrażoną w uprzednim orzeczeniu ustalił, iż decyzja organu I instancji została doręczona osobom prawnym w okresie od [...] do [...] r., przy czym żaden z tych podmiotów nie wniósł odwołania.
Stosownie do przytoczonego wyżej poglądu skarżącej termin do wniesienia odwołania biegł od dnia doręczenia decyzji stronom, którym to rozstrzygnięcie doręczono.
Bezsporne jest, że skarżąca uchybiła temu terminowi, ale wnosząc po wielu (siedmiu ) miesiącach odwołanie uczyniła to wówczas, gdy decyzja miała przymiot ostateczny.
W takiej sytuacji sąd w omawianym wyroku wskazał, iż wniesienie odwołania przez skarżącą od decyzji organu I instancji korzystającej z waloru ostateczności skutkować winno odmową przywrócenia terminu.
Tak też postąpił organ w zaskarżonym postanowieniu.
Nie jest przy tym trafny pogląd skarżącej, iż Sąd w uprzednim wyroku przywrócił jej termin.
Nie uczynił tego również w orzeczeniu z dnia [...] r. uchylającym postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Racje ma jedynie skarżąca wytykając niekonsekwencję organu I instancji, który wpierw powiadamia ją o wszczęciu postępowania administracyjnego ( jak wszystkich właścicieli i użytkowników wieczystych z obszaru całego miasta ) po czym pominął ją jako stronę postępowania.
Analiza posiadania przez skarżącą przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji teletechnicznej mającą być zrealizowaną na terenie miasta W. przekracza ramy tego postępowania, którego przedmiotem wszak jest postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, a nie o niedopuszczalności odwołania, czy też umorzenia postępowania odwoławczego z powodu braku przymiotu strony.
Sąd oceniając legalność zaskarżonego postanowienia nie może badać w którym momencie organ I instancji postąpił prawidłowo, czy wówczas gdy powiadamiał skarżącą o wszczęciu postępowania, czy też wtedy gdy pominął ją jako stronę, której należy doręczyć zapadłe w sprawie rozstrzygniecie.
Nie może również zbadać zgodności z prawem decyzji organu I instancji, przy czym zauważa, iż skarżąca w efekcie nie kwestionuje jej ustaleń, tylko cytowane w decyzji zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. dotyczące strefy 01A i 141 Ul.
Z naprowadzonych powodów Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i skargę oddalił w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ).
su.