II SA/Ka 1109/03

II SA/Ka 1109/03 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-03-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-05-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Krzysztof Targoński
Krzysztof Wujek /przewodniczący/
Małgorzata Jużków /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Sygn. powiązane
II GSK 307/06 - Wyrok NSA z 2007-04-13
II GZ 95/05 - Postanowienie NSA z 2005-09-06
II GZ 148/06 - Postanowienie NSA z 2006-12-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: NSA Krzysztof Wujek Sędziowie: WSA Małgorzata Jużków (spr.) Asesor WSA Krzysztof Targońsk Protokolant: Ewa Olender po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2006 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Katowicach Małgorzaty Słowińskiej sprawy ze skargi "A" S.A. w K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopalin oddala skargę.
Uzasadnienie
Na wniosek organu koncesyjnego z 9 sierpnia 1999 r. Prezydent K. postanowieniem z [...] r. odmówił uzgodnienia koncesji na wydobywanie przez "A" S.A. "B" w R. węgla kamiennego ze złoża "[...]". Postanowienie to zostało zaskarżone przez "A" S.A.
W następstwie wniesionego zażalenia postanowienie to zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z [...] r. nr [...] Prezydent K. ponownie odmówił uzgodnienia przedmiotowej koncesji. Jako podstawę prawną wskazał art. 16 ust.5 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27, poz. 96 ze zm.) oraz art.106 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie odwołał się do Uchwały Nr 703/96 Zarządu Miasta K. z dnia 15 maja 1996 r. w sprawie wykonania Uchwały Rady Miejskiej K. Nr XXVI/219/96 oraz Uchwały Nr 715/99 Zarządu Miasta K. z dnia 8 listopada 1999 r.
W uzasadnieniu postanowienia podkreślono, że utworzenie nowego obszaru górniczego i udzielenie koncesji na prowadzenie wydobycia węgla kamiennego jest niezgodne z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. (dalej Planu), przyjętego Uchwałą Rady Miejskiej z dnia 1 lipca 1991 r. Nr XXIV/120/91 będącego prawem miejscowym. Plan ten przewiduje (...) "możliwość rozwoju przemysłu wyłącznie w granicach terenów obecnie zagospodarowanych przemysłowo" i ... "przeciwdziałanie niszczącej podziemnej eksploatacji węgla.." Tworzenie nowego obszaru górniczego jest bezspornie powiększeniem terenów eksploatacji przez przemysł węglowy, a tym samym powiększeniem terenów przemysłowych, a więc sprzeczne z granicami takich terenów zakreślonych wskazanym wyżej Planem. Podkreślono, że z wniosku koncesyjnego wynika, że wydobycie węgla ma być prowadzone systemem zawału stropu, co jest niszczącym sposobem eksploatacji węgla.
Dalej w aktach sprawy znajdują się kolejne postanowienia wydawane w niniejszej sprawie, gdyż powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez "A" S.A. W zażaleniu podniesiono, że jest ono przedwczesne. Zarzucono, ze nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy mających wpływ na wynik postępowania i dokonano błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co do zgodności zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z zamierzoną działalnością wydobywczą Kopalni. Błędnie przyjęto jakoby zamierzona koncesja miała doprowadzić do powstania nowych terenów przemysłowych, w sytuacji kiedy zamiarem wnioskodawcy nie jest powiększanie obiektów zakładu górniczego znajdujących się na powierzchni. Błędnie także przyjęto, że koncesja ma prowadzić do zwiększenia, rozwoju wydobycia węgla kamiennego oraz, iż narusza zapis Planu zagospodarowania o "przeciwdziałaniu niszczącej podziemnej eksploatacji węgla". Wyjaśniano, że wpływy przewidzianej eksploatacji nie przekroczą tzw. II kategorii, co nie będzie kolidowało z dotychczasowym i przyszłym zagospodarowaniem terenu.
Przesyłając zażalenie Prezydent K. podkreślił, że udzielenie wnioskowanej koncesji zwiększyłoby obszary objęte ujemnymi wpływami eksploatacji górniczej, która już spowodowała liczne szkody w obiektach infrastruktury technicznej, a obniżenie terenu spowodowało zakłócenie stosunków wodnych.
Postanowieniem z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło postanowienie Prezydenta K. odmawiające uzgodnienia koncesji i orzekło co do istoty sprawy uzgadniając pozytywnie udzielenie koncesji "A" S.A. w K. na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża "[...]" z części pokładu [...] położonego na terenie miasta K., objętego obszarem górniczym "[...]". Kolegium uznało, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, wbrew twierdzeniom organu współdziałającego nie wyklucza wnioskowanej działalności.
W tym miejsc przypomnieć trzeba, że na podstawie powyższego uzgodnienia, Minister Środowiska w dniu [...] 2000 r. udzielił koncesji "A" S.A. w K. na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża węgla kamiennego "[...]" położonego na terenie miast R., M. i K..
Wracając do przedmiotowej sprawy, następnie, po wznowieniu postępowania w sprawie uzgodnienia koncesji na wniosek Prezydenta K. z 14 stycznia 2000 r. i przeprowadzeniu rozprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. doszło do przekonania, że postanowienie z [...] r. dotknięte jest nieważnością. Ustalenie to skutkowało umorzeniem wznowionego postępowania i wszczęciem z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności powyższego postanowienia.
Postanowieniem z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność postanowienia pozytywnie uzgadniającego koncesję. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na wniosek pełnomocnika "A" S.A. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Wskazać należy, że oba postanowienia, jako wydane z naruszeniem przepisów proceduralnych zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 8 czerwca 2002 r. sygn. akt II S.A./Ka 772/00.
Ze względu na powyższe orzeczenie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z 8 czerwca 2002 r. sygn. akt II S.A. 849/00 zostało uchylone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] r. nr [...]utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta K. z [...] r. o odmowie uzgodnienia koncesji na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża "[...]".
W tej sytuacji pozostawało w mocy postanowienie SKO z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższego postanowienia, a następnie postanowieniem z [...] r. nr [...] stwierdziło jego nieważność. Postanowienie to stało się ostateczne, gdyż Kolegium po rozpatrzeniu zażalenia "A" postanowieniem z [...] r. nr [...] utrzymało go w mocy. Sąd stwierdza z urzędu, że zostało ono zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z racji wejścia w życie reformy sądownictwa administracyjnego z dniem 1 stycznia 2004 r. sądem właściwym do rozpatrzenia wniesionej skargi stał się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, gdzie sprawa zawisła pod sygn. akt 3/II S.A./Ka 844/03. Sąd stwierdza z urzędu, że nieprawomocnym wyrokiem z dnia 10 marca 2006 r. skarga została oddalona.
Ostateczne postanowienie z [...] r. spowodowało, że po raz kolejny pozostało do rozpatrzenia zażalenie "A" z 15 listopada 1999 r. wniesione na pozostające w mocy postanowienie Prezydenta K. z [...] r. w sprawie nie uzgodnienia koncesji dla "A" S.A. w K. na wydobywanie węgla ze złoża "[...]".
Zaskarżonym tu postanowieniem z [...] r. nr [...] wydanym na podstawie art. 2 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 79 z 2001 r., poz. 856) i art. 138 § 1 w zw. z art. 144 Kodeksu administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że w myśl art. 15 ust.1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 27 z 1994 r., poz. 96 ze zm., dalej Prawo górnicze) koncesji wymaga:
1) poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin,
2) wydobywanie kopalin ze złóż,
3) bezzbiornikowe magazynowanie substancji w górotworze...,
4) poszukiwanie i wydobywanie surowców...
Zgodnie zaś z art. 16 ust. 5 powyższej ustawy, udzielenie koncesji na wyszczególnioną wyżej w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 działalność wymaga uzgodnienia z właściwym organem samorządu terytorialnego. Uzgodnienie następuje w formie postanowienia wydanego na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie to nie ma charakteru uznaniowego. Podstawą uzgodnienia koncesji przez prezydenta miasta jest jej zgodność z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego. Tym samym treść planu przesadza kwestię uzgodnienia koncesji. Plan taki Rada Miejska K. ustaliła Uchwałą Nr [...] z [...] r., która została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Wojewody [...] nr [...] z [...] 1991r. Plan ten został znowelizowany Uchwałą Nr VIII/59/94 z 29 listopada 1994 r., opublikowaną we wskazanym wyżej Dzienniku nr [...] z [...] 1994 r. Zarówno Plan jak i jego nowelizacja, 14 dni po publikacji uchwały stały się prawem miejscowym. Kolegium podkreśliło, że bezspornym pozostaje iż skarżąca dysponowała skróconą wersja Planu. Zgodnie zaś z jego oryginałem, a w szczególności zapisem z Zeszycie nr 1 – Ustalenia ogólne dla miasta, stanowiącego część składową "Tekstu planu" zawarto pkt 6.3 Polityka związana z restrukturalizacją przemysłu. Ma wyrażać się ona w : (...)
- Blokowaniu eksploatacji węgla kamiennego.
- Blokowaniu tworzenia nowych obszarów górniczych i prób eksploatacji górniczej na nowych terenach, bezwzględne przestrzeganie technologii eksploatacji węgla dostosowanej do wymogów ochrony powierzchni...
Natomiast z nowelizacji Planu z listopada 1994 r. wynika, że stanowiła ona "Zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. w zakresie wynikającym z potrzeby uzupełnienia ustaleń planu o warunki i sposoby realizacji planu tam gdzie zmienia dotychczasowy sposób użytkowania i zainwestowania terenów - załącznik nr 2. W pkt 7.11 Ochrona powierzchni przed skutkami eksploatacji górniczej widnieje zapis, że plan ustala ochronę powierzchni terenu przed skutkami eksploatacji górniczej w sposób nie naruszający istniejącego lub projektowanego użytkowania i funkcjonowania:
- zainwestowania kubaturowego,
- infrastruktury technicznej(naziemnej i podziemnej),
- komunikacji,
- a także terenów nie zainwestowanych - lasów, łąk, użytków rolnych – z zachowaniem środowiska przyrodniczego.
Kolegium przypomniało, że Prezydent K. uzgadniając koncesję był związany z treścią Planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miejską. Z treści koncesji załączonej do wniosku o uzgodnienie wynika, iż ma zostać wydana w celu eksploatacji przez "B" ("A" S.A.) węgla kamiennego z pokładu [...] dla której utworzono nowy obszar górniczy i ustanowiono nowy teren górniczy. Tym samym zapis planu o blokowaniu tworzenia nowych obszarów górniczych wykluczał pozytywne uzgodnienie koncesji na wydobywanie kopalin.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik Spółki wniósł o stwierdzenie nieważności bądź uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim postanowienia Prezydenta K. z [...] r. w przedmiocie odmowy uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża [...]. Jako uzasadnienie wskazano naruszenie art. 7 oraz 77 k.p.a przez zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Zarzucono SKO naruszenie zasady równości stron i zaufania do organów państwa przez selektywne traktowanie stron postępowania, naruszenie praw "A" oraz zignorowanie poglądu NSA wyrażonego w wyroku z 8 czerwca 2002 sygn. akt II S.A./Ka 772/00. W szczególności wskazano na brak dowodów o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu Komitetu "C", a także Prokuratora Okręgowego, którzy uczestniczyli w tym charakterze w innym postępowaniu nie pozostającym w żadnym związku z niniejszym postępowaniem (stwierdzenie nieważności). Nie dopuszczono zaś do udziału organizacji związkowych, reprezentujących interesy pracowników Kopalni "B". Zarzucono SKO, że nie rozpoznało wniosku o zawieszenie postępowania, ani też nie stworzyło skarżącej możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się w tej kwestii. Zaś w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie odniesiono się do argumentacji przedstawionej w toku całego dotychczasowego postępowania, dokumentów, a w szczególności nie wyjaśniono, który z dokumentów opatrzonych przez Urząd Miasta K. tytułem ‘"Plan zagospodarowania przestrzennego" jest nim rzeczywiście i stanowi obowiązujące prawo miejscowe, z którym winna pozostawać w zgodzie koncesja. W aktach sprawy brak jest także potwierdzenia, że organ odwoławczy zapoznał się z oryginałem Planu. Skarżący kwestionuje również prawidłowość ogłoszenia Planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., przez samo ogłoszenie uchwały o jego uchwaleniu, a nie samego Planu, co powoduje wątpliwości czy plan na który powołuje się Prezydent jest nim rzeczywiście. Skarżąca podkreśliła, że Prezydent nie dostrzegł, iż funkcja uzgodnienia koncesji, określona w art. 16 ust. 5 prawa górniczego ulega zróżnicowaniu zależnie od metody wykonywania zamierzonej działalności. Skarżąca nigdy nie zamierzała podejmować eksploatacji górniczej na nowym terenie, gdyż obszar [...] nie jest obszarem nowym, ani zajmuje nowych terenów. Obejmuje on teren [...], a organ opiniujący nie przedstawił dowodów, że zamierzona eksploatacja spowoduje, że wykorzystanie objętych jej wpływem nieruchomości w sposób zgodny z ustaleniami planu stanie się niemożliwe. Nadto zarzucił, że pojęcie blokowanie, nie może być rozumiane jednoznacznie i kategorycznie, jako całkowity zakaz. Na koniec za gołosłowne uznał argumenty postanowienia o znacznym zwiększeniu wydobycia węgla kamiennego w mieście oraz nie usuwaniu szkód górniczych, które nie przeszkodziły jednak pozytywnemu uzgodnieniu koncesji w postanowieniu z [...] r. [...].
Na rozprawie w dniu 24 lutego 2006 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z treści uchwały Rady Miejskiej K. z 20 marca 2000 r., nr XX/279/2000 w sprawie zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.., opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Wojewody [...] Nr [...], poz. [...], która w pkt 8 Ustalenia końcowe stanowi: "dla obszaru objętego zmianami planu tracą moc ustalenia w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta K. zatwierdzonym Uchwałą Nr XXIV/120/91 Rady Miejskiej K. z 1 lipca 1991 r. (z późniejszymi zmianami) zawarte w: (...) b) w jednolitym tekście planu z uwzględnieniem zmian wprowadzonych do planu do końca grudnia 1994 r. – Zeszyt nr 2.." na okoliczność, że dokument, którym dysponowała skarżąca był Planem zagospodarowania miejscowego. SKO zaś za podstawę swoich rozstrzygnięć przyjęło całkiem inną wersje Planu, która w świetle przywołanej wyżej Uchwały z 2000 r. nie może być za plan miejscowy uważana. Podkreślił również, że w dacie podjęcia zaskarżonego postanowienia, stosownie do zapisów ustawy z 7 lipca 1994 r. o planowaniu przestrzennym (znowelizowanej 21 grudnia 2001 r. – Dz. U. Nr 154, poz.1804) nie obowiązywał już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na który powołuje się organ odwoławczy. W odrębnym piśmie złożonym na rozprawie, jako uzasadnienie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa procesowego, bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, wniósł o uporządkowanie i uzupełnienie akt administracyjnych przedłożonych sądowi. Podkreślił, że brakuje tomu IVa – odręczne notatki, spis akt nie koresponduje z ich zawartością, a znajdująca się w tomie VII akt sprawy kserokopia Planu miejscowego jest niekompletna (brak części stron), podobnie jak wyciąg ze zmian planu miejscowego z 1994 r. znajdujący się w tomie VI. Uniemożliwia to ustalenie w jakim stopniu oba dokumenty są zgodne z rzeczywistością. Brakuje również pełnomocnictwa Związku Zawodowego "D" i pisma do SKO z 27 listopada 2002 r., wymienionych w spisie treści tomu V.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi odwołano się do zapisów uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2002 r., sygn. akt II SA/Ka 772/00, w którym Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej Spółki jakoby władztwo planistyczne gminy wynikające z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie obejmowało w ogóle terenów eksploatacji górniczej położonych pod powierzchnią ziemi. Ponieważ eksploatacja ta wywołuje skutki na powierzchni ziemi, to nie może być wyłączona z pod regulacji ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przy przyjęciu słuszności poglądu skarżącej regulacja art. 16 ust. 5 prawa górniczego byłaby bezprzedmiotowa. Za chybiony uznano zarzut, że [...] nie jest nowym obszarem górniczym, a tylko częścią obszaru górniczego [...], gdyż ten zlikwidowano w [...] r. Podkreślono, że Plan zagospodarowania przestrzennego nie jest dowodem w sprawie, a prawem miejscowym. Dalej podkreślono, że sposób wydobywania węgla kamiennego nie ma wpływu na opinie wydaną w trybie uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopalin. Wskazano również na opinie znajdująca się w aktach sprawy zawisłej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sygn. akt II S.A./Ka 331/03 z której wynika, że projektowana eksploatacja pokładu [...] w latach 2000 – 2010 spowoduje m.in. deformacje powierzchni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy przypomnieć, że z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie reforma sądownictwa administracyjnego. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w skrócie p.p.s.a.). Sądy administracyjne stosownie do art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższe oznacza, że kontroli podlega materialna i proceduralna prawidłowość zaskarżonej do sądu decyzji. W niniejszej sprawie kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zostało poddane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...].
Należy podkreślić, że kontrola sądowa w niniejszej sprawie odnosi się do oceny zgodności wydanego postanowienia z prawem miejscowym, jakim jest Plan zagospodarowania przestrzennego miasta K.. Zakres rozpoznania ogranicza się wyłącznie do tej kwestii i z tej racji nie mają znaczenia pozostałe argumenty merytoryczne podnoszone przez skarżącą. Rozważenia wymaga tym samym kwestia czy Plan (jego wersja), który stanowił podstawę uzgodnienia był prawem miejscowym, ustalonym wskazanymi wyżej uchwałami Rady Miejskiej i czy organ opiniujący prawidłowo odczytał jego zapisy dotyczące spornej kwestii.
Uchwałą nr XXIV/120/91 z 1 lipca 1991 r. Rada Miejska w K. w sprawie miejscowego perspektywicznego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., opublikowaną 10 lipca 1991 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...], w ramach rozdziału 6 punkt 6.1. Bariera ekologiczna - polityka ekologiczna miasta, wprowadziła zapis...przeciwdziałanie niszczącej podziemnej eksploatacji węgla i obwarowanie jej ostrymi rygorami zabezpieczającymi na koszt kopalni.
W pkt 6.3 ...Polityka związana z restruktruralizacją przemysłu, wprowadzono zapis: blokowanie dalszego rozwoju kompleksu paliwowo-energetycznego jako szczególnie niebezpiecznego dla rozwoju miasta, a tym bardziej nowych lokalizacji tego typu. Blokowanie tempa eksploatacji węgla kamiennego.... Blokowanie tworzenia nowych obszarów górniczych i prób eksploatacji górniczej na nowych terenach. Bezwzględne przestrzeganie technologii eksploatacji węgla dostosowanej do wymogów ochrony powierzchni.
Uchwałą nr VIII/59/94 Rady Miejskiej K. z 29 listopada 1994 r. w sprawie zmiany fragmentów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. zgodnie z wnioskami okresowej oceny skutków mian w zagospodarowaniu przestrzennym wynikających z realizacji planu, ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym nr [...] z [...] 1994 r., poz. [...], wprowadzono w rozdziale 7 ( Zeszyt nr 1) m.in. dodatkowy pkt. 7.11 Ochrona powierzchni przed skutkami eksploatacji górniczej - w sposób nie naruszający istniejącego i projektowanego użytkowania i funkcjonowania: zainwestowania kubaturowego, infrastruktury technicznej (naziemnej i podziemnej), komunikacji, a także użytkowania terenów nie zainwestowanych - lasów, łąk, użytków rolnych - z zachowaniem równowagi środowiska przyrodniczego.
Należy jednak przypomnieć, że do nienaruszalnych elementów nowelizowanego Planu zaliczono rozmieszczenie i rodzaj podstawowych funkcji o znaczeniu ogólnomiejskim (przemysł..), a zakres merytoryczny zmian m.in. stanowiło wprowadzenie ustaleń ogólnych w zakresie... wymogów, jakie ciążą na miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta, a wynikających z przepisów ustawy "Prawo górnicze i geologiczne". Powyższe zapisy wskazują, że dokonana w 1994 r. nowelizacja Planu zagospodarowania przestrzennego nie dotyczyła zmiany ustaleń ogólnych ujętych w pkt 6.1 6.3, których treść stanowiła podstawę odmowy uzgodnienia koncesji. Dodatkowo, jak wynika z rozdziału 8 "Zapis ustaleń planu i ich interpretacja" (Zeszyt Nr 1) zmiana ustaleń ogólnych dla miasta oznaczała konieczność sporządzenia nowego planu ogólnego zagospodarowania. Zaś działań takich nigdy nie podjęto.
Bezspornym jest, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Prezydent K. powołał się na faktyczne i pozostające w mocy zapisy Planu, które w jego ocenie nie pozwalają na pozytywne uzgodnienie koncesji na wydobywanie węgla kamiennego ze złoża "[...]". Złoże to stanowi nowy obszar górniczy, gdyż w innym przypadku nie wymagałaby taka działalność uzyskania koncesji. Nie ma tu znaczenia fakt wsparcia się przy wydaniu zaskarżonego postanowienia przez Prezydenta K., jako organu współdziałającego, na uchwałę Nr 715/99 Zarządu Miasta z 8 listopada 1999 r. Z treści uzasadnienia wydanego postanowienia jednoznacznie bowiem wynika, że jedyną podstawą faktyczna i prawną odmowy uzgodnienia koncesji, była niezgodność wniosku koncesyjnego z zapisami Planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., jako prawa miejscowego.
Stosownie do art. 15 pkt 1 Prawa górniczego z uwzględnieniem zapisów art.16 pkt 5 który stwierdza, że udzielenie koncesji na wydobywanie węgla kamiennego, wymaga uzgodnienia koncesji z właściwym wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Uzgodnienie następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
W niniejszej sprawie Prezydent K. dokonywał uzgodnienia koncesji z planem zagospodarowania przestrzennego jaki obowiązywał w dniu wydania postanowienia czyli [...]r. Plan ten stanowił prawo miejscowe, gdy został opublikowany zgodnie z obowiązującymi w tym czasie przepisami prawa. Kwesta ta pozostaje poza sporem w świetle wywodów zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2002 r. sygn. akt II S.A./Ka 772/00.
Nie sposób nie zauważyć, że ustawodawca w art. 16 prawa górniczego odróżnia "wydanie opinii" od "uzgodnienia koncesji". Wskazuje, że uzgodnienie oznacza konieczność wyrażenia zgody organu współdziałającego na wykonywanie działalności objętej wnioskowaną koncesją, a postanowienie odmawiające uzgodnienia powinno zawierać uzasadnienie, w którym należy wykazać istnienie przesłanek skutkujących odmową uzgodnienia i wyjaśnić na czym one polegają. Art. 16 ust. 5 jednoznacznie określa przesłanki uzgodnienia, co znacznie ułatwia kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W dniu 8 listopada 1999 r. istniał i obowiązywał miejscowy Plan zagospodarowania przestrzennego, który jak wskazano wyżej stanowił akt prawa miejscowego. Zatem uzgodnienie mogło zostać dokonane tylko na jego podstawie, a w szczególności winno polegać na ustaleniu czy zamierzona koncesja nie naruszy ustaleń takiego planu, czy zamierzona działalność narusza przeznaczenie terenu wynikające z tego planu. Faktem jest, że wydobywanie kopalin metodą otworowa oraz podziemną, z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie, wykonywane jest poza granicami przestrzennymi nieruchomości gruntowych, jednak wywiera ono znaczący wpływ na ich stan. Wydobywanie kopalin bez spowodowania ujemnych oddziaływań na środowisko nie jest możliwe (zobacz Prawo Górnicze. Komentarz. LEX OMEGA 04/2006, A. Lipinski..., ABC 2003). Nie powinno być przeszkód w uzgodnieniu koncesji w sytuacji, gdy miejscowy plan (...) nie zawiera żadnych rozwiązań dotyczących wydobywania kopaliny. Jeżeli zaś zawiera, muszą być one uwzględnione. Można się zgodzić z poglądem strony skarżącej, że nie każda działalność wydobywcza prowadzona metoda podziemną lub otworową, nie uniemożliwi wykorzystania nieruchomości zgodnie z ich przeznaczeniem. Jednakże, jak wynika z przedstawionych Sądowi akt sprawy, w tym zapisów Planu zawartych w Zeszycie nr 1 – Ustalenia ogólne dla miasta (tom VI akt wspólnych) stanowiących prawo miejscowe, nakazuje on: m.in. blokowanie tempa eksploatacji węgla, blokowanie tworzenia nowych obszarów górniczych i prób eksploatacji górniczej na nowych terenach.
Dla Sądu orzekającego, bezspornym jest, że użyty wyraz "blokowanie" stanowi zakaz tworzenia nowych obszarów górniczych. Należy również podkreślić, że do końca 2001 r. art. 16 ust. 5 prawa górniczego przewidywał, że uzgodnienia koncesji wymagało wyłącznie udzielenie koncesji na wydobywanie kopaliny, a dopiero od 1 stycznia 2002 r. takiego uzgodnienia wymaga każda jej zmiana. Tym samym za gołosłowne należy uznać twierdzenia strony skarżącej, że nie dotyczy ona nowego obszaru górniczego. Przeczy temu również zapis Koncesji [...] o ustanowieniu obszaru górniczego "[...]" i wyznaczenie terenu górniczego [...] oraz uznanie daty wydania koncesji za datę rozpoczęcia działalności.
Sąd nie podzielił również zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa procesowego, a w szczególności niekompletności materiału dowodowego i brak ustaleń, co do treści oryginału Planu. Zarzut niekompletności przedłożonych Sądowi akt postępowania administracyjnego jest chybiony, bowiem to nie spis treści decyduje o niekompletności akt sprawy przedłożonych Sądowi. Brak wskazanego tomu, który stanowił notatki odręczne, bez wskazania konkretnej i jej istotnego wpływu na wydane rozstrzygniecie stanowi o gołosłowności podnoszonego zarzutu. Nadto Sąd stoi na stanowisku, że "Zeszyt nr 1 – ustalenia ogólne dla miasta – załącznik do uchwały z 1991 r. nie może być uznany za niewiarygodny, tylko dlatego, że tak twierdzi strona skarżąca. Nie wykazała bowiem, że oryginał tego załącznika, z którym strony mogły się zapoznać w Urzędzie Miejskim w K., ma inna treść niż przekazany do Sądu (tom VI i VII). Znajdująca się w aktach sprawy uwierzytelniona kserokopia Planu (Zeszyt nr 1) stanowi logiczny ciąg i zawiera wszystkie strony, na których zawarte są zapisy dotyczące strategii rozwoju miasta (rozdział 6, punkty 6.1 do 6.3 – str. 9 do 17) oraz zapis ustaleń i ich interpretacje (rozdział 8 str. 62 do 69), a jedynie te zapisy maja znaczenie dla rozpatrywanej sprawy.
Na koniec przyjdzie przypomnieć, że w dniu 8 listopada 1999 r. obowiązywał art. 67 pkt 1 ustawy z 27 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jed. w Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ustawa weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r.) w brzmieniu: "Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, tracą po upływie 5 lat od dnia jej wejścia w życie. Przed utrata mocy planów, rada gminy jest obowiązana do uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (pkt 3). Kolejnymi nowelizacjami tego przepisu wydłużano termin obowiązywania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ostatnia nowelizacja, która weszła w życie 1 stycznia 2002 r. i ustalała wskazany wyżej czasokres na lat 8, nie dłużej jednak niż lat 9. Ten wydłużony czasokres obowiązywania planów zagospodarowania przestrzennego uzależniony został od uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany (art. 67 pkt 1 ust. 1a). Taki zapis obowiązywał również w dniu 9 kwietnia 2003 r., chociaż została już uchwalona ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), która stanowiła w art. 87 pkt 3, że obowiązujące w dniu jej wejścia w życie miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego uchwalone przed 1 stycznia 1995 r. zachowują moc do czasu uchwalenia nowych, nie dłużej niż do 31 grudnia 2003 r. Ustawa ta została opublikowana 10 maja 2003 r., a weszła w życie 11 lipca 2003 r. O obowiązywaniu w dniu 9 kwietnia 2003 r. planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. dowodzi zapis § 10 pkt 1 uchwały nr XIII/190/03 Rady Miejskiej K. z 1 września 2003 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. w obszarze dzielnicy D. w rejonie ulicy [...] i [...] na cele magazynowo-logistyczne wraz z uporządkowaniem funkcji terenów przyległych (Dz. Urz. Woj. [...] z 2003 r. Nr [...], poz. [...]), z którego wynika, że z dniem wejścia w życie przedmiotowej uchwały tracą moc dotychczasowe ustalenia planu przyjętego uchwałą Nr XXIV/120/91 z dnia 1 lipca 1991 r. (z późniejszymi zmianami) dla terenów dzielnicy D. (...). Dowodzi to, że jeszcze we wrześniu 2003 r. obowiązywała kwestionowana przez skarżącą uchwała.
Reasumując poczynione ustalenia Sąd orzekający na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.