II SA/Go 87/07

II SA/Go 87/07 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2007-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Aleksandra Wieczorek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewoda na decyzję Rada Gminy z dnia [...] lutego 2005 r. Nr XIX/114/05 w przedmiocie : zasady najmu lokali użytkowych p o s t a n a w i a Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Uzasadnienie
Wojewoda w dniu 11 stycznia 2007 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] lutego 2005 r., Nr XIX/114/05 w przedmiocie zasad najmu lokali użytkowych stanowiących własność Gminy, wnosząc o stwierdzenie nieważności jej §3.
W uzasadnieniu skargi podał, że Rada Gminy przyjmując uchwałę przekroczyła swoje ustawowe kompetencje, poprzez ustalenie w §3 sztywnych stawek czynszu za najem lokali użytkowych należących do gminy. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz.1591 ze zm.), ustalenie konkretnych stawek czynszu najmu, jako wchodzące w zakres "gospodarowania mieniem komunalnym" jest zadaniem wójta a nie rady gminy. Kompetencji rady gminy do ustalania sztywnych stawek czynszu nie można także wywieść z art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis ten udziela radzie gminy kompetencje jedynie do określania zasad gospodarowania mieniem gminy, w czym nie mieści się uprawnienie do określenia szczegółowych stawek czynszu najmu.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie. Podał, że przedmiotową uchwałą Rada Gminy nie ustaliła sztywnych stawek czynszu najmu lokali użytkowych, lecz stawki wywoławcze za najem lokalu przy ogłoszeniu przetargu, co wynika wprost z treści uchwały. Nadto uchwała wskazała jedynie na podmioty, które mogą otrzymać lokale użytkowy należący do gminy w użyczenie. Takie ustalenia nie wykraczają poza zakres kompetencji Rady Gminy, wynikającej z możliwości ustalania zasad gospodarowania mieniem gminy, wskazanej w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym
Po otrzymaniu odpowiedzi na skargę Wojewoda stwierdzając trafność twierdzeń Wójta Gminy i bezzasadność skargi, pismem z dnia 8 marca 2007 r. cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Postępowanie wywołane skargą Wojewody podlega umorzeniu.
Zgodnie z art, art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270 ze zm.) skarżący może cofnąć skargę, przy czym cofnięcie skargi wiąże sąd. Natomiast jak wynika z art.
161 § 1 pkt. 1 p.p.s.a., jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, tylko wtedy, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (art. 60 zdanie trzecie p.p.s.a.).
Zdaniem Sądu skarżący skutecznie cofnął skargę.
Umorzenie postępowania nie będzie implikować pozostawieniem w mocy nieważnej uchwały. Otóż, wady uchwały rady gminy, powodujące jej nieważność, określa art. 91 ust. 1. ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, póz. 1591 ze zm.), łączący ten skutek ze sprzecznością uchwały z prawem, kwalifikowaną jako inne niż "nieistotne naruszenie prawa" (a contrario z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym). Tymczasem uchwała objęta skargą nie jest sprzeczna z prawem. Nie jest bowiem trafny pogląd skarżącego, że Rada Gminy, w kwestionowanym ostatecznie przez Wojewodę §3 ust. 1 zaskarżonej uchwały, określiła sztywne stawki czynszu za najem lokali użytkowych należących do gminy, czym rzeczywiście przekroczyłaby ustawowe kompetencje wskazane w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym. Paragraf 3 ust.1 uchwały wprost wskazuje, że wskazane w nim stawki czynszu należy uwzględniać przy ogłaszaniu przetargów na najem lokali. Zatem wskazane w uchwale stawki czynszu są stawkami minimalnymi. Natomiast ust. 2 tego paragrafu uchwały, pierwotnie objęty skargą, nie określa "stawki zerowej", lecz wskazuje na podmioty, którym mogą zostać przekazane lokale użytkowe gminy w użyczenie. Powyższe regulacje należy niewątpliwie uznać, za kształtujące zasady gospodarowania lokalami użytkowymi należącymi do gminy. Przyjęcie przez Radę Miasta Gminy przedmiotowej uchwały, wchodzi więc w zakres jej kompetencji wskazanej w art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym. Pozostałe przepisy uchwały także nie są sprzeczne z prawem. Został zachowany nadto ustawowy tryb jej przyjęcia. Reasumując, powyższa uchwała, jako zgodna z prawem, nie jest nieważna z mocy art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.
W sprawie nie zachodzą też żadne okoliczności, ze względu na które należałoby przyjąć, że przedmiotowa czynność procesowa Wojewody zmierza do obejścia prawa. Przyczyną cofnięcia skargi było uznanie jej bezzasadności przez skarżącego.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 60 w zw. z art. 161 §1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.