II SA/PO 1604/02

II SA/Po 1604/02 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2005-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2002-07-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
Ewa Makosz-Frymus /przewodniczący sprawozdawca/
Maciej Dybowski
Maria Hrycaj
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Makosz-Frymus ( spr ) Sędziowie Sędzia WSA Maciej Dybowski As.sąd. Danuta Rzyminniak-Owczarczak Protokolant referent – stażysta Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych; 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty K. z dnia [...] maja 2002 r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego J. K. kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ E.Makosz-Frymus /-/ M.Dybowski JFS
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] Starosta Powiatu w K. uznał skarżącego J. K. za osobę bezrobotną z dniem [...] maja 2002 r. i odmówił przyznania mu prawa do zasiłku.
Uzasadniając wskazano, że w dniu rejestracji skarżący spełniał warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę do odmowy przyznania prawa do zasiłku.
Od decyzji organu pierwszej instancji skarżący złożył odwołanie w którym wyjaśnił, że 2 maja 2002 r. był dla niego ostatnim dniem pracy. Tego dnia skarżący zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy z pytaniem kiedy powinien zgłosić się w celu rejestracji. Zgodnie z pouczeniem skarżący zgłosił się w urzędzie dnia 6 maja 2002 r., jednak odmówiono mu prawa do zasiłku uznając, że zrobił to zbyt późno. Skarżący wskazał też, że okres 18 miesięcy uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych powinien być liczony od dnia 1 listopada 2000 r. do 2 maja 2002 r., a nie od dnia 6 listopada 2000 r. do 5 maja 2002 r.
Decyzją Wojewody z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
Uzasadniając decyzję organ wyjaśnił, że w myśl art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. "d" ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu "prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres 365 dni podlegał ubezpieczeniu społecznemu lub zaopatrzeniu emerytalnemu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, jeżeli podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub zaopatrzenie emerytalne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej najniższe wynagrodzenie".
Wyjaśniono, że w przypadku skarżącego okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji należy liczyć od dnia 5 maja 2002 r. do dnia 6 listopada 2000 r. i w związku z tym zostały naliczone, na podstawie zaświadczenia z dnia [...] maja 2002 r. wystawionego przez Zakład Ubezpieczenia Społecznego Inspektorat w K., 362 dni. Uznano, że strona nie spełnia ustawowych wymogów dotyczących przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych ponieważ okres uprawniający do zasiłku wyniósł 362 dni, a nie wymagane 365 dni.
Skarżący wniósł skargę na decyzję organu odwoławczego powołując się na okoliczności przedstawione wcześniej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po zapoznaniu się ze stanem faktycznym
i prawnym sprawy zważył, co następuje:
Zgodnie z postanowieniami art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jedynie w przypadku wpisu i innych kosztów sądowych mają zastosowanie w takich sprawach przepisy poprzednio obowiązujące, a mianowicie odpowiednie postanowienia ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.).
W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecnie umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją - zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego.
Skarżący do dnia 2 maja 2002 r. włącznie, prowadził działalność gospodarczą, opłacając należne składki. Działalność ta została wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej, z dniem 3 maja 2002 r. W dniu 6 maja 2002 r. skarżący zarejestrował się jako osoba bezrobotna w powiatowym urzędzie pracy, wnosząc również o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżącemu odmówiono przyznania tego zasiłku stwierdzając, że w okresie od 6 listopada 2000 r. do 5 maja 2002 r., tj. w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, udowodnił zatrudnienie w ilości 362 dni, podczas gdy art. 23 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) stanowi, iż "prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy".
Dokonując wyliczeń ilości przepracowanych przez skarżącego dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, organy obu instancji nie uwzględniły, iż w roku 2002, dzień 1 maja przypadał w środę, skarżący 2 maja był jeszcze zatrudniony, natomiast dni 3 maja (święto), 4 maja (sobota) i 5 maja (niedziela) były w rozumieniu kpa dniami ustawowo wolnymi od pracy, w czasie których powiatowy urząd pracy nie funkcjonował. Pierwszym dniem po ustaniu zatrudnienia, w którym skarżący mógł się zarejestrować był dzień 6 maja 2002 r. (poniedziałek), i tego też dnia skarżący zarejestrował się.
Stosownie do treści art. 57 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 1980 r. Nr 9, poz. 26 ze zm.) "terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu, a gdyby takiego dnia w ostatnim miesiącu nie było - w ostatnim dniu tego miesiąca." Sąd Najwyższy i Naczelny Sąd Administracyjny stanęły na stanowisku, że opóźnienie w zgłoszeniu się do zarejestrowania w charakterze bezrobotnego spowodowane dniami wolnymi od pracy nie powinno być brane pod uwagę przy ocenie dopełnienia wymogu, w postaci zatrudnienia przez okres co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania (wyrok NSA z dn. 2 lutego 2002 r. , sygn. SA/Sz 529/99; wyrok SN z dn. 27 marca 2002 r., sygn. III RN 168/01). Skoro więc, dzień 2 maja 2002 r. był dla skarżącego ostatnim dniem zatrudnienia, to przewidziany ustawą okres 365 dni w poprzedzających 18 miesiącach należało liczyć od dnia 2 listopada 2000 r., gdyż terminem z którym nastąpiłaby rejestracja skarżącego - w przypadku nie wystąpienia dni ustawowo wolnych od pracy - byłby dzień 3 maja 2002 r. Zatem błędnie organy administracji liczyły termin 18 miesięcy od dnia 5 maja 2002 r. do 6 listopada 2000 r.
Z powyższych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. "a" i "c" i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.
Sąd nie orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zaskarżoną decyzją nie przyznano żadnych uprawnień, które podlegałyby wykonaniu.
/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ E. Makosz – Prymus /-/ M.Dybowski
JFS