II SA/Go 771/21

II SA/Go 771/21 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2021-11-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-08-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Grażyna Staniszewska /przewodniczący sprawozdawca/
Jarosław Piątek
Sławomir Pauter
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II GSK 254/22 - Wyrok NSA z 2025-09-03
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 44, art. 58 § 1-3, art. 129 § 2, art. 134
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi T.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. zwraca ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skarżącemu T.K., na jego koszt, kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem nadpłaconego wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
T.K. (powoływany dalej jako: "strona", "skarżący", "przedsiębiorca"), reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (powoływanego dalej jako: "DIAS", "organ odwoławczy") z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...], w którym stwierdzono, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego (powoływanego dalej jako: "NUCS", "organ pierwszej instancji") z dnia [...].10.2020 r., nr [...] i jednocześnie odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia tego odwołania.
Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny.
Decyzją z dnia [...] października 2020 r. nr [...] NUCS, na podstawie art. 104 § 1, art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 t.j.) – powoływanej dalej jako "k.p.a.", art. 92a ust. 1 i 7, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 t.j. ze zm.) oraz § 10 Rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 07.10.2016r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U.2016.1742) w związku z art. 24 ust. 6-7 i art. 71 pkt 2) ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jednolity Dz. U. z 2018r. Poz. 21), oraz art. 87 ust. 1 pkt 3) lit. f ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 3 ust. 2 i art. 18 rozporządzenia nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14.06.2006r. (DZ.U.UE.L.2006.190.1), po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 11.000 zł z tytułu nieokazania do kontroli dokumentów, o których mowa w art. art. 16 lit. c rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1013/2006.
Powyższa decyzja przesłana na adres: "T.K. "K.", [...]" wróciła do NUCS z adnotacją "Zwrot. Nie podjęto w terminie" (k. 47 akt administracyjnych).
W dniu 27 kwietnia 2021 r., za pośrednictwem e-mail, skarżący zwrócił się do NUCS o doręczenie decyzji nakładającej na niego karę administracyjną. Zaznaczył, że w dniu wysłania tej wiadomości został poinformowany o sprawie prowadzonej pod znakiem [...] i wydaniu decyzji. Informacja została powzięta w związku z zajęciem rachunków bankowych. Wskazał przy tym, że podjęte działania egzekucyjne są dla niego ogromnym zaskoczeniem, gdyż nie wiedział, że przeciwko niemu toczy się jakiekolwiek postępowanie administracyjne/egzekucyjne.
W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2021 r. NUCS poinformował skarżącego o przebiegu postępowania, tj., że w związku z uchybieniami stwierdzonymi podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą nr rej. [...] w zakresie wykonywanego transportu drogowego, przeprowadzonej w dniu [...] września 2019 r. postanowieniem nr [...] z dnia [...].03.2020r., zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego. Postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 19.03.2020r. - odbiór potwierdziła K.K. (żona).
NUCS wskazał też, że pismem z dnia [...].08.2020 r. (doręczenie w dniu 24.08.2020r.) Naczelnik UCS wezwał skarżącego do dostarczenia w terminie 7 dni oryginałów ewentualnych rozstrzygnięć innych organów administracji państwowej, wskazanych w piśmie z dnia [...].06.2020r., a dotyczących transportu odpadów ujawnionego w dniu [...].09.2019r. Przy czym do dnia wydania przez decyzji ([...].10.2020 r.) skarżący nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie.
Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że decyzja z dnia [...].10.2020 r. pomimo dwukrotnego awizowania nie została przez adresata odebrana. W tej sytuacji, w związku z niemożnością doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., zastosowanie znajduje art. 44 tej ustawy a decyzja została uznana za doręczoną stronie w dniu 11 listopada 2020 r. Obecnie prowadzone jest stosowne postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej.
Do powyższego pisma organ pierwszej instancji załączył m.in. kserokopię decyzji z dnia [...].10.2020 r.
W dniu 4 maja 2021 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2020 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia.
W motywach uzasadnienia wniosku ww. skarżący podniósł, że niedotrzymanie terminu wynikło z okoliczności od niego niezależnych. Wskazał, że zgodnie z CEiDG prowadzi działalność gospodarczą pod firmą K. Natomiast jako adres do doręczeń wskazano [...]. Sporna decyzja skierowana została natomiast na adres wskazany jako dodatkowe miejsce wykonywanej działalności gospodarczej tj. miejscowość [...].
Skarżący zaznaczył, że na skutek pandemii, jak i zmniejszonej liczy otrzymywanych zleceń nie korzystał z dodatkowego miejsca wykonywanej działalności gospodarczej w miejscowości [...]. Nadto w okresie wydanej decyzji jego rodzina objęta była kwarantanną. Podkreślił, że o wydanej decyzji dowiedział się dopiero w dniu 26.04.2021 r. w momencie dokonania przez organ zajęcia rachunków bankowych strony. Nie spodziewał się, iż doręczona zostanie mu decyzja, gdyż był przekonany o tym, iż organ celno-skarbowy zawiesił postępowanie w sprawie, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez organy ochrony środowiska. Z uwagi na fakt, iż zarówno GIOŚ jak i WIOŚ Delegatura w [...] nie doręczyły mu decyzji w sprawie (jak i żadnej innej informacji o zakończonym postępowaniu) strona nie sądziła, iż postępowanie prowadzone przez organ celno- skarbowy zostało zakończone.
Do wniosku skarżący załączył wydruk z CEiDG, zaświadczenie z Powiatowej Stacji Sanitarno- Epidemiologicznej i zaświadczenie z Przedszkola Samorządowego w [...].
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2021 r. DIAS stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...].10.2020 r. i jednocześnie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia tego odwołania.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że orzekając w oparciu o art. 134 k.p.a. obowiązany jest ustalić dwie okoliczności: datę doręczenia decyzji stronie oraz datę wniesienia przez nią odwołania. Stwierdził, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, iż decyzja NUCS z dnia [...] października 2020 r. została wysłana na adres strony postępowania za numerem nadawczym [...] i doręczona za pośrednictwem państwowego operatora pocztowego - Poczty Polskiej 11 listopada 2020 r., w trybie art. 44 k.p.a., poprzedzone nieudaną próbą doręczenia decyzji w sposób określony w art. 42 i 43 tej ustawy.
DIAS zaznaczył, że potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Oznacza to, że przedmiotowa decyzja stała się prawomocna w dniu 26 listopada 2020r., a ostatnim dniem na dokonanie czynności procesowej (wniesienie odwołania), zgodnie z art. 57 § 1 cytowanej ustawy, był dzień 25 listopada 2020 r.
Organ odwoławczy stwierdził, że pismem z dnia [...] maja 2021 r., pełnomocnik skarżącego złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji NUCS dopełniając czynności, poprzez złożenie odwołania, dla której określony był termin. W niniejszych okolicznościach, w ocenie DIAS, złożenie odwołania w dniu 4 maja 2021 r. za pośrednictwem operatora Poczty Polskiej, uprawnia do stwierdzenia uchybienia terminowi do jego wniesienia.
Odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu organ odwoławczy wyjaśnił, że dla przywrócenia terminu nie jest konieczne przeprowadzenie postępowania dowodowego według reguł określonych w art. 75 k.p.a., ponieważ wystarczy uprawdopodobnienie, że zainteresowany nie dotrzymał terminu bez swojej winy, a nadto, zgodnie z art. 58 § 2 prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.
Badając okoliczności uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, DIAS uznał, iż w rozpatrywanej sprawie warunek uprawdopodobnienia nie został spełniony.
Stwierdził, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem administracyjnym wobec osoby prowadzącej przedsiębiorstwo, działające pod stałym
adresem: [...] i dodatkowym stałym adresem: [...]. We wszystkich dokumentach znajdujących się w aktach sprawy, począwszy od Licencji nr [...], wydanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego poprzez dokument CMR, gdzie w polu "16", przeznaczonym do identyfikacji przewoźnika, strona posługuje się adresem działalności przedsiębiorstwa, wskazanym w decyzji organu. Ponadto organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...].03.2020 r., przesłanym na adres: [...], zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania z urzędu wobec przewoźnika - K.". Przedmiotowe postanowienie odebrała żona – K.K., która w świetle przepisu art. 43 k.p.a. podjęła się oddania pisma adresatowi. W pouczeniu postanowienia organ zawarł informację o obowiązku zawiadomienia o każdej zmianie swego adresu. Tą samą informację organ zawarł w zawiadomieniu z dnia [...].05.2020 r. o wyznaczeniu Stronie 7 dni na wypowiedzenie się w sprawie.
DIAS podkreślił, że organ nie otrzymał od strony żadnej informacji o zmianie adresu doręczenia, a nadto pismem z dnia [...].06.2020 r. strona przesłała oświadczenie, posługując się adresem, pod którym prowadzi działalność gospodarczą w [...]. Zatem w tym aspekcie, strona nie może rościć prawa do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania na skutek błędu organu, gdyż wskazując domniemany adres do doręczeń osoby fizycznej, nie uczyniła zadość swym obowiązkom w toku prowadzonego postępowania.
W ocenie organu odwoławczego nie można również przypisać prawa argumentacji pełnomocnika skarżącego, dotyczącej objęcia rodziny przedsiębiorcy kwarantanną w dobie panującej pandemii. Z załączonego dokumentu, wystawionego przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną wynika jedynie, iż kwarantanną była objęta córka przedsiębiorcy w okresie od [...].10.2020 r. do [...].11.2020 r. Przedsiębiorca nie przedstawił dokumentów o objęciu jego osoby kwarantanną, bądź izolacją, co faktycznie uniemożliwiłoby sprawne zarządzanie przedsiębiorstwem w przybliżonym okresie. Nie mniej należy podkreślił, iż kwarantanna córki skarżącego zakończyła się [...].11.2020 r., natomiast operator pocztowy przechowywał decyzję organu w wyznaczonej placówce pocztowej od dnia [...].10.2020 r. do [...].11.2020 r. Z powyższego ewidentnie wynika, że przedsiębiorca miał czas na odebranie korespondencji NUCS z placówki pocztowej i dochowując minimum staranności, poczynić czynności prowadzące do jej zaskarżenia w zawitym terminie, określonym w art. 129 § 2 k.p.a.
DIAS stwierdził, że nie jest również żadnym usprawiedliwieniem do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania stan obniżonej aktywności przedsiębiorstwa wskutek zmniejszonej liczby otrzymanych zleceń. Okoliczność ta nie mieści się w ramach tak zwanych "reguł starannego działania" i nie jest to sytuacja nadzwyczajna usprawiedliwiająca zwłokę. W przedstawionych okolicznościach strona mogła w sposób swobodny zarządzać firmą i dbać o jej interesy, a przede wszystkim w sytuacji powzięcia wiedzy o toczącym się postępowaniu wyjaśniającym, które organ zakończył przed wydaniem decyzji, informując o tym stronę zawiadomieniem z dnia [...].05.2020r., kierując wszelką korespondencję na adres w [...], czego wcześniej skarżący nie kwestionował.
Organ odwoławczy wyjaśnił jednocześnie, że postępowanie w sprawie kar pieniężnych w transporcie drogowym, prowadzone przez NUCS jest postępowaniem niezależnym od spraw prowadzonych przez Główny Inspektorat Ochrony Środowiska, czy też Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska. W świetle przepisów, strona nie była uprawniona w swych przewidywaniach do wyznaczania założeń o rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego. Organ w swym postępowaniu nie informował strony o zawieszeniu postępowania w zależności od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, co winno przybrać formę postanowienia organu, zatem nieuprawnione było przewidywanie strony o ewentualnych zamiarach organu i czerpania z tych założeń argumentacji do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W ocenie DIAS poruszonemu aspektowi nie można przypisać okoliczności nadzwyczajnych, powodujących przeszkody nie do przezwyciężenia, tym bardziej, że Strona w sposób swobodny i aktywny mogła uczestniczyć w postępowaniu i kreatywnie wpływać na tok tego postępowania.
Na powyższe postanowienie T.K. wniósł skargę zarzucając mu naruszenie:
- art. 44, art. 41 w zw. z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że w dniu 11 listopada 2020 r. doszło do doręczenia skarżącemu decyzji NUCS z dnia [...].10.2020r., co spowodowało rozpoczęcie biegu 14 - dniowego terminu do wniesienia odwołania,
- art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 w zw. z art. 44, art. 41 k.p.a. poprzez niezasadne
zastosowanie przepisu art. 44 k.p.a. dla uznania za doręczoną skarżącemu w dniu 11 listopada 2020 r. na niewłaściwy adres spornej decyzji, pomimo wykazania w CEIDG prawidłowego adresu do doręczeń, co spowodowało, że skarżący nie miał obiektywnej możliwości wniesienia odwołania w terminie 14 dni od dnia, który został przez organ odwoławczy wskazany jako dzień doręczenia w trybie art. 44 k.p.a.,
ewentualnie z ostrożności postępowania zarzucił też:
- błąd w ustaleniach faktycznych sprawy przez ustalenie, że nie zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania,
- art. 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu przedsiębiorcy T.K., niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia w sprawie oraz poprzez wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zasady prawdy obiektywnej.
Wobec podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie skarżonego postanowienia i zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym n posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U 2019 poz. 2325, zwana dalej - p.p.s.a.). Zgodnie z treścią wskazanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji lub postanowienia następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).
Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli w przedmiotowej sprawie było postanowienie wydane na podstawie art. 134 kpa którym DIAS stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2020 r. o nałożeniu na skarżącego administracyjnej kary pieniężnej oraz odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od tejże decyzji organu pierwszej
Zgodnie z treścią art. 129 § 2.kpa odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie.
Stosownie do treści art. 58 § 1 - § 3 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne.
W myśl art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Wniesienie odwołania po terminie może spowodować dwojakiego rodzaju skutki procesowe: 1) jeżeli wnoszący odwołanie nie zwrócił się równocześnie o przywrócenie terminu wniesienia odwołania (art. 58 § 2), organ odwoławczy jest obowiązany wydać postanowienie o uchybieniu terminowi wniesienia odwołania; 2) jeżeli "w aktach organu drugiej instancji znajdują się odwołanie wniesione po terminie (nadesłane wraz z aktami sprawy przez organ pierwszej instancji) oraz odwołanie dołączone do wniosku o przywrócenie terminu (art. 58 § 2), organ drugiej instancji musi najpierw wydać postanowienie w sprawie przywrócenia terminu (przy czym na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu służy zażalenie – art. 59 § 1) i dopiero kiedy zapadnie ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu – może postanowić o uznaniu odwołania za wniesione z naruszeniem obowiązującego terminu" (Zarys procesu, 1989, s. 153); por. wyrok NSA z 29.09.2010 r., I OSK 478/10, LEX nr 745245: "Postanowienie o odmowie przywrócenia terminu zawiera samo w sobie stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Natomiast w razie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, organ powinien wydać postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a., w dalszej zaś kolejności, w razie ewentualnego wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu wniesienia odwołania, organ powinien rozpoznać ten wniosek według przepisów art. 58 i 59 § 2 k.p.a. Nie ma natomiast mowy o bezprzedmiotowości wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczne postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania"(por. Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gontowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Lex).
Przenosząc powyższe uwagi na tło rozpoznawanej sprawy zauważyć przyjdzie, że wobec złożenia przez stronę odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu, prawidłowym trybem postępowania organu było rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu i wydanie w tym przedmiocie postanowienia na podstawie art. 58 i nast. Kpa. Postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 mogło natomiast zapaść w sytuacji, gdyby strona wniosła odwołanie, ale nie złożyła jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W ocenie Sądu w badanej sprawie sporna pozostaje okoliczność prawidłowego doręczenia w.w. decyzji NUCS z dnia [...] października 2020 r., którą nałożono na skarżącego karę pieniężna w wysokości 11 000 zł za nieokazanie do kontroli dokumentów o których mowa w art. art. 16 lit. c rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1013/2006. Zauważyć trzeba, że okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla oceny, czy w sprawie w ogóle rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania od tejże decyzji.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja organu I instancji wysłana została na adres: "T.K. K.", [...]". Decyzja wróciła do NUCS z adnotacją "Zwrot. Nie podjęto w terminie". Z materiału dowodowego wynika, że przesyłka zawierająca decyzję I instancji przechowywana była w placówce pocztowej przez okres od 28 października 2020 r. do 13 listopada 2020 r., a zawiadomienie o tym umieszczono w skrzynce pocztowej adresata. W tej sytuacji organ przyjął, że doręczenie nastąpiło w trybie art. 44 kpa, co oznacza że doręczenie decyzji w tym trybie wywołało skutki prawne, jakie wiążą się z prawidłowym doręczeniem decyzji administracyjnej.
Wskazać należy, że uznanie przesyłki za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. jest uwarunkowane łącznym spełnieniem przesłanek określonych w tym przepisie. Po pierwsze, niemożnością doręczenia pisma adresatowi pod prawidłowo oznaczonym adresem jego miejsca zamieszkania, jego dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy. Po drugie, pozostawieniem przesyłki dla adresata w oddawczym urzędzie pocztowym i dwukrotnym umieszczeniem zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki w skrzynce na korespondencję lub w innych miejscach wskazanych w art. 44 § 2 k.p.a. Po trzecie, upływem czternastodniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej oraz udokumentowaniem powyższego w materiale dowodowym sprawy, zwłaszcza zaś w tzw. zwrotnym potwierdzeniu odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki (por. wyrok z dnia 1 września 2021 r., sygn. akt II OSK 176/21).
Z powyższego wynika, że jednym z warunków uznania przesyłki za skutecznie doręczoną jest skierowanie jej na prawidłowo oznaczony adres odbiorcy. W badanej sprawie przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji przesłana została na adres skarżącego wskazany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczpospolitej Polskiej (CEIDG) jako dodatkowe stałe miejsce wykonywania działalności gospodarczej, przy czym jako adres do doręczeń w CEIDG wskazano: T.K. [...]. W CEIDG przedsiębiorca wskazał zatem odrębne adresy miejsca wykonywania działalności gospodarczej (wskazano również adres stałego wykonywania działalności gospodarczej) oraz odrębny adres do doręczeń.
Zgodnie z art. 5 pkt 6 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (DZ.U. 2020 r. poz. 2296) wpisowi w CEDG podlegają: adres do doręczeń oraz - jeżeli przedsiębiorca takie miejsce posiada - adres stałego miejsca wykonywania działalności gospodarczej; dane dotyczące adresu są zgodne z oznaczeniami kodowymi przyjętymi w krajowym rejestrze urzędowym podziału terytorialnego kraju, o ile to w danym przypadku możliwe.
Z przytoczonego przepisu wynika, że przedsiębiorca może wskazać odrębny adres do doręczeń oraz odrębny adres stałego wykonywania działalności gospodarczej. Wskazanie w CEIDG adresu do doręczeń oznacza, że z określonych względów, np. organizacyjnych bądź funkcjonalnych, odbiór korespondencji przez przedsiębiorcę jest możliwy pod tym adresem. W takiej sytuacji uznać należy, że prawidłowym adresem na jaki należy kierować korespondencję związaną z działalnością gospodarczą prowadzoną przez jej adresata, jest adres do doręczeń określony w CEIDG. Zauważyć należy, że innym celom służy określenie adresu miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz adresu miejsca do doręczeń korespondencji (pomimo tego, że adresy te mogą być tożsame). Wskazanie adresu przez przedsiębiorcę w ewidencji służącej do ujawniania danych związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą może być interpretowane jako wyraz jego woli otrzymania pod tym adresem korespondencji (oświadczeń podmiotów publicznoprawnych i prywatnoprawnych). W konsekwencji zaniechanie skierowania korespondencji pod adres wskazany w CEIDG nie wywoła skutków prawnych, jeżeli adresat nie otrzyma tej korespondencji. Strona może złożyć oświadczenie i wskazać adres pod który należy kierować do niej korespondencję, jednakże z materiału dowodowego niniejszej sprawy nie wynika, aby skarżący informował organ o tym, że właściwym adresem do doręczeń jest adres: "K.", [...]", tj. adres na który skierowano decyzję I instancji. Oceny powyższej nie zmienia okoliczność, że wcześniejsze pisma w sprawie były doręczane na w.w. adres, tj.: "K.", [...]".
Z powyższych względów zasadne jest stanowisko, że nie doszło do skutecznego doręczenia decyzji organu I instancji w trybie art. 44 kpa., co oznacza że w dniu 13 listopada 2020 r. (data upływu 14 dniowego terminu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej) nie rozpoczął biegu 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji.
W tych okolicznościach sprawy należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego w stopniu, skutkujących jego uchylenie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" oraz "c" p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (DZ.U. z 2018 r. poz. 265). Na podstawie art. 199 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2003 r. Nr 221 poz. 2193), zwrócono skarżącemu na jego koszt kwotę 300 zł tytułem nadpłaconego wpisu od skargi.