II SA/Go 759/23

II SA/Go 759/23 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2024-03-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Kamila Karwatowicz
Krzysztof Rogalski /sprawozdawca/
Sławomir Pauter /przewodniczący/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1842
art. 15 g, art. 15 gg, art. 15 zzb, art. 31 zo
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 marca 2024 r. sprawy ze skargi D.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania na koszty wynagrodzeń pracowników w następstwie COVID-19 I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego D.W. kwotę 4.428 (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] r. D.W., prowadzący w [...], gmina [...] działalność gospodarczą pod nazwą [...], zwrócił się do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (dalej "FGŚP") na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 na okres 3 miesięcy z datą wypłaty świadczeń od dnia [...] r. w łącznej wysokości [...] PLN, obejmujących dofinansowanie wynagrodzenia [...] pracowników w kwocie [...] PLN oraz pokrywających składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie [...] PLN. Wypłata środków nastąpiła w trzech transzach: [...] r., [...] r. oraz [...] r.
Zgodnie z art. 15gg ust. 19 oraz ust. 20 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej ustawa COVID-19) przedsiębiorca był zobowiązany do złożenia rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z FGŚP oraz dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania dofinansowania zgodnie z przeznaczeniem w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń. Podmiot w dniu [...] r. przedłożył Formularz rozliczeniowy przyznanych środków na podstawie art. 15gg wraz z załącznikami.
W wyniku weryfikacji rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy z FGŚP i dokumentacji potwierdzającej wykorzystanie zgodnie z przeznaczeniem przekazanych świadczeń i środków organ ustalił, iż podmiot poza wsparciem przyznanym na podstawie art. 15gg otrzymał również dofinansowanie z art. 31zo ustawy COVID-19, tj. zwolnienie z opłacania składek ZUS oraz dofinansowanie z art. 15zzb ustawy COVID-19, tj. dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenie społeczne. W ocenie organu środki na pokrycie wynagrodzeń oraz składek na ubezpieczenia społeczne z FGŚP zostały pobrane nienależnie, co naruszyło art. 15gg ust. 6, 7 ustawy COVID-19.
Dnia [...] r. Dyrektor WUP w [...], wszczął z urzędu wobec w/w przedsiębiorcy postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu dofinansowania przyznanego na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19.
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], znak [...] Dyrektor WUP w [...] określił D.W. przypadającą do zwrotu kwotę [...] PLN stanowiącą dofinansowanie przyznane na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi: dla kwoty [...] PLN od [...] r. do dnia zapłaty; dla kwoty [...] PLN od [...] r. do dnia zapłaty; dla kwoty [...] PLN od [...] do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu organ wywiódł m.in., iż podmiot może otrzymać wsparcie na łączny okres 3 miesięcy, jeśli wcześniej nie korzystał z innych dofinansowań wypłaconych w związku z ochroną miejsc pracy na konkretnych pracowników. Organ przyznał przedsiębiorcy wsparcie na okres od [...] r. do [...] r. Na podstawie art. 15gg ust. 19 ustawy COVID-19 podmiot w dniu [...] r. przedłożył formularz rozliczeniowy przyznanych środków wraz z dokumentami, w celu rozliczenia otrzymanego wsparcia. Beneficjent otrzymał wsparcie w łącznej wysokości [...] PLN (w tym dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w kwocie [...] PLN oraz środki na pokrycie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników w kwocie [...] PLN). W związku z weryfikacją rozliczenia otrzymanego przez podmiot wsparcia, WUP w [...] przeanalizował listę przypadków pomocy publicznej otrzymanej przez beneficjenta wskazującej, iż przedsiębiorca otrzymał wsparcie z art. 31zo ustawy CO\/ID-19 z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – zwolnienie ze składek ZUS za okres 3 miesięcy. Zgodnie z w/w dokumentem beneficjentowi udzielono pomocy w dniu [...] r., [...] r. oraz [...] r. Ponadto w dniu [...] r. podmiot otrzymał wsparcie od Starosty Powiatu [...] na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19, tj. dotację lub inne bezzwrotne świadczenie. Przedsiębiorca zawnioskował oraz otrzymał wsparcie na pracowników: [...].
Pracownicy ci byli zatrudnieni u przedsiębiorcy w okresie, w którym otrzymał on wsparcie z art. 31zo ustawy COVID-19 z ZUS oraz z art. 31zzb ustawy COVID-19 z Powiatowego Urzędu Pracy w [...], a także z art. 15gg ustawy COVID-19 z WUP w [...] tj. od [...] r. do [...] r. Organ zwrócił się do PUP w [...] o udzielenie informacji, czy wsparcie obejmowało w/w osoby, za jaki okres zostało udzielone oraz czy beneficjent dokonał zwrotu wsparcia. Zgodnie z pismem PUP w [...] z dnia [...] r. organ ten w dniu [...] r. udzielił pomocy w/w przedsiębiorcy na dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń w/w pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 art. 15zzb na okres 3 miesięcy, tj. od [...] r. do [...] r., ponadto podmiot nie dokonał żadnych korekt ani zwrotów. Ponieważ podmiot skorzystał ze zwolnienia w opłacaniu składek ZUS na podstawie art. 31zo ustawy COVID-19 oraz otrzymał wsparcie na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19 uznano, iż środki na pokrycie wynagrodzeń oraz składek na ubezpieczenia społeczne z FGŚP z WUP w [...] na podstawie wniosku z dnia [...] r. zostały pobrane nienależnie, gdyż naruszają art. 15gg ust. 6, 7 ustawy COVID-19.
Przedsiębiorca nie może otrzymać wsparcia, jeśli uprzednio skorzystał z innych dofinansowań, które były wypłacane w związku z ochroną miejsc pracy, nawet tych nieprzewidzianych przez tarczę antykryzysową. Jednocześnie określenie "tytuły wypłat" odnosi się do środków przeznaczonych na dofinansowanie do wynagrodzeń, czyli uzyskanie ze środków publicznych na podstawie przepisów ustawy COVID-19 dofinansowania wynagrodzeń tych samych pracowników lub przyznania środków na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne tych pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1009 ze zm.) od przyznanych świadczeń. Wprowadzone przepisami ustawy COVID-19 instrumenty pomocy dla przedsiębiorców mają charakter konkurencyjny i to po stronie przedsiębiorcy leży wybór jednego najkorzystniejszego dla siebie rozwiązania, gdyż nie ma możliwości kumulatywnego korzystania przez niego z w/w instrumentów pomocy dla tego samego pracownika w zakresie tego samego tytułu wypłaty. W opinii organu łączny okres 3 miesięcy, o którym mowa w art. 15gg ust. 6, odnosi się do okresu 3 miesięcy kalendarzowych pobierania wsparcia na określony tytuł wypłaty, w tym przypadku dofinansowania na pokrycie wynagrodzeń oraz składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, który jednocześnie stanowi swego rodzaju limit, górną granicę tego składnika. Zatem łączna analiza art. 15gg ust. 6 i 7 ustawy COVID-19 tworzy normę prawną, zgodnie z którą dla danych pracowników limit wypłat na dofinansowanie do wynagrodzeń wynosi maksymalnie 3 miesiące pod warunkiem braku uzyskania pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takiego samego tytułu wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy. Równocześnie zważywszy na treść art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, aby podmiot mógł otrzymać pomoc z FGŚP, bezwzględnie musi być ustalone czy nie uzyskał wcześniej pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. O ile pojęcie "tych samych pracowników" nie budzi wątpliwości, gdyż ich identyfikacja następuje na podstawie nazwisk i m.in. numerów PESEL, o tyle konieczne jest przeanalizowanie zagadnienia "takich samych tytułów wypłat". Zdaniem organu I instancji pojęcie to należy rozumieć jako wynagrodzenie pracownika i składkę na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia w sensie generalnym, tj. wynagrodzenie za miesiąc marzec nie jest innym tytułem w rozumieniu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 niż wynagrodzenie za miesiąc grudzień. Przyznanie świadczenia z art. 15gg ustawy COVID-19, które nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi (FGŚP) na ten sam cel, możliwe byłoby do udzielenia (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy. Środki na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i składek ZUS należnych od pracodawcy miały obejmować maksymalnie okres 3 miesięcy, niezależnie od tego, na podstawie którego przepisu prawnego dokonano pierwszej wypłaty (łączny limit). Oznacza to, iż przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Nie ma przeszkód do łączenia tych instrumentów, z zastrzeżeniem że dofinansowanie do wynagrodzeń z różnych źródeł nie może dotyczyć tych samym pracowników, w tym samym okresie oraz nie może przekraczać łącznie 3 miesięcy. W badanym przypadku, jeśli przedsiębiorca skorzystał przez okres 3 miesięcy ze wsparcia w ramach art. 31zo ustawy COVID-19, to nie może uzyskać dofinansowania w ramach art. 15gg ustawy COVID-19 na kolejne 3 miesiące dla tych samych pracowników. Formą pomocy dla przedsiębiorców przewidzianą przepisami ustawy COVID-19 w zakresie kosztów ponoszonych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne jest zarówno zwolnienie z opłacania nieopłaconych należności z tytułu opłacania składek na ubezpieczenia społeczne na podstawie art. 31 zo ust. 1 albo ust. 1 a w/w ustawy, jak i przyznanie przedsiębiorcy środków publicznych na opłacenie tych składek na podstawie art. 15g ust. 2, art. 15ga ust. 5, art. 15gg ust. 2 albo 15zzb ust. 1 ustawy. Nie ma możliwości kumulatywnego korzystania przez przedsiębiorcę z w/w instrumentów pomocy dla tego samego pracownika, co wynika z art. 15g ust. 18, art. 15ga ust. 3 pkt 3, art. 15gg ust. 7 czy art. 15zzb ust. 12 ustawy. W analizowanym przypadku, w myśl art. 15zzb ust. 12 przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. "Te same koszty" to pojęcie znacznie szersze aniżeli "tytuły wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy". Pojęcie "ochrona miejsc pracy" bezsprzecznie zawiera się w sformułowaniu "te same koszty". Jednocześnie oba wsparcia zostały sfinansowane ze środków publicznych, z tego samego źródła – FGŚP. Przedsiębiorca występując z wnioskiem o przyznanie świadczeń w jego pkt 7 ppkt 5 składa oświadczenie o nieubieganiu się i rezygnacji z ubiegania się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Oświadczenie to stoi w sprzeczności ze stanem faktycznym, gdyż podmiot otrzymał wsparcie: z ZUS ([...] r., [...] r., [...] r. na podstawie art. 31zo ustawy COVID-19) oraz z PUP w [...] w dniu [...] r. (na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19). Równocześnie w pkt 7 ppkt 6 podmiot oświadcza, iż nie zamierza skorzystać ze zwolnień w opłacaniu składek ZUS, o których mowa w ustawie COVID-19, podczas gdy powinien wskazać opcję: "zamierzam lub skorzystałem ze zwolnień w opłacaniu składek na ZUS". Ponadto w formularzu rozliczeniowym otrzymanych środków w pkt 4 ppkt 6 podmiot oświadczył, iż nie skorzystał ze zwolnień w opłacaniu składek na ZUS, w związku z tym całą otrzymaną na ten cel kwotę z FGŚP w ramach pomocy na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19 wykorzystałem zgodnie z jej przeznaczeniem. Tym samym przedsiębiorca złożył niezgodne z prawdą oświadczenia. Wynagrodzenia oraz składki na ubezpieczenie społeczne 6 pracowników stanowią środki pobrane nienależnie i na podstawie art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19 zobowiązany jest on do ich zwrotu wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych.
Na skutek wniesienia przez D.W. odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora WUP.
W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, iż w treści elektronicznego formularza wzoru wniosku o dofinansowanie ze środków FGŚP wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie COVID-19 odwołujący zaznaczył odpowiednio: "nie zamierzam skorzystać ze zwolnień w opłacaniu składek na ZUS, o których mowa w ustawie COVID-19" oraz "nie ubiegałem się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy". Zawarty w art. 15gg ust. 9 ustawy COVID-19 zwrot "w szczególności" oznacza, że katalog oświadczeń i informacji jest katalogiem otwartym i organ może go uzupełnić o inne oświadczenia wynikające z innych obowiązujących przepisów prawa. W tym kontekście niezasadne są zarzuty pełnomocnika odwołującego dotyczące zawarcia przez organ I instancji w elektronicznym formularzu wzoru treści wniosku o dofinansowanie ze środków FGŚP wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie C0VID-19 oświadczenia, które nie odpowiada treści art. 15gg ust. 7 ustawy o COVID-19 tj. lub nie mających jakiegokolwiek odniesienia do przepisów powszechnie obowiązującego prawa, a tym samym naruszenie art. 15gg ust. 9 ustawy o COVID-19 art. 6 i 8 § 1 k.p.a. W kontekście powyższego za niezasadne uznać należy także zarzuty naruszenia art. 7a i 8 § 1 i art. 8 § 1 i 9 k.p.a. Odwołujący składając oświadczenie o opłacaniu składek ZUS, o których mowa w ustawie COVID-19, powinien wskazać opcję: "Zamierzam lub skorzystałem ze zwolnień w opłacaniu składek na ZUS". Ponadto w formularzu rozliczeniowym otrzymanych środków na podstawie art. 15gg z dnia 13 listopada 2020 r. w pkt 4 ppkt 6 podmiot oświadczył, "nie skorzystałem ze zwolnień w opłacaniu składek na ZUS, a w związku z tym całą otrzymaną na ten cel kwotę z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w ramach pomocy na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-19 wykorzystałem zgodnie z jej przeznaczeniem". Tym samym przedsiębiorca złożył niezgodne z prawdą oświadczenia. W wyjaśnieniach z dnia 24 września 2020 r., znak: DF.HI.070.244.2020.PP, wydanych przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wskazało, że wprowadzone instrumenty pomocy dla przedsiębiorców mają charakter konkurencyjny i to po stronie przedsiębiorcy leży wybór jednego, najkorzystniejszego dla siebie rozwiązania. Nie ma możliwości kumulatywnego korzystania przez przedsiębiorcę z w/w instrumentów pomocy dla tego samego pracownika w zakresie tego samego tytułu wypłaty, w przypadku poruszonego zagadnienia – kosztów ponoszonych na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne pracownika. Potwierdzają to wprowadzone przepisami mi. art. 15gg ust 7 czy art. 15zzb ust. 12 ograniczenia w możliwości przyznania wsparcia dla przedsiębiorcy. Kumulatywne stosowanie instrumentów pomocy doprowadziłoby do nieuprawnionego zróżnicowania sytuacji występujących z wnioskiem na podstawie art. 15gg przedsiębiorców w zależności od terminu złożenia wniosku. W związku z powyższym w przypadku, gdy uzyskano pomoc w postaci zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek, wymienionych w ww. przepisach na okres 3 miesięcy, brak jest możliwości przyznania pomocy z FGŚP w zakresie takiego samego tytułu wypłaty, tj. przyznania środków Funduszu na opłacenie składek tych samych pracowników na ubezpieczenia społeczne należnych od pracodawcy. Przedsiębiorca występując z wnioskiem o udzielenie wsparcia na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19, składa we wniosku oświadczenie o nieubieganiu się i rezygnacji z ubiegania się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy oraz o skorzystaniu ze zwolnień w opłacaniu składek na ZUS, o których mowa w ustawie. W przypadku złożenia zgodnych ze stanem faktycznym oświadczeń w powyższym zakresie, środki FGŚP powinny zostać przyznane w prawidłowej wysokości, a co za tym idzie nie występowałyby sytuacje kierowania przez wojewódzkie urzędy pracy wezwań o zwrot środków przyznanych w nadmiernej wysokości. Zgodnie z art. 15gg ust. 6 oraz art. 15zzb ust. 5 ustawy COViD-19, świadczenia, o których mowa w ust. 1 oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust. 7 ustawy). Skoro tak to podmiot, o którym mowa w ust. 1, który otrzymał dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, nie może wypowiedzieć umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie pobierania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia (art. 15gg ust. 8 ustawy). Zważywszy na treść art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, aby określony podmiot mógł otrzymać pomoc z FGŚP bezwzględnie musi być ustalone, czy nie uzyskał on wcześniej pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Potwierdza to orzecznictwo sądowoadministracyjne. Pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć jako wynagrodzenie pracownika i składkę na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia. W sytuacji gdy podmiot uprawniony otrzymał w trakcie epidemii SARS-CoV-2 dofinansowanie na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego określonych pracowników, nie może uzyskać on na ten sam cel ponownie środków z FGŚP, również w ramach świadczenia określonego w art. 15gg ustawy COVID-19 (wyrok WSA w Krakowie z 13 lipca 2021 r., I SA/Kr 384/21). W przedmiotowej sprawie nie jest istotne również to, czy pierwsze dofinansowanie dotyczyło innego okresu (innych 3 miesięcy) niż okres wskazany w kolejnym wniosku. Powyższe wynika z art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19 – dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne udzielane jest maksymalnie na okres 3 miesięcy i nie może być przyznane gdy podmiot starający się o takie świadczenie uzyskał ze środków publicznych (FGŚP) dofinansowanie do wynagrodzenia/składki na ubezpieczenie społeczne tych pracowników. Przyznanie świadczenia z art. 15gg ustawy COVID-19, które nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi (FGŚP) na ten sam cel, możliwe byłoby do udzielenia (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane z innych świadczeń określonych w ustawie COVID-19 nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy.
Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego D.W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] zarzucając naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego, tzn. art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, ponieważ skarżący nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, gdyż skarżący uzyskał pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w innych okresach (miesiącach);
2) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 6 i 8 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie iż organ I instancji udostępnił wzór treści wniosku o dofinansowanie ze środków FGŚP wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie COVID-19, który nie odpowiada przepisom powszechnie obowiązującego prawa oraz bez możliwości wyboru zaznaczenia właściwej opcji w pkt 7 ppkt 5 udostępnionego przez organ wzoru wniosku;
b) art. 7a i 8 § 1 k.p.a., polegające na pominięciu, iż przepisy ustawy COVID-19 oraz treść wzoru w/w wniosku pozostawiają wątpliwości co do treści normy prawnej, które powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść skarżącego;
c) art. 8 § 1 i 9 k.p.a. w zw. art. 15gg ust. 9 oraz art. 15gg ust. 7ustawy COVID-19, gdyż zawarte w elektronicznym formularzu wzoru treści w/w wniosku oświadczenie, cyt. "nie ubiegałem się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy" nie odpowiada treści art. 15gg ust. 7 ustawy o COVID-19; tym samym organ I instancji w treści wzoru wniosku w nienależyty sposób poinformował skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania, co za tym idzie organ I instancji nie czuwał nad tym, aby skarżący nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu nie udzielił mu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek;
d) art. 8 § 1 i 9 k.p.a. w zw. art. 15gg ust. 9 oraz art. 15gg ust. 9 ustawy COVID-19, gdyż zawarte w elektronicznym formularzu wzoru treści w/w wniosku oświadczenie cyt. "nic zamierzam skorzystać ze zwolnień w opłacaniu składek na ZUS, o których mowa w ustawie COVlD-19", nie ma jakiegokolwiek odniesienia do przepisów powszechnie obowiązującego prawa; tym samym organ I instancji w treści wzoru wniosku w nienależyty sposób poinformował skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania, co za tym idzie organ I instancji nie czuwał nad tym, aby skarżący nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu nie udzielił mu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek;
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a. W myśl cytowanego art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył skarżący, natomiast organ w terminie 14 dni od daty zawiadomienia o tym fakcie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Ustawa COVID-19 przewiduje różne formy pomocy przedsiębiorcom znajdującym się w trudnej sytuacji w związku z epidemią SARS-CoV-2. Wsparcie to co do zasady obejmuje ochronę miejsc pracy przy współudziale finansowania przez wskazane w ustawie podmioty wynagrodzeń oraz świadczeń im towarzyszących. Ochrona miejsc pracy stanowi jeden z celów omawianej ustawy, dlatego poszczególne jej przepisy (w tym przykładowo art. 15g, 15gg i 15zzb) dotyczą dofinansowania wynagrodzenia zatrudnianych przez przedsiębiorcę pracowników, ustalając określone warunki tych świadczeń.
Stosownie do treści art. 15gg ustawy COVID-19, podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych:
1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, lub
2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub
3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5.
Podmiotom tym przysługują środki z FGŚP na opłacenie składek na ubezpieczenie społeczne pracowników należne od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 (art. 15gg ust. 2). Świadczenia, o których mowa w ust. 1 przywołanego przepisu oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 (art. 15gg ust. 6). Podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust. 7). Przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników (art. 15gg ust. 7a). Podmiot, o którym mowa w ust. 1, który złożył oświadczenie dotyczące spełniania warunku spadku obrotów, o którym mowa w art. 15g ust. 9, lub kryteriów, o których mowa w art. 15g ust. 3, niezgodnie ze stanem faktycznym lub nie sporządził na dzień złożenia wniosku wykazu pracowników objętych wnioskiem, lub nie poddał się kontroli, jest obowiązany do zwrotu na rachunek bankowy wojewódzkiego urzędu pracy, z którego otrzymał środki, całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie. W takim przypadku dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie (art. 15gg ust. 23). Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie (art. 15gg ust. 23a). W przypadku niewywiązania się z obowiązku określonego w ust. 8 podmiot jest obowiązany do zwrotu całego otrzymanego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika, któremu wypowiedziano umowę z przyczyn niedotyczących tego pracownika, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków wykorzystanych niezgodnie z warunkami określonymi w ustawie (art. 15gg ust. 23b). Od decyzji dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, o których mowa w ust. 28, przysługuje odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego (art. 15gg ust. 27).
W myśl art. 15zzb ust. 1 ustawy COVID-19 Starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4 zdanie pierwsze oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Dofinansowanie to może być przyznane mikroprzedsiębiorcom, małym oraz średnim przedsiębiorcom na okres nie dłuższy niż 3 miesiące, przypadające od miesiąca złożenia wniosku (art. 15zzb ust. 5). Przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych (art. 15zzb ust. 12).
Z kolei zgodnie z art. 31zo ust. 1 ustawy COVID-19 na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek:
1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,
2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r.,
3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r.
- zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych.
W ocenie Sądu redakcja powyższych przepisów, ale też innych przepisów ustawy COVID-19 wskazuje na fakt, że stanowisko organu o maksymalnym terminie dla wszystkich świadczeń przyznawanych na ich podstawie (3 miesiące) nie jest prawidłowe. Każdy z przepisów wskazuje bowiem odrębnie termin, na który określone w nim świadczenie może zostać udzielone (art. 15g ust. 16, art. 15ga ust. 7, art. 15gg ust. 6, art. 15zzb ust. 5 ustawy COVID-19). W żadnym z przepisów tej ustawy nie wskazano przy tym, że łączny termin świadczeń z poszczególnych tytułów nie może przekroczyć 3 miesięcy. Nie jest to zatem, jak wywodzą organy orzekające w sprawie, termin wspólny dla wszystkich świadczeń. Każde z nich korzysta z odrębnej regulacji tej kwestii, chociaż dla niektórych ze świadczeń maksymalny okres ich udzielenia jest analogiczny. Trzymiesięczny termin świadczenia liczony jest każdorazowo od miesiąca złożenia konkretnego wniosku, z odpowiednim zastrzeżeniem, charakterystycznym dla poszczególnych świadczeń (art. 15g ust. 18, art. 15gg ust. 7 i art. 15zzb ust. 12). W przypadku dofinansowania, jakie otrzymał skarżący w niniejszej sprawie, chodzi o zastrzeżenie zawarte w art. 15gg ust. 7.
Kluczowe znaczenie dla sprawy ma interpretacja przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19. Z przepisu tego wynika, że podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy.
Argumentacja organów orzekających w sprawie prowadzi do wniosku, że zwrot "takich samych tytułów wypłat" oznacza, iż w przypadku, gdy np. podmiot ubiegający się o pomoc uzyskał już dofinansowanie na podstawie jednego z przepisów ustawy w postaci dofinansowania wynagrodzenia za pracę i składek ZUS od tego wynagrodzenia dla konkretnych pracowników za okres trzech miesięcy, to już z tego tytułu nie może uzyskać pomocy finansowej w postaci dofinansowania wynagrodzeń tych pracowników i składek ZUS od tego wynagrodzenia za inne okresy. Według powyższej argumentacji zwrot "takie same tytuły wypłat" oznacza wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń na rzecz ochrony miejsc pracy w sensie generalnym.
Tymczasem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, iż w przypadku złożenia wniosków o pomoc finansową na podstawie różnych przepisów ustawy COVID-19, pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzenia za pracę oraz należności składkowych od tego wynagrodzenia – przysługuje do wynagrodzeń tych samych pracowników na podstawie poszczególnych wskazanych podstaw prawnych, zatem za więcej niż jeden okres trzymiesięczny (por. przykładowo wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22).
Istotne znaczenie ma również interpretacja art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID-19. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych. Użyty w nim zwrot "te same koszty" dotyczy kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne należnych za te same okresy rozliczeniowe oraz odnoszących się do tych samych pracowników. Z kosztami tożsamymi (tymi samymi) mamy bowiem do czynienia na gruncie art. 15zzb ust. 12 ustawy o COVID wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Nie można zgodzić się z organami orzekającymi w sprawie, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym w szczególności na podstawie przepisu art. 15zzb czy art. 31zo ustawy COVID-19. Żaden z przepisów w/w ustawy nie wskazuje, że omawiane przepisy wzajemnie się wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego (por. wyroki NSA z 2 marca 2022 r., I GSK 21/22, I GSK 19/22, z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 284/22; wyrok WSA w Gdańsku z 22 października 2022 r., I SA/Gd 1082/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Skoro z art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID-19 wynika, iż przedsiębiorca nie może otrzymać dofinansowania w części, w której te same koszty zostały albo zostaną sfinansowane z innych środków publicznych, a uprawnione jest uzyskanie dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS za dwa okresy trzymiesięczne, to także art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, w zakresie zwrotu "takich samych tytułów wypłat", należy interpretować w taki sposób, iż uprawnione jest dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników za inny trzymiesięczny okres. W konsekwencji art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 nie stoi na przeszkodzie uzyskaniu przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie innych przepisów tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu. Podkreślić w kontekście powyższego należy, że z żadnego przepisu ustawy COVID-19 nie wynika, aby przyznanie pomocy na podstawie jednego przepisu tej ustawy eliminowało możliwość uzyskania dofinansowania na podstawie innej regulacji tego aktu, oczywiście w przypadku spełnienia wskazanych w przepisach warunków przyznawania takiej pomocy.
Podczas interpretacji przepisów ustawy COVID-19 nie można pomijać celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. Przedstawiona powyżej interpretacja przepisów ustawy o COVID-19 uwzględniająca zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości, w ocenie Sądu realizuje wskazane cele.
Potwierdzeniem powyższej argumentacji jest doprecyzowanie art. 15gg ustawy COVID-19, polegające na wprowadzeniu do ustawy dodatkowego art. 15gg ust. 7a, w myśl którego przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Jednoznacznie zatem ustawodawca w tym przepisie stwierdził, że przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy. Tym samym regulacja ta potwierdza, że ograniczenie wynikające z art. 15gg ust. 7 dotyczy tego samego okresu i nie można go podwójnie dofinansowywać (por. powołany wyżej wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22).
Niezależnie od powyższej argumentacji dotyczącej wykładni prawa materialnego, należy zwrócić uwagę, iż jak wskazywały organy orzekające w sprawie, skarżący otrzymywał wsparcie na podstawie art. 31zo, art. 15gg, a także art. 15zzb ustawy COVID-19, na szereg wskazanych w decyzjach obu instancji miesięcy 2020 roku. Jak można wywnioskować z treści decyzji, okresy pomocy przyznawanej na tych samych pracowników na podstawie wskazanych wyżej podstaw prawnych częściowo się pokrywały, przy czym kwestia ta nie była przedmiotem szczegółowych ustaleń oraz rozważań organów, gdyż przyjęły one przede wszystkim wykładnię, iż przedsiębiorca może otrzymać wsparcie na podstawie przepisów ustawy COVID-19 na łączny okres 3 miesięcy, jeśli wcześniej nie korzystał z innych dofinansowań wypłaconych w związku z ochroną miejsc pracy na konkretnych pracowników, dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i składek ZUS nie może dotyczyć tych samych pracowników, w tym samym okresie oraz nie może przekraczać łącznie 3 miesięcy, zaś jeśli przedsiębiorca skorzystał przez ten okres ze wsparcia w ramach ustawy COVID-19, to nie może uzyskać dofinansowania na kolejne 3 miesiące dla tych samych pracowników. Jak wynika z argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasadniczo na tej wykładni opierało się określenie skarżącemu kwoty zwrotu otrzymanego dofinansowania. Tymczasem, pomijając kwestie materialnoprawne, skarżący stoi na stanowisku (co wynika m.in. z uzasadnienia skargi), iż został zwolniony z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne na podstawie art. 31zo za okresy [...],[...].[...], dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie art. 15zzb ustawy otrzymał za okresy [...].[...],[...], zaś dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie art. 15gg ustawy otrzymał za okresy [...].[...],[...]– zatem poszczególne formy wsparcia otrzymywał za okresy kolejno następujące po sobie. Jednocześnie akta administracyjne sprawy nie zawierają dowodów pozwalających na jednoznaczne i nie budzące wątpliwości zweryfikowanie, jakie formy wsparcia za jakie konkretnie okresy skarżący otrzymał w omawianym [...] roku.
W tej sytuacji w ocenie Sądu uznać należało, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem zarówno omówionych wyżej przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 15gg ust. 7 oraz ust. 7a ustawy COVID-19 poprzez ich błędną wykładnię jak i z naruszeniem przepisów postępowania, tzn. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieobjęcie szczegółowymi i jednoznacznymi ustaleniami oraz niepoddanie ocenie okoliczności omówionych w akapicie poprzedzającym. W konsekwencji zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz c) w związku z art. 135 p.p.s.a.
Rozpoznając ponownie sprawę organy winny wziąć pod uwagę przedstawioną wyżej wykładnię przepisów ustawy COVID-19, jak również w sposób jednoznaczny zweryfikować, jakie formy wsparcia za jakie konkretnie okresy, w odniesieniu do wymienionych w decyzjach pracowników skarżący otrzymał w [...] roku, a następnie stosownie do poczynionych ustaleń wydać rozstrzygnięcie w sprawie (art. 153 p.p.s.a.).
Orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 535 ze zm.), a także § 2 pkt 5 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).