II SA/GO 759/22

II SA/Go 759/22 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2023-09-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jarosław Piątek /sprawozdawca/
Krzysztof Rogalski
Sławomir Pauter /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 28, art. 156, art. 157
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 977
art. 54 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2023 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku K.S., Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hali garażowej wraz z kanałem, infrastrukturą techniczną i oświetleniem na działkach nr [...].
S. i A.G. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji.
Decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 17 pkt 1, art. 156 § 1, art. 157 § 1 i § 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej jako k.p.a.) w związku z art. 54 pkt 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 977, dalej jako u.p.z.p.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy z [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hali garażowej wraz z kanałem, infrastrukturą techniczną i oświetleniem na działkach nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że S. i A.G. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy z [...] maja 2013 r. z powołaniem na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a.,czyli z powodu wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz z tej przyczyny, że była ona niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Organ podkreślił, iż w rozpatrywanej sprawie w pierwszej kolejności należało rozstrzygnąć, czy wnioskodawcy, którzy nie byli stronami postępowania, które toczyło się przed Wójtem Gminy i zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji, której stwierdzenia nieważności domagają się, mają interes prawny do skutecznego złożenia wniosku w przedmiotowej sprawie. Przymiot strony postępowania nadzwyczajnego przysługuje niezależnie od tego, czy dany podmiot brał udział w postępowaniu zwykłym zakończonym weryfikowana decyzją. Stosownie do treści art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W odniesieniu do decyzji o warunkach zabudowy, zdaniem Kolegium, nie można mówić o interesie prawnym w klasycznym jego znaczeniu z tego względu, że decyzja o warunkach zabudowy nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczania cudzych praw do nieruchomości. Literalnie należałoby uznać, że trudno wskazać na konkretny przepis prawa materialnego, którego zakres w odniesieniu do możliwości albo powinności konkretnych podmiotów uległby modyfikacji wskutek ustalenia warunków zabudowy określonego terenu. Jednakże realizacja inwestycji może, w tym w odniesieniu do planowanej inwestycji ze względu na jej specyfikę (budowa hali garażowej wraz z kanałem na pojazd znacznych rozmiarów), naruszać prawa do korzystania z nieruchomości, której wnioskodawcy są właścicielami i która znajduje
się w kręgu oddziaływań tej inwestycji, prowadząc tym samym do ograniczenia możliwości korzystania z przedmiotu własności. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne Kolegium wskazało, że o posiadaniu przez konkretny podmiot przymiotu strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie decyduje tylko bezpośrednie sąsiedztwo z działką przewidzianą pod inwestycję, a ustalenie kręgu stron tego postępowania zależy od okoliczności faktycznych występujących w konkretnej sprawie, tj. charakteru planowanej inwestycji oraz zasięgu jej oddziaływania na otoczenie, w tym rodzaju, stopnia i zakresu uciążliwości z nią związanych dla sąsiednich terenów. Źródłem interesu prawnego strony w takim przypadku jest m.in.
art. 140 i art. 144 k.c., na podstawie których określony podmiot może domagać
się ochrony prawnej. Osoba trzecia ma interes prawny wynikający z art. 140 k.c. i 144 k.c. do uczestniczenia jako strona w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy, w wyniku którego zapaść może lub zapadła decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez nią prawa własności na jej nieruchomości, nawet jeśli nieruchomość ta nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji. Oddziaływanie inwestycji może bowiem rozciągać się także na nieruchomości położone dalej, niegraniczące bezpośrednio z terenem inwestycyjnym. Nie musi to przy tym być oddziaływanie ponad przeciętną miarę. Z ustaleń Kolegium dokonanych w sprawie wynika, że przedmiotowa w sprawie inwestycja dotyczy budowy budynku hali garażowej wraz z kanałem, której nie tylko sama nazwa określająca rodzaj inwestycji "budynek hali garażowej", ale i gabaryty świadczą o tym, że nie jest to garaż na samochód osobowy, lecz samochód ciężarowy, w tym też (zważywszy na gabaryty) ciągnik samochodowy potocznie zwany "tirem" (ciągnik z naczepą/przyczepą). Tego rodzaju budynek zaopatrzony dodatkowo w kanał służyć ma nie tylko do przechowywania w/w pojazdów, ale także do dokonywania ich napraw, co wiąże się ze wzmożonym ruchem pojazdów o znacznych rozmiarach i masie (hałas, spaliny). Również sam budynek gabarytami znacznie odbiega od garażu na samochód osobowy, co niewątpliwie sprawia, że przedmiotowa w sprawie inwestycja, zważywszy na swą specyfikę i usytuowanie (oddzielona jedynie droga publiczną - ul. [...] od nieruchomości wnioskodawców), będzie oddziaływała na ich nieruchomość powodując zacienienie, hałas, zanieczyszczenie spalinami. Kolegium zaznaczyło też, że nie chodzi tu o ponadnormatywne oddziaływanie, ale o oddziaływanie, które wpływa na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej (wnioskodawców w w/w sprawie). Kolegium uznało, że w/w okoliczności przemawiają za tym, iż wnioskodawcom przysługuje legitymacja procesowa w tej sprawie, mają oni zatem interes prawny we wzruszeniu przedmiotowej decyzji w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności.
Przechodząc do oceny zasadności przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, powołanych we wniosku, organ podkreślił, że na tle art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. orzecznictwo niejednolicie kwalifikuje naruszenia przepisów materialnych, kompetencyjnych i procesowych. W większości przypadków pojęcie rażącego naruszenia prawa odnosi się do przepisów materialnych, jednak nie ogranicza się do tego. Zwrócono też uwagę, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. "Naruszenie prawa" to naruszenie prawa materialnego, procesowego oraz przepisów o charakterze ustrojowym i kompetencyjnym. W orzecznictwie wyrażono także pogląd, że o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większa wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z treścią przepisu przez ich proste zestawienie ze sobą, przy czym nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, a o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Zdaniem Kolegium ewentualne naruszenia prawa w zakresie czynienia ustaleń faktycznych (przez niewyczerpujące zgromadzenie, czy też niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy) należą do takich wadliwości, które mogą służyć do wzruszenia decyzji w trybie zwykłym. Nie stanowią natomiast rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Tego typu naruszenia nie dają mianowicie podstaw do stwierdzenie oczywistej sprzeczności między rozstrzygnięciem a treścią przepisu. Nierzetelne wyjaśnienie sprawy, czy też błąd w ustaleniach faktycznych, nie stanowią o kwalifikowanej wadzie decyzji.
Następnie organ przywołał treść art. 54 u.p.z.p. i podkreślił, że skoro załączniki do decyzji o warunkach zabudowy stanowią integralną część tej decyzji, to stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. załączniki te, obok dokładnego oznaczenia decyzji, której dotyczą, muszą być opatrzone podpisem osoby uprawnionej do wydania tej decyzji. Obowiązek ten dotyczy zarówno części tekstowej i graficznej decyzji, jak również załączników w postaci wyników analizy, zawierających także część tekstowa i graficzna. W przypadku wadliwego sporządzenia tych załączników, decyzja o warunkach zabudowy jest niekompletna i może budzić uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości przeprowadzenia analizy określonej w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odsyła w swojej treści do załącznika graficznego, który winien być opisany w sposób nie budzący żadnych wątpliwości co do jego związku z decyzją. W tym przypadku to decyzja określa jaki dokument stanowi jej załącznik, a nie odwrotnie. Załącznik powinien zaś być tak opisany, aby nie powstawały wątpliwości co do jego związku z określoną decyzją. Kolegium stwierdziło, że jakkolwiek w aktach sprawy znajduje się mapa z liniami rozgraniczającymi teren decyzji, brak jest jednak jej szczegółowego przypisania do konkretnej tj. przedmiotowej w sprawie decyzji Wójta Gminy poprzez wskazanie jej znaku i daty wydania, tak by nie było żadnych wątpliwości co do integralności z wydanym przez organ orzeczeniem. Wada ta nie stanowi jednakże, stanowiskiem organu, rażącego naruszenia prawa, gdyż załącznik ten zawiera oznaczenie: "Załącznik graficzny nr 1", co zważywszy na treść decyzji cyt.: "Linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczono na mapie sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500 z nieprzekraczalna linią zabudowy stanowiącej załącznik graficzny nr 1" i obszar w nim oznaczony liniami rozgraniczającymi teren inwestycji tj. działka nr [...], odpowiada temu wskazanemu w części tekstowej decyzji jako miejsce realizacji inwestycji (teren inwestycji), co pomimo braku wskazania daty wydania i znaku decyzji, pozwala na jego przypisanie do tej decyzji. Dodatkowo organ wskazał, że linie rozgraniczające teren inwestycji zostały wyznaczone na kserokopii, a nie kopii mapy, o której mowa w art. 52 u.p.z.p., co stanowi o wadliwości decyzji, jednak nie jest to wada kwalifikowana. Powyższa wada dotyczy również analizy urbanistycznej - części graficznej. Dodatkowo analiza ta została wykonana na kserokopii mapy w niewłaściwej tj. niezgodnej z treścią art. 52 ustawy skali 1:5000; ustawa dopuszcza skalę 1:500 lub 1:1000, a w przypadku inwestycji liniowych 1:2000. Wady tej jednak organ nie zakwalifikował jako rażącego naruszenia prawa.
Odnosząc się do drugiej przesłanki powołanej we wniosku jako podstawa stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, tzn. art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Kolegium podniosło, iż przez niewykonalność decyzji można rozumieć zarówno niewykonalność faktyczną, jak i prawną. Niewykonalność decyzji ma charakter faktyczny, kiedy już w momencie wydania decyzji istnieje przeszkoda o charakterze faktycznym, obiektywnie wykluczająca określone działanie (m.in. ze względu na poziom wiedzy technicznej, rozwój technologii). Niewykonalność prawna oznacza niemożność zastosowania się do dyspozycji rozstrzygnięcia z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz lub nakaz określonego zachowania pozostającego w sprzeczności z wydaną decyzją. Kolegium przychyliło się do stanowiska judykatury, że niewykonalność decyzji jako przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. należy odnosić przede wszystkim do przeszkód o charakterze faktycznym, bowiem niewykonalność decyzji z przyczyn prawnych mieści się z zasadzie w przesłance z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Niewykonalność prawna, a więc wydanie decyzji wbrew nakazowi lub zakazowi prawnemu, jest bowiem działaniem pozbawionym podstawy prawnej bądź też rażąco naruszającym prawo, a więc mieszczącym się w przesłankach art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zarzut naruszenia art. 156 § pkt 5 k.p.a. organ uznał za całkowicie nietrafny. Wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy nie podlega wykonaniu ze względu na jej przedmiot. Jest to bowiem jedynie promesa uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowlę, nie może natomiast ona stanowić podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych (ma charakter deklaratywny). Nie można zatem upatrywać przesłanki do stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji na gruncie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ podkreślił, że co prawda decyzja, której stwierdzenia nieważności domagają się wnioskodawcy posiada liczne wady dotyczące np. braku prawidłowego sposobu ustalenia poszczególnych parametrów inwestycji tj. zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i w oparciu o sporządzoną analizę urbanistyczną - część opisowa i graficzna, jednakże nie są to wady, które można kwalifikować i oceniać jako rażące naruszenie prawa. Powyższa uwaga dotyczy również braku sporządzenia prawidłowego uzasadnienia faktycznego prawnego decyzji, czyli naruszenia art. 107 § 3 k.p.a.
W dalszej części uzasadnienia Kolegium podkreśliło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tak jak decyzja o warunkach zabudowy, powinna określać rodzaj inwestycji. Organ jest zatem obowiązany sprecyzować, jakiej kategorii obiekt stanowi przedmiot decyzji. W ocenie SKO wadą przedmiotowej decyzji, tzn. decyzji o warunkach zabudowy, którą kwalifikuje się jako rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności tej decyzji w oparciu o przesłankę z art. 156
§ 1 pkt 2 k.p.a., jest naruszenie art. 54 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie wadliwego określenia rodzaju zabudowy, w odniesieniu do inwestycji, która polega na budowie budynku hali garażowej wraz z kanałem. W decyzji, której stwierdzenia nieważności domagają się wnioskodawcy organ określił rodzaj zabudowy jako cyt.: "zabudowa mieszkaniowa" (vide: pkt. 1 ppkt.1.1. decyzji). Pojęcie "zabudowy mieszkaniowej" na gruncie ustaleń decyzji o warunkach zabudowy zostało sprecyzowane w treści § 2 pkt. 1 ppkt a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia
26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003, Nr 164, poz. 1589), który stanowi, że ustala się następujący sposób zapisywania ustaleń decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy: 1) Ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy zapisuje
się, stosując w szczególności następujące nazewnictwo: a) zabudowa mieszkaniowa,
w tym: - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. W treści w/w rozporządzenia zostały zatem przewidziane przez ustawodawcę dwa rodzaje zabudowy określanej jako "zabudowa mieszkaniowa" - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna.
W takim znaczeniu w/w pojęcie winno być stosowane w ustaleniach decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem Wójt Gminy w sposób całkowicie nieuprawniony i bezpodstawny w świetle obowiązujących przepisów art. 54 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1, a nadto z naruszeniem w/w § 2 pkt. 1 ppkt a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w odniesieniu do przedmiotu decyzji jakim jest budowa hali garażowej wraz z kanałem w ustaleniach decyzji określił rodzaj tej zabudowy jako "zabudowa mieszkaniowa". Nie ma w obecnym stanie prawnym legalnej definicji "garażu", jednakże ze względu na jego cechy konstrukcyjne (może być to tymczasowy obiekt budowlany przeznaczony do przenoszenia), pojęciem tym określa
się samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu (w rozumieniu Prawa budowlanego), przeznaczony do przechowywania i niezawodowej obsługi pojazdów mechanicznych. Podstawową funkcją garażu jest możliwość przechowywania samochodu lub innego pojazdu mechanicznego (traktor, motocykl itd.), stąd nie można mylić pojęcia garażu z budynkiem gospodarczym. Garaż, a w rozpatrywanej sprawie "hala garażowa" o wymiarach szer. do 16,5 m i wys. do 4 m, czyli przeznaczona dla celów przechowywania pojazdów o znacznych rozmiarach (większych niż samochody osobowe) i zważywszy na kanał, również mająca służyć dokonywaniu napraw pojazdów, nie pełni funkcji mieszkaniowej. Do pojazdu mechanicznego - rzeczy ruchomej, nie można w ogóle odnosić pojęcia "zamieszkiwania", a co się z tym wiąże, budynkowi, który ma służyć przechowywaniu takiego pojazdu, funkcji mieszkaniowej przypisać nie można. Wolnostojąca hala garażowa z kanałem, która jest przedmiotem decyzji, nie stanowi w żadnym razie zabudowy mieszkaniowej i w ten sposób nie może zostać określona w decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem organu oznaczenie rodzaju inwestycji, o jakim mowa w art. 54 pkt 1 u.p.z.p. stanowi element przedmiotowo istotny, a przepis powyższy stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Oznaczenie rodzaju zabudowy identyfikuje przedmiot rozstrzygnięcia, zatem nieprawidłowe określenie rodzaju zabudowy - co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie - świadczy o wadliwym oznaczeniu przedmiotu rozstrzygnięcia, a to kwalifikować należy jako rażące naruszenie przepisów. Wobec powyższego organ uznał za zasadne podjęcie rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność decyzji o warunkach zabudowy.
K.S. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając naruszenie art. 28 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że wnioskodawcom przysługuje legitymacja procesowa w tej sprawie oraz że wnioskodawcy mają interes prawny we wzruszeniu przedmiotowej decyzji w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności, a także naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że rażąco został naruszony został art. 54 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie wadliwego określenia rodzaju zabudowy w odniesieniu do inwestycji, która polega na budowie budynku hali garażowej wraz z kanałem.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z [...] listopada 2021 r. W uzasadnieniu organ uznał, że stan faktyczny i prawny ustalony przy wydawaniu zaskarżonej decyzji został ustalony prawidłowo, a decyzja nie narusza obowiązujących przepisów. Kolegium w toku przeprowadzonego postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. prawidłowo ustaliło, że wadą przedmiotowej decyzji, którą kwalifikuje się jako rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności tej decyzji w oparciu o przesłankę z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., jest naruszenie art. 54 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie wadliwego określenia rodzaju zabudowy, w odniesieniu do inwestycji, która polega na budowie budynku hali garażowej wraz z kanałem. Organ podtrzymał swoje stanowisko co do niewłaściwego oznaczenia przez Wójta Gminy w decyzji o warunkach zabudowy planowanej inwestycji jako zabudowy mieszkaniowej. Oznaczenie rodzaju inwestycji, o jakim mowa w art. 54 pkt 1 u.p.z.p., stanowi element przedmiotowo istotny, a przepis powyższy stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Oznaczenie rodzaju zabudowy identyfikuje przedmiot rozstrzygnięcia, zatem nieprawidłowe określenie rodzaju zabudowy - co miało miejsce w rozpatrywanej sprawie - świadczy o wadliwym oznaczeniu przedmiotu rozstrzygnięcia, a to kwalifikować należy jako rażące naruszenie przepisów. Decyzja nie zawiera bowiem w swej treści prawidłowo określonego, a wymaganych przepisami prawa elementu wskazanego w art. 54 pkt 1 w odniesieniu do prawidłowego określenia rodzaju zabudowy.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że wnioskodawcom przysługuje legitymacja procesowa w tej sprawie oraz że wnioskodawcy mają interes prawny we wzruszeniu przedmiotowej decyzji w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności, skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podzielił szczegółowe ustalenia dokonane poprzednio w tym zakresie przez Kolegium oraz ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji - wnioskodawcy interes prawny (art. 28 k.p.a.) do bycia stroną w niniejszym postępowaniu wywodzą z art. 140 k.c. i 144 k.c. i przysługującego im prawa własności do działki nr [...], co potwierdza nadesłany przez organ I instancji wypis z ewidencji gruntów; działkę będącą własnością wnioskodawców od terenu inwestycji tj. działek nr [...] oddziela jedynie droga.
Skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] sierpnia 2022 r. złożył do Sądu K.S., w której zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a to:
- art. 7, art. 77 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania dowodów, a następnie brak kompleksowego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz uchylenie się od podejmowania z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. pominięcie, że wnioskodawcy S.G. i A.G. zostali błędnie uznani za stronę postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, podczas gdy nieruchomość skarżącego w tym hala garażowa wraz z kanałem i infrastrukturą nie znajduje się w bliskiej odległości od terenu (działki) wnioskodawców i nie znajduje się w obszarze oddziaływania hali garażowej, co uzasadnia odmowę przyznania wnioskodawcom S.G. i A.G. przymiotu strony w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji;
- art. 157 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że wnioskodawcom S.G. i A.G. przysługuje legitymacja procesowa w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz, że wnioskodawcy mają interes prawny we wzruszeniu przedmiotowej decyzji w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności;
- art. 28 k.p.a. w zw. z akt 140 kc i 144 kc przez błędne przyjęcie, iż interes prawny wnioskodawców uzasadniony jest ich prawem własności;
- 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 54 pkt 1 w zw. z 64 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędne przyjęcie, że wadą decyzji, której dotyczy stwierdzenie nieważności kwalifikującej, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wadliwe określenie rodzaju zabudowy w odniesieniu do inwestycji, która polega na budowie budynku hali garażowej wraz z kanałem, w sytuacji gdy w aktualnie obowiązującym stanie prawnym na datę wydania decyzji nie ma definicji garażu, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że hala garażowa jest budynkiem gospodarczym.
Na podstawie tak skonstruowanych zarzutów skarżący wniósł o:
1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2021 r., znak [...] stwierdzającej nieważność decyzji nr [...] Wójta Gminy z dnia [...].05.2013 r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hali garażowej wraz z kanałem, infrastrukturą techniczną i oświetleniem na działkach nr [...];
2) zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Ponadto wniósł o dopuszczenie dowodu z kopii wyroku Sądu Okręgowego z dnia [...] marca 2022 r. sygn. akt [...] wraz z uzasadnieniem celem wykazania, że wskazane przez SKO sposoby oddziaływania na działkę wnioskodawców tj. hałas, zanieczyszczenia spalinami, czy też zacienienie nie mają miejsca.
W uzasadnieniu skargi K.S. podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie uznało, iż inwestycja oddzielona jest od nieruchomości wnioskodawców jedynie drogą publiczny - ul. [...]. Owszem działka skarżącego oddzielona jest od działki wnioskodawców drogą publiczną - ul. [...], niemniej jednak inwestycja, której dotyczy postępowanie jest usytuowana przy granicy z drogą publiczną - ul. [...], a konkretnie w odległości 38,5 metra od granicy z działką stanowiącą drogę publiczną - ul. [...] + odległość stanowiąca szerokość nieruchomości stanowiącej drogę publiczną - czyli pod 40 metrów. Skarżący zarzucił, że organ bez dokonania sprawdzenia dokładnie usytuowania inwestycji stwierdził bezkrytycznie, że specyfika i usytuowanie inwestycji "oddzielona jedynie droga publiczna - ul. [...] od nieruchomości wnioskodawców", będzie oddziaływać na nieruchomość powodując:
- zacienienie - z czym, zdaniem skarżącego, zgodzić się nie można, ponieważ hala posadowiona w odległości od drogi publicznej - ul. [...] 38,5 m + odległość działki stanowiącej drogę publiczną do działki wnioskodawców - czyli ponad 40 m mogła powodować w jakimkolwiek zakresie zacienienie nieruchomości wnioskodawców;
- hałas - z czym także nie można się zgodzić, mając na uwadze okoliczność, iż żadna z przeprowadzonych kontroli przez WIOŚ nie stwierdziła przekroczenia dopuszczalnych norm w zakresie hałasu. Wszystkie kontrole były przeprowadzane z inicjatywy wnioskodawców i żadna z nich nie potwierdziła gołosłownych zarzutów w tym zakresie;
- zanieczyszczenie spalinami - z czym także zgodzić się nie można, gdyż także w tym wypadku żadna z przeprowadzonych kontroli nie stwierdziła jakiegokolwiek zanieczyszczenia spalinami, co stanowi hipotetyczne założenie przyjęte przez SKO i to w sytuacji, gdy działka wnioskodawców usytułowana jest przy drodze publicznej, po której poruszają się pojazdy mechaniczne, które generują zanieczyszczenia spalinami.
W opinii skarżącego inwestycja objęta ww. decyzją ze względu na jej usytuowanie w żaden sposób nie wpływa na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej. O istnieniu interesu prawnego decyduje norma prawa materialnego, z której można wywieść, że w stosunku do danego podmiotu istnieje określone prawo lub obowiązek.
Skarżący podniósł też, iż co do zasady nie można wykluczyć przyznania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności przymiotu strony podmiotom, które nie brały udziału w postępowaniu zwykłym. Jednak jest to uzależnione właśnie od istnienia interesu prawnego tego rodzaju podmiotów w domaganiu się stwierdzenia nieważności decyzji. Niemniej w niniejszej sprawie po stronie wnioskodawców nie ma interesu prawnego do żądania wszczęcia postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji w przedmiocie zmiany decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hali garażowej wraz z kanałem, infrastrukturą techniczną i oświetleniem na działkach nr [...].
Dalej skarżący zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawcy skierowali do Sądu Okręgowego powództwo o ochronę dóbr osobistych, które wyrokiem z dnia [...] marca 2022 r., sygn. akt [...] zostało oddalone przez Sąd Okręgowy - wyrok jest nieprawomocny. Jako podstawę prawną swoich roszczeń wnioskodawcy wskazali zarówno przepisy tzw. prawa sąsiedzkiego tj. art. 144 k.c. w zw. z art. 222 § 2 k.c., jak i przepisy art. 23 i 24 k.c. o ochronie dóbr osobistych. Podstawę prawną dla tak sformułowanych roszczeń stanowiły odpowiednio art. 222 § 2 k.c. w zw. z art. 144 k.c. i art. 23 i 24 k.c.
Powołując się na powyższy wyrok skarżący wskazał, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy zaoferowany przez strony nie pozwalał na przyjęcie, iż poziom hałasu jaki powstawał na nieruchomości pozwanego wynikający z rozładunku i załadunku drewna, czy prowadzenia naprawy pojazdów oraz poruszania się pojazdów typu TIR, a także inne wskazywane przez nich dolegliwości mogły zostać ocenione jako naruszające ich dobra osobiste. Zainicjowane przez powodów liczne kontrole i postępowania administracyjne nie wykazały jakichkolwiek nieprawidłowości związanych z prowadzoną przez pozwanego działalnością gospodarczą, które oddziaływałyby negatywnie na otoczenie. Co więcej przeprowadzone ekspertyzy dotyczące emisji hałasu i opracowane analizy, których celem było określenie stopnia oddziaływania przedsięwzięcia pozwanego na stan środowiska akustycznego w rejonie źródeł emisji hałasu zlokalizowanych w jego obrębie, nie wykazały aby działalność zakładu pozwanego powodowała przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku w odniesieniu do terenów sąsiadujących. Także badanie próbek gleby wokół zakładu pozwanego nie wykazały, by została ona zanieczyszczona przez pozwanego substancjami ropopochodnymi.
Dodatkowo skarżący podniósł, że wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego decyzja nr [...] Wójta Gminy z dnia [...] maja 2013 r., o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hali garażowej wraz z kanałem, infrastrukturą techniczną i oświetleniem na działkach nr [...] nie spełnia przesłanek do stwierdzenia jej nieważności. Decyzja powyższa, była poprzedzona analizą warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w postaci analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która być może nie do końca jest doskonała, ale jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, nawet brak analizy nie stanowi automatycznie samo przez się przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Przy takiej analizie nawet zmianę decyzji można uznać za uzasadnioną, co do której brak jest podstaw do stwierdzenia jej nieważności.
W ocenie skarżącego brak istotnych parametrów inwestycji w obszarze analizowanym - takich jak wysokość, rodzaj dachu, nie świadczy o wadliwości decyzji. SKO zdecydowanie nie przeanalizowało tej kwestii, a mimo to stwierdza kategorycznie, że zachodzi rażące naruszenie prawa.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.).
Przedmiot tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję ww. organu stwierdzającą nieważność decyzji Wójta Gminy z [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku hali garażowej wraz z kanałem, infrastrukturą techniczną i oświetleniem na działkach nr [...]. Przedmiotowa sprawa dotyczy trybu nadzwyczajnego, który jest dopuszczalnym wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych. Cechą postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest to, że przedmiot tego postępowania ogranicza się wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej. Konsekwencją powyższego jest to, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej, z punktu widzenia wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 do 7 k.p.a., z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie (por. B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP 2001, z. 8, s. 31 i n.).Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą winno być ustalenie, czy dana decyzja dotknięta została jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 maja 1987 r., IV SA 1062/86, ONSA 1987 r., nr 1, poz. 35 i z dnia 28 maja 1985 r., I SA 89/85, GAP 1987, nr 23, s. 43 również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2014 r., I OSK 11/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).
Należy wskazać, że przepisy nie definiują pojęcia rażącego naruszenia prawa, zawartego w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Znaczenia tego terminu należy szukać w orzecznictwie i doktrynie. Orzecznictwo wskazuje, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zgodnie z przeważającym poglądem judykatury i doktryny, o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na "rzucającej się w oczy" (prima facie) sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem stanowiącym jego podstawę prawną. Musi to być więc wada jednoznacznie ujmowana przez wszystkich. Przy czym w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który nie wymaga stosowania szerokiej wykładni prawa, wielu metod i sposobów interpretacji. Chodzi więc o przepis niewywołujący rozbieżności w praktyce. Wreszcie skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. przykładowo: wyroki NSA: z dnia 18 lipca 1994 r., sygn. V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 910, z dnia 7 czerwca 2017 r.,
II OSK 2542/15, 13 lipca 2017 r., I OSK 2721/15, wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2018 r.,
I OSK 2323/16,CBOSA). Rażące naruszenie dotyczy przepisów prawa materialnego, jak i ustrojowych (kompetencyjnych) lub procesowych, o ile takie naruszenie procedury pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy, czyli przekłada
się bezpośrednio na treść decyzji (zob. wyrok NSA z 13 września 2007 r., II OSK 1212/06, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 lipca 2016 r., IV SA/Po 100/16, CBOSA).
W judykaturze dopuszcza się uznanie za rażące naruszenie prawa istotnych uchybień procesowych, ale tylko wówczas, gdy nie przeprowadzono żadnego postępowania dowodowego albo rozstrzygnięto o innej sprawie albo powołano się na nieistniejący przepis, czy jawnie uchybiono regułom postępowania (wyrok NSA z dnia 27 lutego
2020 r., I OSK 1720/18, CBOSA). Wady decyzji wymienione wyczerpująco w art. 156 § 1 pkt 1 - 6 k.p.a. oraz wady nieważności wynikające z przepisów odrębnych mają charakter materialnoprawny. Ich występowanie powoduje skutek w postaci ułomnego stosunku prawnego. Istniejące wady tkwią w samej decyzji i godzą w elementy podmiotowe stosunku prawnego, jak i w jego przedmiot lub też w podstawę prawną (vide: wyrok NSA z dnia 30 lipca 2019 r., II OSK 1652/18, CBOSA).Wymaga podkreślenia, że rozstrzygający dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jest stan faktyczny i stan prawny w dniu wydania tej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 1987 r., III SA 1134/96, ONSA 1998/3/101, wyrok NSA z dnia 29 maja 2013 r., II OSK 267/12, wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2016 r., II OSK 2352/14, CBOSA ). Oceny legalności decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności, dokonuje się zatem, co do zasady, tylko i wyłącznie na podstawie zamkniętego materiału dowodowego, tj. materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym zakończonym wydaniem decyzji podlegającej kontroli – takich, którymi dysponował organ wydając kwestionowaną decyzję.
W myśl art.157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W doktrynie, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjął się pogląd, zgodnie z którym krąg stron postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na jego akcesoryjny charakter, w istotnym stopniu zależny jest od zakresu podmiotowego stron postępowania zwykłego, w którym wcześniej została wydana kwestionowana decyzja. Przyjąć należy bowiem, że każdy podmiot, któremu w postępowaniu zwykłym przyznany został przymiot strony postępowania administracyjnego, będzie miał także interes prawny, a co za tym idzie – przymiot strony w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji. Niemniej jednak organ właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności każdorazowo będzie miał również obowiązek badania, czy określony podmiot, w szczególności tak jak w niniejszej sprawie inicjujący tryb nadzwyczajny, posiada legitymację procesową w sprawie. Zobligowany jest zatem – w kontekście art. 61 § 1 k.p.a. – do ustalenia (obiektywnego i aktualnego na dzień wszczęcia postępowania) kręgu podmiotów, którym w tym postępowaniu będzie przysługiwał przymiot strony. Dotyczy to także podmiotu, któremu bezzasadnie odmówiono uznania za stronę w postępowaniu zwykłym - nie zawiadomiono go o toczącym się postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji, która następnie stanowi przedmiot sprawy o stwierdzenie jej nieważności. Zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem sądowoadministracyjnym nie zawsze musi jednak zachodzić tożsamość między podmiotami w postępowaniu zwykłym i w postępowaniu, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności decyzji. To przedmiot decyzji badanej określa krąg podmiotów będących stroną postępowania zarówno zwykłego, jak i prowadzonego w tzw. trybie "nieważnościowym". Stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji będzie każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy decyzja administracyjna, której żąda weryfikacji lub która jest przedmiotem weryfikacji w postępowaniu wszczętym z urzędu. Można stwierdzić, iż co do zasady krąg takich podmiotów może okazać się szerszy niż krąg podmiotów mających interes prawny w postępowaniu zwyczajnym (zob. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., wyrok NSA z dnia 15 marca 2013 r., I OSK 326/13, wyrok NSA z dnia 29 maja 2020 r., I OSK 1892/19, CBOSA).Za stronę postępowania nieważnościowego może być uznany podmiot, który wprawdzie nie był stroną w postępowaniu zwykłym, jednak ma interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. do bycia stroną w tym postępowaniu administracyjnym. Nie budzi wątpliwości, iż interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a. może wynikać nie tylko z normy prawa materialnego administracyjnego, ale także z normy prawa materialnego, należącej do każdej innej gałęzi prawa, w tym również do prawa cywilnego (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 grudnia 2020 r., SA/Wa 2405/19, CBOSA).
Koniecznym jest w przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy organ zasadnie przyjął, że wnioskodawcom S.G. i A.G. zarówno w sprawie o ustalenie warunków zabudowy zakończonej w decyzją Wójta Gminy z dnia [...] maja 2013 r. wydanej w postępowaniu zwykłym, jak w postępowaniu o stwierdzenie nieważności ww. decyzji oraz w postępowaniu dotyczącym zmiany decyzji z dnia [...] maja 2013 r. wydanej na podstawie art. 155 k.p.a. (decyzja z dnia [...] października 2013 r.) przysługuje przymiot strony. Niewątpliwie stroną postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest wnioskodawca (inwestor) oraz podmioty legitymujące się tytułem prawnym do nieruchomości, dla której mają zostać ustalone warunki zabudowy. Za stronę postępowania mogą być również uznani tak właściciele (użytkownicy wieczyści) działek sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, jak i dalej położonych nieruchomości - a to z uwagi na położenie tych działek w obszarze oddziaływania inwestycji. O tym, czy danej osobie przysługuje status strony postępowania administracyjnego w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji przewidzianej na działce sąsiadującej, nie decyduje automatycznie sama bliskość danej działki od działki inwestora. W każdym przypadku należy przeprowadzić zindywidualizowaną analizę, czy dana osoba ma interes prawny, aby uczestniczyć w takim postępowaniu. Zastosowanie znajduje zatem przepis art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W wyniku wydania decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej zagospodarowania działki sąsiedniej może potencjalnie dojść do ograniczenia zakresu możliwości korzystania z normatywnie chronionych praw przysługujących właścicielowi, wynikających w szczególności z art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego. Wbrew stanowisku Wójta Gminy wydającego decyzję o warunkach zabudowy w trybie zwykłym, a następnie decyzję zmieniającą, ochrona tych uprawnień jest odzwierciedlona m.in. w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, jak również w art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., zgodnie z którym w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza m.in. prawo własności. Przywołane regulacje - przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy - mogą być źródłem interesu prawnego decydującego o uczestniczeniu jako strona w postępowaniu administracyjnym dotyczącym warunków zabudowy sąsiedniego terenu należącego do innej osoby (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 892/15). O istnieniu tego interesu prawnego przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2020 r., II OSK 1094/18; z 29 stycznia 2016 r., II OSK 1358/14). W tego rodzaju sprawach przy ustaleniu kręgu stron ma znaczenie kwestia oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości. Prawidłowe rozpatrzenie żądania wnioskodawców wymagało dokonania pogłębionej analizy w zakresie istnienia po ich stronie interesu prawnego w toku postępowania administracyjnego. Tylko bowiem oczywisty brak interesu prawnego w toku postępowania zwykłego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy mógł stanowić następnie przeszkodę do prowadzenia postępowania nieważnościowego, a w konsekwencji dokonania oceny, czy decyzja zmieniająca stanowiąca jego przedmiot, obarczona jest którąś z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. uzasadniająca stwierdzenie jej nieważności. Nie można z góry wykluczyć takich okoliczności sprawy, gdy ze względu na charakter inwestycji, jej usytuowanie na działce wynikające z ustalonych linii zabudowy, wielkość terenu objętego decyzją, czy też specyfikę działki sąsiedniej i jej usytuowanie względem terenu inwestycji, planowana zmiana sposobu zabudowy lub zagospodarowania terenu nie będzie w żaden sposób oddziaływać na sferę praw i obowiązków właścicieli nieruchomości sąsiedniej. Organ prowadzący postępowanie w sprawie warunków zabudowy ma obowiązek zbadać rodzaj inwestycji, jej rozmiary oraz stopień i zakres jej uciążliwości dla otoczenia, a następnie ustalić, jak daleko będzie sięgać oddziaływanie planowanej inwestycji. Zakres tego oddziaływania pozwala na ustalenie kręgu osób, które mają interes prawny w sprawie (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 12 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2413/13; 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 765/16).
W celu ustalenia istnienia interesu prawnego wnioskodawców organ winien był zatem wyjaśnić rzeczywisty rozmiar i charakter przedsięwzięcia inwestora, uwzględniając przy tym w sposób właściwy okoliczności dotyczące wzajemnego usytuowania nieruchomości wnioskodawców i terenu inwestora, mając przy tym na uwadze, że stanowiąca własność wnioskodawców jest zabudowana jednorodzinnym budynkiem mieszkalnym. Kolegium powinno wziąć także pod uwagę, że o statusie stron w sprawach z zakresu ustalenia warunków zabudowy decydują nie tylko rzeczywiste ograniczenia w zagospodarowaniu, jakie realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego może spowodować dla właścicieli nieruchomości, lecz potencjalna możliwość negatywnych ingerencji w prawo własności, np. z uwagi na zamiar usytuowania w bliskiej odległości obiektu kubaturowego o wysokości i uciążliwości nieporównywalnej z istniejącą zabudową, którego realizacja może rodzić obawy związane chociażby ze wzmożonym ruchem samochodowym, ruchem osób trzecich, hałasem w różnych porach dnia, ograniczeniem dostępu do światła słonecznego.
Podobnie organ winien postąpić w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 k.p.a. w sprawie o zmianę decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zakres tego oddziaływania pozwala na ustalenie kręgu osób, które mają interes prawny w sprawie (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 12 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2413/13; 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 765/16, CBOSA).
W celu ustalenia istnienia interesu prawnego wnioskodawców organ winien był zatem wyjaśnić rzeczywisty rozmiar i charakter przedsięwzięcia inwestora, uwzględniając przy tym w sposób właściwy okoliczności dotyczące wzajemnego usytuowania nieruchomości wnioskodawców i terenu inwestora mając przy tym na uwadze, że wnioskodawcom przysługuje prawo własności lokalu w budynku sąsiadującym z działką objętą ustaleniem warunków zabudowy. Organ powinien wziąć także pod uwagę, że o statusie stron w sprawach z zakresu ustalenia warunków zabudowy decydują nie rzeczywiste ograniczenia w zagospodarowaniu, jakie realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego może spowodować dla właścicieli nieruchomości, lecz potencjalna możliwość negatywnych ingerencji w prawo własności, np. z uwagi na zamiar usytuowania w bliskiej odległości obiektu kubaturowego o wysokości i uciążliwości nieporównywalnej z istniejącą zabudową, którego realizacja może rodzić obawy związane chociażby ze wzmożonym ruchem samochodowym, ruchem osób trzecich, hałasem w różnych porach dnia, ograniczeniem dostępu do światła słonecznego. Status strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy reguluje, jak już wyżej wskazano norma ogólna z art. 28 k.p.a., która oczywiście nie stanowi samoistnej normy prawnej dla wywodzenia przymiotu strony postępowania. Ustalenie interesu lub obowiązku prawnego może nastąpić jedynie w związku z konkretną normą prawa materialnego. Interes prawny właścicieli nieruchomości sąsiednich chroniony jest w szczególności na mocy art. 140 k.c., art. 144 k.c. kształtującego wykonywanie prawa własności, w powiązaniu z art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych, przy czym w przypadku nieruchomości położonych dalej aniżeli bezpośrednie sąsiedztwo, możliwość wywodzenia z nich interesu prawnego w danym postępowaniu zależy od konkretnych okoliczności ustalonych w konkretnej sprawie. Sama okoliczność, że nieruchomości nie sąsiadują ze sobą bezpośrednio, nie stanowi jeszcze wystarczającej przesłanki rozstrzygającej o posiadaniu bądź nieposiadaniu przez właściciela danej nieruchomości interesu prawnego, legitymującego go do występowania w charakterze strony w postępowaniu. O istnieniu interesu prawnego przesądza zasięg oddziaływania działalności prowadzonej na danej nieruchomości na grunty sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. W tego rodzaju sprawach przy ustaleniu kręgu stron ma znaczenie kwestia oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości na którą wpływa charakter planowanej inwestycji. Z uwagi na fakt, że nieruchomość uczestników postępowania S.G. i A.G. (działka nr [...]) oddziela od gruntu skarżącego (działki nr [...]) wąska droga gminna, tzn. ul. [...], nieruchomość ww. uczestników niewątpliwie znajduje się w obszarze oddziaływania nieruchomości skarżącego, która wykorzystywana jest na cele działalności gospodarczej, m.in. jako baza eksploatacyjna pojazdów ciężarowych, miejsce postoju tego rodzaju pojazdów, plac składowy, miejsce załadunku drewna, miejsce naprawy samochodów służących między innymi skarżącemu do prowadzenie działalności gospodarczej itp. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 22 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Go 102/23). SKO zasadnie zwróciło uwagę, że inwestycja dotyczy budowy budynku hali garażowej wraz z kanałem, której nie tylko sama nazwa określająca rodzaj inwestycji "budynek hali garażowej", ale i gabaryty (w niniejszej sprawie szer. do 16,5 m i wys. do 4 m) świadczą o tym, że nie jest to garaż na samochód osobowy, lecz samochód ciężarowy, w tym też (zważywszy na gabaryty) ciągnik samochodowy potocznie zwany "tirem" (ciągnik z naczepą/przyczepą). Tego rodzaju budynek zaopatrzony dodatkowo w kanał służyć ma nie tylko do przechowywania ww. pojazdów, ale także do dokonywania ich napraw, co wiąże się ze wzmożonym ruchem pojazdów o znacznych rozmiarach i masie, czego konsekwencją jest wzmożony hałas i emisja spalin. Prawo ochrony środowiska określa z kolei dopuszczalną wielkość emitowanego hałasu w zależności od rodzaju zabudowy. Jest to wystarczająca przesłanka do przyjęcia oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomość wnioskodawców. Nie bez znaczenia do oceny oddziaływania ma również okoliczność, że nieruchomość stanowiąca działkę o nr [...] jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, która to okoliczność w przedmiotowej sprawie nie jest podważana. Podkreślić ponownie należy, że nie jest konieczne jednoznaczne ustalenie, czy oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie w sposób jednoznaczny przekracza ustalone w tym względzie normy. Istotne jest bowiem to, czy oddziaływanie wpływa na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej. W realiach niniejszej sprawy nie można mówić jedynie o subiektywnie odczuwanej uciążliwości inwestycji przez wnioskodawców, co wykluczałoby posiadanie przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną ustalającą warunki zabudowy (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 403/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 28 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Po 933/18, CBOSA). W rozpatrywanej sprawie SKO zasadnie zatem uznało, że ww. uczestnicy posiadali legitymację procesową (interes prawny – art. 28 k.p.a.) zarówno w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, postępowaniuo stwierdzenie nieważności ww. decyzji jak i w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji ustalającej warunki zabudowy. Bezspornym jest również, że zarówno w postępowaniu o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, jak i dotyczącym decyzji ustalającej warunki zabudowy S.G., jak i A.G. nie byli uczestnikami tych postępowań.
Tym samym Kolegium zasadnie uznało, że wnioskodawcom przysługuje interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a., a przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wyjaśniające (m.in. zgromadzona dokumentacja związana z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy przedstawiająca rodzaj inwestycji, dla której wydano warunki zabudowy i związane z tym jej potencjalne oddziaływanie na sąsiednie nieruchomości, wzajemne położenie nieruchomości, na której inwestycja ma być realizowana z usytuowaniem hali garażowej i nieruchomości wnioskodawców z istniejącą na niej zabudową) zostało przeprowadzone z zachowaniem zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a przeprowadzona ocena tego materiału dowodowego odpowiada kryteriom określonym w art. 80 k.p.a., a która zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. została przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zgodnie z art. 54 pkt 1 u.p.z.p. w zw. zart. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, tak jak decyzja o warunkach zabudowy, powinna określać rodzaj inwestycji. Organ jest zatem obowiązany sprecyzować, jakiej kategorii obiekt stanowi przedmiot decyzji, czy jest to np. budowa budynku mieszkalnego (jednorodzinnego, wielomieszkaniowego), obiektu przemysłowego, inwestycji liniowej, inwestycji z zakresu łączności publicznej, inwestycja infrastrukturalna (A.Despot-Mładanowicz, w: Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod red. A.Plucińskiej – Filipowicz, M.Wierzbowskiego, LEX/el. 2021). W orzecznictwie wskazuje się, że nie można utożsamiać określenia faktycznego zakresu zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy – którego to określenia zawsze dokonuje wnioskodawca (inwestor) – od prawnej kwalifikacji tak określonego zamierzenia (jego właściwego "nazwania" w języku prawnym), co ostatecznie leży w gestii organu wydającego decyzję. Konieczność konsekwentnego rozróżniania tych dwóch kwestii wynika jasno z porównania brzmienia art. 52 ust. 2 pkt 2 (w zw. z art. 64 ust. 1) u.p.z.p. z jednej strony oraz art. 54 pkt 1 (w zw. z art. 64 ust. 1) u.p.z.p. z drugiej (wyrok NSA z dnia 5 września 2017 r., II OSK 3052/15, CBOSA). Zbyt ogólne określenie rodzaju inwestycji w decyzji ustalającej warunki zabudowy mogłoby wręcz stanowić blankietową zgodę na to, by inwestor zrealizował obiekty różniące
się znacznie od siebie w ramach tej samej inwestycji, co byłoby nie do pogodzenia z opisaną wyżej zasadą dobrego sąsiedztwa. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej (wyrok NSA z dnia 24 lutego 2017 r., II OSK 1581/15, CBOSA).Oznaczenie rodzaju inwestycji, o jakim mowa w art. 54 pkt 1 u.p.z.p., stanowi element przedmiotowo istotny, a przepis powyższy stosuje
się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Oznaczenie rodzaju zabudowy identyfikuje przedmiot rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 19 marca 2013 r., II SA/Rz 1055/12, CBOSA).
Należy wskazać, że w decyzji Wójta Gminy z dnia [...] maja 2013 r. ustalającej warunki zabudowy organ określił rodzaj zabudowy jako cyt.: "zabudowa mieszkaniowa" (pkt. 1 ppkt.1.1. decyzji). SKO wskazało, że pojęcie "zabudowy mieszkaniowej" na gruncie ustaleń decyzji o warunkach zabudowy zostało sprecyzowane w treści § 2 pkt. 1 ppkt a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. z 2003, Nr 164, poz. 1589), który stanowi, że ustala się następujący sposób zapisywania ustaleń decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy: 1) ustalenia dotyczące rodzaju zabudowy zapisuje się, stosując w szczególności następujące nazewnictwo: a) zabudowa mieszkaniowa, w tym: - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, - zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna. W treści w/w rozporządzenia zostały zatem przewidziane przez ustawodawcę dwa rodzaje zabudowy określanej jako "zabudowa mieszkaniowa" - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna.
W takim znaczeniu w/w pojęcie winno być stosowane w ustaleniach decyzji o warunkach zabudowy. Organ zasadnie podniósł, że przepisy prawa nie zawierają legalnej definicji "garażu", jednakże ze względu na jego cechy konstrukcyjne (może być to tymczasowy obiekt budowlany przeznaczony do przenoszenia), pojęciem tym określa się samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu (w rozumieniu Prawa budowlanego), przeznaczony do przechowywania i niezawodowej obsługi pojazdów mechanicznych. Podstawową funkcją garażu jest możliwość przechowywania samochodu lub innego pojazdu mechanicznego (traktor, motocykl itd.), stąd nie można mylić pojęcia garażu z budynkiem gospodarczym. Garaż, a w rozpatrywanej sprawie "hala garażowa" o wymiarach szer. do 16,5 m i wys. do 4 m, czyli przeznaczona dla celów przechowywania pojazdów o znacznych rozmiarach (większych niż samochody osobowe) i zważywszy na kanał, również mająca służyć dokonywaniu napraw pojazdów, nie pełni funkcji mieszkaniowej. Do pojazdu mechanicznego - rzeczy ruchomej, nie można w ogóle odnosić pojęcia "zamieszkiwania", a co się z tym wiąże, budynkowi, który ma służyć przechowywaniu takiego pojazdu, funkcji mieszkaniowej przypisać nie można. Wolnostojąca hala garażowa z kanałem, która jest przedmiotem decyzji, nie stanowi w żadnym razie zabudowy mieszkaniowej i w ten sposób nie może zostać określona w decyzji o warunkach zabudowy. Tymczasem Wójt Gminy w sposób całkowicie nieuprawniony i bezpodstawny w świetle obowiązujących przepisów art. 54 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., a nadto z naruszeniem w/w § 2 pkt. 1 ppkt a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w odniesieniu do przedmiotu decyzji jakim jest budowa hali garażowej wraz z kanałem w ustaleniach decyzji określił rodzaj tej zabudowy jako "zabudowa mieszkaniowa". Zważyć trzeba, że ustalenie w niniejszej sprawie błędnego rodzaju inwestycji w świetle ww. przepisów prawa i bezspornychokoliczności faktycznych przedstawia się jako oczywiste, nie może budzić wątpliwości interpretacyjnych.
Jak już wyżej wskazano oznaczenie rodzaju inwestycji, o jakim mowa w art. 54 pkt 1 u.p.z.p. stanowi element przedmiotowo istotny, a przepis powyższy stosuje
się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Oznaczenie rodzaju zabudowy identyfikuje przedmiot rozstrzygnięcia, zatem nieprawidłowe określenie rodzaju zabudowy w odniesieniu do inwestycji, która polega na budowie budynku hali garażowej wraz z kanałem świadczy o wadliwym oznaczeniu przedmiotu rozstrzygnięcia (element przedmiotowo istotny decyzji o warunkach zabudowy).Istniejąca wada tkwi w samej decyzji i godzi w jej przedmiot.Wskazać również trzeba, że z akt sprawy wynika, iż w wyznaczonym obszarze analizowanym dominuje zabudowa mieszkaniowa. Wydana decyzja poprzez wadliwe oznaczenie rodzaju inwestycji (element przedmiotowo istotny decyzji o warunkach zabudowy) w istocie rzeczy umożliwiła uzyskanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy, co nie może zostać aprobowane z punktu widzenia wymagań praworządności(art. 7 Konstytucji RP, art. 6 k.p.a.).
Należy stwierdzić, że decyzja Wójta Gminy z dnia [...] maja 2013 r. ustalająca warunki zabudowy narusza w sposób oczywisty art. 54 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z§ 2 pkt. 1 ppkt a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. i art. 64 ust. 1 u.p.z.p., poprzez nieprawidłowe (wadliwe) określenie rodzaju zabudowy, co oznacza wadliwe oznaczenie przedmiotu rozstrzygnięcia (element przedmiotowo istotny decyzji o warunkach zabudowy). W konsekwencji to naruszenie należy uznać za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Należy dodać, że Sąd podziela stanowisko SKO odnośnie tego, że wskazana decyzja zawiera inne naruszenia (np. w zakresie parametrów zabudowy), które nie mogą jednak zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Trafnie organ wykazał, że przedmiotowa decyzja nie była niewykonalna w dniu wydania w sposób trwały (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.).
Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd zasadniczo nie czyni własnych ustaleń faktycznych, a orzeka na podstawie stanu faktycznego wynikającego z akt administracyjnych (argumentum ex art. 106 § 3 p.p.s.a. - por. wyrok NSA z dnia
14 marca 2014 r., II OSK 2546/12, CBOSA).
Wbrew twierdzeniom skarżącego interes prawny S.G. oraz A.G. wynika nie tylko z przysługującego im prawa własności do nieruchomości obejmującej działkę o nr ewidencyjnym [...], sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowane przedsięwzięcie budowlane opisane w decyzji o warunkach zabudowy, ale także z możliwości oddziaływania poprzez emisję hałasu, spalin i innych zanieczyszczeń. Podkreślić należy, że do przyznania właścicielom danej nieruchomości przymiotu strony w sprawie o ustalenie warunków zabudowy w oparciu o art. 28 nie jest konieczne uprzednie ustalenie, że normy w tym zakresie zostaną przez realizację przedsięwzięcia przekroczone, wystarczy wykazanie, że powyższe emisje będą oddziaływać na daną nieruchomość. Powyższe przy uwzględnieniu treści art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowiło podstawę do przyjęcia braku podstaw do przeprowadzenia z wnioskowanych przez skarżącego dowodów w postaci wyroku wraz z uzasadnieniem, jaki zapadł w sprawie z powództwa S.G. i A.G. przeciwko K.S. o ochronę dóbr osobistych toczącej się przed Sądem Okręgowym, sygn. akt [...]. W złożonym powództwie cywilnym ww. wnosili o nakazanie K.S. usunięcie pojazdów ciężarowych, hydraulicznych dźwigów samochodowych, ciężkiego sprzętu do prac leśnych, składowania drewna na nieruchomości obejmującej działki o nr [...] oraz nakazania pozwanemu zaniechania działań polegających na parkowaniu oraz załadunku i rozładunku samochodów ciężarowych, parkowaniu sprzętu do prac leśnych oraz używaniu urządzeń emitujących hałas i wibracje. Przedmiotem postępowania cywilnego nie było bowiem oddziaływanie inwestycji – budowy hali garażowej na nieruchomość wnioskodawców, a jedynie oddziaływanie prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej na nieruchomość S.G. i A.G. i ustalenie czy nie doszło w wyniku tego do naruszenia ich dóbr osobistych. Nadto jak już wskazano, do przyjęcia oddziaływania przedsięwzięcia- budowy, dla której mają być ustalone warunki zabudowy na nieruchomości sąsiednie uzasadniającego przyznanie właścicielom tych ostatnich przymiotu strony, nie jest wymagane przekroczenie dopuszczalnych norm. Zdaniem Sądu podniesione w skardze zarzuty okazały się zatem nieuzasadnione.
W konsekwencji skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.