II SA/GO 75/05

II SA/Go 75/05 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2005-08-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Ireneusz Fornalik /sprawozdawca/
Joanna Brzezińska
Marzenna Linska - Wawrzon /przewodniczący/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska - Wawrzon, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.), Asesor WSA Joanna Brzezińska,, Protokolant Sekr. sąd. Monika Nowak, po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego Oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka pomocy Społecznej na podstawie art. 3 pkt 6, art.4, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 43 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, ze zmianami ) przyznał D.B. zasiłek celowy na miesiąc luty 2004 r. w wysokości 20 zł na bieżące potrzeby, leki, wskazując w uzasadnieniu, iż na podstawie wywiadu środowiskowego ustalono, że jest ona osobą niepełnosprawną samotnie gospodarującą a źródłem utrzymania jest zasiłek stały – wyrównawczy w wysokości 319,30 zł oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 141,70 zł, co łącznie stanowi kwotę 461 zł. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej mają osoby samotnie gospodarujące, których dochód nie przekracza kwoty 461 zł.
Środki jakimi dysponuje Ośrodek na realizację pomocy w formie zasiłków celowych są bardzo ograniczone, jest to kwota 1.339.000 zł, co uniemożliwia przyznanie pomocy w wyższej kwocie. Od decyzji tej odwołanie wniosła D.B. podnosząc, że jej trudna sytuacja życiowa i materialna stanowi o zasadności przyznania w większym wymiarze wnioskowanej przez nią pomocy społecznej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w oparciu o treść art. 138 § 1 k.p.a., 107 § 1 i 3 oraz i art. 4 ust. 1, art. 31 ust. 1 – ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej ( Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, ze zmianami ) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, podnosząc że nie spełnia ona warunków formalnych decyzji administracyjnej o których jest mowa w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. bowiem w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się organ w żaden sposób do rozmiaru przyznanego świadczenia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła D.B. wskazując na zasadność przyznania jej wnioskowanej pomocy z uwagi na trudną sytuację życiową i materialną w jej ocenie uniemożliwiającą poprawę bytowania. Skarżąca podkreśliła, iż pomimo zgłaszanych wniosków, nie otrzymuje adekwatnej do potrzeb pomocy ze środków pomocy społecznej. Zawierając w jednym piśmie skargę na cztery różne decyzje, skarżąca nie sformułowała żadnych konkretnych zarzutów co do poszczególnych rozstrzygnięć podjętych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Zasadniczo całość ogólnikowych twierdzeń przytoczonych w skardze sprowadza się do krytyki działalności organów pomocy społecznej.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw
z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz. U. Nr 187, poz. 1926) w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 187, poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005 roku – zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy cytowanych przepisów, Sąd ten z dniem 1 lipca 2005 r. stał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi.
Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Zgodnie z przepisem art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133 § 1 cytowanej ustawy, podstawą wyrokowania sądu administracyjnego, są akta sprawy.
Zasadniczą przesłanką kwalifikującą do uzyskania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej jest spełnienie warunków określonych w art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.), przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednej z okoliczności wymienionych w art. 3 pkt 1-11 cytowanej ustawy.
Artykuł 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia, remontu mieszkania, opału i odzieży, pobytu dziecka w żłobku lub przedszkolu, a także kosztów pogrzebu.
Z brzmienia tego przepisu wynika, że decyzja podejmowana w tej kwestii przez organ administracji ma charakter uznaniowy i zależy od tak zwanego uznania administracyjnego. Nie znaczy to jednak, że organ administracji może podejmować decyzję w sposób całkowicie dowolny, jest bowiem związany przepisami ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i 77 § 1 k.p.a., jak również przepisami ustawy o pomocy społecznej, w tym art. 2.
Poza sporem pozostaje, iż z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie wynika, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie pracuje zawodowo, a jej miesięczny dochód z tytułu pobieranych zasiłków stałego i pielęgnacyjnego wynosi 46l,00 zł.
Podnieść należy, iż decyzja organu I instancji z uwagi na bardzo lakoniczne uzasadnienie, praktycznie uniemożliwia odniesienie się do tych faktów i dowodów, które przemawiają za podjętym rozstrzygnięciem.
Wysokość i sam fakt przyznania zasiłku celowego uzależnione są od możliwości finansowych organu przyznającego pomoc oraz ilości innych osób potrzebujących i zamieszkujących na danym terenie, a nadto winny odpowiadać celom pomocy społecznej. Wyznacznikiem ustalenia wysokości świadczenia jest nie tylko ocena sytuacji materialnej wnioskodawcy i cel na jaki ma być ono przeznaczone, ale też możliwości finansowe organów pomocy społecznej, co jest zgodne z dyspozycją art. 2 ust. 4 wyżej cytowanej ustawy o pomocy społecznej.
W odniesieniu do zaskarżonej decyzji zauważyć należy, że organ odwoławczy prawidłowo dostrzegł brak spełnienia warunków formalnych w rozstrzygnięciu organu I instancji określonych art. 107 § 1 i 3 k.p.a., konsekwencją czego jest decyzja kasacyjna organu II instancji.
W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest zarzutów, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.