II SA/Go 74/20

II SA/Go 74/20 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2020-05-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jarosław Piątek
Michał Ruszyński
Sławomir Pauter /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 924/20 - Wyrok NSA z 2023-11-09
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 4 pkt 22 lit. I, art. 92a ust. 2 i 8
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 maja 2020 r. sprawy ze skargi J.W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu [...] lipca 2019 r. w [...] na 209 km drogi krajowej nr [...] pracownicy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował D.D.. W chwili zatrzymania do kontroli kierujący po rozładunku jechał do [...] po ładunek wełny mineralnej. Przewóz ten wykonywał w imieniu przedsiębiorcy A Sp. z o.o., w którym osobą zarządzającą transportem w ww. przedsiębiorstwie jest J.W.. Przeprowadzona kontrola stanu technicznego ww. ciągnika samochodowego wykazała istnienie usterki układu hamulcowego zagrażającej bezpieczeństwu ruchu drogowego. Podczas kontroli ustalono, że tarcze hamulcowe z prawej i lewej strony pojazdu na pierwszej osi są popękane i posiadają rysy. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r.
Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, jako organu I instancji, zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Odpowiadając na powyższe zawiadomienie strona w piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r. wniosła o umorzenie postępowania i wyjaśniła, że w chwili wyjazdu z bazy skontrolowany pojazd był sprawny, co potwierdza także załączone do pisma oświadczenie mechanika dokonującego sprawdzenia pojazdów w przedsiębiorstwie.
Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji administracyjnej z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 500 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowaną jako niebezpieczna, tj. za naruszenie określone w lp. 15.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.
W dniu 13 września 2019 r. strona złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie. Zdaniem skarżącej skoro odwołanie od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej A Sp. z o.o. nie zostało rozpatrzone prawomocną decyzją, to nałożenie na nią kary pieniężnej jako osobę kierującą operacjami transportowymi w ww. przedsiębiorstwie jest bezpodstawne. Strona podniosła również, że przed wyjazdem w trasę stan techniczny skontrolowanego pojazdu został sprawdzony przez osobę odpowiedzialną za stan techniczny pojazdów w przedsiębiorstwie. Natomiast organ I instancji nie zebrał materiału dowodowego ani nie sporządził żadnej dokumentacji, w tym chociażby protokołu kontroli potwierdzających ustalenia opisane w skarżonej decyzji. Jedynie sporządzono dokumentację fotograficzną zewnętrznej części tarcz hamulcowych. W ocenie skarżącej nieprawidłowo przeprowadzona kontrola techniczna pojazdu i niezebranie całości materiału dowodowego doprowadziło do niewłaściwej kwalifikacji naruszenia. Strona wskazała również, że uzasadnienie decyzji jest lakoniczne i nie zawiera odniesienia się do złożonych przez nią wyjaśnień. W ocenie strony takie postępowanie organu I instancji jest dla niej krzywdzące.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego w całości utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną organ wskazał art. 4 pkt 22 lit. 1), art. 92a ust. 2 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm.), dalej również jako u.t.d., art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990 ze zm.), § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.) oraz lp. 15.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.
Zdaniem organu odwoławczego postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w sposób mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie organu I instancji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu i poinformował stronę o treści art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm., aktualnie Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej jako k.p.a., dotyczącej prawa strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z tego prawa strona skorzystała składając wyjaśnienia w piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r. i przedkładając oświadczenie mechanika. W ocenie organu II instancji strona miała zapewnione prawo do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. GITD również wskazał, że po zawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, organ I instancji nie przeprowadził innych dowodów. W toku postępowania organ I instancji zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Swoje rozstrzygnięcie oparł na materiale dowodowym prawidłowo zebranym wtoku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzji, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na istnienie usterki niebezpiecznej układu hamulcowego skontrolowanego samochodu ciężarowego. Usterka została opisana w protokole kontroli, protokole oględzin pojazdu i dokładnie udokumentowana fotografiami. Dokumentacja fotograficzna nie pozostawia żadnych wątpliwości, że tarcze hamulcowe w skontrolowanym pojeździe były popękane i miały liczne rysy. Natomiast strona jedynie zakwestionowała ustalenia organu I instancji twierdząc, że przed wyjazdem w trasę pojazd nie posiadał żadnych usterek. Przedłożone przez stronę oświadczenie mechanika M.K. w ocenie organu odwoławczego jest niewiarygodne. W oświadczeniu jako datę sprawdzenia pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] wpisano [...] sierpnia 2019 r., mimo iż oświadczenie sporządzono [...] sierpnia 2019 r. Jednak nawet przyjmując, że data sprawdzenia jest omyłką pisarską i sprawdzenia dokonano w dniu [...] lipca 2019 r., to układ hamulcowy tego pojazdu nie mógł nie posiadać żadnych usterek. Przeczy temu pęknięcie na całej szerokości jednej z tarcz, a także liczne rysy występujące na obydwu tarczach. Takie uszkodzenia tarcz hamulcowych mogły powstać na skutek nadmiernego użytkowania pojazdu. GITD podkreślił, że wbrew twierdzeniom skarżącej spółki opisana usterka musiała istnieć nie tylko w chwili rozpoczęcia skontrolowanego przewozu drogowego, ale także w dniu, w którym według twierdzeń mechanika spółki pojazd był sprawdzony. Zgodnie z przepisem pkt 1.1.14 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. z 2019 r. poz. 2141) do uznania usterki za niebezpieczną wystarczy występowanie na tarczach hamulcowych samych rys. Na tarczach hamulcowych pierwszej osi skontrolowanego ciągnika były nie tylko liczne rysy, ale także pęknięcia, w tym jedno pęknięcie na całej szerokości tarczy. Dalsze pęknięcie takiej tarczy, które mogło nastąpić w każdym momencie, mogłoby spowodować całkowite zablokowanie koła pojazdu, czego skutkiem mogłaby być katastrofa w ruchu drogowym. Dlatego taki pojazd nie powinien uczestniczyć w ruchu drogowym. Zatem zdaniem organu odwoławczego słusznie organ I instancji usterkę tarcz tego ciągnika uznał za usterkę niebezpieczną. Tym samym organ I instancji prawidłowo nałożył karę pieniężną na stronę.
Ponadto organ odwoławczy również wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym za naruszenie przepisów tej ustawy, odpowiedzialność ponoszą niezależnie zarówno przedsiębiorca jak i zarządzający transportem bądź osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, co potwierdza treść art. 92a ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym. Zatem obowiązek dbania o stan techniczny pojazdów wykorzystywanych do wykonywania przewozów drogowych spoczywa nie tylko na właścicielu pojazdów czy przedsiębiorcy, ale także na osobie wykonującej obowiązki zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie przewoźnika. Do obowiązków zarządzającego transportem należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa wykonywane w sposób rzeczywisty i ciągły, co wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W ramach zarządzania operacjami transportowymi skarżący powinien nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez pracowników przedsiębiorstwa i osoby współpracujące z przedsiębiorstwem. Zatem zarządzający transportem powinien sprawdzać czy do przewozu drogowego są kierowane pojazdy sprawne technicznie, aby nie dopuścić do wykonywania przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterki techniczne. Dlatego dopuszczając do wykonania przewozu drogowego pojazdem posiadającym niebezpieczną usterkę zarządzający ponosi odpowiedzialność za wykonanie przewozu drogowego takim pojazdem. Ponadto przepisy art. 92a ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym wskazują, że zarówno przedsiębiorca jak i zarządzający transportem bądź osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym ponoszą odpowiedzialność w zakresie popełnionego naruszenia, więc prawomocne zakończenie postępowania dotyczącego jednego z tych podmiotów nie ma wpływu na postępowanie dotyczące innego podmiotu. Potwierdza to treść ww. przepisów. Także przepisy regulujące odpowiedzialność przedsiębiorców będących osobami fizycznymi i osób zarządzających transportem w ich przedsiębiorstwie, tj. przepisy art. 92a ust. 9 i 10 ustawy o transporcie drogowym, wskazują, że wszczęcie postępowania dotyczącego zarządzającego transportem nie jest uzależnione od prawomocnego zakończenia postępowania dotyczącego zarządzającego transportem.
W ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje także podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Powołany przepis pozwala na uniknięcie odpowiedzialności, wówczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący czynności związane z tym przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. Jednak przesłanki wskazane w tym przepisie nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu swojej działalności, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu należytej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć, np. będących rezultatem siły wyższej, bądź działań osoby trzeciej, za której winę przedsiębiorca nie może odpowiadać. Uwolnienie się od odpowiedzialności za popełnione naruszenie jest możliwe tylko po wykazaniu przez przedsiębiorcę braku wpływu na powstanie naruszenia. W ocenie organu II instancji zebrany materiał dowodowy nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność strony. W odwołaniu strona także nie wskazała żadnych dowodów mogących potwierdzić istnienie okoliczności wymienionych w art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Wobec powyższego organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania powołanego przepisu.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na powyższą decyzję złożyła J.W.. Strona skarżąca, działając poprzez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła w całości decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2019r. oraz poprzedzającą ja decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie:
- art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jednoznacznych ustaleń faktycznych w sprawie oraz wyjaśnienia zachowania organu w sytuacji stwierdzenia wystąpienia niebezpiecznej usterki w kontrolowanym pojeździe,
- art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań M.K. - mechanika samochodowego, mimo iż okoliczności faktyczne ustalone na podstawie zeznań miały istotne znaczenie dla sprawy,
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji WITD z dnia [...] sierpnia 2019 r. w sytuacji, gdy organ zobligowany był na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w niniejszej sprawie kierowcy zatrzymanego pojazdu mimo stwierdzonej usterki technicznej - określanej jako niebezpieczna, zatrzymano dowód rejestracyjny, ale jednocześnie nie zabezpieczono pojazdu, tj. nie usunięto pojazdu jaki i nie skierowano go na parking strzeżony do czasu naprawy układu hamulcowego. Takie zachowanie pracowników organu w ocenie skarżącej pozostawia wątpliwości, co do kwalifikacji usterki, gdyż usterką niebezpieczną jest usterka powodująca bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu.
Skarżąca wskazała, iż całe postępowanie organu I instancji i zakwalifikowanie usterki skontrolowanego pojazdu jako usterki niebezpiecznej opiera się wyłącznie na subiektywnej ocenie kontrolującego. W jej ocenie brak jest dowodu w postaci badania technicznego wykonanego we właściwy sposób, z użyciem odpowiednich narzędzi i niezbędnej infrastruktury. Strona podnosiła konieczność potwierdzenia stwierdzonych usterek pojazdu w stacji diagnostycznej i zarzucała organowi zaniechanie skierowania kontrolowanego pojazdu do najbliższej okręgowej stacji kontroli pojazdów w celu wykonania szczegółowego badania technicznego. Strona skarżąca podnosiła również brak sporządzenia protokołu kontroli potwierdzającej ustalenia opisane w skarżonej decyzji.
Zdaniem skarżącej organ rozpoznając przedmiotową sprawę nie zawarł żadnych wyjaśnień w przedmiotowej kwestii, co pozwala uznać za zasadny zarzut braku wszechstronnych wyjaśnień w sprawie. To na organie spoczywa obowiązek zebrania całego materiału dowodowego, a następnie jego wszechstronnej oceny. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie winien odnieść się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu.
W ocenie skarżącej uzasadnienie organu zostało sporządzone z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. z powodu, iż organ nie wskazał dlaczego odmawia wiarygodności twierdzeniom strony.
W dalszej części uzasadnienia skargi skarżąca podkreśliła, że niepodważalność swojego stanowiska organ uzasadnia znajdującą się w sprawie dokumentacją fotograficzną. Strona skarżąca podniosła, iż w jej ocenie dowodem na powyższe okoliczności, który może stanowić podstawę uznania go (dowodu) do formułowania zarzutu popełnienia naruszenia jest spełnienie podstawowych wymagań takiego dowodu, aby powyższy stanowił dowód na wystąpienie naruszenia.
Skarżąca wskazała, że w jej ocenie koniecznym jest aby przedstawiona usterka na fotografii przedstawiała również fragment dowodu rejestracyjnego z widocznym numerem rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu. Koniecznym w ocenie strony jest potwierdzenie podpisem kierowcy, że wykonana fotografia stanowiąca dowód w przedmiotowym postępowaniu dotyczy kontrolowanego pojazdu oraz została wykonana w dniu kontroli drogowej będącej fundamentem nałożenia kary. Uchybienia względem powyższego dyskwalifikują postępowanie dowodowe organu, dyskwalifikują materiał dowodowy i powodują konieczność wycofania wydanych orzeczeń z obrotu prawnego.
Strona skarżąca podniosła również, iż złożyła do akt postępowania oświadczenie mechanika samochodowego odpowiedzialnego za stan techniczny pojazdów należących do skarżącej spółki. W jej ocenie organ arbitralnie uznał powyższe oświadczenie za niewiarygodne. Organ nie dopuścił dowodu z zeznań mechanika, samodzielne rozstrzygając, które zapisy oświadczenia stanowią m.in. oczywistą omyłkę pisarską.
Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie obowiązkiem organów obu instancji było przede wszystkim dopuszczenie dowodu z przesłuchania w sprawie świadka. Nie było żadnej podstawy, aby ww. dowodu nie przeprowadzać.
Przytaczając powyższe argumenty strona skarżąca wskazała, że działanie organów I i II instancji względem czynności zmierzających do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego były niewystarczające i doprowadziły do wydania decyzji o charakterze uznaniowym.
Organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] z urzędu wstrzymał w całości wykonanie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że przesłanką i warunkiem wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego jest stwierdzenie jego niezgodności z prawem materialnym lub naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a."). Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Niniejsza sprawa dotyczy kary nałożonej na skarżącego na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. za naruszenia wskazane w I.p. 15.2 załącznika nr 4 do tej ustawy. Zgodnie z powołanym art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego , podlega karze pieniężnej od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Wspomniany natomiast załącznik nr 4 do powołanej ustawy zawiera wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wag naruszeń. Pod pozycją nr 15.2 wykazano naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia, lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne, o nr naruszeń 5.2 NN, czyli najpoważniejsze naruszenie.
Należy zauważyć, iż w dniu [...] lipca 2019 r. został poddany kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował D.D.. Za bezsporne należy również uznać, iż w chwili kontroli jechał on po ładunek wełny mineralnej i przewóz ten był wykonywany w imieniu przedsiębiorcy A sp. z o.o.. Z zgromadzonego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej nadto wynika, że w trakcie przedmiotowej kontroli przeprowadzonej przez inspektorów transportu drogowego sprawdzono stan techniczny pojazdu i stwierdzono, liczne pęknięcia na tarczach z obu stron pojazdu na osi kierowalnej. Nadto na desce rozdzielczej pojazdu stwierdzono aktywowanie o uszkodzeniu okładzin hamulcowych ciągnika. Powyższe ustalenia odnotowano w protokole oględzin pojazdu, który został podpisany przez przeprowadzającego kontrolę inspektora transportu drogowego oraz kierowcę pojazdu. Nadto sporządzono dokumentację fotograficzną przedstawiającą stan techniczny tarcz hamulcowych, na których widoczne są zarówno stwierdzone pęknięcia jak i rysy. Zdjęcia są na tyle czytelne, że nie może budzić wątpliwości, iż opisane usterki faktycznie w dniu kontroli występowały. Zatrzymano dowód rejestracyjny samochodu, który to fakt również został potwierdzony w protokole drogowej kontroli technicznej podpisanego przez kierowcę. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postępowanie wyjaśniające zostało w tym zakresie przeprowadzone przez organy zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. a przeprowadzona ocena zgromadzonego materiału zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Protokół kontroli drogowej sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego jest dokumentem w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ, w zakresie jego działania stanowi dowód tego, co zostało urzędowo w nim stwierdzone. Utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a niejednokrotnie niemożliwy do odtworzenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową. Fakt, iż udokumentowano je sporządzoną dokumentacją fotograficzną oraz podpisaniem protokołu przez kierowcę pozwala przyjąć, iż stwierdzone uszkodzenia faktycznie występowały. Kierujący pojazdem zapoznany z treścią protokołu, a w szczególności ze stwierdzonymi usterkami układu hamulcowego podpisał się pod protokołem nie składając w tym zakresie żadnych zastrzeżeń. Wygląd tarcz hamulcowych przedstawiony na dokumentacji fotograficznej nie budzi wątpliwości, że opisane wady w protokole faktycznie występowały. Nie potrzeba zdaniem Sądu specjalistycznej wiedzy technicznej, aby uznać, iż kontynuowanie jazdy pojazdem przy takim stanie technicznym tarcz stanowi poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wielość rys na obu tarczach hamulcowych oraz pęknięcia pozwala przyjąć, iż były one następstwem nadmiernej eksploatacji i zaniechania ich wymiany zgodnie z warunkami technicznymi. Nie do przyjęcia jest przy takim ich stanie technicznym wersja przedstawiona przez stronę skarżącą, że w chwili wyjazdu samochód był poddany kontroli co do sprawności technicznej - był sprawny technicznie. Takiego rodzaju uszkodzenia jakie stwierdzono w trakcie kontroli nie mogły powstać w trakcie jednego zdarzenia drogowego. Powoływanie się przez stronę na okoliczność, że samochód w chwili opuszczania terenu zakładu był sprawny technicznie i był poddany stosownej kontroli nie oznacza jednocześnie, iż stan techniczny pojazdu był dobry, a w szczególności posiadał sprawny układ hamulcowy. Rodzaj stwierdzonych uszkodzeń tarcz hamulcowych może świadczyć, iż kontrolę tą nie przeprowadzono w sposób należyty lub też nie przeprowadzono je w ogóle. Podkreślić należy, że na desce rozdzielczej samochodu było aktywowane ostrzeżenie o uszkodzeniu okładzin hamulcowych ciągnika. Strona skarżąca podnosząc zarzut bezzasadnego pominięcia przez organ dowodu z przesłuchania w charakterze świadka mechanika sprawdzającego stan techniczny pojazdu sama stwierdza, że "być może stan faktyczny nie został prawidłowo wyjaśniony". Nadto zauważyć należy, że kontrola drogowa w trakcie, której stwierdzono w ciągniku siodłowym uszkodzone tarcze hamulcowe miała miejsce w dniu [...] lipca 2019 r. natomiast oświadczenie złożone przez mechanika dotyczy przeprowadzonych przez niego czynności sprawdzających stan techniczny pojazdu w dniu [...] sierpnia 2019 r., a więc 4 tygodnie po kontroli drogowej. Zauważyć należy, że jako datę sporządzenia tego oświadczenia podano [...] sierpnia 2019 r. Wnioskując o przeprowadzenie dowodu na okoliczność istotną do rozstrzygnięcia sprawy strona winna wskazać fakty jakie za pośrednictwem tego dowodu mają być ustalone i wykazać ich istotne znaczenie do rozstrzygnięcia sprawy. Trudno zarzucić organowi naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w przypadku zaniechania dowodu z przesłuchania świadka na okoliczności mające miejsce 4 tygodnie po przeprowadzonej kontroli drogowej przez inspektorów transportu drogowego. Nadto zauważyć należy, że kierujący pojazdem nie zgłaszał żadnych uwag do protokołu przeprowadzonej kontroli, co pozwala uznać, że jest on zaakceptowanym dowodem w zakresie stanu technicznego prowadzonego pojazdu i występujących w pojeździe usterek.
Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. l ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego to również obowiązki z ustawy o ruchu drogowym. W myśl § 15 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 2022 ze zm.) hamulce pojazdów powinny zachowywać wymaganą sprawność niezależnie od drgań i wpływów atmosferycznych, na jakie są narażone w normalnych warunkach eksploatacji. W aktualnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 roku w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. z 2019 r., poz. 2141, weszło w życie w dniu 7 listopada 2019 r.) stwierdzone w trakcie kontroli uszkodzenia tarcz hamulcowych zostały zakwalifikowane do usterek niebezpiecznych (l.p. 1.1.14. załącznika nr 1), które można stwierdzić metodą organoleptyczną. Nadmienić należy, że poprzednio obowiązujące w tym przedmiocie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego, które utraciło moc z dniem 6 listopada 2019 r., a więc obowiązujące w chwili przeprowadzenia kontroli drogowej w przedmiotowej sprawie w ten sam sposób kwalifikowało uszkodzenie tarcz hamulcowych w postaci rys i pęknięć, czyli jako niebezpieczne i podlegające stwierdzeniu metodą organoleptyczną (l.p. 1.1.14 załącznika nr 1). Tym samym nie jest zasadny zarzut pominięcia przez pracowników organu przeprowadzenia kontroli stanu klocków hamulcowych w drodze badań technicznych przeprowadzonych w zakładzie mechaniki pojazdowej czy też na stacji diagnostycznej.
W ocenie Sądu podnoszony zarzut, iż w sposób niepełny zostało przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i doszło do naruszenia w tym zakresie praw procesowych strony skarżącej (naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.) nie znajduje zatem usprawiedliwienia w niniejszej sprawie.
Nie jest kwestionowane w przedmiotowej sprawie ustalenie, iż strona skarżąca J.W. w chwili przeprowadzania kontroli drogowej była osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie A sp. z o.o., co zostało potwierdzone również w piśmie Starostwa Powiatowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. (k. 10 akt sprawy). Posiada także stosowne uprawnienia do pełnienia obowiązków zarządzającego transportem, bowiem posiada certyfikat kompetencji zawodowych, co zostało potwierdzone w/w piśmie, i nie jest kwestionowane przez stronę. Do obowiązków zarządzającego transportem należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa wykonywane w sposób rzeczywisty i ciągły (art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009). W ramach zarządzania operacjami transportowymi skarżąca powinna nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez pracowników przedsiębiorstwa i osoby współpracujące. Strona z tego obowiązku nie wywiązała się, ponieważ skontrolowany przewóz był wykonywany pojazdem posiadającym niebezpieczną usterkę układu hamulcowego, a tym samym stwarzało to realne zagrożenie w ruchu drogowym. Rodzaj stwierdzonej usterki, pozwala przyjąć, iż nadzór nad pracownikami odpowiadającymi za stan techniczny pojazdów w przedsiębiorstwie nie był efektywny i co najważniejsze nieskuteczny.
Powyższe ustalenia pozwalają przyjąć, iż organ zasadnie nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 zł w oparciu o art. 92a ust. 2 i 8 ustawy o transporcie drogowym.
Sąd nie znalazł również w przedmiotowej sprawie podstaw do zastosowania przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przewidzianej w ustawie przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność strony. Zarówno w odwołaniu jak i w skardze strona nie wskazała żadnych dowodów mogących potwierdzić istnienie okoliczności wymienionych w tym przepisie.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organy obu instancji nie naruszyły również przepisu art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji odniósł się merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów nie świadczy o ich pominięciu. Uznając decyzję organu I instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za nieuzasadnione, organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. obowiązany był do utrzymania tej decyzji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił wszystkie istotne okoliczności do rozstrzygnięcia sprawy, dowody w oparciu o które dokonał tych ustaleń, a którym odmówił wiarygodności i z jakich powodów.
Sąd działając z urzędu, nie dopatrzył się innych naruszeń prawa, które uzasadniałaby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Sąd orzekł jak w wyroku.