II SA/GO 72/05

II SA/Go 72/05 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2005-09-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-04-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Grażyna Staniszewska
Joanna Brzezińska /sprawozdawca/
Marzenna Linska - Wawrzon /przewodniczący/
Symbol z opisem
6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska - Wawrzon, Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.),, Protokolant Aleksandra Stankowska, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz M.K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, na podstawie § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego w oparciu o posiadaną dokumentację, dochodzenie epidemiologiczne przeprowadzone w zakładzie pracy oraz opinię biegłego, stwierdził brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - aspergilozy u Pani M.K. urodzonej w dniu [...] października 1961 r. zatrudnionej ostatnio w Laboratorium Analiz Medycznych "L" s.c..
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że u M.K. z zawodu technika laboranta, rozpoznano aspergillozę zatok szczękowych. Organ wskazał, że po uchyleniu decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] stycznia 2003 r. wznowił postępowanie wyjaśniające dotyczące choroby zawodowej Aspergillozy u M.K., poszerzył i uszczegółowił dochodzenie epidemiologiczne, przebieg pracy zawodowej oraz ocenę narażenia. Przedstawiając na podstawie opinii biegłego opis i możliwe źródła zachorowania na aspergillozę organ podkreślił także, że w opinii biegłej "traktowanie zakażenia jako mającego bezpośredni związek z wykonywaną pracą zawodową nie wydaje się być zasadne." Za takim stanowiskiem przemawiają zdaniem organu takie fakty jak dobre w7arunki pracy w laboratoriach, okresowy dłuższy pobyt w domu i bliski kontakt ze środowiskiem naturalnym oraz zabiegi endodentyczne w okresie bezpośrednio poprzedzającym rozwój choroby.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła M.K..
Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. znak [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, § 9 i§ 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn.zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów- z 30 lipca 2002 r. (Dz.U. Nr 132, poz. 1115). utrzymał w; mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy wskazał, iż w związku z nowymi materiałami zgłoszonymi przez M.K. zwrócono się do jednostki orzeczniczej II stopnia Konsultanta Wojewódzkiego ds. chorób zakaźnych, który w uzupełniającej opinii lekarskiej wyjaśnił, że aspergilloza, na którą choruje pani K. ma charakter choroby przewlekłej, ale właśnie ze względu na szerokie rozpowszechnienie grzyba aspergillus w przyrodzie, powiązanie przyczynowo skutkowe zakażenia sprzed 10 laty nie jest zasadne. Przywołując treść przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych organ odwoławczy uznał, iż dla wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej niezbędne są dwa pozytywne elementy spełnione jednocześnie czyli orzeczenie lekarskie rozpoznające chorobę zawodową i wyniki dochodzenia epidemiologicznego wskazujące na istnienie związku przyczynowego między rozpoznaną chorobą a warunkami pracy. W ocenie organu, z uwagi na pozazawodowy czynnik ryzyka zachorowania na grzyb Aspergillus, nie było uzasadnienia dla przyjęcia zawodowej etiologii choroby, a zatem brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.
Ponadto odnosząc się do podnoszonego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 77 Kpa organ wskazał, iż jest on nieuzasadniony gdyż organ pierwszej instancji uzupełnił dochodzenie epidemiologiczne i szczegółowo przeanalizował cały przebieg pracy zawodowej odwołującej się oraz wyjaśnił wątpliwości związane z ocena narażenia zawodowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.K. wniosła o uchylenie decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektor Sanitarnego z dnia [...] lutego 2004 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zgłaszając zarzuty:
1. rażącego naruszenia prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych w związku z § 10 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych,
2. rażącego naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 77 § 1 w związku z art. 7 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebranie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego w ten sposób ze nie ustalono miejsc i przebiegu pracy zawodowej skarżącej, art. 79 § 1 poprzez pozbawienie strony
uczestnictwa w czynnościach dochodzenia epidemiologicznego oraz art. 79 § 2 w związku z art. 10 § 1 Kpa poprzez pozbawienie strony możliwości brania udziału w przeprowadzeniu dowodu z biegłego (zadawania pytań oraz składania stosownych wyjaśnień).
W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, oraz podkreślono, że skarżąca choruje na chorobę zakaźną aspergilozę, ujętą w wykazie chorób zawodowych, której związek z wykonywaną przez wiele lat pracą laborantki (często w złych warunkach pomieszczeń i w kontakcie z pacjentami chorymi zakaźnie) dostatecznie wykazała w toku postępowania. Zdaniem skarżącej wszelkie wątpliwości organów orzekających w sprawie nie mogą być tłumaczone na jej niekorzyść, gdyż zgodnie z bogato cytowanym w skardze orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego, dla uznania za chorobę zawodową wystarczy ustalenie, że choroba mieści się w wykazie chorób zawodowych i została spowodowana wykonywaniem zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zarzutów skargi organ uznał za nieuzasadnione wskazując, że dochodzenie epidemiologiczne nie ograniczało się do ostatniego miejsca pracy, ale zostało uzupełnione. Organ szczegółowo przeanalizował cały przebieg pracy zawodowej M.K. oraz wyjaśnił wątpliwości związane z oceną narażenia zawodowego. Ponadto organ przedstawił poparte pozycjami literatury medycznej uzasadnienie twierdzenia. że zachorowania na grzybice w przypadku skarżącej nie można łączyć z warunkami pracy. "gdyż aby doszło do tego zakażenia pracownik musi pracować w środowisku, gdzie narażony jest na wdychanie pyłu zanieczyszczonego zarodnikami grzyba, a nie przebywać jedynie w pomieszczeniu gdzie jak podaje Pani K. ściany były zagrzybione (praca w latach 1984-1991)."
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz.U. Nr 187, poz. 1926) w zw. z § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 187, poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005 roku - zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy cytowanych przepisów, Sąd ten z dniem 1 lipca 2005 r. stał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Należy wskazać, że w niniejszej sprawie postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, na podstawie przepisu § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U Nr 132, poz. 1115). winno być prowadzone na podstawie przepisów uprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.).
Zgodnie z § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy.
Wojewódzki Szpital SP ZOZ Oddział Zakaźny zgłosił chorobę zawodową — aspergilozę u M.K. z zawodu technika laboranta, ostatnio zatrudnionej w Laboratorium Analiz Medycznych "L" s.c. na stanowisku operatora analizatora. W przesłanym orzeczeniu lekarskim stwierdzono, że zachorowanie na aspergilozę zatok szczękowych mogło mieć związek z jej pracą zawodową.
W dniu 18 września 2002 r. wpłynęło uzupełnienie do orzeczenia z dnia 12 lipca 2002 r. (k.43) wskazujące, iż wydający orzeczenie nie ma żadnych wątpliwości, że do zakażenia u M.K. mogło dojść podczas pracy zawodowej w laboratorium, gdyż właśnie tam często izolowany jest z powietrza aspergillus. Zdarza się to szczególnie wtedy gdy wymiana powietrza odbywa się przez otwarte okna bez filtracji powietrza, do zakażenia dochodzi na skutek inhalacji zarodników. Najczęstszą postacią inwazyjnej aspergilozy jest zajęcie płuc i aspergilloza zatok obocznych nosa. Ponadto odesłano do wskazanych publikacji medycznych.
Po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji stwierdzającej chorobę zawodową z uwagi na uchybienia proceduralne, po uzupełnieniu postępowania w zakresie dochodzenia epidemiologicznego, przebiegu pracy zawodowej oraz oceny narażenia, organ pierwszej instancji ponownie zwrócił się do Oddziału Zakaźnego Szpitala Wojewódzkiego o ponowne rozpatrzenie zgromadzonej dokumentacji w celu wydania orzeczenia noszącego cechy opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 Kpa. Ordynator ww. jednostki odpowiedział, że swoje wnioski uważa za wystarczające, i organ winien zwrócić się do innej jednostki orzeczniczej o wydanie nowego orzeczenia.
Konsultant Wojewódzki ds. chorób zakaźnych w opinii przedłożonej [...] czerwca 2003 r. w oparciu o analizę dokumentacji i przedstawienie powszechności występowania grzybów z rodzaju Aspergillus w przyrodzie wskazał, że "choroba zatoki szczękowej u M.K. spowodowana jest prawdopodobnie zakażeniem grzybem z rodzaju Aspergillus (brak wyniku badania miko logicznego pobranego materiału), traktowanie tego zakażenia jako mającego bezpośredni związek z wykonywaną pracą zawodową nie wydaje się być zasadne. Za takim stanowiskiem przemawiają takie fakty jak dobre warunki pracy w laboratoriach, okresowy dłuższy pobyt w domu i bliski kontakt ze środowiskiem naturalnym oraz zabiegi endodontyczne w okresie bezpośrednio poprzedzającym rozwój choroby zatoki szczękowej prawej."
Na tej podstawie organ pierwszej instancji orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u M.K. choroby zawodowej - aspergillozy.
Wojewódzki Inspektor Sanitarny rozpoznając odwołanie skarżącej oraz dodatkowe dokumenty w sprawie zwrócił się do Konsultanta Wojewódzkiego ds. chorób zakaźnych o wydanie opinii uzupełniającej z uwagi na udokumentowanie objawów klinicznych choroby oraz istniejące prawdopodobieństwo, możliwości zarażenia się przez skarżącą w okresie kiedy była zatrudniona w Obwodzie Lecznictwa Kolejowego (lata 1984-1991) w pomieszczeniu znajdującym się w piwnicy budynku o zawilgoconych ścianach i obecnym grzybie. Organ zwrócił się o nadesłanie orzeczenia lekarskiego wraz z uzasadnieniem czy rozpoznana aspergilloza jest związana z warunkami pracy, czy też ma inny charakter.
W opinii uzupełniającej z dnia 7 stycznia 2004 r. przypomniano, że grzyb Aspergillus jest szeroko rozpowszechniony w środowisku naturalnym człowieka i to na całej kuli ziemskiej. Każdy człowiek miał, ma lub będzie miał kontakt z tym drobnoustrojem, niewiele jednak osób choruje. Zachorowania na aspergillozę dotyczą najczęściej osób z zaburzeniami immunologicznymi .Ze względu na szerokie rozpowszechnienie tego grzyba w przyrodzie, powiązanie przyczynowo -skutkowe (jedyne miejsce pracy o złych warunkach lokalowych), zakażenia sprzed ponad 10 lat nie jest zasadne.
Mając na uwadze powyższą opinię, biorąc pod uwagę pozazawodowy czynnik ryzyka zachorowania na grzyb Asperillus organ odwoławczy stwierdził, że nie ma uzasadnienia do przyjęcia zawodowej etiologii choroby, a zatem stwierdzenia choroby zawodowej.
Należy podkreślić, że zebrane w sprawie orzeczenia lekarskie są lakoniczne, nie zawierają pełnego uzasadnienia sformułowanych w nich wniosków końcowych, a ponadto wzajemnie sprzeczne. Rozbieżności w obu orzeczeniach uszły uwadze organu odwoławczego i nie zostały wyjaśnione z obrazą art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organy administracji publicznej nie wskazały w uzasadnieniu swojej decyzji przyczyn, dla których za podstawę orzeczenia przyjęto jedną z nich. Ponadto, w ocenie Sądu, opinia Wojewódzkiego Konsultanta ds. chorób zakaźnych nie spełnia wymogów opinii w rozumieniu art. 84 Kpa, nie wyjaśnia wątpliwości, zawiera nieuzasadnione dostatecznie stwierdzenia, które uniemożliwiają stronie oraz organowi uzyskanie informacji na temat przyczyn przyjęcia niezasadności powiązania rozpoznanej choroby z wykonywaną pracą zawodową i warunkami panującymi w środowisku pracy.
Nie można uznać za wystarczające dla stwierdzenia braku podstaw uznania choroby zawodowej oparcie się głównie na fakcie powszechności występowania grzyba Aspergillus w środowisku naturalnym, bez chociażby wskazania jak kształtuje się prawdopodobieństwo zachorowań stwierdzanych u osób gdzie nie występuje narażenia zawodowe, oraz w sytuacji, gdzie może ono mieć miejsce. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, że dla rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej nie jest warunkiem koniecznym, aby powodujące chorobę czynniki występowały tylko w środowisku pracy i poza pracą kontakt z nimi był niemożliwy (vide wyrok z 25 maja 1999 r.. I SA 148/99, Lex nr 47957).
Organ odwoławczy wprawdzie zwrócił się o uzupełnienie opinii, jednakże wydając ostateczną decyzję, nie przeprowadził oceny zgromadzonych opinii i opinii uzupełniających z uwzględnieniem ww. wymagań proceduralnych.
Należy także zgodzić się z zarzutem skargi, że skarżącą winna mieć możliwość udziału w przeprowadzenia tak ważnej czynności w przedmiotowym postępowaniu, zwłaszcza na stwierdzone także przez organ odwoławczy wątpliwości, co do istnienia przyczyn stwierdzenia choroby zawodowej.
W odniesieniu do zaskarżonej decyzji należy zatem za uzasadniony uznać zarzut uchybienia przez organ drugiej instancji przepisom postępowania administracyjnego.
Z analizy akt niniejszej sprawy wynika, że zaskarżona decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, nie zawiera także uzasadnienia, które można byłoby uznać za spełniające wymogi z art. 107 § 3 Kpa.
Przede wszystkim brak jest właściwego uzasadnienia faktycznego, czyli wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji oraz pismo strony, złożone po zapoznaniu się z aktami sprawy sprowadzało się wszakże do polemiki ze stanowiskiem wyrażonym w decyzji organu pierwszej instancji, przy czym zawierało konkretne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procedury między innymi w zakresie konieczności przeprowadzenia dalszych dowodów. W tej sytuacji rzeczą organu było konkretne ustosunkowanie się do tych zarzutów.
Jednakże organ odwoławczy nie ustosunkował się jednoznacznie i wyczerpująco do zarzutów odwołania istotnych z punktu widzenia prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Takim ustosunkowaniem się wobec treści podniesionych przez stronę skarżącą nie może być bowiem stwierdzenie, że "Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny uzupełnił dochodzenie epidemiologiczne i szczegółowo przeanalizował przebieg pracy zawodowej pani K.. Wyjaśnił również wątpliwości związane z oceną narażenia zawodowego". Samo wskazanie, że zarzuty uznano za bezzasadne bez dokonania ich wszechstronnej analizy i szczegółowego uzasadnienia nie może być uznane za spełnienie przez organ odwoławczy obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy. Organ nie wyjaśnił także dlaczego oparł się na jednej z opinii lekarskich, a pominął inną - przeciwstawną. Uniemożliwia to Sądowi ocenę merytorycznej trafności zaskarżonej decyzji.
W rozpatrywanej sprawie szersze uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawarte zostało w odpowiedzi na skargę (mimo iż nie wyjaśnia wszystkich wątpliwości), która jednakże nie może być traktowana jako aneks do decyzji, gdyż należy już do postępowania sądowoadministracyjnego, a nie administracyjnego.
Reasumując stwierdzić należy, że w obecnym stanie faktycznym, wobec braku należytego uzasadnienia Sąd nie był w stanie ocenić w pełni legalności zaskarżonej decyzji , w szczególności czy rozstrzygnięcie zostało wydane po rozważeniu całokształtu zebranego w sprawie materiału i jego właściwej oceny. Powyższe uchybienie czyni zbędnym merytoryczne ustosunkowanie się do zarzutów strony skarżącej pod adresem decyzji organu pierwszej i drugiej instancji. Należy bowiem podkreślić, iż ustawodawca rozdzielił dwuinstancyjne postępowanie administracyjne od sądowoadministracyjnego, mającego na celu ocenę zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Nie jest zatem rzeczą Sądu zastępowanie organu odwoławczego w rozstrzyganiu zasadności żądań i zarzutów zawartych w odwołaniu.
W toku ponownego rozpoznania sprawy przez organ drugiej instancji winien on ponownie rozważyć zgromadzone dowody i zanalizować je pod kątem konieczności sprecyzowania i dokładnego wyjaśnienia wątpliwości, które, co trzeba przyznać w przedmiotowej sprawie nadal nie zostały wyjaśnione. Należy dążyć do sprecyzowania zagrożenia zarażeniem grzybem w okresie pracy w warunkach sprzyjających jego rozwojowi, oraz z dostatecznym prawdopodobieństwem ustalić lub wykluczyć, źródła zakażenia skarżącej. Należy przede wszystkim, w związku z uzyskaniem sprzecznych orzeczeń lekarskich dążyć do uzyskania niezależnej opinii właściwej instytucji orzeczniczej, która po ponownym przeanalizowaniu całości dokumentacji umożliwi organowi wydanie orzeczenia w sprawie choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia.
Orzekając o chorobie zawodowej organ nie powinien zapominać, że opinia placówki naukowej co do rozpoznania choroby zawodowej jest środkiem dowodowym w rozumieniu art. 75 Kpa w związku z art 84 Kpa. który podlega ocenie organu orzekającego, stosownie do art. 80 Kpa. Organ ma zatem obowiązek kontrolować, czy wydana opinia wyjaśniła istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające posiadania wiadomości specjalnych, w tym przypadku z zakresu choroby zakaźnej wywołanej grzybem Aspergillus. oraz czy opinia ta jest rzeczowa i przekonująco uzasadniona. Jedynie bowiem opinia odpowiadająca tym warunkom, stanowi podstawę do wydania prawidłowej decyzji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadzonym z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego wyrażonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy dokona oceny zasadności kwestionowanej decyzji i rozpatrzy wszystkie zarzuty strony skarżącej podnoszone w odwołaniu oraz ustosunkuje się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, zm. Dz. U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692), uchylił zaskarżoną decyzję. Jednocześnie na podstawie art. 200 oraz art. 205 ww. ustawy, w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez Radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 162, poz. 1349 z późn.zm.), Sąd zasądził od
Państwowego Wojewódzkiego Inspektor Sanitarnego na rzecz skarżącej zwrot poniesionych kosztów postępowania tj. kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł.