II SA/Go 661/21

II SA/Go 661/21 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2021-09-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-07-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jarosław Piątek
Kamila Karwatowicz
Krzysztof Rogalski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 2691/21 - Wyrok NSA z 2025-06-17
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2140
art. 92a, art. 92c ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2021 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Dnia [...] listopada 2020 r. na autostradzie [...] w miejscowości [...] funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę drogową zestawu pojazdów składającego się pojazdu marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował A.G. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, na podstawie licencji nr [...], w imieniu i na rzecz M.M., prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych. W toku kontroli stwierdzono, iż zarówno wskazany wyżej pojazd jak i naczepa nie miały aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających ich przydatność do ruchu drogowego, co zostało potwierdzone w systemie informatycznym CEPIK. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka podał, iż nie posiadał wiedzy o tej okoliczności i nie otrzymał od zatrudniającego go przedsiębiorcy żadnego polecenia co do wykonania badań technicznych pojazdów.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 7 w związku z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 20021 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2140), dalej w skrócie u.t.d.oraz lp. 9.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na M.M. karę pieniężną w wysokości 2000 zł za każde ze stwierdzonych w toku kontroli naruszeń, tj. w łącznej wysokości 4000 zł.
Odnosząc się do podniesionej przez stronę w toku postępowania argumentacji odnośnie możliwości zastosowania art. 85 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, dotyczącego zachowania ważności na terytorium RP, w okresie do 14 dni od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, czasowej rejestracji pojazdu, wydanego podczas tej rejestracji pozwolenia czasowego i zalegalizowanych tablic rejestracyjnych, organ stwierdził, iż przepis ten nie dotyczy badań technicznych pojazdów, lecz zapewnia przedłużenie ważności czasowej rejestracji pojazdu, a zatem możliwość poruszania się pojazdem w ruchu drogowym bez konieczności udawania się w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub epidemii do urzędu po odbiór dowodu rejestracyjnego lub w celu przedłużenia czasowej rejestracji. Nie zmienia to faktu, iż w okresie przedłużonej ważności czasowej rejestracji pojazd powinien odpowiadać warunkom technicznym określonym w art. 66, 81 oraz art. 82 ustawy prawo o ruchu drogowym. Organ nie dopatrzył się również przesłanek do zastosowania w sprawie art. 92 c ust. 1 u.t.d.
Na skutek wniesionego przez stronę odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w całości w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego stanowi – w odniesieniu do każdego pojazdu – naruszenie wymienione w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., do którego odsyła przepis art. 92a ust. 7 tej ustawy i za które ustawodawca przewidział karę pieniężną w wysokości 2000 zł. Badanie techniczne pojazdu [...] o nr rej. [...] było ważne do [...] listopada 2020 r., zaś naczepy [...] o nr rej. [...] – do [...] listopada 2020 r. W związku z powyższym za ujawniony w toku kontroli w dniu [...] listopada 2020 r. brak aktualnych okresowych badań technicznych obu wymienionych pojazdów kara pieniężna w wysokości 2000 zł za każde z naruszeń (łącznie 4000 zł) została nałożona zasadnie i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ nie dopatrzył się w sprawie naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w szczególności art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a., zaś uzasadnienie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji uznał za sporządzone z zachowaniem wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. Podobnie nie dopatrzył się podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, w tym okoliczności z art. 92c ust. 1 u.t.d. Zgodził się również z organem pierwszej instancji co do braku możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 85 ustawy z dnia 16 kwietnia 2020 r. o szczególnych instrumentach wsparcia w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2.
Na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego M.M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając naruszenie:
- prawa materialnego w postaci art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia – naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć;
- przepisów postępowania w postaci art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy organ odwoławczy zobligowany był na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. do uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wywiódł m.in., iż Ministerstwo Infrastruktury na swojej stronie internetowej informowało o wydłużonej ważności czasowej rejestracji pojazdu. Ponadto wszyscy obywatele informowani byli o konieczności unikania kontaktów międzyludzkich czy o wydłużeniu wszelkich terminów administracyjnych. Od 4 czerwca 2020 r. obowiązuje rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiające szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu. Art. 5 ust. 1 rozporządzenia w przedmiocie przedłużenia terminów przewidzianych w dyrektywie 2014/45/UE stanowi, iż niezależnie od art. 5 ust. 1 i art. 10 ust. 1 dyrektywy 2014/45/UE oraz pkt 8 załącznika II do tej dyrektywy, terminy badań zdatności do ruchu drogowego, uznaje się za przedłużone.
Informacja o tym, iż Polska poinformowała Komisję Europejską o podjęciu decyzji, że nie stosuje przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698 w zakresie art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 2 nie została zawarta na stronie Ministerstwa Infrastruktury. Na stronie internetowej Ministerstwa Infrastruktury widnieje jedynie ogólna informacja w przedmiocie badań technicznych. W sytuacji ogólnie dostępnej w transporcie międzynarodowym informacji o unijnej regulacji ustanawiającej szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu ustanawia szczególne środki tymczasowe mające zastosowanie do odnowienia i przedłużenia okresu ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w reakcji na nadzwyczajne okoliczności spowodowane przez epidemię COVID-19, brak informacji na stronie Ministerstwa Infrastruktury o wyłączeniu przez Polskę jej stosowania w zakresie 5 ust. 1 jak i 5 ust. 2 wprowadziło przedsiębiorców w błąd co do stanu prawnego.
W stanie epidemii i dynamicznie zmieniających się przepisów mających na celu zminimalizowanie jej skutków zasada prawna ignorantia iuris nocet, nie powinna być przez organ powoływana jako uzasadnienie stanowiska w sprawie kilkudniowego przekroczenia terminu badania technicznego w sytuacji, kiedy znikoma liczba krajów UE zdecydowała o wyłączeniu stosowania zapisów rozporządzenia 2020/698. Również informacja zawarta na stronie internetowej GITD wprowadza przedsiębiorców w uzasadniony błąd. GITD w sposób szczegółowy informuje, iż w przypadku poszczególnych dokumentów, których ważność upłynęłaby w okresie między 1 marca 2020 r. a 31 sierpnia 2020 r., uznaje się ją za przedłużoną o okres sześciu miesięcy. Natomiast link dotyczący informacji przekazanych przez Komisję dotyczących niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698 przez Polskę znajduje się na samym końcu informacji. W tej sytuacji zdaniem skarżącego organy zaniechały poinformowania przedsiębiorców o wyłączeniu stosowania przepisów unijnych w zakresie przedłużenia terminów badań zdatności do ruchu drogowego. Jednocześnie powszechną praktyką było wskazywanie przedsiębiorcom dokumentów, których ważność uznaje się za przedłużoną o okres sześciu miesięcy, w przypadku jeżeli ich ważność upłynęłaby w okresie między 1 marca 2020 r. a 31 sierpnia 2020 r.
Przyjęta praktyka informacyjna w przedmiocie okresowej ważności dokumentów stwarzała wrażenie przyjęcia jednolitego rozwiązania w czasie epidemii, tj. przedłużenia ich ważności. Wprowadzanie wyjątków od przyjętych na szczeblu UE rozwiązań i przemilczanie tego faktu bądź wskazywanie na samym końcu obszernej informacji GITD w sprawie obowiązujących przedłużeń terminów odnośnika do podstrony z wyłączeniem, podważa zaufanie przedsiębiorcy do organów administracji i naraża go na sankcje pieniężne nakładane w drodze administracyjnej w okresie epidemii. W sytuacji dynamicznie zmieniającego się stanu prawnego brak informacji na stronie organów o podjęciu przez Polskę decyzji niestosowania przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698 w zakresie art. 5 ust. 1 i ust. 2 z jednoczesnym kompleksowym omówieniem szerokiego wachlarza sytuacji, w której następuje przedłużenie ważności dokumentacji, której okres ważności upłynąłby z dniem 31 sierpnia 2020 r, skutkuje możliwością zastosowania w sprawie przesłanek egzoneracyjnych.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. Zgodnie z treścią cytowanego art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, natomiast strona skarżąca terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o tym fakcie nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za naruszenia określone w lp. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegające na braku aktualnych okresowych badań technicznych, potwierdzających przydatność do ruchu drogowego pojazdu [...] o nr rej. [...] oraz naczepy [...] o nr rej. [...].
Stosownie do treści art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Jak wynika z treści art. 93 ust. 1 u.t.d., karę pieniężną, o której mowa m.in. w art. 92a ust. 1 i 2, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Z kolei w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. (do którego odsyła art. 92 ust. 7 pkt 1) przewiduje, że kara pieniężna za naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego wynosi 2000 zł.
Wymogi w zakresie wykonywania badań technicznych pojazdów zarejestrowanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uregulowane zostało przepisami ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 450), dalej w skrócie p.r.d. Skarżący jako przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, winien dokonać okresowego badania technicznego pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w określonym w dowodzie rejestracyjnym terminie. W myśl art. 81 ust. 1 p.r.d, właściciel pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Badania techniczne dzieli się na badania okresowe, badania dodatkowe oraz badania co do zgodności z warunkami technicznymi (art. 81 ust. 2 p.r.d.). Jak wynika z art. 81 ust. 5, okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w ust. 6-10. Zgodnie z art. 82 ust. 1 p.r.d., organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Jeżeli pojazd jest zarejestrowany, kolejny termin badania technicznego wpisuje do dowodu rejestracyjnego uprawniony diagnosta po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego (art. 82 ust. 2 p.r.d.). Natomiast według art. 71 ust. 1 p.r.d., dokumentem stwierdzającym dopuszczenie do ruchu pojazdu samochodowego, ciągnika rolniczego, pojazdu wolnobieżnego wchodzącego w skład kolejki turystycznej, motoroweru lub przyczepy jest dowód rejestracyjny albo pozwolenie czasowe. Badanie techniczne pojazdów wykonuje zatrudniony w stacji kontroli pojazdów uprawniony diagnosta potwierdzając tym samym stan techniczny pojazdu (art. 84 ust. 1 p.r.d.). Dodać przy tym należy, iż w myśl art. 2 pkt 52 p.r.d. przez naczepę rozumie się przyczepę, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd, zaś przyczepa to pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem (art. 2 pkt 50 p.r.d.)
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż termin ważności okresowego badania technicznego naczepy [...] o nr rej. [...] upływał [...] listopada 2020 r., zaś pojazdu [...] o nr rej. [...] – [...] listopada 2020 r. Wykonywanie transportu drogowego zespołem powyższych pojazdów w dniu [...] listopada 2020 r. bez aktualnych okresowych badań technicznych tych pojazdów wypełniło znamiona naruszenia wskazanego pod lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., co w myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. stanowiło podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2000 zł w odniesieniu do każdego z wymienionych pojazdów.
Odnosząc się do zawartego w skardze zarzutu niezastosowania w sprawie art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/698 z dnia 25 maja 2020 r. ustanawiającego szczególne środki tymczasowe w związku z epidemią COVID-19 dotyczące odnawiania lub przedłużania ważności niektórych certyfikatów i świadectw, licencji i zezwoleń oraz przesunięcia niektórych okresowych kontroli i okresowych szkoleń w niektórych obszarach prawodawstwa dotyczącego transportu (Dz.U.UE.L.2020.165.10 z dnia 27 maja 2020 r.) należy uznać, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Rozporządzenie to przewidziało wprawdzie tymczasowe środki pozwalające przedłużyć ważność okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep w związku z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności spowodowanych epidemią COVID-19, zaś prawodawca unijny uznał za wskazane przeprowadzenie tych badań w terminie późniejszym, lecz nie później niż siedem miesięcy po upływie pierwotnego terminu, przy czym przedmiotowe świadectwa powinny zachować ważność do tego późniejszego terminu. Jednakże w myśl art. 5 ust. 5 tego rozporządzenia, jeżeli w okresie między 1 lutego 2020 r., a 31 sierpnia 2020 r. państwo członkowskie nie napotkało trudności uniemożliwiających prowadzenie badań zdatności do ruchu drogowego lub wydawania świadectw zdatności do ruchu drogowego w związku z nadzwyczajnymi okolicznościami spowodowanymi przez epidemię COVID-19 i prawdopodobnie takich trudności nie napotka lub podjęło stosowne środki krajowe w celu ich zmniejszenia, państwo to może – po poinformowaniu Komisji – podjąć decyzję o niestosowaniu ust. 1 i 2. Komisja informuje o tym pozostałe państwa członkowskie i publikuje zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
W dniu 29 maja 2020 r. Polska poinformowała Komisję o podjęciu decyzji, że nie stosuje następujących przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698:
– art. 4 ust. 1 dotyczący regularnych przeglądów tachografów stosowanych w transporcie drogowym na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 1,
– art. 5 ust. 1 dotyczący terminów okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE 2,
– art. 5 ust. 2 dotyczący ważności świadectw zdatności do ruchu drogowego na podstawie dyrektywy 2014/45/UE.
Komisja informacje dotyczące niestosowania niektórych przepisów rozporządzenia (UE) 2020/698 przez Polskę, Pandemia COVID-19 na podstawie dyrektywy 2014/45/UE opublikowała w Dz.U.UE.C.2020.183I.1 z dnia 3 czerwca 2020 r. Oznacza to, że Polska nie przyjęła do stosowania zapisów rozporządzenia (UE) 2020/698 przedłużających ważność okresowych badań technicznych potwierdzających zdatność pojazdu do ruchu drogowego.
Treść rozporządzenia nr 2020/698 oraz informacja o niestosowaniu przez Polskę art. 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2020/698 zostały opublikowane w DZ.U.UE, zatem na podstawie przepisów zawartych w tymże oficjalnym publikatorze można było ustalić aktualny stan prawny. Skarżący jako przedsiębiorca wykonujący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego obowiązany jest do zapoznawania się na bieżąco z regulacjami prawnymi w tej dziedzinie. Ponadto, niezależnie od faktu iż powyższe regulacje zostały skutecznie ogłoszone w oficjalnym publikatorze, skarżący sam przyznał w skardze, że informacja na ten temat została również zamieszczona na stronie internetowej Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jednakże, jak wynika z podniesionej w skardze argumentacji, nie została jego zdaniem w odpowiedni sposób wyeksponowana. W konsekwencji uznać należało, iż przywołane w skardze okoliczności nie stanowiły przesłanki opisanej w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.
W myśl tego przepisu nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
W okolicznościach rozpatrywanej sprawy skarżący nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, iż do naruszenia doszło w okolicznościach, których nie mógł przewidzieć i na które nie miał wpływu. Tymczasem to do przedsiębiorcy należy inicjatywa dowodowa mająca dowieść, że w sprawie zaistniały okoliczności umożliwiające uwolnienie się od odpowiedzialności. Przepis art. 92c u.t.d. nie może być przy tym interpretowany w sposób dopuszczający możliwość zwolnienia przedsiębiorcy z obowiązków określonych prawem, nawet w przypadku jego niedbalstwa. Trudno bowiem w innych kategoriach rozpatrywać uchybienia terminowi przeprowadzenia przewidzianych prawem okresowych badań technicznych pojazdu należącego do przewoźnika, który nie przeprowadza ich w terminie nie z powodu zdarzenia o charakterze nadzwyczajnym, ale z powodu nienależytego nadzoru w zakresie wykonywania obowiązków zawodowych zgodnie z prawem. Z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że przesłanki uwalniające od odpowiedzialności przewoźnika nie odnoszą się do zachowania przedsiębiorcy, jego działań lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności, lecz do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy dochowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć (por. wyrok NSA z 24 września 2020 r. II GSK 78/180). W świetle powyższego w wydanych w sprawie decyzjach organy prawidłowo nie dopatrzyły się podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w konsekwencji umorzenia postępowania na tej podstawie.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów orzekających w sprawie, iż w dacie kontroli przedsiębiorca miał obowiązek przedstawić aktualne okresowe badania techniczne kontrolowanego zespołu pojazdów. Stąd też brak tych badań technicznych uprawniał organy do stwierdzenia naruszenia, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdami nieposiadającymi aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających zdatność do ruchu drogowego, o którym mowa w lp. 9.1. załącznika nr 3 do u.t.d.
Należy przy tym zauważyć, iż odpowiedzialność administracyjna za dopuszczenie do konkretnego naruszenia, określonego czy to w ustawie o transporcie drogowym, czy w innych przepisach krajowych, bądź unijnych, jest niezależna od kwestii zaistnienia winy po stronie dokonującej naruszenia, a tym bardziej nie bada się stopnia zawinienia. Stwierdzenie naruszenia prawa powoduje odpowiednią, zgodną z przepisami kwalifikację tego naruszenia, a w konsekwencji nałożenie kary w przewidzianej ustawą wysokości, bez możliwości odstąpienia od nałożenia kary (poza omówionym wyżej art. 92c u.t.d. oraz art. 92b u.t.d., który nie odnosi się do okoliczności niniejszej sprawy), czy jej miarkowania. Zasada praworządności wymagała więc od organu administracji, aby w przypadku ujawnienia naruszenia określonego w lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., nałożył przewidzianą w tym przepisie karę, określoną w stałej wysokości 2000 zł – za każde ze stwierdzonych naruszeń.
Organ odwoławczy prawidłowo wyjaśnił również, że regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto nie znajdą tu również zastosowania art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały bowiem uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym. Organy nie dopuściły się również naruszenia art. 7, art. 77 § 1 czy art. 107 k.p.a. Materiał dowodowy sprawy został bowiem w należyty sposób zebrany i rozpatrzony, zaś uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji zawierają wymagane prawem elementy, zarówno w zakresie podstawy faktycznej jak i podstawy prawnej.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.