II SA/Go 626/05

II SA/Go 626/05 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2006-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Anna Juszczyk - Wiśniewska
Grażyna Staniszewska
Ireneusz Fornalik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 807/06 - Wyrok NSA z 2007-05-21
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Protokolant Krzysztof Rogalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi FEI Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] Starosta, na podstawie art. 150, art. 151 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, ze zmianami), art. 33, art. 34, art. 35, art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., Nr 207. poz. 2016 ze zm.). po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wznowionego z urzędu postanowieniem Starosty z dnia [...] grudnia 2004r. w sprawie wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany oraz udzielającej zgody na zmianę pozwolenia na budowę wiat do hodowli norek na działkach nr [...], uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] lipca 2004 roku nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą zgody na zmianę pozwolenia na budowę wiat firmie FEI Sp. Z o.o., zmienioną decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. Jednocześnie organ odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zgody na zmianę pozwolenia na budowę wiat do hodowli norek na terenie położonym na działkach o numerach ewidencyjnych gruntu [...].
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] Burmistrza o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez inwestora FEI Sp. z o.o., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję z [...] grudnia 2004 roku. Jednocześnie organ wyjaśnił, iż zgodnie z dyspozycją art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzją lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone bądź zmienione. W przedmiotowej sprawie Inwestor dołączył do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i zmianę pozwolenia na budowę decyzję, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w trybie art. 156 k.p.a. wyeliminowało z obrotu prawnego. Brak wymaganej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji uniemożliwia realizację przesłanek zawartych w art. 34 i 35 prawa budowlanego.
Od powyższej decyzji odwołał się inwestor FEI Sp. z o.o. , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, podnosząc w uzasadnieniu, iż w rozpatrywanej sprawie nie zaszły przesłanki wynikające z art. 145 § 1 pkt 8 kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto strona odwołująca wskazała, iż pomiędzy decyzją organu administracji a inną decyzją lub orzeczeniem sądu musi istnieć związek przyczynowy, na który wskazuje zwrot "w oparciu", użyty w cytowanym przepisie. Odwołująca spółka podniosła, iż nie można stwierdzić, że decyzja z [...] lipca 2004 roku wydana została "w oparciu" o unieważnioną decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wydaną dla ww. inwestycji. Jednocześnie odwołujący twierdzi, że realizował inwestycję w dobrej wierze w zaufaniu do prawidłowości działania organów administracji.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2005r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą zgody na zmianę pozwolenia na budowę wiat do hodowli norek na przedmiotowym terenie.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, iż przesłanki negatywne uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania zostały wymienione w sposób wyczerpujący w art. 146 k.p.a, oraz że art. 145 § 1 pkt 8 kodeksu postępowania administracyjnego został prawidłowo użyty w rozpatrywanym przypadku. W związku z tym Starosta słusznie orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Organ odwołujący wywodzi dalej, że skoro decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji została uznana za nieważną, to wobec braku takiej decyzji, organ administracji architektoniczne - budowlanej nie mógł dokonać sprawdzeń na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) i w związku z tym był zobowiązany odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zgody na zmianę pozwolenia na budowę.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na powyższą decyzję wniosła FEI Sp. z o.o., za pośrednictwem radcy prawnego E.Ż. – M., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Starosty zarzucając naruszenie prawa materialnego jak też przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, powtarzając argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji z [...] lutego 2005 r. Skarżąca Spółka dodaje, że zaskarżona decyzja nie spełnia warunków określonych w art. 107 k.p.a., gdyż brak jej podstawy prawnej, poza treścią art.138 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny /ważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie ( Dz. U. Nr 187, poz. 1926 ) w zvv. § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. nr 187, poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. - zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy cytowanych przepisów, Sąd ten z dniem 1 lipca 2005r. stał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usuniecie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne bądź przepisy postępowania określone art. 145 § 1 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270. ze zmianami ). Sąd nie może opierać kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Dokonując oceny zasadności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności uznać należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu, zaskarżonej decyzji nie można bowiem postawić zarzutu, iż została wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Organy l i II instancji trafnie stwierdziły, iż w przypadku, gdy decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, stanowi podstawę do wznowienia postępowania. Art. 145 § 1 pkt 8 kodeksu postępowania administracyjnego ogranicza tę podstawę do uchylenia lub zmiany decyzji lub orzeczenia sądu. Takie rozwiązanie nie jest jednak dostosowane do zmian wprowadzonych w wyniku nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego w 1980 roku, która odeszła od konstrukcji uchylenia decyzji jako nieważnej, wprowadzając stwierdzenie nieważności decyzji. Niedostosowanie cytowanego wyżej artykułu do tej zmiany nie może być jednak podstawą do wykładni, iż stwierdzenie nieważności decyzji, na podstawie której została wydana inna decyzja, nie jest przesłanką do wznowienia postępowania. Za takim stanowiskiem przemawiają poglądy doktryny [vide Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, B. Adamiak, J. Borkowski, Warszawa 2005, str. 651 i nast.] oraz w stanowisko orzecznictwa [vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 05.07.1996r., III ARN 21/96, OSN 1997, nr 3, poz. 32].
Również zgodnie z przyjętym orzecznictwem, granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 i § 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym.
W myśl art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. organ prowadzący postępowanie wznowieniowe zasadnie zatem uchylił decyzję dotychczasową z dnia [...] lipca 2004 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą zgody na zmianę pozwolenia na budowę wiat dla hodowli norek na działkach nr [...], jednocześnie rozstrzygając merytorycznie sprawę przez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zgody na zmianę pozwolenia na budowę.
Sąd nie uznał także za zasadny zarzut podnoszony w skardze jakim jest przedwczesność orzekania przez organy wobec złożenia skargi do Sądu na orzeczenie w zakresie stwierdzenia niezgodności z prawem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podnieść należy, iż ostateczna decyzja administracyjna jest wykonalna, natomiast zgodnie z zasadą określoną dyspozycją zawartą w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W rozpatrywanym przypadku, po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 r. Starosty (znak: [...]), uchylono decyzję, która była wydana w oparciu o decyzję naruszającą prawo. Naruszenie to zresztą potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w orzeczeniu z dnia 14 grudnia 2005r. (sygn. akt II SA/Go 480/05).
Składając wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie zgody na zmianę pozwolenia na budowę wiat do hodowli norek, FEI Sp. z o.o., przedstawiła również decyzję z dnia [...] grudnia 2002 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji jako warunek konieczny do uzyskania wnioskowanej decyzji. Należy wskazać więc, że decyzja z [...] grudnia 2002r. stanowiła konieczną przesłankę do wydania decyzji z dnia [...] lipca 2004 roku.
Sąd uznał jedynie za trafny zarzut podnoszony przez skarżącą, zgłoszony wobec Wojewody, naruszenia treści art. 107 k.p.a. przez niewłaściwe powołanie podstawy prawnej, ograniczające się do wskazania jedynie art. 138 k.p.a., czyli przepisu proceduralnego. Zasadnie strona skarżąca wskazała, ze decyzja organu 11 instancji, zobowiązanego merytorycznie rozpoznać sprawę administracyjną winna prawidłowo wskazywać zarówno przepisy proceduralne, jak i prawa materialnego na których organ oparł rozstrzygnięcie, także w sytuacji gdy utrzymuje on w mocy jako prawidłowe orzeczenie organu pierwszej instancji.
Nie mniej podkreślić należy, iż analiza treści zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza jej uzasadnienie wskazuje, że decyzja wydana została w oparciu o prawidłową podstawę faktyczną i prawną , a także w tej części uzasadniona poprzez wskazanie odpowiednich przepisów prawa materialnego jak i procedury administracyjnej,
W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja mimo stwierdzonego naruszenia dyspozycji przepisu art. 107 § 1 k.p.a. pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, nie stanowiąc zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zmianami).
Z wymienionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153. poz. 1270 ze zmianami) - orzekł jak w sentencji.