II SA/Go 625/24

II SA/Go 625/24 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski
Kamila Karwatowicz
Michał Ruszyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 728
art. 92a ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Asesor WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2025 r. sprawy ze skargi P. T. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.
Uzasadnienie
[...] Inspektor Transportu Drogowego (dalej: [...]ITD, organ) - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572; dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. v, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f, art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 728; dalej: u.t.d.), art. 24 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm.; dalej: u.o.o.), § 5 ust. 1 i 2 oraz § 9-11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz.U. z 2016 r., poz. 1742) oraz lp. 4.8 i lp. 4.11 załącznika nr 3 do u.t.d. - decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z dnia [...] r., nr [...], nakładającą na P. T. spółka z o.o. w [...] (dalej: spółka, skarżąca) karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. Zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli nr: [...] z dnia [...] r., spółka przewoziła odzierki, szczecinę oraz osad kat. III., w ilości [...] kg.
[...]ITD stwierdził naruszenie przepisów u.t.d. oraz u.o.o. poprzez wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 u.o.o., a także poprzez wykonywanie przewozu transportu drogowego odpadów przez transportującego odpady w sposób umożliwiający rozprzestrzenianie się odpadów poza środki transportu oraz nieograniczający do minimum uciążliwości zapachowej, tj. naruszenia określone w Ip. 4.8 i Ip. 4.11 załącznika nr 3 do u.t.d.
Stwierdzenie naruszenia w zakresie nieodpowiedniego oznakowania pojazdu tabliczką "ODPADY" [...]ITD uargumentował celem przewożonego ładunku, który jego zdaniem został przetworzony najpierw w drodze sterylizacji ciśnieniowej, a w następnej kolejności został przekazany do biogazowani. Zdaniem organu spełniona została przesłanka do zastosowania u.o.o., bowiem zgodnie z art. 2 pkt 9 tej ustawy jej przepisów nie stosuje się do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w tym produktów przetworzonych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009, z wyjątkiem tych, które są odpadami przewidzianymi do składowania na składowisku odpadów albo do przekształcania termicznego lub do wykorzystania w zakładzie produkującym biogaz lub w kompostowni, zgodnie z tym rozporządzeniem.
Odnosząc się natomiast do naruszenia związanego z wyciekiem z naczepy, organ wskazał, że podczas kontroli nie stwierdzono żadnej usterki naczepy, która mogłaby spowodować wyciek. Strona także nie przedłożyła żadnego dowodu, który potwierdzałby istnienie usterki pojazdu będącej przyczyną uwalniania się przewożonego ładunku. W konsekwencji organ uznał, że przewóz był wykonywany bez zabezpieczenia odpadów przed uwolnieniem się z naczepy.
Organ wskazał ponadto, że nie została spełniona przesłanka, o której mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., albowiem w zebranym materiale dowodowym nie ma żadnych dowodów, które wskazywałyby na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy.
[...]ITD odniósł się również do zarzutu niezastosowania w niniejszej sprawie art. 189f k.p.a. dotyczącego przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W ocenie organu przepis ten nie może mieć zastosowania ze względu na treść art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. - w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi spółki złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów:
I. prawa procesowego, tj.:
a. art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 81a § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w tym dokonanie nieprawidłowej oceny żądania skarżącej dotyczącego przeprowadzenia dowodu zarówno z dokumentów, jak również z zeznań świadków oraz przesłuchania skarżącej, co nie pozwoliło organowi na ocenę stanu faktycznego sprawy przy uwzględnieniu całokształtu materiału dowodowego, prowadząc do błędnych ustaleń co do rodzaju przewożonego ładunku, podstaw dla przypisania naruszenia dotyczącego nieoznakowania pojazdu, jak również prowadząc do niestwierdzenia przesłanek umorzenia postępowania lub ewentualnych przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary; taka ocena zgromadzonego materiału dowodowego naruszyła zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść skarżącej,
b. art. 15 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 81a § 1 k.p.a. polegającego na naruszeniu zasady dwuinstancyjności poprzez nierozpoznanie i nierozstrzygnięcie sprawy na etapie postępowania odwoławczego przy uwzględnieniu zgłoszonych w odwołaniu zarzutów i wniosków skarżącej, a w szczególności nieprawidłowej oceny wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżącą w toku postępowania, tudzież nierozstrzygnięcia w sposób pełny wniosków dowodowych w zakresie przesłuchania świadków (A. K., E.S., M.W., M.S.) oraz skarżącej (za którą A.B.), przez co organ dopuścił do naruszenia obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz zasady rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść skarżącej,
c. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. polegającym na nieprawidłowym uzasadnieniu faktycznym decyzji, tj. niewskazaniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn odmówienia innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej oraz niewyjaśnieniu przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, a w szczególności niepełnego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżącą w toku postępowania, w tym nieprawidłowej oceny wniosków dowodowych z dokumentów oraz w zakresie przesłuchania świadków (A. K., E.S., M.W., M.S.) oraz skarżącej (za którą A.B.), pozbawiając tym samym skarżącą możliwości weryfikacji prawidłowości wydanej decyzji,
d. art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej oraz niezachowania zasady proporcjonalności,
e. art. 189f § 1 k.p.a. polegającego na błędnym przyjęciu, iż w niniejszej sprawie przepis ten nie mógł mieć zastosowania, podczas gdy przepis art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. u.t.d. nie stanowi przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., a wobec tego dopuszczalne jest zastosowanie dyspozycji art. 189f § 1 k.p.a. wobec faktu, iż waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa, jak również w sytuacji uprzedniego ukarania za to samo zachowanie wobec nałożenia mandatu karnego na kierowcę, naruszając tym samym zakaz ne bis in idem;
f. art. 10 k.p.a. poprzez naruszenie gwarancji procesowych skarżącej, w tym w szczególności uniemożliwienie jej zapoznania się z aktami sprawy, inicjatywy dowodowej i wypowiedzenia się w kwestii materiału dowodowego przed podjęciem rozstrzygnięcia w sprawie, jak również błędne przyjęcie przez organ, że w rozpatrywanym przypadku miały zastosowanie przesłanki warunkujące odstąpienie od ogólnej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu.
Naruszenie powyższych przepisów proceduralnych miało - zdaniem skarżącej - istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało błędną ocena zgromadzonego materiału dowodowego w wyniku przeprowadzenia wadliwego postępowania dowodowego, jak również błędnym przyjęciem, iż istnieją podstawy do nałożenia kary pieniężnej za naruszenia stwierdzone podczas kontroli drogowej na podstawie przepisów u.t.d.
II. prawa materialnego, tj.:
g. art. 92a ust. 1 w zw. z Ip. 4.8 i 4.11 załącznika nr 3 u.t.d. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy okoliczności niniejszej sprawy potwierdzają, iż rzeczony przewóz nie dotyczył odpadów w rozumieniu u.o.o.,
h. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy skarżąca wykazała okoliczności potwierdzające brak wpływu na powstanie naruszenia dotyczącego uwalniania się płynnych ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego z naczepy, zaś z dowodów zgromadzonych w postępowaniu wyjaśniającym nie wynika, aby wyciek z naczepy został spowodowany złym jej zabezpieczeniem świadczącym o zawinionym działaniu skarżącej,
i. art. 2 pkt 9 u.o.o. w zw. z art. 24 ust. 1 i 7 u.o.o., poprzez jego błędną wykładnię, w sytuacji gdy okoliczności niniejszej sprawy potwierdzają brak spełnienia przesłanek przewidzianych niniejszym przepisem odnoszących się do możliwości zastosowania tejże ustawy do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, albowiem skarżąca na etapie przewożenia produktów pochodzenia zwierzęcego nie była w stanie określić docelowego sposobu przetworzenia przewożonego ładunku.
Naruszenie powyższych przepisów prawa materialnego miało - zdaniem skarżącej - istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkowało nałożeniem kary na podstawie przepisów, które nie odpowiadają okolicznościom sprawy, w szczególności błędnego przyjęcia, iż przewożony ładunek mógł zostać potraktowany jako odpad w rozumieniu u.o.o. oraz w rozumieniu u.t.d.
Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uwzględnienie skargi poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w ramach uprawnień autokontrolnych przyznanych organowi na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i uwzględnienie skargi poprzez wydanie decyzji o odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł w ramach uprawnień autokontrolnych przyznanych organowi na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a.
Skarżąca wniosła ponadto o:
1) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.:
a. dokumentu handlowego nr [...] z dnia [...] r. (w aktach sprawy) w celu wykazania następujących faktów; klasyfikacji przewożonego ładunku jako ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, nie zaś odpadów, celu przewozu, jakim było dostarczenie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego do zakładu przetwórczego, braku określenia ostatecznego sposobu przetworzenia ładunku w momencie jego odbioru, tym samym braku wiedzy przewoźnika w tym zakresie podczas dokonywania przewozu,
b. oświadczenia spółki B. Sp. z o.o. Sp.k. z dnia [...] r. (w aktach sprawy) w celu wykazania następujących faktów: klasyfikacji przewożonego ładunku jako ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, nie zaś odpadów, celu przewozu, jakim było dostarczenie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego do zakładu przetwórczego, traktowania przez odbiorcę dostarczonych produktów jako produktów możliwych do przetworzenia, braku określenia ostatecznego sposobu przetworzenia ładunku w momencie jego odbioru, tym samym braku wiedzy przewoźnika w tym zakresie podczas dokonywania przewozu,
c. oświadczenie B. Sp. z o.o. Sp.k. z dnia [...] r. (w aktach sprawy) w celu wykazania następujących faktów: klasyfikacji przewożonego ładunku jako ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, nie zaś odpadów, celu przewozu, jakim było dostarczenie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego do zakładu przetwórczego, traktowania przez odbiorcę dostarczonych produktów jako produktów możliwych do przetworzenia, braku określenia ostatecznego sposobu przetworzenia ładunku w momencie jego odbioru, tym samym braku wiedzy przewoźnika w tym zakresie podczas dokonywania przewozu, nieprzetworzeniu towaru w drodze obróbki termicznej, braku obowiązku posiadania elektronicznej karty przekazania odpadów,
d. umowy serwisowej z serwisem S. z dnia [...] r. (w aktach sprawy) w celu wykazania następujących faktów: wykonywania regularnych przeglądów naczepy, dokładania przez stronę starań w celu wykonywania przewozów w sposób bezpieczny i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa,
e. fotografii pojazdu w dniu kontroli (w aktach sprawy) w celu wykazania faktu prawidłowego oznaczenia pojazdu w ramach przewozu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego zakwalifikowanych do kategorii 5,
f. protokołu kontroli z dnia [...] r. (w aktach sprawy) w celu wykazania następujących faktów: błędnych ustaleń podczas kontroli, a tym samym błędnej kwalifikacji zarzucanych stronie naruszeń, wymierzenia mandatu karnego za te same naruszenia,
2) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków na podstawie art. 2351 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568) w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a.: a. A. K., b. E.S., c. M.W. - wszystkich w celu wykazania następujących faktów: dobrego stanu pojazdu wraz z naczepą podczas załadunku, w tym braku stwierdzenia uszkodzenia naczepy podczas załadunku, rodzaju ładunku przewożonego przez przewoźnika, miejsca docelowego przewozu ładunku, posiadanych informacji w zakresie docelowego przeznaczenia ładunku, okoliczności: uzasadniających brak podstaw dla traktowania przewożonych ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego jako odpady,
d. M. S. - w celu wykazania następujących faktów: klasyfikacji przewożonego ładunku jako ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, nie zaś odpadów, celu przewozu, jakim było dostarczenie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego do zakładu przetwórczego, traktowania przez odbiorcę dostarczonych produktów jako produktów możliwych do przetworzenia, braku określenia ostatecznego sposobu przetworzenia ładunku w momencie jego odbioru, tym samym braku wiedzy przewoźnika w tym zakresie podczas dokonywania przewozu, okoliczności uzasadniających brak podstaw dla traktowania przewożonych ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego jako odpady, braku podstaw dla zastosowania wymogów oznaczenia pojazdu na podstawie przepisów wykonawczych do u.o.o.
3. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącej, za którą Prezes Zarządu A.B., na podstawie art. art. 2351 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnej o (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568) w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a., w celu wykazania następujących faktów: sprawności naczepy wykorzystywanej do przewozu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego na przedmiotowej trasie, wykonywania regularnych przeglądów naczepy, klasyfikacji przewożonego ładunku jako ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, nie zaś odpadów, celu przewozu, jakim było dostarczenie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego do zakładu przetwórczego, traktowania przez odbiorcę dostarczonych produktów jako produktów możliwych do przetworzenia, braku określenia ostatecznego sposobu przewożenia ładunku w momencie jego odbioru, tym samym braku wiedzy przewoźnika w tym zakresie podczas dokonywania przewozu, okoliczności uzasadniających brak podstaw dla traktowania przewożonych ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego jako odpadów, braku podstaw dla zastosowania wymogów oznaczenia pojazdu na podstawie przepisów wykonawczych do u.o.o.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Zdaniem Sądu skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy w postaci dokumentu handlowego z dnia [...] r., nr [...] potwierdza, że skarżąca przewoziła odzierki (czyli odpadki powstające przy mizdrowaniu skór w garbarni), szczecinę oraz osad kat. III. Jak wynika natomiast z protokołu kontroli ww. towar przewożony był pojazdem bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 u.o.o., tj. bez oznakowania pojazdu tabliczką "ODPADY", ponadto transport wykonywany był bez zabezpieczenia odpadów przed uwolnieniem się z naczepy, a zatem w sposób umożliwiający rozprzestrzenianie się odpadów poza środki transportu oraz nieograniczający do minimum uciążliwości zapachowej. Podmiotem nabywającym był zakład produkujący biogaz. Zakład ten w piśmie z dnia [...] r. potwierdził, że dostarczony mu towar został przetworzony poprzez sterylizację ciśnieniową, a następnie został przekazany do biogazowni.
Zgodnie z art. 2 pkt 9 u.o.o., przepisów tej ustawy nie stosuje się do produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, w tym produktów przetworzonych, objętych rozporządzeniem (WE) nr 1069/2009, z wyjątkiem tych, które są odpadami przewidzianymi do składowania na składowisku odpadów albo do przekształcania termicznego lub do wykorzystania w zakładzie produkującym biogaz lub w kompostowni, zgodnie z tym rozporządzeniem.
Organy uznały, że w związku z tym, że skontrolowany ładunek został przetworzony w drodze sterylizacji ciśnieniowej, a następnie przekazany do biogazowni, to był on odpadem podlegającym przepisom u.o.o. Skarżąca stoi natomiast na stanowisku, że na etapie przewożenia - zdaniem skarżącej produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego - nie była w stanie określić docelowego sposobu przetworzenia przewożonego towaru.
Rozstrzygając ten spór należy przede wszystkim wskazać, że podstawę materialnoprawną decyzji o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej stanowił art. 92a ust. 1 u.t.d., zgodnie z treścią którego podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d.
Przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi natomiast, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Uwolnienie się przewoźnika od kary za przewóz określonego ładunku może mieć zatem miejsce tylko wówczas, gdy w postępowaniu administracyjnym zostanie wykazane istnienie okoliczności wskazujących na dochowanie przez niego należytej staranności przy wykonywaniu czynności związanych z przejazdem. Na podmiocie wykonującym przejazd spoczywa obowiązek wykazania, że naruszenie będące podstawą nałożenia kary, powstało w wyniku niezależnych od niego okoliczności, na powstanie których nie miał wpływu, a także, że podjął wszelkie niezbędne działania, bądź środki, zmierzające do wykonania przewozu zgodnie z przepisami prawa i wynikającymi z nich wymogami. To przewoźnik podejmuje się transportu, a tym samym może i powinien go rozpocząć dopiero po upewnieniu się, czy rodzaj przewożonego ładunku nie spowoduje naruszenia obowiązujących przepisów.
Zdaniem Sądu organy prawidłowo przyjęły w okolicznościach tej sprawy, że skarżąca w toku postępowania nie wykazała takich okoliczności, lub dowodów, z których wynikałoby, że rzeczywiście dołożyła wszelkiej staranności, wymaganej od podmiotu profesjonalnie zajmującego się przewozem drogowym, aby do stwierdzonych naruszeń nie doszło, jak również, że nie miała wpływu na ich powstanie. Z wystawionego dokumentu handlowego wynika, że podmiotem nabywającym towar, w tym m.in. odzierki, które stanowiły największą masę ładunku ([...] kg) i które zgodnie z rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z 2020 r., poz. 10) zaliczone są do odpadów o kodzie 04 01 01, była biogazownia, a zatem zakład wytwarzający biogaz z odpadów poubojowych. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącej, iż nie była ona w stanie określić czy też przewidzieć docelowego sposobu przetworzenia przewożonego towaru. Zasadnie więc organ I instancji - w sytuacji kiedy skarżąca wykonywała przewóz drogowy odpadów bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 u.o.o. oraz w sposób umożliwiający rozprzestrzenianie się odpadów poza środki transportu (oraz nieograniczający do minimum uciążliwości zapachowej) - nałożył na skarżącą karę określoną w załączniku nr 3 do u.t.d., pod poz. 4.8 i 4.11. Ponadto w realiach rozpoznawanej sprawy - poza wyjaśnieniami skarżącej, iż wykonywała w ramach zawartej umowy serwisowej regularne przeglądy naczepy oraz dokładała starań w celu wykonywania przewozów w sposób bezpieczny i zgodny z obowiązującymi przepisami prawa - nie ma żadnego dowodu świadczącego o tym, że stan techniczny naczepy został sprawdzony w trakcie wewnętrznej kontroli przed wyjazdem z bazy i nie wykryto wówczas niewłaściwego stanu naczepy. Samo oświadczenie przedsiębiorcy o tym, że dba o swoje samochody oraz że ma zawartą umowę serwisową z firmą S. to za mało, aby organ mógł zastosować przepis art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Nie można zatem przyjąć, że usterka techniczna naczepy była wynikiem zdarzenia nagłego, którego skarżąca nie mogła przewidzieć.
Prawidłowe jest także stanowisko organów obu instancji, że przepisy rozdziału IVa k.p.a. w postaci art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z treścią art. 189a § 2 pkt 1-6 k.p.a., w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Natomiast według art. 189f § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: waga naruszenia prawa jest znikoma (pkt 1), a strona zaprzestała naruszania prawa lub za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna (pkt 2). Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 k.p.a. daje pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Kara pieniężna wymierzona została w rozpoznawanej sprawie na podstawie przepisów u.t.d., która stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w k.p.a.
Sąd - na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. - oddalił wnioski dowodowe skarżącej zawarte w skardze, tj. o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, ponieważ dokumenty te stanowiły część akt administracyjnych sprawy, natomiast zgodnie z art. 133 p.p.s.a. sąd orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza, że przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola obejmowała również wnioskowane przez skarżącą dowody. Sąd oddalił także wnioski dowodowe skarżącej zawarte w skardze, tj. o przesłuchanie wskazanych w skardze osób, albowiem zgodnie z treścią art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z treści powołanego przepisu wynika zatem jednoznacznie, że sąd administracyjny nie przeprowadza dowodów z zeznań świadków, a jedynie z dokumentów.
Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził więc uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, również takich, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
W tym stanie rzeczy Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.