II SA/Go 614/24

II SA/Go 614/24 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-01-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-12-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jarosław Piątek
Michał Ruszyński
Sławomir Pauter /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Jarosław Piątek Protokolant Sekr. sądowy Katarzyna Zarychta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi P. M. od orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania winnym zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez P. M. jest orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2024 r., którym utrzymano w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. w przedmiocie uznania winnym skarżącego zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany.
Powyższe orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Zaskarżonym orzeczeniem P. M. został uznany winnym następujących przewinień dyscyplinarnych:
I.W bliżej nieustalonym okresie, pomiędzy dniem [...] stycznia 2024 r., a [...] lutego 2024r. w [...] dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta w ten sposób, że nie wykonał czynności służbowej z należytą uczciwością i rzetelnością poprzez udokumentowanie w liście obecności Posterunku Policji w [...] czasu służby w dniu [...] stycznia 2024 r. w godz. 15:00 - 23:00, co było niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż ten dzień był dniem wolnym od służby, tj. czynu z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 145) w zw. z § 3 zasad etyki zawodowej policjanta - załącznika do zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie, Zasady etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1 poz. 3).
II. W dniu [...] marca 2024 r. w [...] podczas pełnienia służby w godzinach 10-18 dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że będąc zobowiązany do przestrzegania przepisów prawa po odprawie służbowej o godzinie 10:00 do jej zakończenia zaniechał obowiązku dokonywania zapisów przebiegu służby w notatniku służbowym w trakcie lub bezpośrednio po wykonanej czynności służbowej, tj. czynu z art. 132 ust. 3 pkt. 1 ustawy o Policji w zw. z § 3 pkt. 1 oraz § 4 ust. 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (t. j. Dz. Urz. KGP z 2019 poz. 30).
lII. W dniu [...] marca 2024 r. w [...] podczas pełnienia służby w godzinach 21-7 dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że będąc zobowiązany do przestrzegania przepisów prawa po odprawie służbowej o godzinie 21:00 do jej zakończenia zaniechał obowiązku dokonywania zapisów przebiegu służby w notatniku służbowym w trakcie lub bezpośrednio po wykonanej czynności służbowej
tj. czynu z art. 132 ust. 3 pkt. 1 ustawy o Policji w zw. z § 3 pkt. 1 oraz § 4 ust. 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (t j. Dz. Urz. KGP z 2019 poz. 30).
IV. W dniu [...] marca 2024 r. w [...] podczas pełnienia służby w godzinach 10-18 dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że będąc zobowiązany do przestrzegania przepisów prawa podczas pełnienia służby od godziny 10:20 do jej zakończenia zaniechał obowiązku dokonywania zapisów przebiegu służby w notatniku służbowym w trakcie lub bezpośrednio po wykonanej czynności służbowej, tj. czynu z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 3 pkt 1 oraz § 4 ust. 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych.
V. W dniu [...] marca 2024 r. w [...] podczas pełnienia służby w godzinach 8-16 dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że będąc zobowiązany do przestrzegania przepisów prawa od godziny 14:30 do godziny 16:00 zaniechał obowiązku dokonywania zapisów przebiegu służby w notatniku służbowym w trakcie lub bezpośrednio po wykonanej czynności służbowej, tj. czynu z art. 132 ust. 3 pkt. 1 ustawy o Policji w zw. z § 3 pkt. 1 oraz § 4 ust. 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych.
VI. W dniu [...] marca 2024 r. w [...] podczas pełnienia służby w godzinach 8-16 dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że będąc zobowiązany do przestrzegania przepisów prawa nie odnotował w notatniku służbowym rozpoczęcia, przebiegu i zakończenia służby, czym zaniechał obowiązku dokonywania zapisu w notatniku służbowym w trakcie lub bezpośrednio po wykonanej czynności służbowej, tj. czynu z art. 132 ust. 3 pkt. 1 ustawy o Policji w zw. z § 3 pkt. 1 oraz § 4 ust. 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych.
VII. W dniu [...] marca 2024 r. w [...] podczas pełnienia służby w godzinach 7-15 dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że będąc zobowiązany do przestrzegania przepisów prawa nie odnotował w notatniku służbowym rozpoczęcia, przebiegu i zakończenia służby, czym zaniechał obowiązku dokonywania zapisu w notatniku służbowym w trakcie lub bezpośrednio po wykonanej czynności służbowej, tj. czynu z art. 132 ust. 3 pkt. 1 ustawy o Policji w zw. z § 3 pkt. 1 oraz § 4 ust. 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych.
VIII. W dniu [...] marca 2024 r. w [...] podczas pełnienia służby w godzinach 14-22 dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że będąc zobowiązany do przestrzegania przepisów prawa nie odnotował w notatniku służbowym rozpoczęcia, przebiegu i zakończenia służby, czym zaniechał obowiązku dokonywania zapisu w notatniku służbowym w trakcie lub bezpośrednio po wykonanej czynności służbowej
tj. czynu z art. 132 ust 3 pkt. 1 ustawy o Policji w zw. z § 3 pkt. 1 oraz § 4 ust. 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych.
IX. W bliżej nieustalonym okresie, pomiędzy dniem [...] stycznia 2024 r. a [...] lutego 2024 r. w [...] dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że naruszył obowiązki przepisów prawa poprzez wskazanie dnia wolnego [...] stycznia 2024 r. w liście służb za miesiąc styczeń 2024 r. celem naliczenia równoważnika za posiłki, jako dnia pełnienia służby i na podstawie tego przyznano i wypłacono w dniu [...] lutego 2024 r. nienależne świadczenie pieniężne w zamian za wyżywienie w wysokości [...] zł, tj. czynu art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 72 ust. 6 ustawy o Policji w zw. § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2020 r. w sprawie otrzymywania wyżywienia przez policjantów (Dz. U z 2020 r. poz. 1674 ze zm.).
X. W bliżej nieustalonym okresie, pomiędzy dniem [...] marca 2024 r. a [...] kwietnia 2024 r. w [...] dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że naruszył obowiązki przepisów prawa poprzez wskazanie dnia [...] marca 2024 r. w liście służb za miesiąc marzec 2024 r. celem naliczenia równoważnika za posiłki, w której pełnił służbę na wolnym powietrzu i na podstawie tego ubiegał się o przyznanie i wypłatę świadczenia pieniężnego w zamian za wyżywienie, co było niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż tego dnia nie spełniał warunków przyznania tego świadczenia, tj. czynu art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 72 ust. 6 ustawy o Policji w zw. § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2020 r. w sprawie otrzymywania wyżywienia przez policjantów.
XI. W bliżej nieustalonym okresie, pomiędzy dniem [...] marca 2024 r. a [...] kwietnia 2024 r. w [...] dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej w ten sposób, że naruszył obowiązki przepisów prawa poprzez wskazanie dnia [...] marca 2024 r. w liście służb za miesiąc marzec 2024 r. celem naliczenia równoważnika za posiłki, w której pełnił służbę na wolnym powietrzu i na podstawie tego ubiegał się o przyznanie i wypłatę świadczenia pieniężnego w zamian za wyżywienie, co było niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż tego dnia nie spełniał warunków przyznania tego świadczenia, tj. czynu z art. 132 ust 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z art. 12 ust. 6 ustawy o Policji w zw. § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2020 r. w sprawie otrzymywania wyżywienia przez policjantów.
Za powyższe przewinienia dyscyplinarne wymierzono skarżącemu karę nagany.
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazano, że w dniu [...] czerwca 2024r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wydał postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko st. asp. P. M., dzielnicowemu Zespołu ds. Prewencji Posterunku Policji w [...] podległemu Komendzie Powiatowej Policji w [...]. Policjantowi zarzucono popełnienie przewinień dyscyplinarnych polegających na naruszeniu dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.
Po wykonaniu wszystkich czynności dowodowych, w dniu [...] sierpnia 2024 r. Komendant Miejski Policji w [...] wydał orzeczenie nr [...], w którym uznał st. asp. P. M. winnym popełnienia zarzucanych mu czynów i wymierzył karę nagany. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że P. M. swoim zachowaniem dopuścił się zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. W dniach [...] stycznia 2024 r. do [...] lutego 2024 r. w [...] dopuścił się popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej poprzez udokumentowanie w liście obecności czasu służby niegodnego ze stanem faktycznym, gdyż wskazany na liście dzień był dniem wolnym od służby. Następnie swoim zachowaniem opisanym w pkt II-VIII nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 3 pkt 1 oraz § 4 ust. 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych (t.j. Dz. Urz. KGP z 2019r., poz. 30). Organ wyjaśnił, że art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji wskazuje, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków policjanta wynikających ze złożonego ślubowania, a także przepisów prawa. Natomiast § 4 ust. 1 powołanych wytycznych wskazuje, że w notatniku służbowym policjant dokumentuje czynności służbowe zgodnie z obowiązującymi przepisami, a ponadto zawiera w nim inne, niezbędne informacje, dotyczące przebiegu służby. Ponadto w okresach czasu od [...] stycznia do [...] lutego 2024 r., od [...] marca 2024 r. do [...] kwietnia 2024 r. swoim zachowaniem opisanym w pkt IV- XI skarżący naruszył przepis art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji oraz art. 72 ust. 6 powołanej ustawy, § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2020 r. w sprawie otrzymywania wyżywienia przez policjantów, które stanowią, że policjant otrzymuje świadczenie pieniężne w kwocie [...] zł w zamian za wyżywienie w przypadku pełnienia w okresie od [...] listopada do [...] marca służby na wolnym powietrzu przez co najmniej 4 godziny. Za służbę pełnioną na wolnym powietrzu rozumie się służbę pełnioną poza pomieszczeniami, bez względu na rodzaj pomieszczenia. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji stwierdził, że winna obwinionego w przedmiotowym postepowaniu jest bezsporna, gdyż okoliczności popełnienia zarzucanych mu czynów nie budzą wątpliwości. Zostały one ustalone przede wszystkim na podstawie zgromadzonej szerokiej dokumentacji służbowej. Nadto sam obwiniony w swoich wyjaśnieniach częściowo się przyznał, nie dostrzegając w swoim zachowaniu nieetycznego zachowania. Następnie organ przytoczył treść art. 134h ust. 1 i ust. 1a ustawy o Policji mówiący o okolicznościach mających wpływ na wymiar kary. Wskazał, że obwiniony ma 16 letni staż służby, posiada pozytywną opinię służbową, był wielokrotnie nagradzany i wyróżniany pochwałami, cieszy się zarówno w środowisku zawodowym jak i społecznym bardzo dobrą opinią. Dalej organ podkreślił, że obwinionemu są bardzo dobrze znane regulacje prawne których dopuścił się naruszenia. Nadto uwzględniając ilość popełnionych przewinień, ich rodzaj uznał, że kara nagany będzie karą adekwatną do okoliczności niniejszej sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 ustawy o Policji kara ta jest zaliczana do najłagodniejszych kar dyscyplinarnych.
Orzeczenie organu I instancji doręczono skarżącemu w dniu [...] sierpnia 2024r., który wniósł w ustawowym terminie do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odwołanie, wnioskując o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie go od zarzucanych mu czynów zawartych w punktach IX - XI oraz odstąpienie od wymierzenia kary dyscyplinarnej za czyny zarzucane obwinionemu w punktach I-VIII.
Orzeczeniem z dnia [...] października 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] utrzymał zaskarżone orzeczenie organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia organ odwoławczy przedstawił na wstępie ustalenia poczynione przez organ I instancji i stanowisko skarżącego – zarzuty zawarte w odwołaniu. Następnie przytoczył podstawowe regulacje prawne mające zastosowanie w niniejszej sprawie, w szczególności art. 72 ust. 2, 132 ust. 1, 132a, 134h ust.1, 135g ustawy o Policji oraz § 13 ust. b2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2020 roku w sprawie otrzymywania wyżywienia przez policjantów, § 3 pkt 1 i § 4 ust. 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych.
W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że analizując treść zebranego materiału należy stwierdzić, iż pozwala on na dokonanie oceny opisanych zdarzeń, a zarazem jest wystarczający do oceny zachowania st. asp. P. M., w zakresie popełnionych przez niego przewinień dyscyplinarnych. Stan faktyczny w niniejszej sprawie można odtworzyć na podstawie znajdującego się w aktach postępowania materiału dowodowego, w tym m.in. przesłuchania podkom. P. S. (karta 199 - 200), mł. asp. P. S. (karta 213-215), sierż. H. Z. (karta 216-217), B. J. (karta 218-219), asp. K. P. (karta 223- 225), st. post. D. K. (karta 226-227), asp. szt. P. K. (karta 228-229), asp. szt. P. R. (karta 267-269), mł. asp, B. P. (karta 270-271), asp. szt. D. Ś. (karta 272-273), W. S. (karta 283-284) jak również pozyskanej na potrzeby prowadzonego postępowania dokumentacji w postaci notatek służbowych i urzędowych, kopii protokołu z posiedzenia Rady Miejskiej w [...] list obecności, notatnika służbowego st. asp. P. M., grafiku służby, protokołów z odprawy służby patrolowej, książki dyspozytora, książki przebiegu służby, czy odtworzonych protokolarnie zapisów rozmowy telefonicznej zarejestrowanej z nr tel. dyżurnego KPP w [...].
Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż st, asp. P. M. w bliżej nieustalonym okresie, pomiędzy dniem [...] stycznia 2024 r. a [...] lutego 2024 r. w [...], popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej policjanta poprzez udokumentowanie w liście obecności Posterunku Policji w [...] czasu służby niezgodnego ze stanem faktycznym, ponadto w dniach [...] oraz [...] marca 2024 r. w [...] popełnił przewinienie dyscyplinarne polegające na naruszeniu dyscypliny służbowej poprzez zaniechanie wykonania czynności służbowej, tj. dokonywaniu zapisów przebiegu służby w notatniku służbowym w trakcie lub bezpośrednio po wykonanej czynności służbowej, nadto w bliżej nieustalonym okresie, pomiędzy dniem [...] stycznia 2024 r, a [...] lutego 2024 r. w [...] naruszył obowiązki przepisów prawa poprzez wskazanie dnia wolnego [...] stycznia 2024 r. w liście służb za miesiąc styczeń 2024 r. celem naliczenia równoważnika za posiłki, jako dnia pełnienia służby oraz w bliżej nieustalonym okresie, pomiędzy dniem [...] marca 2024 r. a [...] kwietnia 2024 r. naruszył obowiązki przepisów prawa poprzez wskazanie dni [...] i [...] marca 2024 r. w liście służb za miesiąc marzec 2024 r. celem naliczenia równoważnika za posiłki w których pełnił służbę na wolnym powietrzu i na podstawie tego ubiegał się o przyznanie i wypłatę świadczenia pieniężnego w zamian za wyżywienie, co było niezgodne ze stanem faktycznym.
Dalej w uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że analiza materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy pozwala na stwierdzenie, że postępowanie dyscyplinarne wyjaśniło wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i wykazało stopień zawinienia policjanta. Zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy nie budzi wątpliwości i uznać należy go za wystarczający do merytorycznego zakończenia sprawy, a zwłaszcza do stwierdzenia winy oraz zakresu odpowiedzialności obwinionego.
Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów stawianych przez skarżącego organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do ich uwzględnienia. Wyjaśnił, że odstąpienie przez przełożonego dyscyplinarnego od wszczęcia postępowania dyscyplinarnego i przeprowadzenie z funkcjonariuszem rozmowy dyscyplinującej możliwe jest jedynie na etapie czynności wyjaśniających, a więc przed wszczęciem postępowania i tylko w przypadku, gdy czyn stanowiący przewinienie dyscyplinarne zostanie uznany przez przełożonego dyscyplinarnego za przewinienie mniejszej wagi. Ustawodawca precyzyjnie określił termin, w jakim można przeprowadzić taką rozmowę. W myśl art. 132 ust 4ba ustawy o Policji rozmowę dyscyplinującą można przeprowadzić w terminie 30 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Ocena wagi czynu należy do przełożonego dyscyplinarnego, on bowiem inicjuje i kończy postępowanie dyscyplinarne. Podstawą do odstąpienia od ukarania jest stwierdzenie, że stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny (art. 135j ust. 5 ustawy o Policji). Dyrektywy wymiaru kary dyscyplinarnej wymienione są z kolei w art. 134h ustawy o Policji. Znikomość wagi czynu nie wynika wprost z któregoś z przepisów ustawy, ale przez analogię należy porównać ją do pojęcia znikomej szkodliwości społecznej czynu w prawie karnym. Stwierdzenie czynu mniejszej wagi leży tylko i wyłącznie w kompetencji przełożonego dyscyplinarnego, to on decyduje o ewentualnym zaniechaniu wszczęcia postępowania w myśl art. 132 ust. 4b ustawy o Policji - decyzja ta, jak wcześniej wspomniano jest uznaniowa, fakultatywna. Obwiniony dopuścił się popełnienia aż 11 przewinień dyscyplinarnych. Należy przy tym podkreślić, że nie był to jednorazowy incydent, a kilkukrotnie powtarzające się wypełnianie dokumentacji służbowej przez st. asp. P. M. w sposób nierzetelny oraz poświadczenie w niej nieprawdy celem naliczenia równoważnika za posiłki. Funkcjonariusz nie wykonał czynności służbowych z należytą uczciwością i rzetelnością działając wbrew zasadom etyki zawodowej policjanta.
Odnosząc się do podniesionego przez pełnomocnika zarzutu rażącej surowości wymierzonej kary, organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji kara nagany, jest obok kary upomnienia najłagodniejszą z katalogu dolegliwości dyscyplinarnych. Przedmiotowa kara oznacza wytknięcie policjantowi niewłaściwego realizowania obowiązków służbowych i postępowania. Jest ona wyrazem dezaprobaty dla konkretnych zachowań, ma uświadomić obwinionemu, że w przypadku pełnienia dalszej służby w sposób prawidłowy ma szanse na zrehabilitowanie się. W związku z powyższym trudno zgodzić się z zarzutem obrońcy, iż wymierzona wobec st. asp. P. M. kara nagany jest rażąco surowa. Organ odwoławczy zauważył, że skarżący sam nie dokonał zapisów w notatniku służbowym w dniach wyszczególnionych w zarzucanych mu przewinieniach dyscyplinarnych nr lI-VIII oraz, że dokonał omyłkowego wpisu na liście obecności zgodnie z zarzutem nr I orzeczenia. Powyższe potwierdza również zebrana w toku postępowania dokumentacja w postaci kserokopii listy obecności posterunku policji w [...] za m-c styczeń 2024 (karta 18) oraz kserokopii notatnika służbowego st. asp. P. M. z dnia [...] marca 2024 r, (karta 59), [...] marca 2024 r. (karta nr 60), [...] marca 2024 r. (karta nr 60), [...] marca 2024 r. (karta nr 61-62), Policjant zaniechał jakiegokolwiek wpisu w notatniku odnośnie służby w dniach [...] marca 2024r., [...] marca 2024 r. oraz [...] marca 2024 r., co również znajduje odzwierciedlenie w notatniku służbowym, w którym brakuje adnotacji odnośnie rozpoczęcia, przebiegu i zakończenia służby. Wobec powyższego organ II instancji stoi na stanowisku, że obwiniony popełnił przewinienia dyscyplinarne, o których mowa w zarzutach l - VlIl.
W odniesieniu do zarzutu pełnomocnika, dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia co do czynów przypisanych obwinionemu w punktach IX-XI, organ odwoławczy stwierdził, że zarzut ten także jest nie trafiony. Wskazał, że obrońca w swoim odwołaniu podnosi, że st. asp. P. M. "nie mógł być podmiotem przypisanych mu czynów, jako że to nie na nim ciążył obowiązek sporządzania dokumentacji służącej przyznaniu i naliczaniu świadczenia pieniężnego w zamian za wyżywienie. Zgodnie z treścią Decyzji nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2023 r. w sprawie otrzymywania wyżywienia oraz świadczenia pieniężnego w zamian za wyżywienie dla funkcjonariuszy jednostek i komórek organizacyjnych Policji województwa [...] oraz komórek organizacyjnych Centralnego Biura Śledczego Policji, Biura Spraw Wewnętrznych Policji i Centralnego Biura Zwalczania Cyberprzestępczości działających na terenie województwa [...] "Policjantowi w czasie pełnienia służby przysługuje bezpłatne wyżywienie w naturze, jeżeli rodzaj i warunki służby lub właściwości lub miejsce jej pełnienia uzasadniają przyznanie wyżywienia w naturze lub świadczenie pieniężne w zamian za wyżywienie, kierownicy jednostek/komórek organizacyjnych Policji woj. [...] (...) są zobowiązani w terminie do 10 dnia każdego miesiąca do przedstawienia Naczelnikowi Wydziału Nieruchomości KWP w [...] imiennych wykazów policjantów, którym przysługuje wypłata świadczenia pieniężnego w zamian za wyżywienie zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji. Organ odwoławczy zauważył iż § 1 pkt 2 niniejszej decyzji stanowi, że "Wykazy te winny być zatwierdzone przez bezpośredniego przełożonego policjanta, który potwierdza okoliczności świadczące o spełnieniu warunków do uzyskania świadczenia". Wbrew argumentacji obrońcy przełożony dyscyplinarny w zarzutach IX-Xl nie zarzucił st. asp. P. M. sporządzenia przez niego dokumentacji służącej przyznaniu i naliczaniu świadczenia pieniężnego w zamian za wyżywienie. Obwinionemu zarzucono naruszenie dyscypliny służbowej poprzez wskazanie dnia wolnego [...] stycznia 2024 r. w liście służb za miesiąc styczeń 2024 r. celem naliczenia równoważnika za posiłki, jako dnia pełnienia służby i na podstawie tego przyznano i wypłacono w dniu [...] lutego 2024 r. nienależne świadczenie pieniężne w zamian za wyżywienie w wysokości [...] zł (...) poprzez wskazanie dnia [...] marca 2024r. w liście służb za miesiąc marzec 2024 r. celem naliczenia równoważnika za posiłki w której pełnił służbę na wolnym powietrzu i na podstawie tego ubiegał się o przyznanie i wypłatę świadczenia pieniężnego w zamian za wyżywienie, co było niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż tego dnia nie spełniał warunków przyznania tego świadczenia (...) oraz (...) poprzez wskazanie dnia [...] marca 2024 r. w liście służb za miesiąc marzec 2024 r. celem naliczenia równoważnika za posiłki w której pełnił służbę na wolnym powietrzu i na podstawie tego ubiegał się o przyznanie i wypłatę świadczenia pieniężnego w zamian za wyżywienie, co było niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż tego dnia nie spełniał warunków przyznania tego świadczenia..)". Organ odwoławczy zauważył, że to policjant, wypełnia listę służb, które pełnił na wolnym powietrzu, która to lista jest później weryfikowana i zatwierdzana przez bezpośredniego przełożonego policjanta. Podkreślił, że st. asp. P. M. wypełnił tabele z ilością służb pełnionych na wolnym powietrzu przez co najmniej 4 godziny dziennie za miesiąc styczeń 2024 (karta 106) oraz marzec 2024 (karta 108), a następnie poświadczył własnoręcznym podpisem ich zgodność ze stanem faktycznym. Organ odwoławczy nadmienił, że brak należytej weryfikacji i zatwierdzenie przez bezpośredniego przełożonego okoliczności świadczących o spełnieniu warunków do uzyskania świadczenia błędnie wskazanych służb przez st. asp. P. M. było, jak wynika z adnotacji Komendanta Powiatowego Policji w [...] na sprawozdaniu z czynności wyjaśniających (karta 182), przedmiotem odrębnego postępowania. Zgodnie bowiem z treścią art. 132b ust. 4 ustawy o Policji "Każdy z policjantów (...) odpowiada w granicach swojej winy, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych osób".
W ocenie organu II instancji błędne jest twierdzenie obrońcy, według którego lista, na której policjant wskazał dni pełnienia służby nie ma charakteru ani wniosku o wypłatę świadczenia, ani nie jest dokumentem sporządzonym na podstawie decyzji nr [...] KWP w [...] Policjant nie ponosi zatem odpowiedzialności za treść dokumentu złożonego Komendantowi Wojewódzkiemu Policji przez Kierownika jednostki (Komendanta Powiatowego Policji w [...]), który to organ jest wyłącznie właściwym w kwestii złożenia i należytej weryfikacji merytorycznej załącznika do decyzji nr [...]". To funkcjonariusz wskazuje na liście, czy pełniona przez niego służba spełniała warunki służby na wolnym powietrzu, a dopiero w dalszej kolejności informacja taka jest przekazywana przez przełożonego w formie wykazu dodatkowych należności pieniężnych w zamian za wyżywienie, stanowiącego załącznik do decyzji nr [...].
Organ II instancji, przychylił się do stanowiska Komendanta Miejskiego Policji w [...] i nie podzielił zdania obrońcy, według którego nie miał on obowiązku dokumentowania okoliczności świadczących o spełnieniu warunków do uzyskania równoważnika pieniężnego. Wskazał, że podobnie orzekł również w swoim wyroku o sygn. IV SA/Gl 1038/12 z dnia 25 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Zdaniem ww. Sądu przyznanie tego świadczenia przysługuje co prawda z mocy prawa, ale "wiąże się z określonym stanem faktycznym, który w danej sprawie musi być ustalany. O ile w razie wystąpienia z żądaniem wypłacania równoważnika na bieżąco organ policyjny ma większe możliwości dokonania stosownych ustaleń odnośnie przebiegu czynności służbowych policjanta np. uzgadniając z nim sposób dokumentowania czasu pełnienia służby na wolnym powietrzu, o tyle w razie domagania się przez niego wypłaty równoważnika za okres wsteczny, czas pełnienia takiej służby musi wynikać z prowadzonej dokumentacji (...)". Organ odwoławczy nadmienił, że powyższa teza znalazła uznanie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który podzielił to stanowisko w swoim wyroku z dnia 22 maja 2015 r. o sygn. I OSK 2912/13.
Na podstawie poczynionych ustaleń organ II instancji nie zgodził się z treścią odwołania i wskazał, że uważa, iż st. asp. P. M. popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne, o których mowa w pkt. IX-XI.
W odniesieniu do zarzutu obrońcy dotyczącego nie odniesienia się przez organ wydający zaskarżone orzeczenie do stanowiska wyrażonego we wniosku obrońcy z dnia [...] lipca 2024r. poprzestając na ogólnym omówieniu zasad uzasadniających przyznanie świadczenia, organ II instancji zauważył, że w/w wniosek nie zawierał oznaczenia dowodu oraz okoliczności, które mają być udowodnione, wobec czego nie spełniał cech wniosku dowodowego. Art. 169 § 1 kpk stanowi, że "we wniosku dowodowym należy podać oznaczenie dowodu oraz okoliczności, które mają być udowodnionej...".
Podsumowując organ odwoławczy uznał, że uwzględniając stan faktyczny i prawny oraz dokonaną w postępowaniu dyscyplinarnym ocenę stwierdzić należy, iż sposób zakończenia postępowania dyscyplinarnego jest adekwatny i współmierny do popełnionych czynów i stopnia zawinienia obwinionego. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia odmiennego rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem skarżącego. Dlatego też, na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, należało utrzymać orzeczenie organu I instancji w mocy.
Skargę od powyższego orzeczenia wniósł P. M. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] do ponownego rozpoznania. W stosunku do zaskarżonego orzeczenia podniesiono zarzuty:
1. niesłusznego utrzymania w mocy orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany za czyny przypisane stronie w punktach 1 - 8 orzeczenia, pomimo że stwierdzone uchybienia mają charakter wyłącznie formalny, a stopień społecznej szkodliwości przypisanych przewinień dyscyplinarnych dla służby jest znikomy,
2. naruszenia przepisu art. 135 j ust. 5 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie do oceny postępowania skarżącego, konsekwencją czego było wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej, pomimo że w stosunku do skarżącego zachodziły podstawy do odstąpienia od ukarania, jako że stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie był znaczny, a właściwości i warunki osobiste policjanta oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej,
3. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia co do czynów przypisanych Policjantowi w punktach 9 - 11 orzeczenia i mającego wpływ na treść orzeczenia, poprzez wyprowadzenie z materiału dowodowego sprawy błędnego wniosku, że Policjant wyczerpał swoim postępowaniem znamiona przewinień dyscyplinarnych, pomimo że nie był on podmiotem przypisanych mu czynów, jako że nie ciążył na nim obowiązek sporządzania dokumentacji służącej przyznaniu i naliczaniu świadczenia pieniężnego w zamian za wyżywienie.
W uzasadnieniu skargi przestawiono argumenty przemawiające za uwzględnieniem wniesionej skargi.
W złożonej odpowiedzi Komendant Wojewódzki Policji w [...] wnosił o jej oddalenie, podtrzymując w jej uzasadnieniu argumentację przedstawioną w zaskarżonym orzeczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta podlega kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), który stanowi, że sądy administracyjne orzekają w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują kontrolę sądową. Takim przepisem szczególnym jest art. 138 ustawy o Policji, według którego od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Przedmiotem sporu między stronami niniejszego postępowania jest legalność wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] orzeczenia z dnia [...] października 2024 r. nr [...], którym utrzymano w mocy orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie uznania skarżącego winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany.
Zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów zostały określone w rozdziale 10 ustawy o Policji. W myśl art. 132 ust. 1 tej ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej, przy czym naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy o Policji).
Otwarty katalog przypadków naruszenia dyscypliny służbowej zawiera art. 132 ust. 3 pkt 1-9 ustawy o Policji (w wersji przepisu na dzień wydawania zaskarżonego orzeczenia). W rozpoznawanej sprawie skarżącemu przypisano naruszenie dyscypliny służbowej, o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji w zw. z § 3 pkt 1 i § 4 ust. 1 wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych. Skarżący popełnił w okresie od [...] marca 2024 r. do [...] marca 2024 r. 7 takich przewinień dyscyplinarnych. Nadto przypisano skarżącemu popełnienie 3 przewinień dyscyplinarnych wyczerpujących znamiona czynu określonego w art. 132 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 6 ustawy o Policji w zw. z § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2020 r. w sprawie otrzymywania wyżywienia przez policjantów polegających na poprzez wskazanie na liście służb za dany miesiąc (raz za styczeń 2004 r., dwa razy za marzec 2024 r.) celem naliczenia równoważnika za posiłki, w której pełnił służbę na wolnym powietrzu i na podstawie tego ubiegał się o przyznanie i wypłatę świadczenia pieniężnego w zamian za wyżywienie, co było niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż w tych dniach nie spełniał warunków do przyznania tego świadczenia. Nadto przypisano skarżącemu jedno przewinienie dyscyplinarne polegające na braku wykonania czynności służbowych z należytą uczciwością i rzetelnością poprzez udokumentowanie na liście obecności Posterunku Policji w [...] czasu służby w dniu [...] stycznia 2024 r. w godzinach 15.00 – 23.00, co było niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż ten dzień był dniem wolnym od służby, który to czyn zakwalifikowano jako przewinienie dyscyplinarne wyczerpujące znamiona przewinienia określonego w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 3 zasad etyki zawodowej policjanta załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta".
Zarówno w odwołaniu jak i w skardze P. M. nie kwestionował zaniechania wykonywania obowiązku dokonywania zapisów przebiegu służby w notatniku służbowym w trakcie lub bezpośrednio po wykonaniu czynności służbowej tj. popełnienia przewinień dyscyplinarnych opisanych w punktach od II do VIII zaskarżonego orzeczenia. Nadto popełnienie tych tego przewinienia aż 7 – krotnie w okresie od [...] do [...] marca 2024 r. znajduje potwierdzenie w przeprowadzonych w toku postępowania dyscyplinarnego czynnościach wyjaśniających, potwierdza to m.in. analiza zapisów w notatniku służbowym skarżącego prowadzonego w tym okresie, a właściwe brak we wskazanych dniach wymaganych zapisów. W pięciu przypadkach stwierdzono zupełny brak zapisów dotyczących przebiegu służby za dany dzień, a w dwóch brak rozpisania przebiegu służby po zakończonej odprawie.
Zgromadzony materiał dowodowy stanowił także wystarczającą podstawę do uznania, że skarżący na liście obecności za miesiąc styczeń 2024 r. udokumentował odbycie służby w dniu [...] stycznia w godzinach 15.00-23.00 co było niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż ten dzień był dla niego dniem wolnym od służby. Organy przeprowadziły dokładną analizę dokumentacji, która pozwoliła na postawienie powyższego wniosku. W szczególności nie znajduje potwierdzenia wskazana w wyjaśnieniach skarżącego wersja, że w tym dniu przebywał on na badaniach w Poradni Medycyny Pracy SP ZOZ MSWiA w [...], albowiem z wystawionego przez tą jednostkę organizacyjną orzeczenia lekarskiego nr [...] wynika, że badania te odbyły się w dniu [...] stycznia 2024 r., co potwierdza między innymi brak podpisu skarżącego na liście obecności za ten dzień. Badania były przeprowadzone w związku z powrotem skarżącego z dłuższego zwolnienia lekarskiego. Przedstawione przez organ zarówno dowody jak i ich ocenia jest rzetelna i uwzględnia cały materiał dowodowy, a przedstawiona w wyjaśnieniach wersja odnośnie wskazanego dnia nie znajduje potwierdzenia i pozostaje w sprzeczności z danymi zawartymi w wspomnianym orzeczeniu lekarskim. Wskazanie zatem dnia [...] stycznia 2024 r. na liście obecności w Posterunku Policji w [...] przez skarżącego jako dania służby, gdy faktycznie był to dla niego dzień wolny od służby stanowi przewinienia dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 3 zasad etyki zawodowej policjanta załącznika do zarządzenia nr Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "zasad etyki zawodowej policjanta".
Za udowodnione, znajdujące potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, Sąd uznał także przewinienia dyscyplinarne opisane w punktach IX-XI zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, a dotyczące wskazania w liście służb za miesiąc marzec celem naliczenia równoważnika za posiłki, w której pełnił służbę na wolnym powietrzu i na podstawie tego ubiegał się o przyznanie i wypłatę świadczenia pieniężnego w zamian za wyżywienie, co było niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż nie spełniał warunków przyznania tego świadczenia. Dotyczy to dni [...] stycznia 204 r. oraz [...] i [...] marca 2024 r. Policjanci wypełniają listę służb, którą pełnił na wolnym powietrzu, która to lista jest następnie weryfikowana i zatwierdzana przez bezpośredniego jego przełożonego. To funkcjonariusz policji wskazuje na liście, czy pełniona przez niego służba spełnia warunki służby na wolnym powietrzu, a dopiero w dalszej kolejności informacja taka jest przekazywana przez przełożonego w formie wykazu dodatkowych należności pieniężnych w zamian za wyżywienie. Należy podkreślić, że przypisane w punktach IX-XI orzeczenia przewinienia dyscyplinarne skarżącego nie dotyczą sporządzenia przez niego dokumentacji służącej przyznaniu i naliczeniu świadczenia pieniężnego – ekwiwalentu pieniężnego za wyżywienie, za wskazane w nich dni, tj. [...] stycznia 2024 r., [...] marca 2024 r. i [...] marca 2024 r. Obwinionemu zarzucono naruszenie dyscypliny służbowej poprzez wskazanie dnia wolnego [...] stycznia 2024 r. w liście służb za miesiąc styczeń 2024 r. celem naliczenia równoważnika za posiłki, jako dnia pełnienia służby i na podstawie tego przyznano i wypłacono mu w dniu [...] lutego 2024 r. nienależne świadczenie pieniężne w zamian za wyżywienie w wysokości [...]zł (...) poprzez wskazanie dnia [...] marca 2024 r. w liście służb za miesiąc marzec 2024r. celem naliczenia równoważnika za posiłki, w której pełnił służbę na wolnym powietrzu i na podstawie tego ubiegał się o przyznanie i wypłatę świadczenia pieniężnego w zamian za wyżywienie, co było niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż tego dnia nie spełniał warunków przyznania tego świadczenia (...) oraz (...) poprzez wskazanie dnia [...] marca 2024 r. w liście służb za miesiąc marzec 2024 r. celem naliczenia równoważnika za posiłki, w której pełnił służbę na wolnym powietrzu i na podstawie tego ubiegał się o przyznanie i wypłatę świadczenia pieniężnego w zamian za wyżywienie, co było niezgodne ze stanem faktycznym, gdyż tego dnia nie spełniał warunków przyznania tego świadczenia". Należy zauważyć, że to policjant, wypełnia listę służb, które pełnił na wolnym powietrzu, która to lista jest później weryfikowana i zatwierdzana przez bezpośredniego przełożonego policjanta. W tym miejscu należy podkreślić, że P. M. wypełnił tabele z ilością służb pełnionych na wolnym powietrzu przez co najmniej 4 godziny dziennie za miesiąc styczeń 2024 (karta 106) oraz marzec 2024 (karta 108), a następnie poświadczył własnoręcznym podpisem ich zgodność ze stanem faktycznym. Nie odpowiadało to jednak stanowi rzeczywistemu. Takie zachowanie wyczerpuje, jak zasadnie przyjął organ w zaskarżonym orzeczeniu, znamiona przewinienia dyscyplinarnego opisanego w art. w art. 132 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 72 ust. 6 ustawy o Policji w zw. z § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2020 roku w sprawie otrzymywania wyżywienia przez policjantów.
Sąd podziela stanowisko organu – Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] co do tego, że opis wyrażonego w zaskarżonym orzeczeniu dyscyplinarnym przewinienia dyscyplinarnego jest czytelny i zrozumiały. Wobec tego nie ma podstaw do przyjęcia, że organ naruszył dyspozycję art. 134i ust. 6 pkt 4 ustawy o Policji oraz art. 135j ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy o Policji.
Nieuzasadnione są także zarzuty odnoszące się do braku zebrania stosownego materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia sprawy. Zgodnie z art. 135e ust. 1 ustawy o Policji rzecznik dyscyplinarny zbiera materiał dowodowy i podejmuje czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. W szczególności przesłuchuje świadków, obwinionego, przyjmuje od niego wyjaśniania, dokonuje oględzin i z czynności tych sporządza protokoły. Rzecznik dyscyplinarny może także zlecić przeprowadzenie odpowiednich badań. Z treści powyższego przepisu wynika zatem, iż przesłuchanie świadków jest jednym z możliwych dowodów, przeprowadzenie którego może zlecić rzecznik dyscyplinarny. Materiał dowodowy zebrany w sprawie obejmuje nie tylko zeznania przesłuchanych w sprawie świadków, wyjaśnienia złożone w postępowaniu wyjaśniającym przez samego skarżącego ale także dokumenty- zapisy w nich zawarte, a dotyczące popełnionych przewinień dyscyplinarnych. Dotyczy to w szczególności zapisów zawartych w notatniku służbowym prowadzonym przez skarżącego, a właściwie ich brak co do przebiegu służby lub ich niekompletność jeżeli chodzi o zarzuty wskazane w punktach II -VIII, podpisanie listy służb odnośnie dnia [...] stycznia 2024 r. czy też dane uwidaczniane przez skarżącego na liście służb, w oparciu o które następnie jego przełożeni sporządzali listy policjantów, którym przysługują świadczenia pieniężne za wyżywienie należne za pełnienie służby na wolnym powietrzu. Ich ocena pozwala stwierdzić, że skarżący popełnił opisane w zaskarżonym orzeczeniu przewinienia dyscyplinarne. Okoliczności ich popełnienia pozwalają przyjąć, że przewinienia te zostały popełnione w warunkach winny umyślnej w zamiarze co najmniej ewentualnym co do przewinień opisanych w pkt II-VIII, oraz w warunkach winny nieumyślnej w formie co najmniej niedbalstwa jeżeli chodzi o przewinienia określone w punkcie I oraz IX-XI orzeczenia dyscyplinarnego.
Sąd zauważa, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny. Orzekające w sprawie organy podjęły wszelkie czynności zmierzające do jej wyjaśnienia i jednoznacznie potwierdzone zostało zaistnienie nieprawidłowości w zakresie wykonywania obowiązków służbowych przez skarżącego. Nie istniała zatem konieczność prowadzenia dalszych dowodów. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na dokonanie obiektywnej oceny czynów zarzucanych skarżącemu. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia organ wskazał okoliczności i dowody, które legły u podstaw ustalenia stanu faktycznego, a także wskazał przepisy prawa i rozważył stwierdzone naruszenia w kontekście winy, jaką można przypisać skarżącemu. Wobec tego brak jest podstaw do przyjęcia, że organ nie wypełnił dyspozycji wynikających z art. 135j ust. 2 pkt 6; art. 134 ha, art. 135j w zw. z art. 1351 oraz art. 135g ustawy o Policji.
Odnośnie zrzutów skarżącego dotyczących zastosowania przez organ w stosunku do jego osoby odpowiedniej kary dyscyplinarnej wskazać należy, że jak stwierdził NSA w wyroku z 16 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2674/21 w świetle przepisów ustawy o Policji o rodzaju zastosowanej kary dyscyplinarnej decyduje przełożony dyscyplinarny. Do jego uznania pozostawiona została też możliwość odstąpienia od wszczęcia postępowania, przewidziana w art. 132 ust. 4b, czy odstąpienia od wymierzenia kary, o jakiej mowa w art. 135j ust. 5 ustawy o Policji. Wymienione uprawnienia przysługują wyłącznie przełożonemu dyscyplinarnemu i sąd administracyjny w ramach swoich kompetencji nie jest władny wkraczać w tę materię. Przyznanie sądowi administracyjnemu prawa kontroli legalności orzeczeń dyscyplinarnych wynikające z art. 138 ustawy o Policji nie uprawnia Sądu do decydowania za właściwy organ o tym, jaka kara dyscyplinarna powinna zostać zastosowana oraz o tym, czy należało odstąpić od wszczęcia postępowania z uwagi na mały ciężar gatunkowy przewinienia lub też odstąpić od ukarania z uwagi na niski stopień zawinienia lub szkodliwości czynu. W takiej bowiem sytuacji Sąd orzekałby niejako za właściwy organ, podczas gdy nie posiada kompetencji w tym zakresie, a tylko uprawnienia do oceny orzeczenia wydanego przez przełożonego dyscyplinarnego. W ramach przysługujących uprawnień Sąd ma prawo do oceny, czy kara dyscyplinarna została wymierzona słusznie, czy znajduje się w katalogu kar przewidzianych ustawą, czy jest współmierna do popełnionego czynu oraz oceny, czy wymierzenie kary nastąpiło z zachowaniem reguł określonych ustawą o Policji. Dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości, czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2014 r., sygn. I OSK 2687/12, wyrok NSA z 12 maja 2017 r., sygn. I OSK 2048/16; wyrok NSA z 28 lutego 2018 r., sygn. I OSK 926/16).
Nie ma racji skarżący, że w jego sprawie naruszony został art. 134h ust. 1 w zw. z art. 134 ustawy o Policji poprzez wymierzenie kary nagany bez uwzględnienia dyrektyw wymiaru kary. Wymierzając skarżącemu karę dyscyplinarną nagany KWP uwzględnił kryteria wymienione w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, a mianowicie rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego, ich ilości, okresu w jakim zostały popełnione okoliczności jego popełnienia, a także dotychczasowy przebieg jego służby i pozytywną opinię, aktywną współpracę skarżącego z organizacjami społecznymi.
W sprawie Sąd nie stwierdził błędnego zastosowania art. 132 ust. 4b ustawy o Policji.
W niniejszej sprawie skarżącemu została wymierzona kara nagany, a więc kara najłagodniejsza w katalogu kar dyscyplinarnych, przewidzianym treścią art. 134 ustawy o Policji. I choć KWP w uzasadnieniu swojego nie przeprowadził swojej argumentacji co do wyboru kary podzielając w tym zakresie stanowisko zajęte przez KPP to jednak ta okoliczność nie miała wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Zostało bowiem w sprawie wykazane, że skarżący w sposób zawiniony dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej, a zatem w świetle art. 132 ust. 1 ustawy o Policji ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną. Wymaga przy tym podkreślenia, że wymierzenie kary nagany jest najłagodniejszą formą kary dyscyplinarnej i nie może być uznane za rażąco niewspółmierne do popełnionego czynu, albo niesprawiedliwe, czy sprzeczne z prawem, gdy zważy się, iż kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania (art. 134a ustawy o Policji). Ponadto kara ta - według art. 135q ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji - podlega zatarciu już po upływie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu. Kara nagany ma zatem głównie charakter moralnego potępienia przewinienia policjanta, ponieważ nie obejmuje sfery wolnościowej i majątkowej, stanowi sformalizowaną dezaprobatę wobec jego przewinienia (por. wyrok WSA w Poznaniu z 13 lutego 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 1086/18).
Reasumując, organy prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy pozwalający na dokonanie pełnej i obiektywnej oceny zarzucanych skarżącemu czynów. Przy ocenie tego materiału nie uchybiły dyrektywom zawartym w art. 135g ustawy o Policji, nakazującym badanie oraz uwzględnianie okoliczności przemawiających zarówno na korzyść jak i niekorzyść obwinionego (art. 135g ustawy o Policji). Wydane rozstrzygnięcia zostały przez organu w zakresie przesłanek ukarania i rodzaju wymierzonej kary właściwie uzasadnione.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.