II SA/Go 602/24

II SA/Go 602/24 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-01-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Grażyna Staniszewska /sprawozdawca/
Jacek Jaśkiewicz
Krzysztof Rogalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 340
art.15ggg ust.1-4, 18-22, ust.17b, ust.23a, 23c
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 1530
art.67 ust.1, art.169 ust.1-6
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
Dz.U. 2023 poz 2383
art.70§1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi K. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającego do zwrotu oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 15gg ust. 28 pkt. 2 w związku art. 15gg ust. 1, ust. 23c oraz ust. 23d ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. z 2023 r. poz. 1327, dalej "ustawa COVID-19") oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, dalej "k.p.a.") i art. 60, art. 61 ust. 1 i art. 67 oraz art. 169 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych ( Dz.U. z 2023 r. poz. 1270, dalej "u.f.p.") Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] określił K. S.A. z siedzibą w [...] przypadającą do zwrotu kwotę [...] PLN (słownie: [...][...]/100) stanowiącą część dofinansowania przyznanego na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia [...] października 2020 r. do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 K. S.A. z siedzibą w [...] (dalej: "beneficjent", "przedsiębiorca" lub "wnioskodawca") w dniu [...] lipca 2020 r. złożył wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (dalej "FGŚP") na dofinasowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COViD-19 na okres 3 miesięcy z datą wypłaty świadczeń od dnia [...] lipca 2020 r. Przedsiębiorca wniósł o przyznanie środków w łącznej wysokości [...] PLN, które obejmowały dofinasowanie wynagrodzenia [...] pracowników w wysokości [...] PLN oraz składki ZUS w kwocie [...] PLN. Wypłata środków nastąpiła w trzech równych transzach, w dniach [...] lipca 2020 r, [...] sierpnia 2020 r. oraz [...] września 2020 r. Zgodnie z art. 15gg ust. 19 oraz ust. 20 ustawy COVID-19 przedsiębiorca był zobowiązany do złożenia rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z FGŚP oraz dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania dofinasowania zgodnie z przeznaczeniem w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń. W dniach [...] sierpnia 2020 r. i [...] września 2020 r. przedsiębiorca przekazał organowi pisma w sprawie wraz z aktualizacjami list pracowników, a w dniu [...] grudnia 2020 r. przedłożył formularz rozliczeniowy przyznanych środków na podstawie art. 15gg wraz z załącznikami, m.in. Kalkulatorem rozliczeniowym, natomiast w dniu [...] grudnia 2020 r. zwrócił środki w wysokości [...] PLN. W kalkulatorze rozliczeniowym przekazanym w dniu [...] grudnia 2020 r. podmiot ujął [...] pracowników, natomiast we wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. jako liczbę pracowników dla których przedsiębiorca ubiega się o wsparcie podano [...] osoby. Taka sama liczba osób, tj. [...], widnieje w wykazie pracowników złożonym wraz z wnioskiem w dniu [...] lipca 2020 r. Beneficjenta wezwano do złożenia korekty kalkulatora rozliczeniowego za okres wsparcia objęty wnioskiem, tj. od [...] lipca 2020 r. do [...] września 2020 r. w zakresie [...] pracowników. W odpowiedzi podmiot przesłał kalkulator rozliczeniowy obejmujący [...] osoby, a następnie kalkulator rozliczeniowy obejmujący [...] osoby. Wobec powyższego w rozliczeniu organ uwzględnił [...] osoby wskazane w wykazie pracowników z dnia [...] lipca 2020 r. W wyniku weryfikacji rozliczenia otrzymanych przez podmiot środków i dokumentacji potwierdzającej wykorzystanie ich zgodnie z przeznaczeniem ustalono, iż beneficjent przedstawił do rozliczenia wynagrodzenia pracowników nieuprawnionych do objęcia wsparciem, a także nie udokumentował wykorzystania środków zgodnie z przeznaczeniem naruszając tym art. 15gg ust. 1, art. 23c ustawy COVID-19. Mając powyższe na uwadze w wyniku zakończenia weryfikacji wniosku o dofinansowanie, naliczono do zwrotu kwotę w łącznej wysokości [...] PLN wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia [...] października 2020 r. do dnia zapłaty. W następstwie powyższych ustaleń w dniu [...] października 2023 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec K. S.A. w sprawie zwrotu części dofinansowania przyznanego na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVlD-19.
Zgodnie z art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1 u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy. Świadczenia, o których mowa w art. 15gg ust. 1, oraz środki o których mowa w ust. 2 przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 zgodnie z treścią art. 15gg ust. 6 ww. ustawy. W myśl art. 15gg ust. 11 w związku z art. 15g ust. 3 ustawy COVID-19 podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 669), z zastrzeżeniem, że nie zalegają w regulowaniu zobowiązań podatkowych, składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Pracy lub Fundusz Solidarnościowy do końca trzeciego kwartału 2019 r. Natomiast zgodnie z art. 15gg ust. 9 pkt. 5 i 7 wniosek o przyznanie dofinansowania zawiera w szczególności oświadczenie o przeznaczeniu wnioskowanej kwoty na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników, o których mowa w ust. 1 (...) oraz oświadczenie, że na dzień sporządzenia wniosku wnioskodawca sporządził wykaz pracowników uprawnionych do świadczeń wypłaconych z FGŚP i jednocześnie zobowiązuje się dostarczyć wykaz na żądanie uprawnionych organów. Stosownie do zapisów art. 15gg ust. 19 i ust. 20 ustawy COVID-19 podmiot o którym mowa w ust. 1, jest zobowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń i składa do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy dokumenty, a w szczególności dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków z FGŚP zgodnie z przeznaczeniem oraz dokumenty potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie przez okres wskazany we wniosku. Przywołane przepisy prawa wskazują, iż podmiot ma 30 dni na rozliczenie dotacji, natomiast dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy jest zobowiązany dokonać rozliczenia otrzymanych przez podmiot środków na rzecz ochrony miejsc pracy przyznanych ze środków FGŚP. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] przyznał K. S.A. wsparcie na podstawie wniosku nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. na okres od [...] lipca 2020 r. do [...] września 2020 r. W dniu [...] grudnia 2020 r. przedsiębiorca przedłożył Formularz rozliczeniowy przyznanych środków wraz z dokumentami, ponadto w dniu [...] grudnia 2020 r. zwrócił środki w wysokości [...] PLN. Organ wskazał, że w myśl przepisów prawa pracownikiem jest osoba fizyczna, która zgodnie z przepisami polskiego prawa pozostaje z pracodawcą w stosunku pracy. Powyższe stosuje się odpowiednio do osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z ustawą z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320 orazz 2021 r. poz. 1509) stosuje się przepisy dotyczące zlecania, albo do osoby która wykonuje pracę zarobkową na podstawie innej niż stosunek pracy na rzecz pracodawcy będącego rolniczą spółdzielnią produkcyjną lub inną spółdzielnią zajmującą się produkcją rolną, jeżeli z tego tytułu podlega obowiązkowi ubezpieczeń: emerytalnemu i rentowemu, z wyjątkiem pomocy domowej zatrudnionej przez osobę fizyczną. W wyniku weryfikacji rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy stwierdzono, iż w kalkulatorze rozliczeniowym przekazanym przez przedsiębiorcę w dniu [...] grudnia 2020 r. widnieje [...] pracowników, natomiast we wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. jako liczbę pracowników, dla których podmiot ubiega się o wsparcie podano [...]. Taka sama liczba osób, tj. [...], widnieje w wykazie pracowników złożonym wraz z wnioskiem w dniu [...] lipca 2020 r. Pracodawca wobec części pracowników wskazał kwotę wynagrodzenia netto [...] PLN, a w przypadku niektórych osób kwota wynagrodzenia netto wskazana w Kalkulatorze rozliczeniowym nie jest równa kwocie wynagrodzenia przekazanej pracownikom zgodnie z wyciągiem bankowym za dany miesiąc wsparcia. Jednocześnie w przekazanych przez przedsiębiorcę dokumentach brakowało potwierdzeń wypłaty części pracowników za rozliczany okres wsparcia. W złożonych następnie wyjaśnieniach pełnomocnik przedsiębiorcy przesłał pismo oraz Kalkulator rozliczeniowy obejmujący [...] osób. Jednocześnie pełnomocnik przekazał potwierdzenia wypłaty wynagrodzeń części pracowników oraz zaznaczył, iż Kalkulator rozliczeniowy został poprawiony. Po analizie przekazanych dokumentów stwierdzono, iż wciąż brakuje potwierdzeń przelewów części pracowników, następnie w dniach [...] lipca 2023 r., [...] lipca 2023 r. oraz [...] lipca 2023 r. pełnomocnik przedsiębiorcy przekazywał kolejne dokumenty potwierdzające wykorzystanie wsparcia. Jednakże z uwagi na liczne braki w przekazywanej dokumentacji ponownie zwrócono się do beneficjenta o złożenie wyjaśnień W odpowiedzi w dniu [...] sierpnia 2023 r. pełnomocnik przedsiębiorcy przesłał Kalkulator rozliczeniowy obejmujący [...] osób, wyjaśnił część rozbieżności i wskazał, iż poprawki zostały uwzględnione w przekazanym Kalkulatorze rozliczeniowym. Wobec licznych istotnych uchybień oraz przedstawieniu innej liczby pracowników objętych wsparciem, skorygowano przesłany w dniu [...] sierpnia 2023 r. Kalkulator rozliczeniowy i uwzględniono [...] osoby wskazane w wykazie pracowników z dnia [...] lipca 2020 r. Jednocześnie w przedstawionym przez beneficjenta Kalkulatorze rozliczeniowym wskazano kwoty wynagrodzenia brutto pracowników w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku niezgodne z wykazem z dnia [...] lipca 2020 r. (błędne dane mają wpływ na kwotę rozliczonego dofinansowania i kwotę zwrotu). Ponadto, nie uzupełniono wartości w kolumnach; H - wysokość dofinansowania do wynagrodzenia, I - wysokość dofinansowania składek na ubezpieczenie odprowadzanych przez pracodawcę, J - łączna wartość dofinansowania za 1 miesiąc za jednego pracownika oraz K - łączna wartość dofinansowania we wnioskowanym okresie. Ponadto, w wyniku weryfikacji Kalkulatora rozliczeniowego przekazanego w dniu [...] grudnia 2020 r. ustalono, że wynagrodzenie netto wyniosło [...] zł w przypadku [...] pracowników w lipcu, [...] pracowników w sierpniu oraz [...] pracowników we wrześniu 2020 r. W pismach z dnia [...] maja 2023 r. oraz [...] sierpnia 2023 r. poproszono o wskazanie przyczyny zaistniałej sytuacji. W odpowiedzi podmiot przekazał wyjaśnienia i dokumenty, na podstawie których dokonano korekty Kalkulatora rozliczeniowego.
Ponadto w wyniku analizy dokumentacji przekazanej w celu rozliczenia otrzymanego wsparcia tj. wyciągów bankowych/dowodów wypłaty przekazanych [...] grudnia 2020 r., [...] grudnia 2020 r. i [...] lipca 2023 r. oraz wyjaśnień/dokumentów złożonych przez podmiot w dniu [...] lipca 2023 r. oraz [...] sierpnia 2023 r., dokonano korekty kalkulatora rozliczeniowego poprzez usunięcie kwoty wsparcia dla pracowników ujętych w tabeli (zmiany miały wpływ na kwotę rozliczonego dofinansowania).
Przedstawiciel K. S.A. w dniu [...] lipca 2020 r. składając wniosek o wsparcie zawnioskował o środki na dofinansowanie do wynagrodzenia m.in. dla S. H. i R. I., jednakże na podstawie przekazanych przez pracodawcę druków ZUS P ZWUA ustalono, iż pracodawca rozwiązał umowę ze S. H. w dniu [...] czerwca 2020 r., a z R. I. w dniu [...] czerwca 2020 r. Tym samym ww. osoby w momencie złożenia wniosku w dniu [...] lipca 2020 r. nie były pracownikami przedsiębiorcy, a zatem na podstawie art. 15gg ust. 23c w związku z art. 15gg ust. 1 stwierdzono, iż środki pobrane na dofinansowanie do wynagrodzenia i składek ZUS dla S. H. w wysokości [...] PLN (3 x [...] PLN) oraz dla R. I. w wysokości [...] PLN (3x [...] PLN) zostało pobrane nienależnie. W związku z powyższym dokonano korekty w Kalkulatorze rozliczeniowym polegającej na usunięciu dofinansowania do wynagrodzenia ww. osób w całym okresie wsparcia. Działanie takie wynikało z faktu, iż zgodnie z drukami ZUS P ZWUA osoby te nie pozostawały w stosunku pracy z K. SA, a więc nie spełniały definicji pracownika określonej w ustawie, a zatem wynagrodzenia ww. osób nie mogły być dofinansowane ze środków FGŚP. W przypadku S. H. i R. I. stosunek pracy nie istniał, tym samym dofinansowanie do ich wynagrodzenia w wysokości [...] PLN stanowi środki pobrane nienależnie i podlega zwrotowi na podstawie art. 15gg ust 23c ustawy COVID-19.
W myśl art. 15gg ust. 9 wniosek o przyznanie dofinansowania zawiera m.in. informację o wnioskowanej kwocie na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i liczbie pracowników, której dotyczy świadczenie oraz oświadczenie, że na dzień sporządzenia wniosku wnioskodawca sporządził Wykaz pracowników uprawnionych do świadczeń wypłaconych z FGŚP i jednocześnie zobowiązuje się dostarczyć wykaz na żądanie uprawnionych organów. Oznacza to, iż na przedsiębiorcy ciążył obowiązek poprawnego sporządzenia wniosku, określenia dokładnej liczby pracowników objętych wsparciem i kwoty o jaką się ubiega w ramach wsparcia oraz czas za jaki wnioskuje o wsparcie. Jednocześnie Formularz rozliczeniowy wraz z Kalkulatorem rozliczeniowym złożony przez przedsiębiorcę na podstawie art. 15gg ust. 19 i 20 powinien stanowić odzwierciedlenie Wykazu pracowników sporządzonego na dzień złożenia wniosku. Tym samym działanie beneficjenta polegające na wskazywaniu narastającej liczby pracowników tj. [...] osoby, następnie [...] i [...] osób oraz dokonywanie licznych zmian osobowych w Wykazie pracowników jest działaniem nieprawidłowym, gdyż przedsiębiorca wnioskuje o wsparcie na konkretnych pracowników, których dofinansowanie był obowiązany później rozliczyć. Ponadto poprawnie sporządzone dokumenty rozliczeniowe, odzwierciedliłyby faktycznie wydatkowane przez podmiot środki i właściwie naliczone zostałyby środki niewykorzystane przez beneficjenta, które winny być zwrócone w terminie 30 dni od dnia zakończenia pobierania wsparcia do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...]. Obowiązkiem K. S.A. po otrzymaniu świadczeń z FGŚP było wypłacenie pracownikom wynagrodzeń, zgodnie ze złożonym Wykazem pracowników i obowiązującymi przepisami prawa. Obowiązkiem pracodawcy było również udokumentowanie wykorzystania otrzymanych środków zgodnie z przeznaczeniem. Przedsiębiorca nie przedstawił potwierdzeń przekazania wynagrodzeń dla części pracowników objętych wsparciem, tym samym nie potwierdził wykorzystania środków zgodnie z przeznaczeniem i na podstawie art. 15gg ust. 23c obowiązany jest do ich zwrotu. Na podstawie dokumentów przekazanych w celu dokonania rozliczenia wsparcia, jak również z dokumentów przekazanych do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] w dniach [...] lipca 2023 r. oraz [...] sierpnia 2023 r. nie można potwierdzić prawidłowości wykorzystania otrzymanego wsparcia, a zatem organ I instancji uznał, iż wnioskodawca pobrał środki na dofinansowanie do wynagrodzeń części pracowników nienależnie i zachodzi przesłanka do zwrotu części dofinasowania wraz z odsetkami określonymi w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia [...] października 2020 r. W myśl art. 15gg ust. 23c w przypadku wykorzystania świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania ich nienależnie lub w nadmiernej wysokości stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 ust. 1-6 u.f.p. W związku z dokonaną ostateczną weryfikacją wniosku o dofinansowanie, a tym samym z dokonanymi korektami w Kalkulatorze rozliczeniowym zmianie uległa kwota do zwrotu przez beneficjenta i wyniosła [...] PLN. Na kwotę tę składają się środki pobrane nienależnie i niewykorzystane związane licznymi naruszeniami ustawy. Ponieważ beneficjent dokonał zwrotu części dofinansowania w dniu [...] grudnia 2020 r., przedmiotowe środki zostały rozksięgowane proporcjonalnie na należność główną i odsetki na poczet kwoty nienależnie pobranej i środków niewykorzystanych. Mając powyższe na uwadze, naliczono do zwrotu kwotę w łącznej wysokości [...] PLN wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia [...] października 2020 r. do dnia zwrotu. Reasumując Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] stwierdził, iż K. SA pobrał środki nienależnie, naruszając zasady wsparcia wynikające wprost z ustawy COVID-19. W myśl art. 15gg ust. 23c w przypadku wykorzystania świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania ich nienależnie lub w nadmiernej wysokości stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 ust. 1-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Stosownie do zapisów art. 15gg ust. 23d ustawy COVID-19, do zwrotu świadczeń, których mowa w ust. 1 lub środków o których mowa w ust. 2 w zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule, stosuje się odpowiednio przepisy art. 60 i art. 67 u.f.p.
Od powyższej decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...] K. S.A. z siedzibą w [...] wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zarzucając naruszenie art. 15gg ust. 19 i 20 w zw. z ust. 22-23a ustawy COVID-19 poprzez 1) przeprowadzenie kontroli i wydanie decyzji po upływie okresu 3 lat od dnia skorzystania przez skarżącego z pomocy, a więc po upływie okresu, kiedy czynności te mogły zostać przez organ przeprowadzone; 2) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie faktu, iż skarżący w grudniu 2020 r. dopełnił obowiązków związanych z rozliczeniem pomocy, a organ ich nie kwestionował, a tym samym nie ustalenie prawidłowego stanu faktycznego; 3) naruszenie art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19 w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 7b k.p.a. poprzez przyjęcie, iż udzielone wsparcie obejmuje jedynie pracowników zgłoszonych we wniosku oraz nie uwzględnienie celów ww. ustawy, a także tego, iż nie zawiera ona nigdzie zapisów dotyczących tego, iż pomoc obejmuje tylko pracowników z wniosku, w sytuacji kiedy z jej przepisów wynika jedynie, iż pomoc jest udzielana na określony czas i podlega następnie rozliczeniu, a wiec obejmuje także pracowników nie wskazanych we wniosku, którzy w okresie objętym pomocą zostali zatrudnieni i kwalifikowali się do pomocy; 4) naruszenie art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19 w zw. art. 169 ustawy o finansach publicznych poprzez nieprawidłowe wskazanie daty, od której naliczane są odsetki.
W ocenie odwołującego, spółka wypełniła obowiązki określone w art. 15gg ust. 19 i ust. 20 ustawy COVID-19 i nie było podstaw ku temu, aby żądać rozliczenia zgodnie z ust. 23a ww. artykułu. Uprawnienia kontrolne organu względem odwołującego wygasły po upływie 3 lat od dnia pobrania środków, czyli najpóźniej [...] września 2020 r., gdyż tego dnia zostały pobrane ostatnie środki. Uprawnienie w jakim czasie mogą być prowadzone kontrole określa wprost z art. 15gg ust. 22 ustawy COVID-19. Tymczasem jeszcze w listopadzie 2023 r. organ podejmował nielegalnie czynności kontrolne. W związku z upływem terminu na przeprowadzenie kontroli wygasły też uprawnienia organu do wydawania decyzji. Po [...] września 2023 r. postępowanie winno zostać umorzone, gdy tymczasem dopiero [...] października 2023 r. zostało wszczęte. W błędnej ocenie Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy, odwołujący mógł bowiem rozliczyć i otrzymać dofinansowanie do pracowników zgłoszonych w pierwotnym wniosku. Nadto decyzja jest nieprawidłowa w zakresie terminu od jakiego organ naliczył odsetki. Jest to naruszenie art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19 w zw. art. 169 ustawy o finansach publicznych, który wskazuje, iż odsetki z tytułu należności pobranych w nadmiernej wysokości nalicza się począwszy od dnia stwierdzenia nieprawidłowego naliczenia. Odsetki mogą być zatem naliczane co najwyżej od dnia wydania decyzji stwierdzającej obowiązek zwrotu. Organ dopiero w decyzji stwierdził nieprawidłowość naliczenia dofinansowania, chociaż w grudniu 2020 r. stwierdził prawidłowość jego naliczenia.
Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] , działając na podstawie art. 15gg ust. 1, ust. 19, ust. 20, ust. 22 i ust. 23c ustawy COVID-19, art. 60 pkt 1, art. 67 oraz art. 169 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 u.f.p. oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i nakazało K. S.A. z siedzibą w [...] zwrot na rzecz Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] kwoty [...] zł stanowiącej dofinansowanie przyznane na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia [...] grudnia 2023 r. do dnia zapłaty.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w rozpatrywanej sprawie stanowił art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19, zgodnie z treścią którego podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia C0V1D-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia C0V1D-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5. Świadczenia, o których mowa w ust. 1, oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 (art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19). Podmiot, o którym mowa 6 w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust 7 ustawy COVID-19). Zgodnie z treścią art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19, dofinansowanie ze środków FGŚP przyznawane jest na rzecz ochrony miejsc pracy. W ocenie Kolegium ochrona miejsc pracy ma na celu utrzymanie miejsc pracy istniejących na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie i nakłada na beneficjenta m.in. obowiązek zatrudniania pracowników wskazanych we wniosku przez okres otrzymywania tego dofinansowania (w przypadku odwołującego są to miesiące lipiec-wrzesień 2020 r.), co znajduje również potwierdzenie w następujących zapisach art. 15gg - w ust. 8 przewidującym zakaz wypowiadania umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie pobierania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia;- w ust. 9 pkt 7, w którym nałożono na beneficjenta obowiązek złożenia oświadczenia, że na dzień sporządzenia wniosku wnioskodawca sporządził wykaz pracowników uprawnionych do świadczeń wypłaconych z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i jednocześnie zobowiązuje się dostarczyć wykaz na żądanie uprawnionych organów,- w ust. 18, w którym nałożono na beneficjenta obowiązek powiadamiania na piśmie w terminie 7 dni dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy o zmianie mającej wpływ na wysokość wypłacanej transzy środków;- w ust. 20 pkt 2, który przewiduje obowiązek złożenia przez beneficjenta do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy dokumentów potwierdzających zatrudnienie pracowników na których otrzymał świadczenie, przez okres wskazany we wniosku;- w ust. 23, w którym przewidziano obowiązek zwrotu całości dofinansowania m.in. w przypadku niesporządzenia wykazu pracowników objętych wnioskiem;- w ust. 23b, w którym przewidziano obowiązek zwrotu całości dofinansowania do wynagrodzenia pracownika, któremu wypowiedziano umowę z przyczyn niedotyczących tego pracownika. W świetle powyższych zapisów nie ulega wątpliwości, że celem świadczenia przewidzianego w art. 15gg ustawy C0VID-19 nie jest utrzymanie miejsc pracy w ujęciu liczbowym, lecz utrzymanie miejsc pracy konkretnych pracowników zatrudnionych przez beneficjenta w dniu złożenia wniosku o dofinansowanie. W innym przypadku ustawodawca nie przewidywałby obowiązku zwrotu całości dofinansowania w przypadku niesporządzenia wykazu pracowników zatrudnionych na dzień złożenia wniosku, czy też obowiązku zwrotu dofinansowania do wynagrodzenia pracownika, z którym rozwiązano umowę o pracę w drodze wypowiedzenia w trakcie okresu objętego wsparciem. Koreluje z tym obowiązek zgłaszania przez pracodawcę w terminie 7 dni wszelkich zmian mających wpływ na wysokość wypłacanej transzy środków (np. rozwiązania stosunku pracy w innym trybie, niż wypowiedzenie umowy z przyczyn niedotyczących pracownika, wygaśnięcie stosunku pracy itp.), jak również zasada przekazywania dofinansowania w miesięcznych transzach. W związku z powyższym, za nieprawidłowość należy uznać niezgłaszanie przez odwołującego przypadków rozwiązania umowy o pracę w trakcie okresu objętego wsparciem, czy też pobieranie dofinansowania na pracowników nie zatrudnionych na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie. Zmiany kadry pracowniczej przedsiębiorstwa odwołującego mają wpływ na wysokość uzyskanych środków na podstawie wniosku, albowiem dofinansowaniem objęci są pracownicy wskazani w wykazie sporządzonym stosownie do przywołanego art. 15gg ust. 9 pkt 7 ustawy COVID-19 (wyrok WSA w Bydgoszczy z 2ł.05.2024 r., I SA/Bd 164/24, LEX nr 3737472). Za nieprawidłowość uznać również należy nierzetelne wykazanie przez odwołującego wynagrodzeń przysługujących pracownikom na dzień złożenia wniosku. W myśl art. 15gg ust. 4 ww. ustawy, wynagrodzenia pracowników, o których mowa w ust. 1, są dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych do wysokości połowy wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, jednak nie więcej niż 40% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Wprowadzenie limitu dofinansowania nakłada na beneficjenta obowiązek precyzyjnego wskazania wysokości wynagrodzeń przysługujących poszczególnym pracownikom na dzień złożenia wniosku o dofinansowanie, a jak wynika z ustaleń organu I instancji, z obowiązku tego odwołujący nie wywiązał się w sposób prawidłowy. Stosownie do treści art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-I9, w przypadku wykorzystania świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania ich nienależnie lub w nadmiernej wysokości stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 ust. 1-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zastosowanie w tym zakresie mają zatem zasady dotyczące zwrotu dotacji udzielonych z budżetu państwa wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem albo pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej ( art. 169 ust. 2 i 3 u.f.p.). W tym kontekście dofinansowania pobrane przez odwołującego na pracowników nie pozostających w zatrudnieniu w okresie wsparcia było świadczeniem nienależnym, natomiast dofinansowanie pobierane na zatrudnione osoby, ale w wysokości wyższej, niż wynikało to z wysokości wynagrodzeń przysługujących tym pracownikom, było świadczeniem pobranym w nadmiernej wysokości. Jak wynika z wyliczeń dokonanych przez organ I instancji, niekwestionowanych przez odwołującego, kwota dofinansowania pobranego przez odwołującego ze środków FGŚP nienależnie i w nadmiernej wysokości wyniosła [...] zł. Świadczenia wypłacane na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, do których stosować należy odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (art. 60 i art. 67 ust. 1 u.f.p.). Do przedawnienia ww. należności należy zatem stosować odpowiednio art. 70 § 1 o.p., zgodnie z treścią którego zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Natomiast 3-letm termin, o którym mowa w art. 15gg ust. 22 ustawy COVID-19, dotyczy kontroli beneficjentów w zakresie wydatkowania środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń zgodnie z przeznaczeniem. Chodzi tu zatem o czynności kontrolne, o których mowa jest w rozdziale 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2024 r. poz. 236). Po upływie 3-letniego terminu beneficjent nie ma obowiązku poddania się kontroli WUP w zakresie prawidłowości wydatkowania środków i może odmówić okazania dokumentacji z tym związanej czy też odmówić złożenia wyjaśnień. Upływ tego terminu nie pozbawia jednak dyrektora WUP prawa wydania decyzji o zwrocie nienależnie pobranej pomocy. Zdaniem Kolegium odwołanie okazało się zasadne w zakresie zarzutu niewłaściwego ustalenia daty początkowej, od której należy naliczyć odsetki. Stosownie bowiem do treści art. 169 ust. 5 u.f.p. ( w zw. z art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19), odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się, począwszy od dnia: 1) przekazania z budżetu państwa dotacji wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, 2) stwierdzenia nieprawidłowego naliczenia lub nienależnego pobrania dotacji - z zastrzeżeniem, że jeżeli dotacja stanowi pomoc publiczną, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, odsetki nalicza się od dnia przekazania dotacji beneficjentowi. Dofinansowanie przewidziane w art. 15gg nie stanowi pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C, z 2012 r. Nr 326, str. 47, dawniej art. 87 ust.l TWE), nie jest bowiem świadczeniem selektywnym i zgodnie z treścią Komunikatu Komisji - Zmiany w tymczasowych ramach środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 ( Dz. Urz. UE C 112 I/l z 4.04.2020 r.), systemy wsparcia wprowadzane przez państwa członkowskie w związku z pandemia COVID-19 mają zastosowanie do całej gospodarki i nie wchodzą w zakres kontroli pomocy publicznej (środki te nie zostały również wskazane jako pomoc publiczna w art. I5zzzh ustawy COVID-19). W związku z powyższym za datę początkową naliczenia odsetek należało przyjąć datę stwierdzenia nieprawidłowego naliczenia lub nienależnego pobrania dotacji. W ocenie Kolegium, biorąc pod uwagę, że kwota dofinansowania podlegającego zwrotowi została prawidłowo obliczona (stwierdzona) przez organ I instancji, za datę początkową naliczenia odsetek za zwłokę należało przyjąć dzień doręczenia dowołującemu decyzji organu I instancji, to jest dzień [...] grudnia 2023 r.
Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].07.2024 r. nr [...] K. S.A. w [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła: 1) naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt b) kpa poprzez wydanie decyzji, w którego uzasadnieniu brak jest wyjaśnienia i dokładnego opisu stanu faktycznego w zakresie wskazania jakie konkretnie nieprawidłowości i nierzetelności miały miejsce, tj. w stosunku do jakich pracowników konkretnie chodzi, za jaki okres, a także jakie kwoty nie zostały rozliczone i w jakim zakresie, a także brak odniesienia się do konkretnych dowodów na jakich oparto rozstrzygnięcie; 2) naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez brak odniesienia się do podniesionego zarzutu przeprowadzenia przez organ rozliczenia dotacji w grudniu 2020 r., a także niewłaściwe zebranie w tym zakresie materiału dowodowego i jego oceny; 3) naruszenie art. art. 15gg ust 1 i 6 w zw. z art. 15 ust. 4 i art. 15gg ust 23 i ust. 23c ustawy COVID-19 poprzez uznanie, iż skarżąca mogła rozliczyć i korzystać z dofinansowania tylko na pracowników wskazanych we wniosku, wobec czego pracownicy zatrudnieni w okresie objętym dotacją, w miejsce pracowników, którzy z przyczyn niezależnych od pracodawcy nie mogli być objęci dotacją, pomimo wskazania ich we wniosku, nie są objęcie dotacją i w konsekwencji czego pobrane i wykorzystane na nich, zgodnie z przeznaczeniem, środki są nienależnym świadczeniem podlegającym obowiązkowi zwrotu w sytuacji gdyż interpretacja taka jest sprzeczna z celem ustawy, a ta nie zawiera wskazania aby dotacją byli objęci tylko i wyłącznie pracownicy wskazani we wniosku skoro pomoc jest przeznaczona na rzecz ochrony miejsc pracy i na pracowników pozostających w stosunku pracy; 4) naruszenie art. 15gg ust. 21 w zw. z art. art. 15g ust. 17b i 17c oraz art. 15gg ust. 22 ustawy COVID-19 poprzez nieuwzględnienie terminu w jakim organy mogły przeprowadzić kontrolę skarżącego i wydać w tym zakresie decyzję w konsekwencji tego nieumorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części oraz obciążenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego kosztami postępowania.
Skarżąca podniosła, że uchylenie zaskarżonej decyzji w całości winno skutkować dokonaniem przez SKO całościowego rozpoznania sprawy pod względem merytorycznym, co winno mieć przełożenie na treść decyzji, w szczególności co do ustaleń faktycznych i ich uzasadnienia. W tym zakresie brak jest jakiegokolwiek wyjaśnienia podstawy faktycznej wydanego rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie wskazanej do zwrotu kwoty, jak również rzekomych nierzetelności i nieprawidłowości, które spowodowały obowiązek zwrotu. Z decyzji nie wynika o jakich pracowników konkretnie chodzi, za jaki okres, a także jakie kwoty nie zostały rozliczone i w jakim zakresie, na jakich dowodach się oparto. Skoro organ II instancji poczynił ustalenia faktyczne będące podstawą rozstrzygnięcia winno to mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu przynajmniej poprzez powtórzenie ustaleń Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy (dalej WUP), co jednak nie nastąpiło. Powyższy zarzut koreluje z brakiem przeprowadzenia postępowania dowodowego, przynajmniej odniesienia się do stawianego zarzutu w zakresie naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa i art. 80 kpa poprzez nie uwzględnienie faktu, iż skarżąca w grudniu 2020 r. dopełniła obowiązków związanych z rozliczeniem pomocy, a organ ich nie kwestionował, a tym samym nie ustalenie prawidłowego stanu faktycznego. Konieczność powtórzenia zarzutu i jednocześnie wskazanie na nieprawidłową interpretację przepisów odnosi się także do naruszenia art. 15gg ust. 1 ustawy COVID -19 oraz niezastosowania ust. 6 czy ust. 9 pkt 7 tejże ustawy w zw. z art. 6 kpa i art. 7b kpa poprzez przyjęcie, iż udzielone wsparcie obejmuje jedynie pracowników zgłoszonych we wniosku oraz nie uwzględnienie celów w/w ustawy, a także tego, iż nie zawiera ona nigdzie zapisów dotyczących tego, iż pomoc obejmuje tylko pracowników z wniosku, w sytuacji kiedy z jej przepisów wynika jedynie, iż pomoc jest udzielana na określony czas i podlega następnie rozliczeniu, a wiec obejmuje także pracowników nie wskazanych we wniosku, którzy w okresie objętym pomocą zostali zatrudnieni i kwalifikowali się do pomocy. W związku z sytuacją szczególną państwo polskie wprowadziło szereg rozwiązań, które miały ułatwić działalność m.in. przedsiębiorców, w tym wsparcie o jakim mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19. Miało ono na celu czasowe, tj. przez trzy miesiące, dotowanie części wynagrodzeń pracowników. Nie sposób zgodzić się z SKO, że celem dotacji było utrzymanie tylko i wyłącznie pracowników wskazanych we wniosku. Zdaniem skarżącej taki wymóg należy uznać za nierealny i sprzeczny z celem ustawy. Skarżąca podkreśliła, że otrzymane środki zostały w całości przeznaczone na ustawowy cel, a więc częściowe dofinansowanie wynagrodzeń, a wynika to wprost ze znajdujących się w aktach dowodów płatności. Dla realizacji celu ustawy - ochrona miejsc pracy, niedoprowadzenie do kryzysu gospodarczego i ograniczenie skutków restrykcji i ograniczeń w gospodarce, bez znaczenia jest czy dofinansowanie otrzymał pracownik X czy w jego miejsce Y. Istotne pozostaje to, że nie zostali oni zwolnieni, a pracodawca mógł nadal ich zatrudniać i świadczyć swoje usługi. Dokonując interpretacji przepisów należy mieć na uwadze ich cel oraz całościowy wydźwięk, a nie poszczególne przepisy. Przeciwna interpretacja stoi w sprzeczności z celem przepisów, jak również zasad wyrażonych w art. 10 ust. 11 ustawy prawo przedsiębiorców. Brak jest w ustawie COVID jakichkolwiek przepisów wskazujących, że dotacja ma objąć tylko i wyłącznie pracowników wskazanych we wniosku. Skarżąca wskazała nadto na upływ terminów, nie tylko do przeprowadzenie kontroli, ale i wydania decyzji. W tym zakresie zarówno WUP, jak i SKO naruszyły art. 15gg ust. 21 w zw. z art. art. 15g ust. 17b i i7c oraz art. 15gg ust. 22 ustawy COVID-19, gdyż czynności kontrolne, jak i wydanie decyzji, nastąpiły po upływie 3 letniego okresu, w jakim organy mogły tych czynności dokonać.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako - p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego istniejącego w dniu jego wydania. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] uchylająca zaskarżoną decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] w całości i nakazująca K. S.A. z siedzibą w [...] zwrot na rzecz Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] kwoty [...] zł stanowiącej dofinansowanie przyznane na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 - wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia [...] października 2020 do dnia zapłaty.
Podstawę prawną decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej "ustawa Covid-19"), w tym art. 15gg ust. ust. 1- 4, ust. 18 - 22, ust. 28 pkt 2 w związku art. 15gg ust. 6, ust. 7, ust. 23c oraz ust. 23d tej ustawy oraz art. 60, art. 61 ust. 1, art. 67 oraz art. 169 ust. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (dalej .u.f.p.").
Zgodnie z treścią art. 15gg ust. 1 - ust. 4 ustawy Covid-19 podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych: 1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub 2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5 ( ust.1). Podmiotom, o którym mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1 (ust. 2). Podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 15g ust. 3 (ust.3). Wynagrodzenia pracowników, o których mowa w ust. 1, są dofinansowywane ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych do wysokości połowy wynagrodzeń, o których mowa w ust. 1, jednak nie więcej niż 40% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z poprzedniego kwartału ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, obowiązującego na dzień złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1 (ust.4).
Przepisy art. 15 gg ust. 18 -22 ustawy stanowią że podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do powiadamiania na piśmie w terminie 7 dni dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy o zmianie mającej wpływ na wysokość wypłacanej transzy środków (ust. 18). Podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń (ust. 19). Podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy w szczególności: 1) dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zgodnie z przeznaczeniem; 2) dokumenty, potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie, przez okres wskazany we wniosku (ust. 20). Do rozliczenia przez wojewódzkie urzędy pracy przekazanych uprawnionym podmiotom świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, przepisy art. 15g ust. 17b i 17c stosuje się odpowiednio (ust. 21). Dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może przeprowadzać, w okresie pobierania świadczeń, o których mowa w ust. 1, oraz w okresie 3 lat po zakończeniu tego okresu, kontrole podmiotu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie wydatkowania środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń zgodnie z przeznaczeniem i w tym celu może żądać okazania wszelkiej dokumentacji z tym związanej oraz żądać złożenia stosownych wyjaśnień. Kontrola może być prowadzona w kontrolowanym podmiocie lub w wojewódzkim urzędzie pracy (ust. 22).
Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, że w dniu [...] lipca 2020 r. na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy Covid-19 skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 na okres 3 miesięcy, z datą wypłaty świadczeń od dnia [...] lipca 2020 r. Przedsiębiorca wniósł o przyznanie środków w łącznej wysokości [...]zł, które obejmowały dofinansowanie wynagrodzeń [...] pracowników w kwocie [...] zł oraz pokrywały składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie [...] zł. Wypłata środków nastąpiła w trzech równych transzach w dniach -[...] lipca 2020 r., [...] sierpnia 2020 r. oraz [...] września 2020 r. Zgodnie z przytoczonym powyżej art. 15gg ust. 19 oraz ust. 20 ustawy COVID-19, przedsiębiorca był zobowiązany do złożenia rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z FGŚP oraz dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania dofinansowania w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń. Beneficjent w dniu [...] grudnia 2020 r., przedłożył Formularz rozliczeniowy wraz z załącznikami, a następnie w dniu [...] grudnia 2020 r. zwrócił środki w kwocie [...] zł. Na podstawie zgromadzonych dokumentów, pracownicy Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] przeprowadzili weryfikację rozliczenia otrzymanych środków z FGŚP i dokumentacji potwierdzającej wykorzystanie przekazanych świadczeń i środków zgodnie z przeznaczeniem. Z akt sprawy wynika, że w toku weryfikacji stwierdzono, iż w kalkulatorze rozliczeniowym przekazanym w dniu [...] grudnia 2020 r. podmiot ujął [...] pracowników, podczas gdy we wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. jako liczbę pracowników, dla których przedsiębiorca ubiega się o wsparcie, podano [...] osoby. Następnie w dniu [...] lipca 2023 r. skarżąca przesłała kalkulator rozliczeniowy obejmujący [...] pracowników, natomiast w dniu [...] sierpnia 2023 r. przekazała kalkulator rozliczeniowy obejmujący [...] pracowników. Tym samym działanie beneficjenta polegało na wskazywaniu narastającej liczby pracowników tj. [...] osoby, następnie [...] i [...] osób oraz dokonywaniu zmian osobowych w Wykazie pracowników. W ocenie organu powyższe działanie nie jest działaniem prawidłowym, gdyż przedsiębiorca wnioskuje o wsparcie na konkretnych pracowników, których dofinansowanie był obowiązany później rozliczyć. Ponadto przedsiębiorca nie przedstawił potwierdzeń przekazania wynagrodzeń dla części pracowników objętych wsparciem, co oznacza że nie potwierdził wykorzystania środków zgodnie z przeznaczeniem. Uwzględniając kwotę samodzielnie zwróconą przez beneficjenta organ wyliczył, iż do zwrotu przez beneficjenta przypada kwota [...] zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia następnego po terminie końcowego rozliczenia dofinansowania. W następstwie powyższych ustaleń, w dniu [...] października 2023 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...], wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec K. SA w sprawie zwrotu części dofinansowania przyznanego na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP.
Z powyższego wynika, że weryfikacja sposobu wykorzystania przez beneficjenta dofinansowania doprowadziła organ do wniosku o nieprawidłowościach w tym zakresie. Stanowisko organu zgodnie z którym w stanie faktycznym danej sprawy przedmiotowe dofinansowanie dotyczy ochrony miejsc pracy pracowników zatrudnionych przez wnioskodawcę w dacie złożenia wniosku o przyznanie dofinansowania znajduje oparcie w stanie prawnym sprawy. Pogląd ten wywieźć należy z art. 15gg ust. 8 ustawy Covid-19, który to przepis wprowadza zakaz wypowiedzenia umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika w okresie pobierania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia, nadto wynika z przepisów ustawy z dnia 11 października 2013 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z ochroną miejsc pracy (DZ.U. 2025. 5), do których stosowania odsyła art. 15g ust. 17 ustawy Covid-19. Zwrócić też trzeba uwagę na obowiązek wynikający z art. 15gg ust. 18 ustawy Covid-19 zgodnie z którym podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do powiadamiania na piśmie w terminie 7 dni dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy o zmianie mającej wpływ na wysokość wypłacanej transzy środków. Natomiast w myśl ust. 20 art. 15gg podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa do właściwego wojewódzkiego urzędu pracy w szczególności: 1) dokumenty potwierdzające prawidłowość wykorzystania świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych zgodnie z przeznaczeniem; 2) dokumenty, potwierdzające zatrudnienie pracowników, na których otrzymał świadczenie, przez okres wskazany we wniosku. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca informowała organ o zmianach dotyczących zatrudniania pracowników, których wynagrodzenia były dofinansowane z ze środków FGŚP, natomiast z przedłożonych w trakcie kontroli dokumentów wynika jednoznacznie, że w okresie którego dotyczy dofinansowanie wystąpiło szereg zmian w powyższym zakresie, a przyznane środki przeznaczone zostały również na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników, którzy nie zostali wykazani we wniosku o przyznanie dofinansowania. Niezależnie od powyższego naruszenia przepisów ustawy Covid-19 beneficjent dopuścił się innych uchybień, które szczegółowo zostały opisane w decyzji organu I instancji, a które wynikają z dokumentacji zebranej w toku weryfikacji prawidłowości wykorzystania otrzymanego świadczenia. Z akt sprawy wynika zatem, że dokonując rozliczenia pracowników wskazanych pierwotnie we wniosku organ stwierdził następujące nieprawidłowości: w przypadku większości pracowników wynagrodzenia brutto przysługujące pracownikom w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, stanowiące podstawę wyliczenia były niezgodne z wynagrodzeniami wskazanymi przez beneficjenta we wniosku z dnia [...] lipca 2020 r.; części pracownikom nie wypłacono wynagrodzenia ze względu na rozwiązanie stosunku pracy w trakcie okresu rozliczeniowego bądź też z innych względów (pobyt pracownika na urlopie wychowawczym). Wynagrodzenia nie wypłacono [...] pracownikom w lipcu, [...] pracownikom w sierpniu i [...] pracownikom we wrześniu 2020 r.; kwoty netto wynagrodzeń faktycznie wypłaconych pracownikom w okresie rozliczeniowym nie były zgodne z kwotami netto wynagrodzeń wskazanymi w kalkulatorze rozliczeniowym; w przypadku kilku pracowników brak było potwierdzenia wypłaty wynagrodzenia; z [...] pracownikami wskazanymi we wniosku o dofinansowanie rozwiązano umowy o pracę przed dniem złożenia tego wniosku.
Zgodnie z art. 15g ust. 17b ustawy Covid-19 rozliczenie przez wojewódzkie urzędy pracy przekazanych uprawnionym podmiotom świadczeń, o których mowa w ust. 1 i 1a, lub środków, o których mowa w ust. 2, następuje dwuetapowo w drodze: 1) wstępnej weryfikacji rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych i dokumentacji, potwierdzającej wykorzystanie zgodnie z przeznaczeniem przekazanych świadczeń i środków, o których mowa w ust. 1, 1a lub 2, polegającej w szczególności na analizie jej kompletności, prawidłowości złożonych przez beneficjentów oświadczeń oraz weryfikacji kwot przekazanych i faktycznie wykorzystanych środków, której dokonuje się w terminie 60 dni od dnia złożenia prawidłowych i kompletnych rozliczenia i dokumentacji potwierdzającej dane zawarte w rozliczeniu; 2) końcowej weryfikacji dokumentacji, potwierdzającej wykorzystanie zgodnie z przeznaczeniem przekazanych świadczeń i środków, o których mowa w ust. 1, 1a lub 2, i ostatecznego zatwierdzenia przekazanego rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, która może zostać dokonana w okresie 3 lat od dnia upływu terminu do złożenia rozliczenia i dokumentacji potwierdzającej dane zawarte w rozliczeniu, wynikającego z umowy zawartej przez uprawniony podmiot z dyrektorem wojewódzkiego urzędu pracy.
Materiał dowodowy wskazuje, że ostateczne rozliczenie otrzymanych przez skarżącą środków na rzecz miejsc pracy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych nastąpiło protokołem kontrolnym z dnia [...] września 2023 r., a zatem przed upływem 3 - letniego terminu, o którym mowa w przytoczonym powyżej przepisie. Zwrócić w tym miejscu trzeba uwagę na przepis art. 15gg ust. 22 zgodnie z którym dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy może przeprowadzać, w okresie pobierania świadczeń, o których mowa w ust. 1, oraz w okresie 3 lat po zakończeniu tego okresu, kontrole podmiotu, o którym mowa w ust. 1, w zakresie wydatkowania środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń zgodnie z przeznaczeniem i w tym celu może żądać okazania wszelkiej dokumentacji z tym związanej oraz żądać złożenia stosownych wyjaśnień. Kontrola może być prowadzona w kontrolowanym podmiocie lub w wojewódzkim urzędzie pracy. Przytoczony przepis zakreśla 3-letni okres w którym organ może przeprowadzać kontrole w zakresie wydatkowania środków, termin ten liczony jest od zakończenia pobierania środków, co w realiach danej sprawy oznacza datę do [...] września 2023 r. Natomiast z treści przytoczonego powyżej art. 15g ust. 17 b wynika, że końcowe rozliczenie wykorzystania środków winno nastąpić w okresie 3 lat od dnia upływu terminu do złożenia rozliczenia i dokumentacji potwierdzającej dane zawarte w rozliczeniu, wynikającego z umowy zawartej przez uprawniony podmiot z dyrektorem wojewódzkiego urzędu pracy, przy czym ustalając ten termin należy mieć na uwadze treść art. 15gg ust. 23a. W badanej sprawie formularz rozliczeniowy został złożony przez skarżącą w dniu [...] grudnia 2020 r. Przywołane powyżej przepisy nie ograniczają zatem terminu wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu świadczenia, odnoszą się one natomiast do terminów w jakich może zostać przeprowadzona kontrola przez dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy. Termin dochodzenia zwrotu świadczenia wynika natomiast z art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 879), który znajduje w sprawie zastosowanie na podstawie odesłania zawartego w art. 67 ust. 1 u.f.p. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
Stosownie do treści art. 15gg ust. 23c ustawy Covid-19 w przypadku wykorzystania świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania ich nienależnie lub w nadmiernej wysokości stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 ust. 1-6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.
Zgodnie z art. 169 ust.1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu państwa: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Z kolei zgodnie z ust. 2 dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania, natomiast zgodnie z ust. 3 dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej. Zdaniem Sądu, co wynika również z przepisu art. 169 ust. 2 u.f.p., przez dotacje pobrane w nadmiernej wysokości należy rozumieć dotacje wyższe niż określone w odrębnych przepisach lub wyższe niż niezbędne do dofinansowania dotowanego zadania. Jeżeli kwota przyznanej dotacji przewyższa kwotę, która powinna być prawidłowo naliczona, będziemy mieli do czynienia z przyznaniem dotacji w nadmiernej wysokości. Z art. 169 ust. 2 u.f.p. wprost wynika, że dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Przekonuje do takiego poglądu użyte w tym przepisie dwukrotnie słowo "wyższej" - "wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie", a także "wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania". Zwrotowi podlega zatem w oparciu o ten przepis nadwyżka dotacji, która przekracza kwotę dotacji wynikającą z przepisów, z treści umowy, a także przekraczająca kwotę niezbędną na dofinansowanie lub sfinansowanie dotowanego zadania. Brak jest zatem podstaw prawnych, w kontekście analizowanego przepisu do uznania, że pojęcie "nadmierna wysokość" odnosi się do całej kwoty dotacji (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2014 r., II GSK 1540/12).
W toku weryfikacji rozliczenia świadczenia przyznanego skarżącej stwierdzono przypadki, w których świadczenie pobrane zostało na wynagrodzenia pracowników którzy w okresie którego dotyczyło przedmiotowe wsparcie (lipiec 2020 r. - wrzesień 2020 r.) nie pozostawali w zatrudnieniu w przedsiębiorstwie skarżącej. W tych przypadkach przyznane świadczenie należy zakwalifikować jako nienależne. Natomiast w przypadkach przyznania dofinansowania do wynagrodzeń zatrudnionym pracownikom, ale w wysokości wyższej aniżeli wynikało to z wysokości wynagrodzeń przysługujących tym pracownikom, świadczenie to należy zakwalifikować jako świadczenie pobrane w nadmiernej wysokości. A zatem, stosownie do treści art. 165 ust. 1 świadczenie to podlega zwrotowi do budżetu państwa.
Wskazać należy, że środki z dotacji przekazane na konto beneficjenta nie uzyskują przymiotu wartości prywatnej, co stwarzałoby możliwość swobodnego nimi dysponowania. Mają one nadal charakter publiczny i w konsekwencji można je wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony przez dotującego. Także, w nauce prezentowany jest pogląd, że nie zachodzi zmiana statusu dotacji ze środków publicznych na wartość prywatną beneficjenta. Beneficjent nie włada bowiem dotacją, jak właściciel, bez ograniczeń - wręcz przeciwnie może ją wykorzystać jedynie w sposób ściśle określony przez dotującego. Także zwrot dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem następuje w drodze decyzji organu administracji, a nie w drodze procesu cywilnego" - wyrok WSA w Warszawie z 5 września 2007 r., V SA/Wa 495/07, LEX nr 374351 (por. Ludmiła Lipiec Warzecha, Komentarz do art. 126 ustawy o finansach, LEX). O tym, że środki przekazane na konto beneficjenta nie stają się środkami prywatnymi przekonuje, w ocenie Sądu, w sposób jednoznaczny treść art. 168 ust. 4 ustawy o finansach. Z przepisu tego wynika, że wykorzystanie dotacji następuje przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona. Przekazanie środków na rachunek beneficjenta nie oznacza wykorzystania dotacji. Z powołanego przepisu wynika zatem, że środki przekazane na konto beneficjenta stanowią dotację do momentu ich wykorzystania. Wykorzystanie zaś następuje poprzez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja została przeznaczona. Wprawdzie w powyższych uwagach mowa jest o dotacjach, ale w ocenie Sadu, ze względu na odesłanie do przepisów u.f.p. oraz charakter wsparcia o którym mowa w art. 15gg ustawy Covid -19, odnosić je należy również do świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP.
Zgodnie art. 169 ust. 5 pkt 2 u.f.p. odsetki od dotacji podlegających zwrotowi do budżetu państwa nalicza się, począwszy od dnia stwierdzenia nieprawidłowego naliczenia lub nienależnego pobrania dotacji - z zastrzeżeniem, że jeżeli dotacja stanowi pomoc publiczną, w rozumieniu art. 87 ust. 1 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, odsetki nalicza się od dnia przekazania dotacji beneficjentowi. Prawidłowe jest stanowisko organu, zgodnie z którym wsparcie przyznane skarżącej w związku z Covid-19 ma charakter powszechny i nie wchodzi w zakres kontroli pomocy publicznej. W związku z powyższym w badanej sprawie organ stwierdził, że odsetki od podlegającej zwrotowi kwoty dofinansowania należy naliczyć od daty, w której strona dowiedziała się, iż dofinansowanie w określonej kwocie jest świadczeniem nienależnie pobranym i pobranym w nadmiernej wysokości, czyli od daty doręczenia stronie decyzji I instancji z dnia [...] listopada 2023 r. nr [...], co nastąpiło w dniu [...] grudnia 2023 r. Odnosząc się do powyższej kwestii należy stwierdzić, że stanowisko organu odwoławczego znajduje oparcie w stanie faktycznym sprawy.
Nie znalazły potwierdzenia zarzuty naruszenia prawa procesowego, które dla swojej skuteczności wymagają wykazania, że naruszenie prawa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego w sprawie nie dowiedziono. W toku postępowania zebrano obszerny materiał dowodowy, który pozwalał na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga została oddalona.