III SA/GD 642/24

III SA/Gd 642/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-03-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik /sprawozdawca/
Bartłomiej Adamczak
Janina Guść /przewodniczący/
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 475
art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 33 ust, 2, art. 71 , art. 72
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 10, art. 9, art. 77 § 1, art. 79a § 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, w zw. z art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Asesor WSA Adam Osik (spr.) Protokolant: Referent Agnieszka Gross po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2025 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 18 października 2024 r., nr PS-V.8641.124.2024.ZC w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 9 września 2024 r. nr ER.4200.212.2024.DFr.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9 września 2024 r. nr ER.4200.212.2024.DFr, wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1-2 i 6, art. 72 oraz art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 475 ze zm.) – dalej jako: "u.p.z.", Prezydent Miasta Gdyni odmówił przyznania T. M. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 14 sierpnia 2024 r.
Organ wyjaśnił, że T. M., rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Gdyni w dniu 15 stycznia 2024 r. spełnił przesłanki niezbędne do uznania za osobę bezrobotną określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.
W dniu 11 stycznia 2024 r. wnioskodawca złożył w PUP zaświadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o okresie prowadzenia działalności gospodarczej od 1 lutego 2005 r. do 31 grudnia 2023 r. oraz o podstawie wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia ww. działalności gospodarczej, zaś 15 stycznia 2024 r. złożył wniosek rejestracyjny i udokumentował 18 lat i 10 miesięcy okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych.
Decyzją z dnia 19 stycznia 2024 r. PUP przyznał stronie prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres 180 dni, tj. do dnia 12 lipca 2024 r. w wysokości 100% podstawowej wysokości zasiłku. Decyzję doręczono stronie w dniu 26 stycznia 2024 r. W dniu 13 lipca strona utraciła prawo do zasiłku z powodu upływu okresu pobierania zasiłku.
Dnia 14 sierpnia 2024 r. strona złożyła zaświadczenie ZUS potwierdzające zatrudnienie w oparciu o umowę o pracę od 1 listopada 1999r. do 31 marca 2003r. Tym samym udokumentowała okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 22 lat oraz 3 miesięcy, jednakże okres ten został udokumentowany po okresie, w którym przysługiwało stronie prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Zgodnie z opinią Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 4 grudnia 2019 r. w oparciu o art. 73 ust. 1 u.p.z. podwyższenie kwoty zasiłku/wydłużenie okresu zasiłku może mieć miejsce tylko w sytuacji przedłożenia dodatkowych dokumentów potwierdzających inne okresy zaliczane jeszcze w trakcie posiadania prawa do zasiłku. Jeżeli natomiast przedłożenie dodatkowych dokumentów ma miejsce już po utracie prawa do zasiłku to brak jest możliwości wydłużania zasiłku - podwyższania kwoty zasiłku z uwagi na fakt, iż prawo do tego zasiłku już wygasło, w związku z czym nie ma już czego wydłużyć ani podwyższyć.
W odwołaniu T. M. odniósł się do próby rejestracji na początku stycznia 2024 r. Twierdzi, że Powiatowy Urząd Pracy zgubił przedłożone przez niego w dniu 11 stycznia 2024 r. zaświadczenie z ZUS, które dokumentowało dodatkowy 3,5-letni okres uprawniający do zasiłku.
Decyzją z dnia 18 października 2024 r. nr PS-V. 8641.124.2024.ZC, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 572) – dalej jako: "k.p.a." oraz art. 71 u.p.z., Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Jak wskazał organ odwoławczy z akt sprawy wynika, że jeszcze przed dokonaniem rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w Gdyni, w dniu 11.01.2024 r. T. M. umieścił w skrzynce podawczej tego Urzędu, znajdującej się na zewnątrz PUP zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 10 stycznia 2024 r., potwierdzające podleganie obowiązkowi ubezpieczenia społecznego oraz opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od 1 lutego 2005 r. do 30 listopada 2023 r. Organ I instancji ustalił na podstawie ww. zaświadczenia z ZUS z dnia 10 stycznia 2024 r., że udokumentowany przez stronę okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych, od którego zależy wysokość i okres jego pobierania wynosi więcej niż 5 lat a mniej niż 20 lat, wobec czego decyzją z dnia 19 stycznia 2024 r. uznał stronę za osobę bezrobotną z dniem 15 stycznia 2024 r. i przyznał stronie prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres 180 dni, tj. od 15 stycznia 2024 r. do 12 lipca 2024 r. w wysokości 100 % podstawowej kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy, odpowiednio waloryzowanej. Decyzja ta została stronie doręczona w dniu 26 stycznia 2024 r., lecz w ustawowym terminie nie odwołała się ona od niej, w związku z czym decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna.
Skarżący twierdzi, że wraz z zaświadczeniem ZUS z dnia 10 stycznia 2024 r., potwierdzającym opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, złożył jeszcze inne dokumenty potwierdzające okresy uprawniające do zasiłku. Strona podnosi, że Urząd Pracy zagubił przedłożony przez niego dokument z Hotelu [...], który potwierdza 3,5-letni okres zatrudnienia.
W piśmie z dnia 16 października 2024 r. Powiatowy Urząd Pracy w Gdyni stwierdził, że w obowiązuje w tym urzędzie instrukcja kancelaryjna (załącznik nr 1 do zarządzenia 20/13 Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Gdyni z dnia 11.10.2013 r.), a stosowany obieg dokumentacji na podstawie powyższej instrukcji uniemożliwia zaginięcie dokumentów. Natomiast w piśmie przekazującym akta do Wojewody Pomorskiego w dniu 20.09.2024 r. Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Gdyni stanowczo zaprzecza, aby w styczniu 2024 r. wpłynął dokument potwierdzający zatrudnienie strony w Hotelu [...]. T. M. nie przedłożył żadnego dowodu na potwierdzenie złożenia ww. dokumentu. Gdyby wpłynął taki dokument PUP dołączyłby go do akt sprawy. W niniejszym stanie faktycznym brak jednak jakiegokolwiek śladu potwierdzającego złożenie przez wnioskodawcę na początku stycznia w Urzędzie Pracy w Gdyni ww. dokumentu
Organ odwoławczy wskazał na treść art. 33 ust. 2, art. 72 ust. 1-3 i art. 73 ust. 1 u.p.z. i wyjaśnił, że decyzja o przyznaniu stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych jednoznacznie określa, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje od 15 stycznia 2024 r. do 12 lipca 2024 r. tj. na okres 180 dni. Jeżeli strona uważała, że posiada dłuższy, ponad 20-letni okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych, który pozwala mu na pobieranie tego zasiłku przez 365 dni, mogła zaskarżyć decyzję przyznającą zasiłek na krótszy okres.
W świetle art. 33 ust. 2 u.p.z. to na bezrobotnym spoczywa obowiązek przedstawienia odpowiednich dokumentów niezbędnych do ustalenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Obowiązek ten wynika także z przepisu § 5 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 667).
Przedłożone przez stronę w dniu 14 sierpnia 2024 r. zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 15 stycznia 2024 r. potwierdziło posiadanie przez dodatkowego, nieudowodnionego przedtem okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych - zatrudnienia w O. S.A. w okresie od 1 listopada 1999 r. do 31 marca 2003 r. Strona z tym dniem udokumentowała zatem ponad 20-letni okres uprawniający do zasiłku, jednakże 20-letni okres uprawniający do zasiłku został udokumentowany już po upływie okresu, w którym przysługiwało stronie prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Organ przywołał wyjaśnienia Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 grudnia 2019 r. i wyjaśnił, że strona pobierała zasiłek dla bezrobotnych przez okres 180 dni, w związku z czym decyzja Prezydenta Miasta Gdyni z 19 stycznia 2024 r. została w całości wykonana. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie przewidują natomiast możliwości kolejnego przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia złożenia przez stronę dodatkowego dokumentu.
W skardze na powyższą decyzję T. M. wskazał, że przeczytał tylko początek decyzji przyznającej mu zasiłek dla bezrobotnych na okres 180 dni. Dowiedział się o tym w sierpniu 2024 r., gdy otrzymał z PUP niższą kwotę. Wówczas złożył zaświadczenie ZUS o zatrudnieniu w Hotelu [...]. Zdaniem skarżącego powinien otrzymać w związku z tym zasiłek dla bezrobotnych również za kolejne półrocze.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 20 marca 2025 r. skarżący podtrzymał skargę. Oświadczył że zgłosił się do Urzędu Pracy w dniu 3 stycznia 2024 r. Wówczas urzędniczka powiedziała mu, że z uwagi na fakt przepracowania 20 lat otrzyma zasiłek na cały rok. Skarżący na rozprawie złożył kserokopię wniosku do ZUS z dnia 3 stycznia 2024 r. i wskazuje, że udał się do ZUS na żądanie pracownika Urzędu Pracy. W ZUS otrzymał informację, że otrzyma zaświadczenie w ciągu 30 dni. Skarżący oświadczył, że w dniu 11 stycznia 2024 r. wrzucił do skrzynki w Urzędzie Pracy dokumenty otrzymane z ZUS i ponownie przyniósł dokumenty 14 sierpnia 2024 r., kiedy odbierał zasiłek. Dokument, który otrzymał z ZUS, potwierdzający fakt pracy w O. włożył do skrzynki w Urzędzie Pracy razem z innymi dokumentami potwierdzającymi pracę w hotelu [...], restauracji [...] oraz prowadzenia działalności gospodarczej w postaci pizzerii. Było to w dniu 11 stycznia 2024 r. Skarżący wskazuje, że był w urzędzie o 14:53, nie wpuszczono go do środka i poinformowano, że dokumenty może włożyć do wrzutni dokumentów. Następnego dnia zadzwonił do Urzędu i powiedział, że złożył papiery, poinformowano go, że dokumenty dotarły, rozmowa była nagrywana. W urzędzie pracy nie otrzymał żadnej realnej oferty pracy. Oferta pracy w wojsku okazała się nieaktualna, a w przypadku oferty pracy w kuchni w przedszkolu, okazało się, że nie ma on uprawnień do pracy w żywieniu zbiorowym. Skarżący wskazuje, że w związku z chorobą nogi na polecenie pracowniczki urzędu pracy poszedł do lekarza i przyniósł zwolnienie lekarskie, okazało się to dla niego niekorzystne ponieważ po 90 dniach utracił ubezpieczenie i utracił status osoby bezrobotnej. Skarżący wskazuje że odwoływał się od tej decyzji ale do Sądu Pracy. Nadto wskazuje, że aktualnie jest osobą nieubezpieczoną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024r. poz. 1267). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej: "p.p.s.a.". Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Zgodnie z art. 151 p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga okazała się zasadna.
Kwestia spełnienia przez skarżącego przesłanek do jego zarejestrowania i uznania za osobę bezrobotną z dniem 15 stycznia 2024 r. jest bezsporna i nie budzi wątpliwości w świetle art. 33 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. Niekwestionowane przez skarżącego było przyznanie skarżącemu prawa do zasiłku od dnia 15 stycznia 2024 r., zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit d u.p.z.
Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi natomiast ocena rozstrzygnięcia w zakresie odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku na skutek złożenia przez niego w dniu 14 sierpnia 2024 r. dokumentacji będącej podstawa ustalenia, że skarżący posiada ponad 20-letni okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych. Istotnym jest, że okoliczność ta ma wpływ zarówno na wysokości przysługującego zasiłku oraz na okresu jego wypłacania. Wysokość zasiłku przysługującego bezrobotnemu, spełniającemu przesłanki do jego przyznania została określona w art. 72 ust. 1 u.p.z. Stosownie do tego przepisu, wysokość zasiłku wynosi:
1) 1200 zł miesięcznie w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku;
2) 942,30 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku.
W art. 72 ust. 3 u.p.z. wskazano jednocześnie, że bezrobotnemu, którego okres uprawniający do zasiłku wynosi co najmniej 20 lat, przysługuje zasiłek w wysokości 120% kwoty zasiłku określonego w ust. 1.
Zgodnie zaś z art. 73 ust. 1 u.p.z. okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych wynosi:
1) 180 dni - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju;
2) 365 dni - dla bezrobotnych:
a) zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze powiatu, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju lub powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku, lub
b) którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania po dniu nabycia prawa do zasiłku przez tego bezrobotnego, lub
c) samotnie wychowujących co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat.
Decyzją Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 19 stycznia 2024 r., orzeczono o uznaniu skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 15 stycznia 2024 r. do 12 lipca 2024 r. w wysokości 1491,90 zł miesięcznie (100 %) w okresie pierwszych 90 dni posiadania prawa do zasiłku i w wysokości 1171,60 zł miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku.
W dniu 14 sierpnia 2024 r. skarżący przedłożył w PUP dokumenty wskazujące na konieczność zaliczenia dodatkowego stażu pracy, który dawał co najmniej 20 lat okresu uprawniającego do zasiłku i skutkować winien przyznaniem wyższego zasiłku w wysokości 120 %
Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 u.p.z. prawo do zasiłki przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:
1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz
2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:
a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,
d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę.
Organy obu instancji wskazały, że na podstawie zgromadzonej dokumentacji przedłożonej w styczniu 2024 r. okres uprawniający do zasiłku wynosił 18 lat i 10 miesięcy, zaś staż udokumentowany w dniu 14 sierpnia 2024 r. wyniósł 22 lata i 3 miesiące. Bezspornie zatem skarżący udokumentował co najmniej 20-letni staż uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych. Zdaniem organów jednak brak było podstaw do przyznania skarżącemu zasiłku od 14 sierpnia 2024 r., bowiem wniosek złożony w tym dniu wpłynął w momencie, w którym skarżący nie posiadał już prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Wobec stanowiska prezentowanego przez organy obu instancji należy wskazać na treść art. 71 ust. 6 u.p.z., zgodnie z którym w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1.
Przesłankami warunkującymi zastosowanie ww. przepisu są udokumentowanie okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od zarejestrowania oraz posiadanie statusu osoby bezrobotnej. Dyspozycja art. 71 ust. 6 u.p.z. odnosi się, tak jak miało to miejsce w realiach rozpoznawanej sprawy, do stanu faktycznego zaistniałego już po wydaniu decyzji dotyczącej uznania za osobę bezrobotną i odmówienia przyznania prawa do zasiłku (względnie przyznania zasiłku w niższej wysokości). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ustawa nie zawiera przepisu wyłączającego zastosowanie powyższej regulacji do sytuacji, gdy skarżący ma już przyznane prawo do zasiłku, ale w niższej wysokości. Przez wskazane w art. 71 ust. 6 u.p.z. udokumentowanie przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku zatem należy rozumieć również udokumentowanie prawa do zasiłku w innym wymiarze – również czasu jego pobierania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 134/08, CBOSA).
Przepis ten różnicuje skutki prawne przedstawienia dokumentów potwierdzających prawo do zasiłku, w zależności od momentu ich przedstawienia organowi. Przedłożenie stosownych dokumentów po upływie siedmiu dni od dnia rejestracji powoduje przyznanie bezrobotnemu zasiłku na mniej korzystny dla niego okres.
Po pierwsze należy wskazać, że organy błędnie interpretują przepis art. 71 ust. 6 u.p.z. Przepis ten bowiem posługuje się pojęciem okresu posiadania statusu bezrobotnego, a nie okresu posiadania prawa do zasiłku. Skorzystanie z uprawnienia wynikającego z tego przepisu wymaga zatem udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku w okresie posiadania statusu bezrobotnego. Stanowisko organów, oparte na opinii Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej, pozostaje zatem w sprzeczności z treścią art. 71 ust. 6 u.p.z. i stanowi naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
W konsekwencji błędnej wykładni art. 71 ust. 6 u.p.z. organy nie dokonały jakichkolwiek ustaleń dotyczących okresu, w jakim skarżącemu przysługiwał status bezrobotnego. Nie dokonały również weryfikacji przedłożonej przez skarżącego w dniu 14 sierpnia 2024 r. dokumentacji.
Jak wynika z art. 2 pkt 2 u.p.z. ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz i-m oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 4 i 4a, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli:
a) ukończyła 18 lat,
b) nie ukończyła 60 lat - kobieta lub 65 lat - mężczyzna,
c) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego,
ca) nie nabyła prawa do emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, przyznanej przez zagraniczny organ emerytalny lub rentowy, w wysokości co najmniej najniższej emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, o których mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych,
d) nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061 i 1237), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe,
e) nie uzyskuje przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym z działów specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej, obliczony dla ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych, nie przekracza wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 2 ha przeliczeniowych ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o podatku rolnym, lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w takim gospodarstwie,
f) nie złożyła wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis:
– zgłosiła do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo
– nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej,
g) nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem kary pozbawienia wolności odbywanej poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego,
h) nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych,
i) nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego,
j) nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania,
k) nie pobiera po ustaniu zatrudnienia świadczenia szkoleniowego, o którym mowa w art. 70 ust. 6,
l) nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników,
m) nie pobiera na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów zasiłku dla opiekuna;
W aktach nie zgromadzono materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie, czy w dacie 14 sierpnia 2024 r. skarżącemu przysługiwał status bezrobotnego. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że w tym dniu skarżący nie posiadał statusu osoby bezrobotnej. W tym zakresie natomiast istotne znaczenie miały dokumenty załączone do skargi przez skarżącego. Wśród tych dokumentów znajduje się kopia decyzji Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 24 października 2024 r. nr 914/10/2024/AFu, orzekająca o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od 14 października 2024 r. w oparciu o art. 33 ust. 4 pkt 9 u.p.z. Brak jest w sprawie ustaleń, aby skarżący utracił status bezrobotnego w okresie wcześniejszym. Stwierdzić zatem należy, że skarżący udokumentował ponad 20-letni okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych w okresie posiadania statusu bezrobotnego. Tym samym przyjąć należy, że organy obu instancji co najmniej przedwcześnie uznały, że wobec skarżącego nie ziściły się przesłanki zastosowania art. 71 ust. 6 u.p.z. Z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że okres posiadania statusu bezrobotnego nie musi pokrywać się z okresem pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Jak zaś wynika z art. 71 ust. 6 u.p.z. przesłanką do jego zastosowania jest złożenie dokumentów potwierdzających okres uprawniający do zasiłku (gdy następuje to po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy) w okresie posiadania statusu bezrobotnego nie zaś w okresie pobierania zasiłku. Załączona do skargi dokumentacji powinna zostać oceniona przez organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Stwierdzić należy, że o ile ciężar udowodnienia okresu uprawniającego do zasiłku spoczywa na bezrobotnym, to organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest przestrzegać zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a., tj. z urzędu lub na wniosek strony podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Na organie spoczywa również obowiązek poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania (art. 9 k.p.a.) oraz zapewnienia czynnego udziału w każdym stadium postępowania i umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji (art. 10 k.p.a.). Ponadto, przed wydaniem niekorzystnej dla strony decyzji organ nie może pominąć obowiązku wynikającego z dyspozycji art. 79a § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony.
W rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 10 k.p.a., art.9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 79a § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.
Wydanie decyzji dotyczącej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych należy do starosty, który winien ją wydać po rozważeniu wszystkich przesłanek określonych w przepisach art. 71, art. 72 i art. 73 u.p.z. Organ I instancji, w przypadku przyznania albo odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego powinien w postępowaniu wyjaśniającym wskazać przesłanki takiego a nie innego rozstrzygnięcia. Dla uzasadnienia rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji winien powołać się na określone dowody i fakty, które pozyskał i ustalił w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego.
Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji publicznej dostosuje się do przedstawionych wskazań i wyda rozstrzygnięcie z uwzględnieniem zaprezentowanej wykładni art. 71 ust. 6 u.p.z.
Z tych względów Sąd, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji.