II SA/Go 566/05

II SA/Go 566/05 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2006-05-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Anna Juszczyk - Wiśniewska
Ireneusz Fornalik /sprawozdawca/
Maria Bohdanowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ
Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.),, Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska, Protokolant Krzysztof Rogalski, po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi W.S. na zasady uśredniania wysokości przyznawanych zasiłków celowych przez Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej p o s t a n a w i a : I. odrzucić skargę, II. zasądzić od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz adwokata M.Ł. kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote, osiemdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 lutego 2005 r. W.S. zwrócił się o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i przyznanie mu zasiłku celowego zgodnie z przepisami art. 39 ust. 1 i art. 3 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej oraz z jego wnioskiem z dnia 4 stycznia 2005 r. na okres 6 miesięcy od stycznia 2005 r. Skarżący stwierdził, iż po upływie tego okresu Ośrodek Pomocy Społecznej ma obowiązek z urzędu sprawdzić czy przyznana pomoc pozwoliła na zlikwidowanie powodów, ze względu na które wystąpiono o przyznanie pomocy.
W odpowiedzi na powyższe pismo z dnia [...] marca 2005 r. nr [...], Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej wyjaśnił zasady przyznawania zasiłku celowego powołując przepisy ustawy o pomocy społecznej zaznaczając, iż przyznanie tego zasiłku ma charakter uznaniowy oraz wnioskodawca nie może domagać się, aby przyznano mu świadczenie w określonej formie, rodzaju czy rozmiarze.
W piśmie z dnia [...] marca 2005 r. W.S. wezwał Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej do usunięcia naruszania jego prawa do uzyskania odpowiedniej do wartości jego potrzeby bytowej, wartości zasiłku celowego poprzez stosowanie bezprawnie określonej bez delegacji ustawowej przez Dyrektora zasady uśredniania przyznawania świadczeń z pomocy społecznej. Ponadto skarżący zarzuca niewłaściwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w jego sprawie, w tym fałszowanie dokumentów i podrabianie jego podpisu pod nimi. Jednocześnie w przedmiotowym piśmie strona powołuje się na treść art. 8 ust. 2, art. 38 ust. 6 oraz art. 43 ust. 10 ustawy o pomocy społecznej, które określają kompetencje rady gminy w zakresie ustalania wysokości przyznawanych świadczeń.
Odpowiadając na powyższe pismo, Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej pismem z dnia 4 kwietnia 2005 r. podtrzymał swoje stanowisko w przedmiocie wysokości zasiłku celowego przedstawione we wcześniejszej korespondencji z dnia [...].02.2005 r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł W.S. zarzucając nie usunięcie przez Ośrodek Pomocy Społecznej naruszania prawa stosowaniem nielegalnej zasady uśredniania zasiłku celowego oraz obniżania tego świadczenia wobec osób zdolnych do podjęcia pracy, wnosząc jednocześnie o przeprowadzenie dowodu ze wszystkich decyzji Ośrodka Pomocy Społecznej wydanych skarżącemu od dnia [...].12.2001 r. zawierających w swych uzasadnieniach nielegalną zasadę uśredniania zasiłku celowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, ze zmianami) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, że Sąd sprawuje kontrolę pod względem legalności aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej i może uchylić ten akt albo stwierdzić bezskuteczność czynności, jeżeli naruszają one przepisy obowiązujące w dacie ich wydania na tle stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie może opierać kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie jest również uprawniony do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.
Od poszczególnych decyzji administracyjnych w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku celowego po wyczerpaniu środków zaskarżenia, przysługiwało mu zgodnie z zawartymi w nich pouczeniami w przypadku kwestionowania ich zasadności prawo wniesienia od poszczególnych orzeczeń skargi do sądu administracyjnego.
W rozpatrywanej sprawie jest oczywiste, że zaskarżona czynność nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym albo egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 1-3 cytowanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani też żadnym z aktów o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 5-8 tej ustawy.
W skardze W.S. powołuje się na wezwanie z dnia [...] marca 2005 r., w którym wzywa Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej do usunięcia naruszania prawa stosowaniem nielegalnej, zdaniem skarżącego, zasady uśredniania zasiłku celowego. Z tego wezwania oraz z prowadzonej pomiędzy skarżącym a Ośrodkiem Pomocy Społecznej korespondencji wynika, że przedmiotem zaskarżenia są czynności Ośrodka wyjaśniające zasady przyznawania zasiłku celowego. Czynności te polegają wyłącznie na wyjaśnianiu, mających znaczenie w rozpatrywanej sprawie, przepisów prawa oraz ich zastosowaniu w konkretnym przypadku, a także na wyrażaniu stanowiska na temat stosowania tych przepisów.
Treść odpowiedzi Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej wskazuje, że mają one charakter poglądu prawnego, w kwestii będącej przedmiotem wystąpienia skarżącego, które nie jest rozstrzygnięciem co do jego praw i obowiązków.
Wobec powyższego trudno uznać te działania za akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 wskazanej wyżej ustawy i dlatego też nie podlegają one zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Wyznacznikiem ustalenia wysokości świadczenia jest nie tylko ocena sytuacji materialnej wnioskodawcy i cel na jaki ma być ono przeznaczone, ale też możliwości finansowe organów pomocy społecznej co jest zgodne z treścią art. 3 ust. 4 ww. ustawy. Ośrodki pomocy społecznej są jednostkami organizacyjnymi gminy i wydając decyzje są związane uchwałami rady gminy.
Zgodnie z art. 43 ust. 10 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64. poz. 593 ze zm.) rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość oraz szczegółowe warunki i tryb przyznawania i zwrotu zasiłku celowego na ekonomiczne usamodzielnienie. Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej w związku z art. 1 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591, ze zmianami ) rada gminy może podwyższyć kwoty uprawniające do tego świadczenia.
Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej) i nie oznacza dostarczania środków do życia.
W tym stanie rzeczy Sąd uznając, że skarga nie podlega jego kognicji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.. U. Nr 153, poz. 1270, ze zmianami) odrzucił skargę.
Pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie, o którym mowa w art. 250 cytowanej ustawy, w związku z faktycznym udzieleniem pomocy prawnej.
W oparciu o treść § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 października 2005 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 219, poz. 1872 ) w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd w oparciu o dyspozycję przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zmianami) przyznał pełnomocnikowi skarżącego wskazaną w postanowieniu kwotę tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu.