II SA/Ke 404/06

II SA/Ke 404/06 - Wyrok WSA w Kielcach
Data orzeczenia
2007-03-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Sędziowie
Danuta Kuchta /sprawozdawca/
Sylwester Miziołek
Teresa Kobylecka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
art.15 ust.2
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.),, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 marca 2007r. sprawy ze skargi R.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego I. oddala skargę , II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata T.G. kwotę 292, 80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych , w tym VAT w kwocie 52 ,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...], znak:[...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania R. M. od decyzji z dnia [...], znak: [...] Prezydenta Miasta orzekającej o wymeldowaniu R. M. z miejsca pobytu stałego z lokalu położonego w Kielcach przy ulicy J. N. J., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że ustawa z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001r. Nr 87, poz.960 ze zmianami) jest aktem prawnym określającym - między innymi - prawa i obowiązki wynikające z przebywania w określonej miejscowości pod określonym adresem. Ustawa wskazuje postępowanie osoby w sytuacji, kiedy dochodzi do opuszczenia miejsca pobytu stałego lub czasowego określając obowiązek wymeldowania się z miejsca pobytu stałego lub czasowego. Art. 15 ust. 2 cytowanej na wstępie ustawy stanowi, że w przypadku, gdy osoba opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad dwa miesiące, a nie dopełniła obowiązku wymeldowania się, organ gminy na wniosek strony lub z urzędu wydaje decyzję w tej sprawie. Postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto na wniosek K. M. - syna R. M., a jednocześnie właściciela lokalu położonego w K. przy ul. J. N. J.. W toku postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, że R. M. opuścił miejsce pobytu stałego i wobec tego - orzekł o jego wymeldowaniu. Organ odwoławczy podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie niniejszej materiału dowodowego wynika, że R.M. od 27 maja 2004 r. w miejscu pobytu stałego, tj. w lokalu położonym w K. przy ul. J.N. J. nie przebywa. Znalazło to potwierdzenie w zeznaniach zarówno K. M., jak i samego R.M. Zdaniem organu II instancji, zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że R. M. opuścił miejsce pobytu bez przymusu, a biorąc pod uwagę czas, jaki upłynął od tej chwili, również - trwale.
R. M. podczas rozprawy sam stwierdził: "Syn K. z mieszkania mnie nie wyrzucał. Wymienił zamki w drzwiach po 25 maja 2004 r. Było to około jeden tydzień po opuszczeniu mieszkania, chciałem do niego wejść po rzeczy osobiste i już nie miałem dostępu do mieszkania." Ta wypowiedź świadczy jednoznacznie, że opuszczenie miejsca pobytu stałego przez Pana R.M. nastąpiło wskutek jego decyzji i nie zostało wymuszone przez osoby trzecie. Ponadto - fakt, że po ok. tygodniu od 27 maja 2004 r. (data opuszczenia lokalu podana przez R. M.) zjawił się w mieszkaniu po pozostawione tam jeszcze rzeczy osobiste, świadczy, że wtedy właśnie chciał zakończyć proces wyprowadzenia się. Nie bez znaczenia dla sprawy pozostaje treść ugody zawartej w Sądzie Rejonowym w K. dnia 23 kwietnia 2004 r. opatrzonej sygnaturą IIK 824/03 zawartej pomiędzy oskarżonym R. M., a swoimi dziećmi I. i K. oraz działającymi w imieniu przedstawicieli ustawowych H. J. i A. J., w której R. M. zobowiązuje się do dokonania wymeldowania się z miejsca pobytu stałego do dnia 1 października 2004r. Według organu odwoławczego już wtedy R. M. podjął decyzję o opuszczeniu przedmiotowego lokalu, a późniejsze działania, tj. fizyczne opuszczenie lokalu, są konsekwencją podjętych przez niego zobowiązań.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję wniósł R. M.. Skarżący domagał się "ponownego rozpatrzenia decyzji z dnia [...]", która w jego ocenie jest jednostronna, poniżająca
i krzywdząca. Podniósł, że mieszkanie wykupił osobiście za "ciężko zarobione pieniądze", wniósł o zwrot kosztów poniesionych z zakupem mieszkania, spraw sądowych oraz przepisanie na własność lokalu synowi K. M.. Zdaniem skarżącego organ I instancji nie wziął pod uwagę, że syn powymieniał zamki i nie wpuszczał go do mieszkania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.
Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwanej dalej ustawą.
Decyzja organu II instancji wydana została po wnikliwym postępowaniu wyjaśniającym, co doprowadziło do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Przyjęta podstawa prawna rozstrzygnięcia jest prawidłowa. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych- w brzmieniu ustalonym z mocą od dnia 26 sierpnia 2006r. przez art. 84 pkt 8 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz.U.06.144.1043) -organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Organ odwoławczy słusznie podniósł, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd w niniejszej sprawie także podziela utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter stały i jest dobrowolne (por. wyroki NSA: z dnia 29.IV.2001 r. sygn. V SA 3169/00 - LEX 50129, z dnia 21.III.2001 r. sygn. V SA 2950/00 - LEX 80643, z dnia 22.VIII.2000 r., sygn V SA108/00 - LEX 49954, z dnia 3.IV.2000 r. - LEX 49415).
Spór w niniejszej sprawie dotyczył tego, czy R. M. opuścił lokal położony w K. przy ulicy J. N. J. w sposób dobrowolny.
Oceniając postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy administracji należy stwierdzić, że miały one podstawy do przyjęcia trwałości i dobrowolności opuszczenia przez skarżącego miejsca stałego pobytu w w K. przy ulicy J. N. J..
Ze zgromadzonych dowodów bezspornie wynika, że skarżący od 27 maja 2004r. tj. ponad dwóch lat nie przebywa w przedmiotowym lokalu. Opuszczenie lokalu nastąpiło w sposób dobrowolny, bez przymusu. Złożona na rozprawie przez skarżącego wypowiedź: "Syn K. z mieszkania mnie nie wyrzucał" potwierdza, że opuszczenie przez R. M. miejsca stałego pobytu było wynikiem jego własnej decyzji i nie zostało wymuszone przez osoby trzecie. Potwierdza to także fakt, że po około tygodniu od opuszczenia lokalu, skarżący zjawił się w mieszkaniu po pozostawione tam rzeczy osobiste. Należy zgodzić się, że świadczy to o zamiarze zakończenia procesu wyprowadzenia się. Istotną dla sprawy okolicznością jest, że zgodnie z ugodą zawartą w Sadzie Rejonowym w K. w dniu 24 kwietnia 2004r. opatrzoną sygnaturą II K 824/03 pomiędzy oskarżonym R. M., a jego dziećmi I. i K. oraz działającymi w imieniu przedstawicieli ustawowych H. J. i A. J., R. M. zobowiązał się do wymeldowania się z miejsca pobytu stałego do dnia 1 października 2004r. Należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że już wtedy R. M. podjął decyzję o opuszczeniu przedmiotowego lokalu, czego konsekwencją były podjęte później działania- fizyczne opuszczenie mieszkania przy ulicy J. N.J..
Jak to wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 sierpnia 2000 r.(V S.A. 108/00, LEX nr 49954), przez opuszczenie lokalu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, należy rozumieć opuszczenie dobrowolne i że nie jest dobrowolnym opuszczeniem lokalu takie opuszczenie, do którego strona została zmuszona, jeśli strona ta podjęła przewidziane prawem środki w celu obrony swych praw do przebywania w tym lokalu, albo jeżeli fakt zmuszenia do opuszczenia lokalu jest oczywisty lub został stwierdzony w postępowaniu karnym. W niniejszej sprawie przesłanki wyłączające dobrowolność opuszczenia lokalu wskazane w tym orzeczeniu nie zostały spełnione.
Wobec powyższych ustaleń należy ocenić, że twierdzenia R. M., że został zmuszony do opuszczenia miejsca pobytu stałego przez swojego syna K., nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Ustalony w sprawie materiał dowodowy spełnia wymogi art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Skoro zatem kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała niezgodności z prawem w rozumieniu przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy.