II SA/Go 556/24

II SA/Go 556/24 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-10-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski /sprawozdawca/
Grażyna Staniszewska
Jacek Jaśkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 725
art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi "B." Spółki Jawnej z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od organu na rzecz strony skarżącej "B." Spółki Jawnej z siedzibą w [...] kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta [...] decyzją z [...] lipca 2024 r. nr [...], powołując się na art. 35 ust. 5 pkt 1, art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 725, dalej jako u.p.b.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ; dalej jako k.p.a.) oraz art. 91, art. 92 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 107), po rozpoznaniu wniosku A. Spółka Jawnej, odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz wydania decyzji o pozwoleniu na budowę instalacji zbiornikowej LPG z trzema podziemnymi zbiornikami o pojemności 6400 dm3 każdy oraz doziemnej instalacji gazu dla potrzeb budynku produkcyjnego, na terenie działki nr [...], położonej w obrębie [...], przy ul. [...] w [...].
W uzasadnieniu organ I instancji podał, iż przed wydaniem powyższej decyzji sprawdził zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zgodność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tj. uchwałą Rady Miasta [...] z 29 marca 2011 r. nr VIII.75.2011) oraz wymaganiami ochrony środowiska. Sprawdzeniu poddał również kompletność projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego oraz posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Dalej organ I instancji wskazał, że w konsekwencji powyższego sprawdzenia postanowieniem z [...] maja 2024 r. - wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b. -zobowiązał inwestora m.in. do doprowadzenia do zgodności planowanego zamierzenia z zapisami § 12 ust. 6 pkt 1 wspomnianego planu, który w zakresie zaopatrzenia w gaz ustala pokrycie zapotrzebowania z dystrybucyjnej sieci gazowej, w uzgodnieniu z operatorem sieci, po spełnieniu warunków technicznych i ekonomicznych przyłączenia.
W piśmie z dnia [...] czerwca 2024 r. pełnomocnik inwestora wyjaśnił, że obecnie budynek przyłączony jest do sieci gazowej. Organ zauważył, że w aktach sprawy występują rozbieżności w tym zakresie. Na mapie do celów projektowych brak jest odcinka łączącego istniejącą sieć gazową z budynkiem. Autor projektu nie odniósł się jednak do tej kwestii. Zdaniem Prezydenta, zapisy projektu architektoniczno-budowlanego oraz wyjaśnienia pełnomocnika inwestora wskazują, że planowana inwestycja związana jest z modernizacją istniejącego systemu ogrzewania. Inwestor otrzymał z E. S.A. informację, że wstępna analiza przyłączenia do sieci ciepłowniczej budynku produkcyjnego nie spełnia technicznych
i ekonomicznych warunków przyłączenia (pismo z dnia [...] lutego 2024 r,, nr rejestru: [...]). W związku z tym jako źródło ciepła przyjęto system oparty na paliwie stałym (LPG).
Następnie organ wskazał, że określenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, będącym aktem prawa miejscowego, zawierającym przepisy powszechnie obowiązujące, musi być brane pod uwagę przy podejmowaniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji w przedmiocie zezwolenia na budowę. Na mocy art. 35 ust. 1 pkt 1 lit.a u.p.b. organ ten jest obowiązany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. Na terenie objętym planowaną inwestycją w zakresie zaopatrzenia
w ciepło plan ustala (§ 12 ust. 8), w zależności od potrzeb i możliwości, dostawę dla celów grzewczych i bytowych oraz technologicznych z miejskiej sieci ciepłowniczej oraz alternatywnie dopuszcza wykorzystanie proekologicznych źródeł ciepła, w tym niekonwencjonalnych źródeł energii cieplnej. W przedmiotowej sprawie, z uwagi na brak możliwości przyłączenia obiektu do sieci cieplnej zaprojektowano rozwiązania zamienne, tj. instalację zbiornikową na gaz płynny. Jednakże w sytuacji, w której plan dopuszcza na danym terenie, aby zaopatrzenie w gaz odbywało się z dystrybucyjnej sieci gazowej, brak jest możliwości wydania pozwolenia na budowę zgodnie
z żądaniem inwestora. Autor projektu ograniczył się do stwierdzenia, że w związku
z modernizacją kotłów, zachodzi konieczność zmiany rodzaju gazu z sieciowego na płynny, który posiada odpowiednie właściwości, wobec tego nie jest możliwe spełnienie zapisu planu określającego zaopatrzenie w gaz. Z powyższego wynika, że inwestor pomimo upływu terminu na uzupełnienie dokumentacji nie wywiązał się
z nałożonego na niego obowiązku, wobec czego organ uznał za zasadne wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na realizację planowanej inwestycji.
B. Spółka Jawna (dawn. A. Spółka Jawna) wniosła odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzuciła organowi I instancji bezpodstawne ograniczanie możliwości wykorzystania alternatywnych źródeł energii do zasilania budynku kotłowni. Wskazała, że wykorzystanie gazu płynnego jest bardziej ekonomiczne ze względu na jego niższą cenę i lepszą wartość opałową, a także stwarza możliwość wyboru między różnymi niezależnymi dostawcami. Zamówiony gaz w okresie, kiedy jest tańszy zostanie zmagazynowany w zbiornikach LPG i wykorzystany w sezonie grzewczym.
Decyzją z [...] sierpnia 2024 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 35 ust. 1 p.b., a następnie wskazał, że w przypadku stwierdzenia naruszeń w zakresie powyższego przepisu organ określa nieprawidłowości i nakłada na inwestora obowiązek ich usunięcia w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 iust. 5 pkt 1 u.p.b.). W niniejszej sprawie organ I instancji postanowieniem z [...] maja 2024 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b., zobowiązał inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, w tym do ujednolicenia informacji dotyczących wyposażenia istniejącego obiektu w instalację gazową z sieci, a także celu budowy przedmiotowej inwestycji. Ponadto wskazał na konieczność doprowadzenia projektu do zgodności z ustaleniami opisanego powyżej miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego w zakresie zasad modernizacji, rozbudowy, budowy systemów infrastruktury technicznej w zakresie zaopatrzenia w gaz (§12 ust. 6 pkt 1).
Wojewoda zgodził się z Prezydentem Miasta, że inwestor nie wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych powyższym postanowieniem. W ocenie organu odwoławczego projekt nie został doprowadzonych do zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Inwestor zamierza wybudować na działce nr [...] w [...] instalacje zbiornikową LPG z trzema podziemnymi zbiornikami, każdy o pojemności 6400dm3oraz doziemną instalację gazu dla potrzeb budynku produkcyjnego. Jak potwierdził inwestor w piśmie ustosunkowującym się do postanowienia organu I instancji budynek ogrzewany jest gazem ziemnym, zatem aktualnie przyłączony jest do dystrybucyjnej sieci gazowej. Natomiast w załączonym projekcie nie wskazano odcinka łączącego budynek
z istniejącą siecią gazową. Nie zostało to również uzupełnione w odpowiedzi na wspomniane postanowienie. Dalej organ wskazał, że na terenie objętym inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...], uchwalony, opisaną powyżej uchwałą z 29 marca 2011 r., którego § 12 ust. 1 ustala zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej zgodnie z ust. 2 - 11. W zakresie zaopatrywania w ciepło ustala w zależności od potrzeb i możliwości, dostawę dla celów grzewczych i bytowych oraz technologicznych z miejskiej sieci ciepłowniczej, poprzez sukcesywną rozbudowę drugorzędnych sieci cieplnych na obszarze planu, w miarę realizacji planowanych do przyłączenia obiektów oraz alternatywnie dopuszcza wykorzystanie proekologicznych źródeł ciepła, w tym niekonwencjonalnych źródeł energii cieplnej. W piśmie z [...] lutego 2024r. E. S.A. poinformowała inwestora, że po wstępnej analizie przyłączenie do sieci ciepłowniczej budynku produkcyjnego nie jest możliwe, gdyż nie ma technicznych i ekonomicznych warunków przyłączenia.
Z § 12 ust. 6 pkt 1 przywoływanej uchwały wynika natomiast, że na całym obszarze objętym planem ustalono przepisy dotyczące zaopatrzenia w gaz ustalając pokrycie zapotrzebowania z dystrybucyjnej sieci gazowej, w uzgodnieniu z operatorem sieci, po spełnieniu warunków technicznych i ekonomicznych przyłączenia, na zasadach określonych przez operatora sieci, zgodnie z ustawą Prawo energetyczne i rozporządzeniami wykonawczymi do tej ustawy. Wojewoda stwierdził, że wbrew stanowisku inwestora wyrażonemu w odwołaniu, projektowana forma zaopatrzenia w gaz nie została dopuszczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na tym terenie. W sytuacji, gdy są spełnione warunki techniczne i ekonomiczne przyłączenia do dystrybucyjnej sieci gazowej, użytkownik musi korzystać wyłącznie z tej sieci. Aktualnie inwestor korzysta z przyłączenia do dystrybucyjnej sieci gazowej, a budowa zbiorników na gaz płynny i zaopatrywania w niego budynku motywowana jest wyłącznie względami ekonomicznymi. Jednak miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie umożliwia użytkownikowi wyboru jednego ze sposobów zaopatrzenia w gaz, a wprost wskazuje na obowiązek korzystania z sieci gazowej w momencie jej istnienia i spełnienia technicznych i ekonomicznych warunków przyłączenia do budynku.W ocenie Wojewody z powyższego wynika, że inwestor nie wywiązał się z obowiązków wynikających z postanowienia wydanego przez organ w trybie art. 35 ust. 3 u.p.b. Tym samym Prezydent Miasta obowiązany był odmówić wydania pozwolenia na budowę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję organu odwoławczego B. Spółka Jawna w [...] zarzuciła:
- naruszenie art. 35 ust.3 i ust. 5 pkt 1 u.p.b. przez jego błędne zastosowanie polegające na wydaniu decyzji odmownej zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy decyzja ta w sposób bezpodstawny ogranicza możliwości wykorzystywania alternatywnych źródeł energii do zasilania budynku kotłowni;
- naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. przez ich błędne niezastosowanie polegające na przeprowadzeniu postępowania wbrew przepisom k.p.a., w szczególności poprzez dokonanie wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego w postaci braku przesłuchania inwestora, który to winien być wezwany do złożenia wyjaśnień oraz przedłożenia dokumentów, z których w sposób jednoznaczny i niewątpliwy wynika, iż projekt jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona skarżąca wniosła
o uchylenie zaskarżonej w decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organ, wydając zaskarżoną decyzję, całkowicie pominął kluczowy fakt, jakim jest nieuzasadnione korzystanie z gazu ziemnego w przypadku, gdy ekonomicznie racjonalne jest wykorzystywanie gazu płynnego, który jest znacznie tańszy, a przy tym ma lepszą wartość opałową, zaś jego dostępność na rynku nie jest ograniczona tylko do jednego dostawcy,
z którym została podpisana umowa. Budowa przedmiotowej instalacji zbiornikowej LPG i zasilanie zakładu gazem propan gwarantuje prócz względów ekonomicznych, także stabilność w zapewnieniu pracy, gdyż zatankowane raz zbiorniki pozwalają na zapewnienie ciągłości ogrzewania przez około 90 dni kalendarzowych. Zdaniem strony, wydając zaskarżoną decyzję organ całkowicie bezzasadnie przyjął, iż projekt nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tym samym niemożliwym jest wydanie pozwolenia na budowę tejże instalacji. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organ ma obowiązek rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy i wyczerpujący. Wobec powzięcia więc przez organ administracji architektoniczno-budowlanej jakichkolwiek wątpliwości, inwestor powinien zostać wezwany do udzielenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentów. Dalej zaś, zgodnie z art. 7 k.p.a. organ administracji architektoniczno-budowlanej winien podjąć wszelkie możliwe czynności zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Jeśli więc powstały jakiekolwiek niejasności w jakimkolwiek zakresie, organ architektoniczno-budowlany zobowiązany jest te kwestie wyjaśnić. W ocenie strony
w niniejszej sprawie organ, dokonując rozstrzygnięcia, naruszył wyżej wskazaną zasadę, opierając się wyłącznie na twierdzeniach niezgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie dokonując wnikliwej analizy stanu faktycznego przedmiotowej kwestii.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, przeprowadzonej pod względem legalności w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako p.p.s.a.), była decyzja Wojewoda [...] utrzymująca w mocy opisaną na wstępie decyzję Prezydenta Miasta [...] odmawiającą skarżącej spółce zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz wydania decyzji o pozwoleniu na budowę instalacji zbiornikowej LPG z trzema podziemnymi zbiornikami o pojemności 6400 dm3każdy oraz doziemnej instalacji gazu dla potrzeb budynku produkcyjnego, na terenie działki nr [...], położonej w obrębie [...] przy ul. [...] w [...].
Podstawę materialną powyższych decyzji stanowiły przepisy u.p.b. Zgodnie
art. 35 ust. 1 u.p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z:
a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy
i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu,
b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi
w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko,
c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami,
w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie:
c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego,
3a) dołączenie:
a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń,
b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;
4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie:
a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru;
4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie:
a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane,
b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru.
W razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 u.p.b.). W myśl natomiast art. 35 ust. 5 pkt 1 u.p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego
i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę w przypadku niewykonania,
w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3.
Zasadnicza oś sporu w kontrolowanej sprawie sprowadzała się do tego czy planowana inwestycja sprzeczna jest z ustaleniami uchwały Rady Miasta [...] z 29 marca 2011 r. nr VIII.75.2011 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (Dz. Urz. Woj. z 2011 r., Nr 52, poz. 1001). Powyższa kwestia pozostawała w kognicji organów orzekających w niniejszej sprawie w związku z treścią powołanego powyżej art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.b.
Stosownie do § 12 ust. 6 pkt 1 powyższej uchwały w zakresie zaopatrzenia na gaz:ustala się pokrycie zapotrzebowania z dystrybucyjnej sieci gazowej,
w uzgodnieniu z operatorem sieci, po spełnieniu warunków technicznych
i ekonomicznych przyłączenia, na zasadach określonych przez operatora sieci, zgodnie z ustawą Prawo energetyczne i rozporządzeniami wykonawczymi do tej ustawy. Z powyższego przepisu organy obu instancji wywiodły, że nie jest dopuszczalne zaopatrzenie w gaz z innych źródeł niż z dystrybucyjnej sieci gazowej.
Sąd nie podziela tego stanowiska, gdyż z powyższego ogólnego sformułowania aktu prawa miejscowego nie sposób wywodzić zakazu wznoszenia inwestycji zasilanych innym gazem niż sieciowym. W orzecznictwie podkreśla się bowiem, iż zawarte w planie tego rodzaju sformułowania jak: "w zakresie zaopatrzenia w wodę obowiązuje (...) zaopatrzenie w wodę z sieci wodociągowej", "w zakresie odprowadzania ścieków obowiązuje odprowadzenie ścieków komunalnych do sieci kanalizacji sanitarnej" oraz "w zakresie zaopatrzenia w gaz obowiązuje: zaopatrzenie w gaz z sieci gazowej", to standardowe i częste przepisy planów miejscowych w gminach w całej Polsce. Nie są one kwestionowane, gdyż przyjmuje się, że wyrażają one "zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej" (art. 15 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym– tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 113), które, de iure i de facto, stanowią tylko swoiste zobowiązanie infrastrukturalne gminy kontynuowania rozbudowy sieci wodociągowych, kanalizacyjnych i gazowych na obszarze danego planu miejscowego. Takie przepisy, jak cytowane powyżej, nie są adresowane do właścicieli nieruchomości i nikogo nie zmuszają do korzystania z sieci. Przepisy te nie regulują procesu inwestycyjnego konkretnych osób. Gdy chodzi o zagospodarowanie działek budowlanych zastosowanie znajdą więc wyłącznie ustawy i rozporządzenia, czyli § 26 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz.1225; dalej jako r.w.t.) w odniesieniu do zaopatrzenia w wodę, § 26 r.w.t. oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r.o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 399) w odniesieniu do odprowadzania ścieków oraz m.in. § 52 r.w.t., gdy chodzi o zaopatrzenie w gaz (por. wyrok WSA w Poznaniu z 19 stycznia 2022 r., II SA/Po 689/21, wyrok WSA w Krakowie z 7 lutego 2019 r., II SA/Kr 1415/18). Ten ostatni przepis stanowi mianowicie, iż budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi może być zaopatrywany w gaz z sieci gazowej, baterii butli lub zbiorników stałych gazu płynnego, zgodnie z warunkami określonym w § 156 ust. 1 i § 157. W związku z tym w piśmiennictwie wskazuje się, że powyższa regulacja wprost wymienia sposoby, w jakie może być realizowane zaopatrzenie budynku w gaz. Uprawnienie przyznane właścicielom budynków nie może być ograniczane w aktach niższego rzędu, np. miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego (por. M. Bursztynowicz, M.Sługocka, Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Komentarz, WKP 2024, t. do § 52). Odmienne wykładanie tego rodzaju uregulowań planów miejscowych prowadziłaby do wniosku, iż gmina mogłaby uzurpować sobie prawo do decydowania (zakazywania, dozwalania) o mediach w stopniu wykraczającym poza ramy ogólnych zasad z art. 15 ust. 1 pkt 10 u.p.z.p. i wbrew przepisom szczególnym.
Ponadto za takim rozumieniem przepisu§ 12 ust. 6 pkt 1 planu przemawia również zawarte w końcowej części tego przepisu odesłanie do ustawy z dnia
10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 266; dalej jako u.p.e.) i rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.p.e. przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw gazowych lub energii, lub przesyłaniem wodoru, lub dystrybucją wodoru jest obowiązane do zawarcia umowy o przyłączenie do sieci z podmiotami ubiegającymi się o przyłączenie do sieci, na zasadzie równoprawnego traktowania i przyłączania, w pierwszej kolejności, instalacji odnawialnego źródła energii, jeżeli istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci i dostarczania tych paliw gazowych, tej energii lub tego wodoru, a żądający zawarcia umowy spełnia warunki przyłączenia do sieci i odbioru, przy czym w przypadku przyłączenia źródła lub magazynu energii elektrycznej moc przyłączeniowa tego źródła lub magazynu energii elektrycznej może być mniejsza lub równa jego mocy zainstalowanej elektrycznej.
W myśl natomiast art. 7 ust. 3a u.p.e. podmiot ubiegający się o przyłączenie do sieci składa wniosek o określenie warunków przyłączenia do sieci, zwanych dalej "warunkami przyłączenia", w przedsiębiorstwie energetycznym, do którego sieci ubiega się o przyłączenie. Z przepisów tych wynika zatem, iż przyłączenie do sieci gazowej następuje na wniosek inwestora, co w konsekwencji prowadzi do konstatacji, że inwestor ma jedynie prawo, a nie obowiązek przyłączenia do sieci.
W ocenie Sądu, mając na względzie powyższe wywody, na przeszkodzie planowanej przez skarżącą inwestycji nie stał również przepis § 12 ust. 8 pkt 1 planu, stanowiący, że zakresie zaopatrzenia w ciepło: ustala się, w zależności od potrzeb i możliwości, dostawę dla celów grzewczych i bytowych oraz technologicznych z miejskiej sieci ciepłowniczej, poprzez sukcesywną rozbudowę drugorzędnych sieci cieplnych na obszarze planu, w miarę realizacji planowanych do przyłączenia obiektów oraz alternatywnie dopuszcza się wykorzystanie proekologicznych źródeł ciepła, w tym niekonwencjonalnych źródeł energii cieplnej. Podkreślić ponadto należy, że użyto w nim "miękkiej" formuły w zależności od "potrzeb i możliwości", co oznacza, że nie można z niego wyprowadzać obligatoryjności podłączenia do sieci ciepłowniczej. Wprawdzie z art. 7b ust. 1u.p.e. wynika obowiązek przyłączenia do sieci ciepłowniczej, ale dotyczy to jedynie podmiotu posiadającego tytuł prawny do korzystania z obiektu, który nie jest przyłączony do sieci ciepłowniczej lub wyposażony w indywidualne źródło ciepła, a ponadto o ile istnieją techniczne i ekonomiczne warunki przyłączenia do sieci ciepłowniczej i dostarczania ciepła do tego obiektu z sieci ciepłowniczej, a takie - jak wynikaz ustaleń organu I instancji oraz oświadczenia projektanta złożonego stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 10 u.p.b. - nie istnieją. Przy czym zwrócić należy, iż w aktualnym stanie prawnym nie obowiązują jeszcze przepisy zakazujące wyposażania obiektów w instalacje grzewcze zasilane gazem, który stanowi "paliwo przejściowe" pomiędzy paliwami kopalnymi wysokoemisyjnymi a technologiami nisko- lub zeroemisyjnymi.
Jeśli chodzi natomiast o niepełne wykonanie postanowienia z dnia [...] maja 2024 r., w odniesieniu do "obowiązku ujednolicenia informacje dotyczący posażenia istniejącego obiektu w instalację gazową z sieci - w poszczególnych częściach projektów występują rozbieżności w tym zakresie" należy wskazać, że zobowiązanie to zostało określone zbyt ogólnikowo. Ani bowiem z sentencji, ani też
z uzasadnienia w sposób jednoznaczny nie wynika, w którym miejscu projektu występują rozbieżności i na czym one konkretnie polegają. Nie zostało ono zatem sporządzone na tyle precyzyjne, żeby nie nastręczało problemów interpretacyjnych., co stanowi naruszenie art. 124 § 1 k.p.a. Dopiero w uzasadnieniu decyzji organ
I instancji wskazał, iż brak jest na mapie odcinka łączącego istniejącą sieć gazową
z budynkiem. Ogólnikowe sformułowanie postanowienia wydanego na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b. stawia inwestora w sytuacji niepewności, co do żądania organu, czym narusza art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a. Ponadto z treści art. 35 ust. 3 u.p.b. wynika, że organ nakładając określone obowiązki na inwestora powinien wskazać, jakimi materialnoprawnymi brakami jest obarczony wniosek o wydanie pozwolenia na budowę. Innymi słowy, nakładając na inwestora obowiązki w trybie art. 35 ust. 3u.p.b., organ musi nałożone obowiązki jasno wyliczyć i powiązać z konkretnymi przepisami prawa, których wymogów wniosek inwestora nie spełnia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 5 września 2013 r., II SA/Wr 80/13, wyrok WSA w Szczecinie z 14 lutego 2019 r., II SA/Sz1144/18). Takiego powiązania z przepisami brak w powyższym postanowieniu w odniesieniu do wspomnianego zobowiązania ujednolicenia projektu, jak również wdecyzjach obu instancji, co stanowi naruszenie odpowiednio art. 124 § 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. W związku z tym niewykonanie w powyższym zakresie postanowienia z [...] maja 2024 r., zredagowanego w opisany sposób, nie mogło skutkować wydaniem decyzji odmownej na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 u.p.b.
Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, iż doszło do naruszenia przez organy przepisów art. 35 ust. 5 pkt 1 u.p.b. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.b. przez błędną wykładnię§ 12 ust. 6 pkt 1 obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także naruszenie art. 35 ust. 5 pkt 1 u.p.b., przez podjęcie decyzji przedwcześnie w związku wadliwie sformułowanym postanowieniem, wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 u.p.b.w zw. zart. 7, art. 8, art. 11, art. 124 § 1 i 2 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., co uzasadniło uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.ai c oraz art. 135 p.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią przedstawioną powyżej ocenę prawną.
Jako, że skarga została uwzględniona Sąd – na podstawie art. 200 i art. 205
§2 p.p.s.a. - zasądził od organu na rzecz skarżącej spółki poniesione przez nią koszty postępowania, które sprowadzają się do:
- wpisu od skargi uiszczonego w wysokości [...] zł, wynikającej z § 2 ust. 3
pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 535);
- wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie [...] zł, ustalonego zgodnie
z § 14ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz.U. z2023 r., poz. 1964 ze zm.);
- opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.