II SA/Go 497/07

II SA/Go 497/07 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2007-08-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-07-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Aleksandra Wieczorek
Joanna Brzezińska /sprawozdawca/
Maria Bohdanowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Skarżony organ
Dowódca Jednostki Wojskowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1998 nr 91 poz 578
art. 8, art. 8a, art. 15
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.), Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek, Protokolant Specjalista Magdalena Tyniec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi Ł.K. na Dowódca Jednostki Wojskowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowa przyznania należności z tytułu przeniesienia służbowego Oddalono skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Dowódca Jednostki Wojskowej, na podstawie art. 86 ust. 1, art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750) oraz § 2 pkt 4, § 3 ust. 1 pkt 4 i § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz.U. Nr 140 poz. 1487), po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lutego 2007 r., odmówił porucznikowi Ł.K. wypłaty należności z tytułu zasiłku osiedleniowego, ryczałtu na pokrycie kosztów przejazdu do nowego miejsca zamieszkania dla wnioskodawcy oraz jego małżonki oraz diety za czas przejazdu i pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu zamieszkania.
W odwołaniu z dnia [...] marca 2007 r. K.K. podniósł, że w sytuacji gdy żołnierz zawodowy został przeniesiony służbowo do dnia [...] czerwca 2004 r., natomiast przesiedlił się do nowego miejsca pełnienia służby po [...] lipca 2004 r. (dokumentując to przeniesienie potwierdzeniem zameldowania na pobyt stały), rozwiązania wynikające z obecnie obowiązującego przepisu art. 86 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a także wydanego na jego podstawie rozporządzenia z dnia 28 maja 2004 r. są w zasadzie analogiczne do przepisów obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r. W szczególności, że użyte w rozporządzeniu z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe pojęcie przeniesienia służbowego, jest tożsame z poprzednio definiowanym w rozporządzeniu z 5 kwietnia 2001 r. Strona podniosła zatem, iż w jej ocenie spełnia przesłanki przeniesienia służbowego.
Dowódca Jednostki Wojskowej, decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 2 pkt 4, § 3 ust. 1 pkt 2 i 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że porucznik Ł.K. od dnia [...] sierpnia 1998 r. do dnia [...] czerwca 2002 r. pełnił służbę wojskową w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego w Wyższej Szkole Oficerskiej. Decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. z dniem [...] czerwca 2002 r. został on powołany do zawodowej służby wojskowej i skierowany do dyspozycji do Brygady Kawalerii Pancernej. W dniu [...] sierpnia 2002 r. Ł.K. objął w tej jednostce stanowisko służbowe dowódcy plutonu czołgów. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, otrzymał lokal mieszkalny w [...], w którym jest zameldowany wraz z żoną na pobyt stały od dnia [...] marca 2005 r.
Organ drugiej instancji stwierdził, że uprawnienie żołnierza zawodowego do należności z tytułu przeniesienia służbowego lub podróży służbowej wynika wprost z art. 86 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który stanowi, iż przysługują one żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej miejscowości albo skierowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania. Przepis § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r.
w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe, definiuje przeniesienie służbowe jako wyznaczenie żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz zajmował ostatnio stanowisko służbowe.
Z kolei przepis art. 19 ww. ustawy stanowi, iż żołnierz pełni służbę na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, w rezerwie kadrowej bądź w dyspozycji,
a stanowisko służbowe, to w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy, usytuowanie żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej, z określonymi dla tego stanowiska: nazwą, stopniem etatowym, wymaganiami kwalifikacyjnymi, opisem stanowiska, grupą uposażenia, korpusem osobowym oraz grupa osobową.
Na podstawie zgromadzonych materiałów Dowódca Jednostki Wojskowej
ustalił, że przed wyznaczeniem na stanowisko służbowe w Jednostce Wojskowej porucznik Ł.K. nie zajmował stanowiska służbowego, w rozumieniu powyższych przepisów. Najpierw pełnił bowiem służbę jako kandydat na żołnierza zawodowego, a nie jako żołnierz zawodowy, a następnie pozostawał w dyspozycji. W ocenie organu wyznaczenie go na stanowisko służbowe w Jednostce Wojskowej nie było przeniesieniem służbowym, nie nastąpiło jego przejście ze stanowiska na stanowisko, a tym samym nie nabył on uprawnień do wypłaty należności z tytułu przeniesienia służbowego. Organ odwoławczy wskazał także, że w niniejszej sprawie nie ma możliwości zastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2001 r., gdyż uprawnienia żołnierza zawodowego do należności z tytułu przeniesienia służbowego i przesiedlenia się na pobyt stały musza być oceniane przez organ wojskowy według stanu prawnego obowiązującego w dniu przesiedlenia się do nowego miejsca pełnienia służby (a więc spełnienia ostatniej przesłanki do otrzymania tych należności.
Porucznik Ł.K. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności jak również nieważności utrzymanej przez nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji,
a ewentualnie o uchylenie obu decyzji organów wojskowych. Strona podniosła zarzut naruszenia norm prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 86 ust. 1 ustawy
z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w związku z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r., polegające na uznaniu, iż wyznaczenie żołnierza zawodowego po ukończeniu studiów na uczelni wojskowej, która była jego miejscem pełnienia służby, na stanowisko służbowe w innej miejscowości i osiedlenie się przez niego w tej miejscowości nie jest przeniesieniem służbowym.
W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że stanowisko organu wyrażone
w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie jest zasadne, gdyż opiera się na wybiórczym
i niewłaściwym stosowaniu przepisów prawa. W świetle bowiem przepisu art. 86 ust. 1 ustawy z 11 września 2004 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, spełnił on wszystkie kryteria przeniesienia służbowego. Skarżący wskazał, że pełnił zasadniczą służbę wojskową w jednej z jej odmian jaką jest służba kandydacka (przyjęciu przeciwnego poglądu sprzeciwia się systematyka ustawy i uregulowania służby kandydackiej w art. 124 i nast. ww. ustawy), po promocji pozostawał w dyspozycji organu wojskowego mającego siedzibę w [...]. Zdaniem Ł.K. oznacza to, że najpierw miejscem pełnienia przez niego służby była miejscowość stanowiąca siedzibę uczelni, a następnie miasto stanowiące siedzibę organu, w którego dyspozycji pozostawał już w zawodowej służbie wojskowej pełnionej jako służba stała.
Skarżący podniósł także, iż przepis art. 86 ust. 1 nie wymaga zajmowania stanowiska służbowego, lecz jedynie pełnienia zawodowej służby wojskowej bez określenia o jaką jej odmianę (tj. stała, czasowa czy kandydacka), czy formę pełnienia służby chodzi (zajmowanie stanowiska, pozostawanie w dyspozycji, czy rezerwie kadrowej). Ponadto Ł.K. wskazał, że w okresie odbywania służby wojskowej w uczelni wojskowej zajmował stanowisko elewa, podlegał komendantowi uczelni i otrzymywał uposażenie wojskowe, zatem pełnił zawodową służbę wojskową. Pełnił także służbę pozostając w dyspozycji organu wojskowego z siedzibą w [...], która była miejscem pełnienia służby, na co wskazuje treść przepisu art. 19 pkt 3 ww. ustawy. W sytuacji zatem gdy skarżący zmienił miejsce pełnienia służby, wskutek wyznaczenia go na kolejne stanowisko służbowe w miejscowości [...] i zmienił jednocześnie miejsce zamieszkania, to spełnił w swojej ocenie, ostatnią z przesłanek przeniesienia służbowego.
Dodatkowo skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja nie została należycie uzasadniona w rozumieniu art. 107 § 3 Kpa, gdyż zawiera poglądy wzajemnie sprzeczne. W jego ocenie, powoduje to jej nieczytelność, a przez to wadliwość, stanowiącą przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji, a z pewnością jej uchylenia.
Odpowiadając na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej, reprezentowany przez pracownika, wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko w sprawie wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi pełnomocnik organu wskazał, że wbrew twierdzeniom skarżącego, art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. nie definiuje pojęcia przeniesienia służbowego. Definicja to bowiem zawarta jest w § 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia 28 maja 2004 r., przy czym przez użyte tam pojecie "żołnierz", należy zgodnie z treścią § 1 tego aktu prawnego, rozumieć tylko i wyłącznie żołnierza zawodowego. Pełnomocnik organu stwierdził także, iż pełniąc służbę w szkole oficerskiej skarżący nie był żołnierzem zawodowym, lecz kandydatem na żołnierza zawodowego, a służba kandydacka nie jest jedną z odmian zawodowej służby wojskowej (art. 9, 10 i 124 ustawy). Organ podkreślił, iż ażeby dany stan faktyczny zakwalifikować jako przeniesienie służbowe, koniecznym jest uprzednie zajmowanie przez żołnierza zawodowego (a nie kandydata na takiego żołnierza) stanowiska służbowego przed wyznaczeniem go na inne stanowisko służbowe. W ocenie organu przed wyznaczeniem na stanowisko służbowe w Jednostce Wojskowej, skarżący nie zajmował stanowiska służbowego w rozumieniu cytowanych przepisów. Pełnomocnik organu, w oparciu o przepis art. 19 ustawy wywiodł, że żołnierz zawodowy pełni służbę: na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, w rezerw kadrowej bądź dyspozycji. Pełniąc służbę w dyspozycji nie można więc jednocześnie zajmować stanowiska służbowego, którym zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy jest usytuowanie żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej, z określonymi dla tego stanowiska: nazwą, stopniem etatowym, wymaganiami kwalifikacyjnymi, opisem stanowiska, grupą uposażenia, korpusem osobowym oraz grupą osobową. Ponadto tylko uprzednie pełnienie zawodowej służby wojskowej na stanowisku służbowym, a nie w dyspozycji, uprawnia do otrzymania należności z tytułu przeniesienia służbowego.
Odnosząc się z kolei do zarzutu sprzeczności występujących w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, pełnomocnik organu uznała go za bezzasadny. Jednocześnie wskazała, że cytowany przez skarżącego akapit, jako fragment wyrwany z kontekstu, pochodzi z fragmentu uzasadnienia wyjaśniającego jedynie przyczyny, dla których organ uznał brak możliwości zastosowania w sprawie poprzednio obowiązującego aktu prawnego – rozporządzenia z dnia 5 kwietnia 2001 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa, które skutkowałoby jej uchyleniem bądź stwierdzeniem nieważności.
Skarżący we wniosku z dnia [...] lutego 2007 r. (data złożenia) domagał się od właściwych organów wojskowych wypłaty należności z tytułu przeniesienia służbowego tj.: diet za czas przejazdu i pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu zamieszkania, ryczałtu na pokrycie kosztów przejazdu do nowego miejsca zamieszkania dla siebie i żony oraz zasiłku osiedleniowego, w związku z okolicznością, że z dniem [...] marca 2005 r. wraz z żoną zameldował się na pobyt stały w mieszkaniu służbowym w [...]. Żądanie swoje skarżacy opiera na przepisach art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 z późn.zm.), zwanej dalej; "ustawą" w związku z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe (Dz.U. Nr 140, poz. 1487), przywoływanego jako "rozporządzenie z 28 maja 2004 r.". Podnosi on jednocześnie, że spełnił wszystkie warunki niezbędne do uzyskania żądanych należności.
W myśl przepisu art. 86 ust. 1 ustawy, żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej miejscowości albo skierowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania przysługują należności za przeniesienia i podróże służbowe. Jednocześnie w ust. 2 ww. przepisu ustawodawca upoważnił Ministra Obrony Narodowej, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy do określenia, w drodze rozporządzenia, wysokości oraz trybu przyznawania należności za przeniesienia i podróże służbowe, z uwzględnieniem sposobu obliczania czasu podróży służbowej oraz rodzaju należności i sposobu ustalania ich wysokości oraz terminów i trybu wypłaty tych należności. W wykonaniu tej delegacji ustawowej Minister Obrony Narodowej wydał właśnie wskazane wyżej rozporządzenie z dnia 28 maja 2004 r., w którym określił wysokość oraz szczegółowy tryb przyznawania należności za przeniesienia i podróże służbowe żołnierzom zawodowym. Rozporządzenie weszło w życie w dniu 1 lipca 2004 r.
W § 2 pkt 4 rozporządzenia, zdefiniowano "przeniesienie służbowe" jako wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz zajmował ostatnio stanowisko służbowe. Oznacza to, jak słusznie wskazuje organ, że "przeniesienie służbowe", w rozumieniu tego rozporządzenia ( w zw. z § 1) następuje w sytuacji gdy wyznaczenie na nowe stanowisko służbowe (w innej miejscowości) dotyczy żołnierza zawodowego zajmującego już wcześniej faktycznie "stanowisko służbowe". Nie można zatem co do zasady mówić o przeniesieniu służbowym w stosunku do osoby, która została w związku z powołaniem do zawodowej służby wojskowej wyznaczona na swoje pierwsze zindywidualizowane stanowisko służbowe w tej służbie.
Zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia z tytułu przeniesienia służbowego żołnierzowi przysługują:
1) diety dla żołnierza i członków jego rodziny - za czas przejazdu i pierwszą dobę pobytu w nowym miejscu zamieszkania;
2) ryczałt na pokrycie kosztów przejazdu do nowego miejsca zamieszkania osób,
o których mowa w pkt 1;
3) ryczałt z tytułu przeniesienia;
4) zasiłek osiedleniowy;
5) zwrot kosztów przewozu urządzenia domowego.
Zasiłek osiedleniowy, zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia, przysługuje żołnierzowi, który w związku z przeniesieniem służbowym przesiedlił się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej.
Należności z tytułu przeniesienia służbowego wypłaca się po objęciu przez żołnierza stanowiska służbowego w nowym miejscu pełnienia służby, na jego pisemny wniosek, do którego należy dołączyć dokumenty, o których mowa w § 10 ust. 2 ww. rozporządzenia, w tym dokument potwierdzający fakt zameldowania na pobyt stały w nowym miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, a w razie przesiedlenia się z członkami rodziny - również dokument potwierdzający zameldowanie się na pobyt stały członków rodziny.
Okolicznością bezsporną w sprawie jest, iż porucznik Ł.K. w dacie składania wniosku był żołnierzem zawodowym w służbie stałej, pełniącym służbę
w Jednostce Wojskowej. Nie budzi także wątpliwości, iż żołnierz udokumentował fakt zameldowania się wraz z żoną na pobyt stały, w przydzielonym mu lokalu mieszkalny położonym w [...] w dniu [...] marca 2005 r.
Przedmiot sporu stanowi natomiast okoliczność, czy porucznik Ł.K. został przeniesiony służbowo, w rozumieniu przepisów art. 86 ust. 1 ustawy oraz ww. rozporządzenia wykonawczego, a w konsekwencji czy przysługują mu należności
z tytułu przeniesienia służbowego, których się domaga. W celu oceny zasadności żądania skarżącego, należy zatem przeanalizować przebieg jego służby wojskowej oraz zmieniający się w rozpatrywanym okresie stan prawny.
Na podstawie analizy akt sprawy, w tym karty ewidencyjnej oficera i chorążego, Sąd ustalił, iż Ł.K., urodzony [...] lutego 1979 r., został powołany do służby wojskowej [...] sierpnia 1998 r. i podjął naukę w Wyższej Szkole Oficerskiej. Jako absolwent tej szkoły wojskowej, decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2002 r. nr 493, z dniem 22 czerwca 2002 r., na podstawie art. 8 ust. 4, art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 1 pkt 1 oraz art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, podporucznik Ł.K. powołany został do zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała i skierowany do dyspozycji. Jednocześnie przydzielono mu stanowisko służbowe tj. dowódca plutonu, pluton czołgów, kompania czołgów, batalion czołgów, Kawalerii Pancernej (2KZ), etat JW.- [...] (vide wyciąg z decyzji k. 5 akt administracyjnych). Skarżący objął obowiązki służbowe, na wyznaczonym stanowisku służbowym w Jednostce Wojskowej w dniu [...] sierpnia 2002 r. (wyciąg z rozkazu dziennego dowódcy jednostki nr [...] k. 6), gdzie pełni nadal służbę.
Na wstępie dalszych rozważań należy wskazać, że z dniem [...] lipca 2004 r. nastąpiła istotna rekonstrukcja organizacyjna i prawnomaterialna w zakresie służby wojskowej związana z planowaną szeroką reformą systemową i wprowadzeniem służby kontraktowej. Z tym dniem weszła w życie ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, która określa m. in.: zasady powoływania do zawodowej służby wojskowej, przebieg służby wojskowej żołnierzy zawodowych; zasady otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych, przebieg służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych. Jednocześnie uchylona została ustawa uprzednia o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dnia 30 czerwca 1970 r. (Dz.U. Nr 10, poz. 55 z późn.zm.) - art. 189 nowej ustawy.
Zgodnie z przepisem art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r., żołnierze pełniący w dniu 30 czerwca 2004 r. zawodową służbę wojskową jako stałą, stali się z mocy prawa żołnierzami zawodowymi pełniącymi służbę na podstawie kontraktu. W przepisach dostosowujących ustawodawca nakazał jedynie sprawy wszczęte, lecz niezakończone ostateczną decyzją przed dniem 1 lipca 2004 r., prowadzić nadal według przepisów dotychczasowych (art. 169).
Ponadto, zgodnie z art. 188 ustawy, przepisy wykonawcze wydane na podstawie ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55, z późn.zm.) oraz ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693, z późn.zm.), które w niniejszej ustawie zostały uchylone lub zmienione, pozostawały w mocy do czasu zastąpienia ich przepisami wydanymi na podstawie niniejszej ustawy, nie dłużej jednak niż do dnia 30 czerwca 2005 r.
Nie budzi zatem wątpliwości, że dla oceny zasadności przedmiotowego wniosku z dnia [...] lutego 2007 r., należy stosować przepisy ustawy nowej i aktów wykonawczych wydanych na podstawie zawartych w niej upoważnień. Jednakże dla oceny pewnych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku, w szczególności ustalenia charaktery pełnionej przez skarżącego w poszczególnych okresach służby, pod rządami ustawy starej, należy stosować jej przepisy. Zgodnie z zasadą lex retro non agit.
Skarżący stoi konsekwentnie na stanowisku, że w okresie nauki w szkole wojskowej pełnił zawodową służbę wojskową, w jednej z jej form – służbę kandydacką. Stanowisko to nie jest zasadne w świetle przepisów regulujących zagadnienie pełnienia służby wojskowej, w tym służby kandydackiej.
Zarówno przepisy ustawy starej, jak i ustawy z dnia 11 września 2003 r. rozróżniały służbę wojskową "kandydatów na żołnierzy zawodowych" od "zawodowej służby wojskowej". Ustawa z dnia 30 czerwca 1970 r. w art. 4 ust. 2 wskazywała, że żołnierze zawodowi pełnią służbę wojskową jako służbę stałą lub służbę kontraktową. Z kolei art. 5 stanowił, że czynną służbę wojskową na zasadach określonych w ustawie pełniły również osoby powołane do tej służby w charakterze kandydatów na żołnierzy zawodowych. Nadto słowniczek definicji ustawowych art. 7 ust. 1 w pkt 1, definiował "żołnierza zawodowego" bez bliższego określenia, jako żołnierza pełniącego stałą lub kontraktową zawodową służbę wojskową. Oznacza to, że nie można utożsamiać pełnienia służby wojskowej przez kandydata na żołnierza zawodowego z pełnieniem zawodowej służby wojskowej. Brak jest również podstaw do określania "służby kandydackiej", jako formy zawodowej służby wojskowej. Stanowi ona bowiem jedynie służbę wojskową pełnioną przez kandydata na zasadach określonych w tej samej ustawie (por. przepisy rozdziału 7 ww. ustawy), do której zastosowanie mają ściśle określone w ustawie przepisy i uprawnienia żołnierzy zawodowych.
Zgodnie z przepisem art. 104 ust. 1 starej ustawy, kandydatów na żołnierzy zawodowych, którzy ukończyli szkołę wojskową albo studia lub naukę w szkole niewojskowej, mianuje się po ukończeniu nauki na stopień wojskowy w odpowiednim korpusie. Z kolei do służby stałej (czyli zawodowej służby wojskowej) powołuje się żołnierza bezpośrednio po ukończeniu szkoły wojskowej kształcącej kandydatów na żołnierzy zawodowych i mianowaniu na pierwszy stopień wojskowy w odpowiednim korpusie (art. 10 ust. 1 ), z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 10 ust. 3.
Należy zatem stwierdzić, iż Ł.K. został powołany do zawodowej służby wojskowej jako służby stałej bezpośrednio po ukończeniu wyższej szkoły wojskowej, z dniem [...] czerwca 2002 r. Potwierdza to również wydanie w dniu [...] czerwca 2002 r. wojskowego dokumentu osobistego seria [...] (vide karta ewidencyjna oficera i chorążego poz. 24), który zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 obowiązującej wówczas ustawy, stwierdzał pełnienie zawodowej służby wojskowej.
Decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...], jednocześnie z powołaniem podporucznika Ł.K. do zawodowej służby wojskowej, przydzielono mu stanowisko służbowe tj. dowódca plutonu, pluton czołgów, kompania czołgów, batalion czołgów, Brygada Kawalerii Pancernej (2KZ), etat JW.- [...] (vide wyciąg z decyzji k. 5 akt administracyjnych). Oznacza to, że stanowisko służbowe dowódcy plutonu czołgów, które rzeczywiście objął w Jednostce Wojskowej w dniu [...] sierpnia 2002 r. było pierwszy stanowiskiem służbowym skarżącego, a powyższa jednostka wojskowa pierwszą jednostką, w której rozpoczął pełnienie zawodowej służby wojskowej niezwłocznie po ukończeniu szkoły wojskowej i powołaniu do zawodowej służby wojskowej.
Jednocześnie brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący przedmiotową decyzją został przekazany do "dyspozycji" innej jednostki, rozumieniu art. 19 pkt 3 obecnie obowiązującej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
W ocenie Sądu, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie doszło zatem do przeniesienia służbowego skarżącego w rozumieniu obowiązujących w tym zakresie przepisów. Nie znajduje bowiem uzasadnienia stawiana przez skarżącego teza, iż pełnił on faktycznie zawodową służbę wojskową po powołaniu do niej (po 22 czerwca 2002 r.) - w wyższej szkole wojskowej, której był absolwentem. Treść decyzji o powołaniu do służby i jednoczesne powołanie na skonkretyzowane stanowisko służbowe w brygadzie kawalerii pancernej (2KZ), nie może być traktowane jako powołanie do pełnienia służby wojskowej w innej jednostce wojskowej. Nie można zatem wywodzić z tej okoliczności zaistnienia "przeniesienia służbowego".
Jak wcześniej wskazano, zgodnie z przepisem § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe, "przeniesienie służbowe" oznacza wyznaczenie żołnierza na stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału, w której żołnierz zajmował ostatnio stanowisko służbowe. Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. "stanowisko służbowe" ustawodawca zdefiniował jako usytuowanie żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej, z określonymi dla tego stanowiska: nazwą, stopniem etatowym, wymaganiami kwalifikacyjnymi, opisem stanowiska, grupą uposażenia, korpusem osobowym, grupą osobową. Z klei art. 6 ust. 1 pkt 17 ustawy stanowi, że objęcie stanowiska służbowego oznacza określony w rozkazie dowódcy jednostki wojskowej dzień przystąpienia żołnierza zawodowego do wykonywania obowiązków służbowych na stanowisku służbowym, na które żołnierz został wyznaczony decyzją uprawnionego organu.
Przeniesienie służbowe następuje zatem w sytuacji gdy żołnierz zawodowy zajmujący określone stanowisko służbowe, zostanie wyznaczony na inne stanowisko służbowe poza miejscowością stanowiącą siedzibę jednostki wojskowej, w której dotychczas pełnił służbę. W ocenie Sądu, wykładnia tego przepisu, w związku z treścią 86 ustawy z 11 marca 2003 r. wskazuje jednoznacznie, iż nie ma on zastosowania do osób, które po raz pierwszy zostały powołane do zawodowej służby wojskowej, na swoje pierwsze stanowisko służbowe.
Podkreślenia wymaga fakt, iż zarówno przepisy starej, jak i aktualnie obowiązującej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz rozporządzeń wykonawczych, nie utożsamiały "przeniesienia służbowego" jedynie z okolicznością zmiany stałego miejsca zamieszkania żołnierza zawodowego, w związku z powołaniem go do służby wojskowej w konkretnej jednostce wojskowej, poza dotychczasowym miejscem zamieszkania.
Na marginesie należy wskazać, iż uprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe (Dz.U. Nr 32, poz. 372), które zostało uchylone z dniem 1 lipca 2004 r., w § 31 przewidywało "odpowiednie stosowanie" przepisów § 23 – 30 (tj. przepisów o przeniesieniu służbowym) do żołnierzy zawodowych, którzy przesiedlili się do innej miejscowości w związku:
1) ze zmianą stałego miejsca stacjonowania jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału,
2) z otrzymaniem decyzji o przydziale pierwszej osobnej kwatery stałej lub innego samodzielnego lokalu mieszkalnego po powołaniu go do służby stałej.
Powyższe przesłanki nie mogą być jednakże utożsamiane z "przeniesieniem służbowym" i nie mieszczą się w jego definicji, a jedynie odpowiednio miały do niech zastosowanie przywileje przewidziane przez ustawodawcę w związku z takim przeniesieniem.
Analogicznego przepisu odsyłającego, w zakresie pkt 2, nie zawiera jednakże rozporządzenie z 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe, które w przepisie § 11 przewiduje, że przepisy
o należnościach z tytułu przeniesienia służbowego stosuje się odpowiednio (jedynie) do żołnierza, który przesiedlił się do innej miejscowości w związku ze zmianą stałego miejsca stacjonowania jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy wniosek skarżącego należało rozpoznawać, w myśl przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienia i podróże służbowe, dlatego brak było podstaw do przyznania należności jedynie z tytułu otrzymaniem decyzji o przydziale pierwszej osobnej kwatery stałej lub innego samodzielnego lokalu mieszkalnego po powołaniu go do służby stałe (ponadto zmiana miejsca zamieszkania nastąpiła w marcu 2005 r.).
Z tych przyczyn Sąd zważył, że przesiedlenie się skarżącego do jako żołnierza zawodowego wraz z małżonką w marcu 2005 r. na pobyt stały do przydzielonej mu kwatery w [...], nie pozostawało w związku z "przeniesieniem służbowym", zatem zasadnie organy wojskowe odmówiły przyznania świadczeń z tego tytułu.
Nadto odnosząc się do stanowiska skarżącego zawartego w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2007 r., należy wskazać, iż wyroki sądów administracyjnych wiążą sąd organ organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem skargi jedynie w danej zindywidualizowanej sprawie (art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oznacza to, iż ocena prawna wyrażona przez Sąd w przytoczonym przez skarżącego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 stycznia 2006 r. sygn. akt IV SA/Wr 190/04, nie wiązała w przedmiotowej sprawie ani organów, ani Sądu rozpoznającego niniejszą skargę. Na marginesie należy wskazać, iż wyrok ten zapadł w sprawie o odmiennym, aczkolwiek zbliżonym stanie faktycznym, a przede wszystkim w odmiennym stanie prawnym. Decyzja stanowiąca przedmiot tamtej skargi wydana została bowiem w dniu [...] lutego 2004 r. pod rządami uprzednio obowiązującej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z [...] czerwca 1970 r. oraz rozporządzenia z dnia [...] kwietnia 2001 r. w sprawie należności żołnierzy za przeniesienia i podróże służbowe. Powyższe akty prawne zostały uchylone z dniem [...] lipca 2004 r.
Sąd nie stwierdził także naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada bowiem wymogom procedury administracyjnej. Polemika strony skarżącej
z argumentami uzasadnienia decyzji, nie stanowi o jego wadliwości.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.