II SA/Kr 1257/20

II SA/Kr 1257/20 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2020-12-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Anna Szkodzińska /przewodniczący/
Jacek Bursa /sprawozdawca/
Joanna Tuszyńska
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1414/21 - Wyrok NSA z 2022-10-06
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 145  par. 1  pkt. 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Anna Szkodzińska SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Jacek Bursa (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 28 sierpnia 2020 roku, znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala
Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. decyzją nr [...].[...] z 15 marca 2018 r., znak: [...], zwaną dalej decyzją pierwotną (przeniesioną decyzją Nr [...] z 8 maja 2018 r., znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę zespołu 26-ciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz z infrastrukturą techniczną. Następnie Prezydent Miasta K. wydał decyzję nr [...].[...] z 23 października 2018 r., znak: [...], zwaną dalej I decyzją zamienną oraz przedmiotową decyzję nr [...].[...] z 1 lutego 2019 r. (ostateczna od 6 lutego 2019 r.), znak: [...], zwaną dalej II decyzją zamienną, a 10 maja 2019 r. decyzję nr [...], znak: [...], zwaną dalej decyzją kolejną.
W dniu 7 października 2019 r. wpłynął wniosek J. P. o wznowienie postępowania w sprawach zakończonych ww. decyzjami Prezydenta Miasta K. (z wyjątkiem decyzji o przeniesieniu decyzji pierwotnej), o uchylenie tych decyzji i wydanie nowych decyzji administracyjnych rozstrzygających co do istoty oraz o wstrzymanie wykonalności powyższych decyzji. Jako przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania wskazany został art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. brak udziału wnioskodawcy w postępowaniu zakończonym II decyzją zamienną, mimo, iż J. P. jest właścicielką działek sąsiadujących z terenem, którego dotyczy inwestycja. Przedmiotowa II decyzja zamienna obejmuje swym zakresem zmianę zagospodarowania terenu, polegającą na przedłużeniu drogi dojazdowej i dojścia do wschodniej granicy działki (łączna powierzchnia nowej drogi i dojścia = 14,1 m2).
Prezydent Miasta K. postanowieniem z 22 stycznia 2020 r. znak: [...], orzekł o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem 1 lutego 2019 r. decyzji Nr [...].[...], znak: [...], zmieniającej decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę Nr [...] z 15 marca 2018 r., znak: [...] (przeniesioną decyzją Nr [...] z 8 maja 2018 r., znak: [...]), dla inwestycji pn.: Budowa zespołu 26-ciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, z drogą wewnętrzną, z garażami wbudowanymi, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod-kan, co, cwu, gazową, wentyl, mechanicznej, elektryczną, wraz z budową instalacji wewnętrznych prowadzonych na zewnątrz: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej ze zbiornikami, gazowej i oświetlenia terenu oraz instalacjami elektrycznymi NN na dziatkach nr [...] obr.[...] przy ul. [...] w K. (Inwestor: firma A.),
W zażaleniu J. P., zarzuciła naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy, art. 145 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333) - zwanej dalej Pb poprzez nietrafne przyjęcie, iż skarżącej nie przysługuje status strony postępowania zakończonego II decyzją zamienną, art. 149 § 3 kpa w zw. z art. 149 § 1 kpa wzw. z art. 149 § 2 kpa poprzez błędną odmowę wznowienia postępowania w sytuacji, gdy zbadanie przymiotu strony postępowania winno nastąpić na etapie postępowania co do przyczyny wznowienia, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania.
Wojewoda postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2020 r. znak sprawy: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa i art. 82 ust. 3 Pb, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu podano, iż we wniosku o wznowienie postępowania jako przesłankę wznowienia postępowania podano fakt, że wnioskodawca nie brał udziału w tym postępowaniu jako strona (art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Zgodnie z art. 36a Pb ust. 1 istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania powołuje się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 14 sierpnia 2019 r. (sygn. akt II SA/Go 429/19) wskazujący, iż postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę (czy też odstępstw o tego pozwolenia) nie stanowi kontynuacji postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, dlatego organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę ma obowiązek samodzielnie ustalić strony tego postępowania. Bez względu na to, komu został przyznany status strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę wszczynane jest w sprawie nowej w stosunku do rozstrzyganej wcześniej decyzją o pozwoleniu na budowę Ograniczone merytorycznie tylko do zakresu dokonywanej zmiany projektu o projektu budowlanego decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku zatem z faktem, iż rozstrzygniecie dotyczące zmiany pozwolenia na budowę jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, również obszar oddziaływania obiektu powinien, co do zasady, być ustalany odpowiednio do zakresu tejże zmiany. Oznacza to, że legitymacje procesowa w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 36a Pb będą mieli, co do zasady, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowych zmian, o ile zmiany te będą wprowadzały ograniczenia lub uciążliwości w zgodnym z prawem zagospodarowaniu ich nieruchomości. Zatem stroną w przedmiotowym postępowaniu zamiennym winni być właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowych zmian. Skarżąca nie ma wątpliwości co do zakresu inwestycji, pisząc we wniosku o wznowienie, iż decyzją z dnia 1 lutego 2019 r. (zatem II decyzją zamienną) - przedłużono drogę dojazdową i dojście do wschodniej granicy działki (łączna powierzchnia nowej drogi i przejścia = 14,1 m2) - patrz str. 10 akt sprawy organu l instancji. Z treści odpowiedzi skarżącej z 11 listopada 2019 r. na wezwanie Prezydenta Miasta K. z 28 października 2019 r., znak: [...], do usunięcia braków we wniosku o wznowienie postępowania wynika, iż dwie działki skarżącej graniczą z terenem inwestycji od strony południowej, a inwestycja polega na przedłużeniu drogi i dojścia (projektowanych w północnej części działki) w kierunku wschodnim. Ponadto sama nazwa inwestycji polegająca na przedłużeniu drogi dojazdowej i dojścia do wschodniej granicy działki (łączna powierzchnia nowej drogi i dojścia = 14,1 m2), wskazuje, iż inwestycja w żaden sposób nie wpływa na działki skarżącej (nie jest inwestycją kubaturową, a działki J. P. znajdują się po przeciwnej stronie względem fragmentu działki, gdzie przewidziana jest przedmiotowa inwestycja, w odległości 16 m). Powyższa konkluzja nie wymaga żadnej dodatkowej analizy, a ocena organu mogła być dokonana w oparciu o treść samego podania, gdyż z wyżej zacytowanych fragmentów w sposób ewidentny, nie budzący żadnej wątpliwości wynika, że pochodzi ono od podmiotu nie będącego stroną postępowania.
Brak potwierdzenia okoliczności stanowiącej formalną przesłankę wznowienia przedmiotowego postępowania, tj. brak potwierdzenia, iż J. P. przysługuje status strony tego postępowania, nie wymaga w tym przypadku przeprowadzenia merytorycznej oceny faktycznego obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji w oparciu o obowiązujące przepisy, w tym techniczno-budowlane. Można zatem w sposób oczywisty stwierdzić w przedmiotowej sprawie brak istnienia bezpośredniego i realnego wpływu przedmiotowego zamierzenia na swobodną zabudowę działki nr [...] i nr [...], a tym samym brak indywidualnego interesu prawnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pb, uprawniającego do wznowienia postępowania. W związku z powyższym, organ odwoławczy uznaje, iż słusznie Prezydent Miasta K. wydał postanowienie o odmowie wznowienia postępowania.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie złożyła J. P. zarzucając naruszenie:
-art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa poprzez brak całościowego rozpatrzenia wszelkich okoliczności sprawy, czego skutkiem było błędne określenie obszaru oddziaływania Inwestycji w wyniku zmian wprowadzonych decyzją zmieniającą pozwolenie na budowę, podczas gdy organ administracji publicznej jest zobowiązany do zebrania kompletnego materiału dowodowego i jego całościowej analizy, a które to działanie doprowadziło by do prawidłowego wniosku, iż modyfikacja Inwestycji nie pozostaje bez wpływu na nieruchomości Skarżącej,
- art. 28 ust. 2 Pb poprzez nietrafne nieuznanie Skarżącej za stronę postępowania w przedmiocie zmiany Pozwolenia na budowę, podczas gdy prawidłowa analiza przedmiotowej kwestii prowadzi do jednoznacznego i oczywistego wniosku o konieczności przyznania Skarżącej statusu strony ww. postępowania,
- art 149 § 3 k.p.a. w zw. z art 149 § 1 k.p.a. w zw. z art 149 § 2 k.p.a., poprzez nieuprawnioną odmowę wznowienia postępowania, podczas gdy wznowienie postępowania było konieczne celem precyzyjnego zweryfikowania kwestii prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania w toku postępowania w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu podkreślono charakter Inwestycji polegającej na budowie aż 26-ciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej, co oznacza, iż w rzeczywistości Inwestycja ma na celu realizację swoistego "osiedla" domów jednorodzinnych. Dlatego też każda modyfikacja Inwestycji musi być oceniana przez pryzmat całokształtu przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Co więcej — należy wziąć pod uwagę okoliczność, na którą wskazywała już Skarżąca (co pominął zarówno Organ I instancji, jak i Organ II instancji), iż modyfikacja Inwestycji nie była związana z polepszeniem tejże, ale stanowiła przygotowanie do kolejnej inwestycji, polegającej na budowie dwóch (dodatkowych) budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej wraz ze stosownymi instalacjami, która realizację umożliwiła decyzja Nr [...].[...] Prezydenta Miasta K. z dnia 10 maja 2019 r. (znak: [...]) zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę. Doprowadziło to do sytuacji, kiedy Inwestor modyfikując pierwotne zamierzenie (Inwestycję) umożliwił realizację kolejnego przedsięwzięcia, które de facto wraz z poprzednim stanowi funkcjonalną całość, tworząc kompleks budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej. Powyższe działanie Inwestora doprowadziło więc do niedopuszczalnego obejścia przepisów prawa normujących kwestię stron postępowania (art. 28 ust. 2 pr.bud.), co należy postrzegać z punktu widzenia tzw. "nadużycia prawa". Nadużycie prawa w niniejszej sprawie powiązane jest z naruszeniem słusznego interesu innych jednostek, którym powinien przysługiwać status strony postępowania wynikający z konieczności zapewnienia ochrony przed oddziaływaniem danego zamierzenia budowlanego (tutaj Inwestycji oraz kolejnego uzupełniającego ją przedsięwzięcia), jak również związanym z tymże ograniczeniem prawa własności. Powyższe całkowicie pominęły orzekające w sprawie Organy, jak również nie zwrócono uwagi, iż na przestrzeni niespełna 4 miesięcy Inwestor dwukrotnie dokonał zmiany pozwolenia na budowę, tj. na początku skrócono drogę dojazdową, zmniejszono teren inwestycji (decyzja z dnia 23 października 2018 r. zmieniająca Pozwolenie na budowę), a kolejną decyzją (tj. Decyzją zmieniającą PnB) dokonano objętej przedmiotem niniejszej sprawy zmiany, będącej w istocie niezrozumiałym przeciwieństwem poprzedniej zmiany. Każda z ww. spraw prowadzona była w ramach odrębnych postępowań, niemniej dotyczyła ona całości Inwestycji i jej kontynuacji (tj. budowy kolejnych dwóch domów jednorodzinnych). W ocenie Skarżącej uwzględnienie powyższego było konieczne z punktu widzenia wszelkich okoliczności niniejszej sprawy i dążenia do zrealizowania na obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną inwestycji, która może zawierać nawet 108 lokali mieszkalnych (co również Skarżąca już podkreślała). Konieczne jest także zwrócenie uwagi, że Pozwolenie na budowę zostało zmodyfikowane w roku 2018 na mocy decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 15 marca 2018 r. (znak: [...]), przy czym Skarżąca również nie była stroną ww. postępowania. Niemniej, Wojewoda postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2020 r. ([...]) stwierdził niepoprawność odmowy wznowienia naprowadzonego postępowania, uchylając postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 22 stycznia 2020 r. (znak: [...]) o odmowie wznowienia postępowania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.
Przymiot strony postępowania powinien zostać dokładnie oceniony z uwagi na możliwość oddziaływania zmodyfikowanej w 2018 r. inwestycji, to tym bardziej kwestia ta powinna stać się przedmiotem weryfikacji we wznowionym postępowaniu, które dotyczy zmienionej w stopniu istotnym (z faktycznym zwiększeniem parametrów) inwestycji. Ponadto, modyfikacja zatwierdzona Decyzją o zmianie PnB stanowi istotne odstąpienie w rozumieniu art. 36a ust. 1 pr.bud. Dlatego też mając na względzie, że istotna zmiana ze swojej istoty może powodować oddziaływanie poza obszarem inwestycji, kwestia ta również powinna być przedmiotem analizy w toku wznowionego postępowania. Obowiązkiem organów administracji publicznej jest całościowe rozpatrzenie wszelkich okoliczności danej sprawy. Przyjęcie, że skarżącej nie przysługuje status strony postępowania w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę, bowiem powierzchnia zabudowy nie ulega zmianie, a zmniejszenie wskaźnika pow. biologicznie czynnej, pozostaje bez wpływu, to twierdzenie to należy uznać za całkowicie nieuprawnione i niepoparte żadnymi dowodami wskazującymi na brak oddziaływania, które powinny jednoznacznie tę kwestię przesądzać w szczególności mając na uwadze fakt, iż wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu winno nastąpić,
biorąc pod uwagę funkcję, formę, konstrukcję projektowanego obiektu i inne jego cechy charakterystyczne oraz sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, uwzględniając treść nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych. (tak wyrok NSA z dnia 9 października 2007 r., II OSK 1321/06). Wobec tegoż w niniejszej sprawie konieczne było poddanie weryfikacji skutków zmniejszenia powierzchni biologicznie czynnej wynikające de facto z przedłużenia drogi dojazdowej i dojścia (ergo faktycznego zwiększenia obszaru "zabudowanego"). Do konsekwencji modyfikacji Inwestycji (pominiętych przez Prezydenta i Wojewodę) należy zaliczyć m.in. zmniejszenie naturalnej retencji terenowej na skutek wykonania przedłużenia drogi dojazdowej i dojścia, a tym samym wyłączenia części dotychczasowej powierzchni biologicznie czynnej, możliwości naruszenia stosunków wodnych z ww. powodu (nieruchomości Skarżącej bezpośrednio graniczą z terenem Inwestycji), wzrostu natężenia ruchu i związanego z tym oddziaływania (hałas, zanieczyszczenia — o konieczności uwzględnienia tych czynników (emisji). Wadliwe stanowisko Prezydenta i Wojewody jest więc wynikiem niepełnej oceny materiału dowodowego, która spowodowała przedwczesną odmowę wznowienia postępowania (mając tym samym istotny wpływ na wynik sprawy - bowiem gdyby uwzględnione zostały wskazywane przez Skarżącą okoliczności z całą pewnością rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie byłoby odmienne).
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 27, dalej jako: p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku bezzasadności skargi, sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że organ trafnie uznał, że w sytuacjach, kiedy brak przymiotu strony w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 kpa jest oczywisty, należy odmówić wznowienia postępowania postanowieniem. Prawidłowo organ też uznał, że z taką oczywistością braku przymiotu strony mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie.
Następnie należy zaznaczyć, że decyzja o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę jest decyzją odrębną i autonomiczną w stosunku do decyzji pierwotnej oraz że w przypadku kwestionowania decyzji zmieniającej i tak nie ma możliwości zakwestionowania i wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji pierwotnej, która ma odrębny i niezależny byt prawny od decyzji, która ją zmieniła. Dlatego w postępowaniu o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę, krąg stron określa się przy uwzględnieniu, jaki obszar oddziaływania związany jest ze zmianami, które mają zostać zatwierdzone w projekcie budowlanym zamiennym. Bez wpływu na tę ocenę pozostają również hipotetyczne przypuszczenia, co do przyszłych i ewentualnych zamierzeń inwestora, którym jakoby ma służyć zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę.
W przedmiotowym wypadku decyzja zmieniająca, dotyczy nieznacznej zmiany parametrów zagospodarowania terenu inwestycji, polegającej na przedłużeniu drogi dojazdowej i dojścia do wschodniej granicy działki, a łączna powierzchnia nowej drogi i przejścia wynosi 14,1 m2. Działki skarżącej graniczą z terenem inwestycji od strony południowej, a inwestycja polega na przedłużeniu drogi i dojścia w północnej części działki w kierunku wschodnim. Działki skarżącej znajdują się przy tym po przeciwnej stronie względem fragmentu terenu, gdzie przewidziana jest przedmiotowa inwestycja i za terenem inwestycji, na którym znajdują się budynki mieszkalne, w oddaleniu ok. 16 metrów.
W takich okolicznościach faktycznych ocena, że w przedmiotowym postępowaniu, skarżącej nie przysługuje status strony tego postępowania jest oczywista i nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w ramach postępowania po wznowieniu postępowania i dokonania w ramach tego postępowania merytorycznej oceny faktycznego obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji w oparciu o obowiązujące przepisy, w tym techniczno-budowlane. Można bowiem w przedmiotowej sprawie w sposób oczywisty stwierdzić, brak jakiegokolwiek wpływu przedmiotowego zamierzenia na zagospodarowanie, w tym zabudowę działek skarżącej. Powyższa konkluzja nie wymaga żadnej dodatkowej analizy, a ocena organu mogła być dokonana w oparciu o treść samego podania, gdyż z jego treści w sposób ewidentny, nie budzący żadnej wątpliwości wynika, że pochodzi ono od podmiotu nie będącego stroną postępowania. W tym stanie faktycznym w pełni należy zaaprobować poglądy organów, że działka skarżącej z oczywistych względów nie może zostać uznana, za znajdującą się w obszarze oddziaływania decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tych przyczyn organ prawidłowo uznał, że w przedmiotowym wypadku brak podstaw do wznowienia postępowania i wydał postanowienie o odmowie jego wszczęcia.
Kończąc należy też wskazać, że fakt iż zmiana, będąca przedmiotem decyzji z 1 lutego 2019 roku jest zmianą istotną w rozumieniu art. 36a prawa budowlanego, nie oznacza automatycznie, że jest zmianą oddziałującą w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 prawa budowlanego na działki skarżącej. W obu przypadkach ocena określonej zmiany zamierzenia budowlanego, dokonywana jest bowiem na dwóch różnych od siebie płaszczyznach.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.