II SA/Go 480/24

II SA/Go 480/24 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2024-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Kamila Karwatowicz
Krzysztof Dziedzic
Krzysztof Rogalski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1047
art.84 ust.3 pkt 2
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Asesor WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych oddala skargę.
Uzasadnienie
Dnia [...] stycznia 2024 r., w trakcie rejestracji w Wydziale Komunikacji w [...] pojazdu marki [...] o nr rej. [...] ujawnione zostało, iż w systemie Centralnej Ewidencji Pojazdów nie widnieje adnotacja o przeprowadzonym badaniu technicznym tego pojazdu w dniu [...] marca 2023 r. Informacja taka widniała natomiast w przedłożonym do rejestracji dowodzie rejestracyjnym. Badanie techniczne miało zostać wykonane w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w [...] przy ul. [...], a diagnostą, który miał je wykonać, był M. K. posiadający uprawnienia wydane przez Starostę [...].
W związku z powzięciem powyższej informacji, dnia [...] stycznia 2024 r. Starosta [...] przeprowadził kontrolę w powyższej stacji kontroli pojazdów. Uzyskano wyjaśnienia, iż powstała sytuacja spowodowana jest pomyłką diagnosty. Jednocześnie organ pozyskał: wydruk z rejestru badań technicznych za dzień [...] marca 2023 r. wraz z raportem fiskalnym okresowym, rejestr badań i płatności za dzień [...] kwietnia 2023 r. wraz z raportem fiskalnym okresowym, miesięczne sprawozdanie z opłat ewidencyjnych pobranych i przekazanych na rachunek funduszu Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców za marzec i kwiecień 2023 r., sprawozdanie z systemu NORCOM dotyczące działalności stacji kontroli pojazdów za okres marca i kwietnia 2023 r.
Dnia [...] lutego 2024 r. przesłuchano uprawnionego diagnostę M. K., który podał, że dnia [...] marca 2023 r. przeprowadził okresowe badanie techniczne pojazdu [...] o nr rej. [...]. W dowodzie rejestracyjnym nie przybito pieczątki z powodu braku miejsca, lecz wystawiono zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym. Właściciel pojazdu w dniu [...] kwietnia 2023 r. przyniósł diagnoście dwa dowody rejestracyjne. Jeden od [...], w którym miał dokonać wpisu o przeprowadzonym badaniu technicznym oraz drugi dowód rejestracyjny od [...], nr rej. [...], w celu przeprowadzenia badania technicznego tego pojazdu. W wyniku pomyłki diagnosta dokonał wpisu o przeprowadzonym badaniu technicznym w dniu [...] marca 2023 r. do dowodu rejestracyjnego [...] o nr rej. [...] zamiast do dowodu rejestracyjnego [...] o nr rej. [...]. Dodatkowo w wyniku pomyłki diagnosta wykonał badanie techniczne nie w tym pojeździe w którym miał to zrobić tzn. w pojeździe o nr rej. [...], lecz w innym pojeździć o nr rej. [...]. Natomiast dnia [...] lutego 2024 r. przesłuchano właściciela w/w pojazdu P. Z. Strona wniosła dodatkowe pismo z dnia [...] lutego 2024 r. wyjaśniające zaistniałą sytuację.
Decyzją z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] Starosta [...] cofnął M. K. uprawnienie do wykonywania badań technicznych.
Jak wynika z uzasadnienia, w ocenie organu uprawniony diagnosta naruszył art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1047 ze z., dalej p.r.d.). W przypadku pojazdu [...] o nr rej. [...] diagnosta nie wykonał żadnych czynności, poza potwierdzeniem wykonania badań w dowodzie rejestracyjnym. Oznacza to, że dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym oraz przepisami. W konsekwencji pojazd ten był użytkowany w ruchu drogowym bez sprawdzenia jego stanu technicznego, bez badań okresowych od 12 kwietnia 2023 r. do 4 stycznia 2024 r. i byłby dalej użytkowany bez badań, gdyby nie sprzedaż i jego przerejestrowanie. Dokonując wpisu w dniu [...] kwietnia 2023 r. do dowodu rejestracyjnego adnotacji o przeprowadzonym badaniu technicznym w dniu [...] marca 2023 r., diagnosta powinien upewnić się i zweryfikować czy badanie takie w ogóle było wykonane. Potwierdzenie wykonania badań technicznych w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, bez ich przeprowadzenia, nawet w okolicznościach, na które powołuje się uprawniony diagnosta, daje organowi podstawy do cofnięcia wydanych uprawnień diagnoście. Pojazd nie został w ogóle przebadany, poruszał się po drogach publicznych bez sprawdzenia jego stanu technicznego. Jak wynika z zeznań właściciela pojazdu, był on wcześniej naprawiany na warsztacie. Naprawiany pojazd został sprzedany nowemu właścicielowi z potwierdzeniem wykonania badań technicznych, bez świadomości, iż tak naprawdę stan pojazdu nie został sprawdzony przez diagnostę. Okoliczności sprzyjające popełnieniu błędu, na które powołuje się diagnosta w swoim piśmie z dnia [...] lutego 2024 r. w zestawieniu z potwierdzeniem wykonania badań technicznych pojazdu, których nie było, nie mogły być wzięte pod uwagę. Nie można tłumaczyć dokonania niezgodnego ze stanem faktycznym oraz przepisami wpisu do dowodu rejestracyjnego okolicznościami sprzyjającymi popełnieniu błędu. Nie ma znaczenia, czy pojazdy należały do jednego właściciela, czy miały oddzielnych właścicieli, co wówczas mogłoby spowodować, że wpis do dowodu byłby prawidłowy. Prawidłowo zachowując się diagnosta, przed dokonaniem wpisu do dowodu rejestracyjnego [...], powinien był sprawdzić, czy badanie pojazdu było w ogóle wykonane.
Po wniesieniu przez M. K. odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...].
W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, iż jak wynika z art. 84 ust. 3 p.r.d., starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania; 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.
Przepis ten ma brzmienie kategoryczne. W przypadku ustalenia nieprawidłowego działania diagnosty, nie pozostawia organowi wyboru, który zobowiązany jest cofnąć diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Kluczowe jest bezsporne i niebudzącego wątpliwości ustalenie, że diagnosta wydał zaświadczenie lub dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Starosta ma obowiązek cofnięcia uprawnień diagnoście, gdy w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzi niezgodność pomiędzy wydanym zaświadczeniem albo dokonanym wpisem do dowodu rejestracyjnego pojazdu a stanem faktycznym lub obowiązującymi przepisami prawa. Ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączyłby wydanie takiej decyzji. W szczególności decyzja nie jest uzależniona od motywów, którymi się kierował diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d.
Z protokołu z kontroli z [...] stycznia 2024 r. ani z załączonych do niego wykazów przeprowadzonych badań technicznych wynika, że ani [...] marca 2023 r., ani [...] kwietnia 2023 r. nie zostało przeprowadzone badanie techniczne pojazdu [...] nr rej. [...]. Również z wyjaśnień złożonych przez M. K. wynika, iż nie przeprowadził on badania technicznego tego pojazdu, a mimo to do dowodu rejestracyjnego dokonano wpisu o przeprowadzonym badaniu technicznym ze skutkiem pozytywnym. Zatem w sprawie doszło do naruszenia w/w przepisu uzasadniającego cofnięcie uprawnień do wykonywania badań technicznych.
Wynikająca z art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. sankcja jest obligatoryjna bez żadnej możliwości jej miarkowania czy dodatkowego warunkowania. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, stwierdzenie określonych uchybień rodzi obowiązek zastosowania przewidzianej sankcji. Ustawodawca nie dopuścił w tym zakresie żadnego wyjątku, który mógłby wziąć pod uwagę organ administracji i na jego podstawie odstąpić od stosowania sankcji, bądź ograniczyć jej dolegliwość.
Na powyższą decyzję M. K., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając naruszenie:
1) art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej k.p.a.), które miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji, poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, w tym wyjaśnień diagnosty, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, a nadto wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym braku analizy tego czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat;
2) art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., które miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji poprzez:
- nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 141);
- w zw. z art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 oraz art. 2 Konstytucji RP przez zastosowanie wobec niego nieproporcjonalnej sankcji w sytuacji dokonania w wyniku oczywistej omyłki wpisu o przeprowadzonym badaniu technicznym w dniu [...] marca 2023 r. do dowodu rejestracyjnego pojazdu [...] o nr rej. [...] zamiast do dowodu rejestracyjnego pojazdu [...] o nr rej. [...], a popełniona omyłka tuż po jej ujawnieniu została bezzwłocznie skorygowana;
- brak rozważenia możliwości zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę z uwagi na fakt, iż ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia nie jest na tyle istotny, aby mógł stanowić podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat.
Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowił art. 84 ust. 3 p.r.d. W myśl tego przepisu starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono:
1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;
2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.
W kontekście stosowania omawianej regulacji należy zwrócić uwagę, iż diagnosta decyduje o dopuszczeniu pojazdu do ruchu drogowego. Pełni on funkcję publiczną. W związku z tym wymagana jest od niego skrupulatne przestrzeganie obowiązujących przepisów prawa, jak również szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności (wyroki WSA we Wrocławiu z 13 lutego 2013 r., III SA/Wr 521/12, a także WSA w Łodzi z 14 lutego 2013 r., III SA/Łd 1068/12, orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpatrywanej sprawie dnia [...] marca 2023 r. skarżący, wykonujący zawód diagnosty, przeprowadził w Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów w [...] okresowe badanie techniczne pojazdu [...] o nr rej. [...]. W dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu nie przybił pieczątki z powodu braku miejsca, lecz wystawił zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym. Właściciel pojazdu w dniu [...] kwietnia 2023 r. przyniósł dwa dowody rejestracyjne: Jeden od w/w [...], celem dokonania wpisu o przeprowadzonym [...] marca 2023 r. badaniu technicznym oraz drugi dowód rejestracyjny od [...], nr rej. [...], który był naprawiany w znajdującym się obok stacji warsztacie, celem przeprowadzenia badania technicznego tego pojazdu. Skarżący dokonał wpisu o przeprowadzonym badaniu technicznym w dniu [...] marca 2023 r. do dowodu rejestracyjnego w/w [...], zamiast do dowodu rejestracyjnego [...]. Dodatkowo skarżący poddał badaniu technicznemu nie [...] o nr rej. [...], lecz pojazd o nr rej. [...]. Jak wynika z wyjaśnień skarżącego złożonych w toku przeprowadzonego w postępowaniu administracyjnym przesłuchania, powyższa sytuacja była wynikiem niezamierzonej pomyłki. W rezultacie skarżący dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego w/w [...] niezgodnie ze stanem faktycznym oraz przepisami.
Zarzuty podniesione w skardze i argumentacja zawarta w jej uzasadnieniu, nie mogły przy tym zostać uwzględnione. Nie doszło bowiem do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania. Starosta [...] m.in. pozyskał wydruk z rejestru badań technicznych za dzień [...] marca 2023 r., rejestr badań i płatności za dzień [...] kwietnia 2023 r., miesięczne sprawozdanie z opłat ewidencyjnych pobranych i przekazanych na rachunek funduszu Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców za marzec i kwiecień 2023 r., sprawozdanie z systemu NORCOM dotyczące działalności stacji kontroli pojazdów za okres marca i kwietnia 2023 r. oraz przeprowadził dowód z przesłuchania skarżącego M. K. a także właściciela opisywanych pojazdów. Organ zgromadził materiał dowodowy oraz ustalił stan faktyczny sprawy w stopniu wystarczającym do jej rozstrzygnięcia, stąd też zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Jeśli chodzi o podniesioną w zarzutach skargi kwestię analizy istotności i ciężaru popełnionego przez diagnostę uchybienia, zastosowanie art. 84 ust. 3 p.r.d. wymaga zindywidualizowanej oceny, czy stwierdzone nieprawidłowości były tego rodzaju, iż obiektywnie mogły stanowić podstawę wydania decyzji o cofnięciu uprawnień diagnoście. Ocena ta musi być odnoszona do treści, wagi i znaczenia obowiązków, którym diagnosta uchybił wykonując powierzone zadania, które są istotne z punktu widzenia potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz eliminowania i ograniczania ryzyk z ruchem tym związanych (por. wyroki WSA w Łodzi z 11 maja 2023 r., III SA/Łd 840/22).
W opisywanej sprawie doszło zaś do sytuacji, w której pojazd [...] o nr rej. [...] w okresie od [...] kwietnia 2023 r. do [...] stycznia 2024 r., zatem przez blisko 9 miesięcy, był użytkowany w ruchu drogowym bez sprawdzenia jego stanu technicznego, nie został bowiem w ogóle poddany badaniu. Dopiero po tym czasie doszło do ujawnienia tej okoliczności, gdy pojazd został sprzedany przez dotychczasowego właściciela i ponownie zarejestrowany. Zarzut nieadekwatności orzeczenia zawartego w zaskarżonej decyzji do ciężaru popełnionego przez skarżącego uchybienia nie zasługiwał zatem na uwzględnienie.
Z kolei jeśli chodzi o zarzuty nieproporcjonalności, nadmiernej surowości "sankcji" w sytuacji dokonania wpisu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu w wyniku omyłki, wskazać należy, iż art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., stanowiący podstawę prawną cofnięcia uprawnień diagnoście, ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że stwierdzenie określonych uchybień skutkuje zastosowaniem przewidzianego w nim skutku prawnego. W przepisie tym nie ma przy tym mowy o umyślnym działaniu i o winie, wystarczy stwierdzenie obiektywnie dokonanych uchybień. Aby zaistniała odpowiedzialność administracyjna diagnosty, musi on wydać zaświadczenie albo dokonać wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Decyzja ta nie jest uzależniona od motywów, którymi kierował się diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r., II GSK 1460/12). Odpowiedzialność diagnosty za stwierdzone naruszenia ma charakter zobiektywizowany, jest ona oparta wyłącznie na przypisaniu sprawcy naruszenia przepisów prawa administracyjnego. Natomiast strona podmiotowa czynu, czyli stopień zawinienia sprawcy czy jego motywacje, pozostają bez znaczenia, gdyż przy określeniu konsekwencji tego naruszenia żaden przepis ustawy nie uwzględnia okoliczności leżących po stronie sprawcy naruszenia (por. m.in. wyrok NSA z 28 czerwca 2022 r., II GSK 305/19). Co więcej, chodzi nie tyle o celowość (umyślność) czy intencjonalność określonego działania, ale o sam stopień staranności w wykonywaniu niewątpliwie doniosłego dla bezpieczeństwa ruchu drogowego zawodu (por. Wyrok WSA w Kielcach z 6 października 2021 r., II SA/Ke 701/21).
Diagnosta decyduje o dopuszczeniu pojazdu do ruchu drogowego. W sytuacji, gdy dopuszcza on do ruchu pojazd o niesprawdzonym stanie technicznym, powoduje tym samym zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu pojazdów na drogach, a więc zagrożenie dla najistotniejszych dóbr chronionych prawem, jakimi są życie i zdrowie ludzkie. Skoro zatem od pracy diagnosty zależy bezpieczeństwo w ruchu drogowym, to w sytuacji gdy dopuszcza się on uchybień, o których mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., stwarza tym samym zagrożenie dla bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego. Oceny tych uchybień należy zatem dokonywać przez pryzmat potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz eliminowania ryzyka związanego z ruchem pojazdów mechanicznych. Przepis art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. pełni zatem nie tylko funkcję represyjną, co było mocno akcentowane w skardze, ale również prewencyjną, tzn. ma na celu zapobieganie podobnym sytuacjom w przyszłości. Konsekwencją naruszeń wskazanych w tym przepisie może być cofnięcie uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów (por. powołane wcześniej wyroki WSA we Wrocławiu z 13 lutego 2013 r., III SA/Wr 521/12, a także WSA w Łodzi z 14 lutego 2013 r., III SA/Łd 1068/12). Wydanie przez diagnostę zaświadczenia, dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego czy przeprowadzenie czynności związanych z badaniem pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, może mieć bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, a przez to godzić w życie i zdrowie ludzkie. Waga obowiązków i odpowiedzialność spoczywająca na diagnoście pozostaje zatem w proporcjonalnym związku z przewidzianym w art. 84 ust. 3 p.r.d. skutkiem prawnym uchybienia tym obowiązkom (wyroki NSA z 12 sierpnia 2021 r., II GSK 1391/18 oraz z 11 maja 2022 r., II GSK 91/19). W konsekwencji nie ma podstaw do uznania, iż w rozpatrywanej sprawie została zachwiana proporcja między stwierdzonym uchybieniem, o którym mowa w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. a jego skutkiem w postaci cofnięcia skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych.
Odnosząc się do zawartej w uzasadnieniu skargi argumentacji, iż błąd popełniony przez skarżącego nie skutkował żadnym trwałymi, negatywnymi następstwami, zaś dotychczas skarżący wypełniał swoje obowiązki rzetelnie, uczciwie i sumiennie, należy zwrócić uwagę, iż na odpowiedzialność wynikającą z art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. nie mogą mieć wpływu okoliczności wystąpienia stwierdzonych uchybień, ich ilościowego stosunku do badań prawidłowo przeprowadzonych przez diagnostę, a także tego, czy popełnione uchybienia miały charakter rażący w tym sensie, że wpłynęły bezpośrednio na wystąpienie realnego niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia na drodze (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2022 r., II GSK 1821/18). Odnośnie natomiast stwierdzenia o niezwłocznym skorygowaniu omyłki tuż po jej ujawnieniu wskazać należy, iż opisywany pojazd [...] o nr rej. [...] był użytkowany w ruchu drogowym bez badania technicznego przez blisko 9 miesięcy, zaś ujawnione naruszenie zostało usunięte dopiero po tym czasie.
Jeśli chodzi o toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie zainicjowane skargą konstytucyjną z dnia 3 stycznia 2022 r. w sprawie niezgodności z Konstytucją art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. (zarejestrowane pod sygn. akt Ts 3/22), zaznaczenia wymaga, iż wymieniona skarga konstytucyjna zawiera żądanie wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku zakresowego, obejmującego zbadanie zgodności z Konstytucją omawianego przepisu ustawy Prawo o ruchu drogowym "w zakresie, w jakim nakłada na starostę obowiązek cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych bez uwzględnienia okoliczności podmiotowych i przedmiotowych". Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy, w szczególności wobec użytkowania w/w pojazdu w ruchu drogowym bez badania technicznego przez blisko 9 miesięcy, przy czym fakt ten został ujawniony wyłącznie z uwagi na sprzedaż pojazdu przez dotychczasowego właściciela i ponowną jego rejestrację, nie było podstaw do uznania cofnięcia skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych za niewspółmierne do stwierdzonego naruszenia oraz uznania, że zachwiana została proporcja między tym naruszeniem, a wydanym na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji. Stąd też skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego powyższej skargi konstytucyjnej, z uwagi na okoliczności niniejszej sprawy, nie miało wpływu na jej wynik.
Podsumowując, Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego (w szczególności art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 k.p.a.) które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a.
Wobec powyższych okoliczności skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.