II SA/GO 435/07

II SA/Go 435/07 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2007-07-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-06-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Aleksandra Wieczorek /przewodniczący sprawozdawca/
Grażyna Staniszewska
Joanna Brzezińska
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Określono, że zaskarżony akt nie może być wykonany w całości
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek (spr.), Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska, Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Protokolant, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2007 r. przy udziale sprawy ze skargi E.S. na Komendant Wojewódzki Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie Wydalenie ze służby Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu, Stwierdzono, że zaskarżony akt nie może być wykonany w całości, Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uzasadnienie
Orzeczeniem Nr [...] roku z dnia [...] lutego 2007 roku Komendant Powiatowy Policji, wydanym na podstawie art. 135j ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, póz. 58, z późn. zm.), uznał sierż. szt. E.S. obwinionego o to, że: 1. w dniu [...] stycznia 2007 roku, będąc wyznaczonym do służby patrolowej w godz. 8.00-16.00, wykonywał czynności służbowe będąc w stanie po użyciu alkoholu- tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w związku z art. 70 § 2 kodeksu wykroczeń, 2. w dniu [...] stycznia 2007 roku, w ramach służby jw. posiadał przy sobie broń palną będąc w stanie po użyciu alkoholu tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt.3 ustawy z dnia 6 kwietnia I990r. o Policji, w związku z §11 pkt 3 lit. b Zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 roku w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów za winnego zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną wydalenia ze służby.
W uzasadnieniu orzeczenia organ I instancji wskazał, że sierż. szt. E.S. wraz z sierż. M.K. w dniu [...] stycznia 2007 roku w godz. 8.00 - 16.00 pełnili służbę w patrolu pieszym. Około godz. 12.00 dyżurny KPP wydał im polecenie przeprowadzenia konwoju do Sądu Rejonowego z osobą zatrzymaną podejrzaną o posiadanie środków odurzających. Po zastosowaniu przez Sąd Rejonowy wobec zatrzymanego tymczasowego aresztowania funkcjonariusze podjęli czynności związane z konwojowaniem zatrzymanego do aresztu. Podczas wsiadania do radiowozu gdy E.S. otwierał drzwi zatrzymany wykorzystał ten moment, odepchnął sierż. M.K. i zaczął uciekać. Za uciekającym natychmiast udał się w pościg sierż. M.K. oraz poinformował o zdarzeniu dyżurnego KPP. W trakcie pościgu sierż. M.K. oddał dwa strzały ostrzegawcze w górę ze swojej broni służbowej. Po kilku minutach pościgu uciekającego zatrzymali funkcjonariusze Sekcji Kryminalnej. W ramach czynności związanych z ucieczką tymczasowo aresztowanego, przeprowadzono w stosunku do obu policjantów badanie na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Badanie wykazało u sierż. szt. E.S. o godz. 13.40 - 0.18 mg/1, II badanie o godz. 13.55 - 0,16 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu. U sierż. M.K. o godz. 13.49 - 0,10 mg/1 alkoholu w wydychanym powietrzu, o godz. 14.07 - wynik 0.08 mg/1, o godz. 14.23 - wynik 0,06 mg/1. Ponadto od obu funkcjonariuszy pobrano do badania krew (badanie krwi u obwinionego wykazało 0,2 promila alkoholu w organizmie). Przesłuchany w charakterze obwinionego sierż. szt. E.S. nie przyznał się do zarzucanych czynów. Przyznał, że alkohol spożywał w dniu [...] stycznia 2007 roku w miejscu zamieszkania w godz. od 23.00 do około godz. 24.00 w postaci drinków i jednego piwa. Ponownie przesłuchany w dniu [...] stycznia 2007 rroku do swoich wyjaśnień dodał, że przed służbą, będąc jeszcze w domu spożył lek o nazwie cravisol, który stosuje się na uspokojenie oraz poprawę krążenia i złe samopoczucie oraz rano zjadł jabłko i to był jedyny posiłek w tym dniu. Ponadto dodał, że około 30 sekund przed pierwszym badaniem wypalił papierosa. Na okoliczność wpływu na wynik badania spożytego jabłka w połączeniu z lekiem cravisol, zwrócono się o opinię do biegłego. Według opinii biegłego Sądu Okręgowego z dziedziny medycyny sądowej, lek cravisol i jego ilość oraz połączenie tego leku ze zjedzonym jabłkiem nie miało wpływu na otrzymane wyniki pomiarowe zwartości alkoholu w wydychanym powietrzu w dniu [...] stycznia 2007 roku. Organ I instancji wskazał, iż obwiniony o planowanej służbie wiedział już wcześniej, mimo to spożywał alkohol przeddzień w godzinach wieczornych. Zdaniem organu I instancji, policjant z uwagi na wykonywany zawód powinien wiedzieć, że alkohol w organizmie potrzebuje określonego czasu na rozłożenie się. Takie zachowanie według stanowi zawinione popełnienie przewinienia dyscyplinarnego. Organ I instancji wskazał, iż nie daje wiary tłumaczeniom obwinionego, że wypalenie ostatniego papierosa bezpośrednio przed pierwszym badaniem mogło mieć wpływ na wynik badania. Ponieważ przeprowadzone drugie badanie po 15 minutach również potwierdziło wynik dodatni oraz pobrana krew po 50 minutach od drugiego badania też wykazała stan po użyciu alkoholu. W ocenie Komendanta Powiatowego Policji zebrany materiał dowodowy ewidentnie potwierdza popełnienie przez sierż. szt. E.S. zarzucanych mu czynów, wyczerpujących znamiona przewinień dyscyplinarnych określonych w art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z art. 70 § 2 kodeksu wykroczeń oraz art. 132 ust. 3 pkt.3 ustawy o Policji, w związku z §11 pkt 3 lit. b Zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 roku w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów. Fakt wykonywania czynności służbowych oraz posiadanie broni palnej po użyciu alkoholu potwierdziło badanie alkotestem jak i badanie krwi, a zgodnie z zarządzeniem nr 6 KGP z dnia 16 maja 2000 roku zabrania się policjantowi posiadania przy sobie broni w stanie po spożyciu alkoholu.
Według organu I instancji w przedmiotowej sprawie występują okoliczności mające wpływ na zaostrzenie wymiaru kary - obwiniony działał w stanie po użyciu alkoholu. Ponadto organ I instancji podkreślił, że przedmiotowe wydarzenie miało swój wydźwięk medialny i postawa policjantów z pewnością negatywnie wpłynęła na wizerunek Policji przez co zasługuje na szczególne potępienie.
Z orzeczeniem tym nie zgodził sierż. szt. E.S. i wniósł do Komendanta Wojewódzkiego Policji odwołanie od wymierzonej kary, wnioskując o zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie go od popełnienia przypisanych mu czynów lub ewentualnie o zmianę zaskarżonego orzeczenia przez wymierzenie kary dyscyplinarnej łagodniejszego rodzaju, z uwzględnieniem zasad wymierzania kar określonych w art. 134h ustawy o Policji.
W uzasadnieniu podnosił, iż nieuprawnione są stwierdzenia organu I instancji o udowodnieniu mu wykonywania czynności służbowych w stanie po spożyciu alkoholu, a także w zakresie jego oceny, co do wystąpienia podstaw wymierzenia najsurowszej kary dyscyplinarnej. Kwestionował treść opinii biegłego, w szczególności w zakresie jej stwierdzeń o braku jakiegokolwiek wpływu spożycia przez niego leku o nazwie cravisol zawierającego alkohol. Wywodził że zmierzone zawartości alkoholu w jego organizmie spowodowane były zaleganiem u niego w jamie ustnej oraz gardle leku cravisol "interferujących w wyniki pomiaru alkotestem, który to przyrząd nie rozróżnia tzw. powietrza zalegającego i pęcherzykowatego". Zdaniem skarżącego, okoliczność ta powinna być rozstrzygnięta na jego korzyść, tym bardziej, że ani dotychczasowe jego postępowanie, jak również w szczególności postępowanie w dniu zdarzenia nie wskazuje w żaden sposób na działanie pod oczywistym wpływem alkoholu.
Za niewystarczające uważał również uzasadnienie wymierzenia najsurowszej kary dyscyplinarnej, gdyż Komendant Powiatowy Policji przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej nie zastosował się do zasad wymierzania kar o których mowa w art. 134h ustawy o Policji. Podnosił, że dotychczasowa ocena jego pracy zawodowej nie upoważniała organu I instancji do zastosowania rygoru wynikającego z wymierzonej kary dyscyplinarnej i to niezależnie od budzących wątpliwości ustaleń poczynionych w postępowaniu dyscyplinarnym.
Uwzględniając dyspozycję art. 135m ust. l ustawy o Policji, do zbadania zaskarżonego orzeczenia została powołana komisja, która po zaznajomieniu się z całością materiałów w przedmiotowej sprawie oraz z aktami osobowymi sierż. szt. E.S., wystąpiła do Komendanta Wojewódzkiego Policji z wnioskiem o utrzymanie zaskarżonego orzeczenia w mocy.
Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 roku Komendant Wojewódzki Policji, działając na podstawie art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, po rozpatrzeniu odwołania sierż. szt. E.S. od orzeczenia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lutego 2007 roku utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.
Organ II instancji wskazał, iż rozpatrując przedmiotową sprawę podzielił w pełni stanowisko organu I instancji oraz wniosek komisji przedstawiony w sprawozdaniu z dnia [...] marca 2007 roku. W jego ocenie analiza materiałów sprawy pozwoliła na stwierdzenie, iż w kontekście obowiązujących przepisów prowadzone przeciwko sierż. szt. E.S. postępowanie dyscyplinarne wyjaśniło wszystkie okoliczności faktyczne sprawy i wykazało jednoznacznie stopień zawinienia policjanta. Zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy nie budzi wątpliwości i uznać należy go za wystarczający do merytorycznego zakończenia sprawy, a zwłaszcza do stwierdzenia winy oraz zakresu odpowiedzialności sierż. szt. E.S.. Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na fakt, że w dniu [...] stycznia 2007roku skarżący służbę pełnił będąc w stanie po użyciu alkoholu. Badanie zostało przeprowadzone urządzeniem Alcotest 7410 posiadającym aktualne świadectwo legalizacji. Biegły sądowy jednoznacznie wskazał, że taki stan u obwinionego nie został spowodowany lekiem zażytym przed służbą ani spożytym jabłkiem. Nie budzący żadnych wątpliwości stan w jakim znajdował się skarżacy podczas wykonywania czynności służbowych, zgodnie z art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - jest określony jako stan po użyciu alkoholu. Natomiast zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt ustawy o Policji - stawienie się do służby po użyciu alkoholu - stanowi naruszenie dyscypliny służbowej, a zgodnie z art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń-również wykroczenie. Zgodnie z § 11 ust. 3 pkt b zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 roku w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów zabrania się posiadania policjantowi przy sobie broni palnej podczas spożywania napojów alkoholowych oraz po ich spożyciu. W przedmiotowej sprawie skarżący w dniu [...] stycznia 2007 roku, będąc w służbie znajdował się w stanie po użyciu alkoholu i posiadał przy sobie broń palną, czym naruszył przepisy w/w zarządzenia. Pełnienie służby przez policjanta będącego w stanie po użyciu alkoholu nie może być tolerowane i zasługuje na najsurowszą karę dyscyplinarną. Spożywając kilka godzin przed służbą alkohol, policjant powinien zdawać sobie sprawę i być świadomy tego, że alkohol utrzymuje się w organizmie przez wiele godzin. Przyjmując, że poczynione ustalenia faktyczne nie zawierają żadnych uchybień proceduralnych w kwestii kary, Komendant Wojewódzki Policji uzanł, że organ I instancji w sposób wyważony i należyty przedstawił motywy, którymi się kierował wymierzając karę wydalenia ze służby. Motywy te organ odwoławczy zaalceptował, bowiem nie można im zarzucić czy to błędu logicznego, czy też nieuwzględnienia którejkolwiek z przesłanek ustawowych regulujących zasady wymiaru kary. Popełnione przewinienie dyscyplinarne z powodu użycia alkoholu godzi w szeroko pojęty interes służby. Stąd też musi być eliminowane - między innymi poprzez stosowanie adekwatnych środków dyscyplinarnych, by naruszony porządek prawny został odpowiednio napiętnowany. Uwzględniając opisane okoliczności, w ocenie organu II instancji wymierzona sierż. szt. E.S. przez Komendanta Powiatowego Policji kara dyscyplinarna wydalenia ze służby jest karą adekwatną do stopnia zawinienia. Uwzględnia ona zarówno charakter naruszenia dyscypliny służbowej, jak również pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i zarzucał mu :
1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia przez ich oparcie na niepełnym, a jednocześnie możliwym do uzyskania materiale dowodowym przez brak rozstrzygnięcia z naruszeniem zasad postępowania określonych w art. 135 f ust. 7 ustawy o Policji podnoszonych przez skarżącego w toku postępowania dyscyplinarnego wątpliwości co do treści uzyskanej w sprawie opinii biegłego w zakresie stwierdzonego w niej braku jakiegokolwiek wpływu spożycia przeze skarżącego leku o nazwie cravisol zawierającego alkohol i związanego z tym braku odpowiedzi na pytanie o wpływ zażytego przeze skarżącego zawierającego alkohol leku na uzyskany podczas poszczególnych badań przy użyciu alkotestu wynik, co z kolei ma wpływ na ustalenie znajdowania się skarżącego w czasie określonym w przypisanych mu wykroczeniach dyscyplinarnych w stanie po spożyciu alkoholu , a tym samym sprawia , że takie stanowisko wyrażone w kwestionowanym orzeczeniu jest co najmniej przedwczesne ;
2. naruszenie przepisu prawa materialnego określonego w § 3 rozporządzenia
Rady Ministrów z dnia 19.07.2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i
sposobu postępowania przy użyciu broni palnej przez policjantów oraz zasad
użycia broni palnej przez oddziały i pododdziały zwarte Policji przez
niesłuszne i co najmniej nieuzasadnione oraz przedwczesne uznanie , że
skarżący E.S. naruszył zasady posiadania broni palnej;
Jako zarzut ewentualny skarżący wskazywał na obrazę przepisu prawa określonego w art. 135g ust. 1 w zw. z art. 134 h, ustawy o Policji przez nieuwzględnienie w stopniu wystarczającym ewentualnego dopuszczenia się przez skarżącego E.S. przypisanych mu przewinień dyscyplinarnych z winy nieumyślnej , co winno mieć wpływ na zakres i rodzaj odpowiedzialności dyscyplinarnej skarżącego i sprawia, że orzeczona kara dyscyplinarna wydalenia ze służby w Policji jest oczywiście niewspółmierna i nadmiernie surowa.
W uzasadnieniu skargi skarżący wywodził, iż przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne wbrew stanowisku Komendanta Wojewódzkiego Policji zawiera uchybienie proceduralne sprowadzające się do braku wyjaśnienia występujących faktycznie wątpliwości dowodowych w zakresie podstawowym dla przyjęcia popełnienia przez skarżącego przypisanych mu przewinień dyscyplinarnych tj. w zakresie ustalenia stopnia zawartości alkoholu w organizmie skarżącego. Skarżący podnosił, że już na etapie postępowania odwoławczego kwestionował treść opinii powołanego biegłego, w szczególności w zakresie ustalenia braku jakiegokolwiek wpływu spożycia przez niego leku o nazwie cravisol, zawierającego alkohol na jego poziom w organizmie. Opinia biegłego nie odpowiada na pytanie o wpływ zażytego przez skarżącego E.S. zawierającego alkohol leku na uzyskany podczas poszczególnych badań przy użyciu alkotestu wynik. Podnosił, że mierzone wartości i uzyskany wynik mógł być spowodowany zaleganiem w jamie ustnej oraz gardle substancji / lek cravisol / interferujących w wyniki pomiaru alkotestem, który to przyrząd nie rozróżnia tzw. powietrza zalegającego i pęcherzykowatego. Tym samym lek, który zażył skarżący miał wpływ na uzyskane wyniki pomiarów, co ma tym bardziej znaczenie przy ustaleniu , że wyniki te zbliżone są do progu trzeźwości. Okoliczność ta, zdaniem skarżącego, winna być rozstrzygnięta jeszcze na etapie postępowania dyscyplinarnego i to na korzyść skarżącego tym bardziej , że ani dotychczasowe postępowanie skarżącego w służbie, jak również w szczególności jego postępowanie w dniu i w czasie zdarzenia nie wskazuje w żaden sposób na działanie pod oczywistym wpływem alkoholu. Pominięcie przeprowadzenia uzupełniającego dowodu w powyższym zakresie stanowi o oparciu orzeczenia na materiale dowodowym niepełnym, a tym samym budzącym wątpliwości, a przecież okoliczność zmierzająca do ustalenia czy skarżący znajdował się rzeczywiście w czasie przypisanych mu przewinień dyscyplinarnych w stanie po spożyciu alkoholu ma oczywiście decydujące znaczenie w zakresie uznania winy skarżącego co do obu przypisanych mu przewinień. Faktyczny brak sprawdzenia tej linii obrony skarżącego ma wpływ na treść wydanego i kwestionowanego niniejszą skargą orzeczenia.
Niezależnie od podnoszonego zarzutu w ramach stanowiska ewentualnego skarżący podnosił, że stopień reakcji dyscyplinarnej w zakresie przypisanych mu przewinień dyscyplinarnych w kontekście sprawnego i właściwego podjęcia działań zmierzających do skutecznego zatrzymania tymczasowo aresztowanego uznać za szczególnie rygorystyczny i niewspółmiernie surowy. Nawet gdyby przyjąć założenie , że skarżący znajdował się w stanie po spożyciu alkoholu, to stan ten z pogranicza stanu trzeźwości nie stanowił dla skarżącego przeszkody do podjęcia sprawnego i skutecznego działania. Kierując się regułami określonymi w art. 135 g ust. 1 ustawy Policji przełożony dyscyplinarny również w postępowaniu odwoławczym winien brać pod uwagę okoliczności przemawiające także na korzyść obwinionego. W uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia brak jest powołania się na okoliczności łagodzące, a przecież takie w odniesieniu do skarżącego występują. Art. 134 h ustawy o Policji stanowi, że wymierzona kara dyscyplinarna powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Jednocześnie na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ między innymi: nieumyślność popełnienia wykroczenia dyscyplinarnego, podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków. Niewątpliwa nieumyślność działania występująca po stronie skarżącego winna być przedmiotem rozważań właśnie w zakresie treści przepisu art. 134 h ust. 3 ustawy o Policji, w tym w związku z podjęciem przez skarżącego działań zmierzających do faktycznej likwidacji skutków ewentualnie przypisanych mu przewinień. Skarżący wskazywał, iż jest funkcjonariuszem Policji o blisko 15-letnim stażu. Dotychczasowa ocena jego pracy zawodowej nie upoważnia do zastosowania rygoru wynikającego z wymierzonej kary dyscyplinarnej i to nie zależnie od budzących wątpliwości ustaleń poczynionych w postępowaniu dyscyplinarnym.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji domagał się jej oddalenia podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i argumentując dodatkowo jak w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2007 roku .
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :
Skarga okazała się uzasadniona aczkolwiek z nie przyczyn w niej podniesionych ale tych, które Sąd miał obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonej skargą decyzji czy postanowienia w zakresie obejmującym ocenę zgodności kwestionowanego aktu z obowiązującym prawem. W ramach tak określonej kognicji uchylenie zaskarżonego aktu jest możliwe jedynie w sytuacji stwierdzenia, iż doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przy jego wydawaniu nastąpiło naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast stwierdzenie przez Sąd nieważności zaskarżonego aktu następuje jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach ( art. 145 § 1 pkt 2 ppsa ). Wskazać też należy, iż zgodnie z przepisem art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powołana jako ppsa ) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie przepisem art. 133 §1 ppsa Sąd Administracyjny wydaje wyrok na podstawie akt sprawy .
Okolicznością , która zadecydowała o treści rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie był fakt, iż zaskarżone skargą orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji zostało wydane w wyniku rozpoznania pisma z dnia [...] marca 2007 roku zatytułowanego "odwołanie". Pismo to zostało potraktowane jako odwołanie E.S. od orzeczenia dyscyplinarnego organu I instancji z dnia [...] lutego 2007 roku. Tymczasem pod pismem tym brak jest podpisu strony tj. E.S.. Pod tym pismem widnieją jedynie sporządzone pismem komputerowym słowa: "sierż. szt. E.S.", brak jest natomiast własnoręcznego podpisu strony.
Oceniając skutki tego braku wskazać należy na regulacje zawarte w przepisach art. 135 k i 135 p ustawy o Policji. Przepis art. 135k tej ustawy stanowi, iż postępowanie dyscyplinarne jest dwuinstancyjne. Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji obwinionemu przysługuje odwołanie w terminie 7 dni od dnia doręczenia orzeczenia ( ust. 1 ). Odwołanie składa się do wyższego przełożonego dyscyplinarnego za pośrednictwem przełożonego, który wydał orzeczenie w pierwszej instancji. Wyższy przełożony dyscyplinarny odmawia przyjęcia odwołania, w drodze postanowienia, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalne. Zgodnie zaś z przepisem art. 135p ustawy w zakresie w tej ustawie nieuregulowanym do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń, świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. W postępowaniu dyscyplinarnym do świadków nie stosuje się również art. 184 Kodeksu postępowania karnego.
Regulacje te prowadzą do wniosku, że intencją ustawodawcy było całościowe uregulowanie w ustawie o Policji kwestii dotyczących odwołania od orzeczenia dyscyplinarnego, jak też odesłanie do stosowania w postępowaniu dyscyplinarnym przepisów Kodeksu postępowania karnego tylko wtedy, gdy nie ma stosownej regulacji w ustawie o Policji i tylko w zakresie ograniczonym przedmiotowo do wezwań, terminów, doręczeń i świadków. Wskazany zamiar ustawodawcy nie został jednak w pełni zrealizowany bowiem z przytoczonych uregulowań nie wynika jakie przepisy należy stosować w przypadku, gdy pismo złożone jako odwołanie od orzeczenia dyscyplinarnego zawiera wady uniemożliwiające nadanie sprawie dalszego biegu. W ocenie Sądu w takiej sytuacji, skoro orzeczenie dyscyplinarne jest decyzją administracyjną, odpowiednie zastosowanie znaleźć powinny – mimo, że ustawa o Policji do niej nie odsyła - przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. ). Zgodnie z przepisem art. 63 Kpa § 1 i 3 zdanie 1 podanie ( żądanie, wyjaśnienie, odwołanie , zażalenie) powinno być podpisane przez wnoszącego. Brak takiego podpisu oznacza, że pismo zawiera braki uniemożliwiające nadanie mu dalszego biegu ( art. 64 § 2 Kpa ). Bezpodstawne potraktowanie takiego pisma jako odwołania od decyzji administracyjnej, rozpoznanie go i w konsekwencji wydanie decyzji przez organ odwoławczy oznacza, iż w istocie organ ten działał z urzędu, co jest niedopuszczalne. W danej sprawie charakter organu odwoławczego organ zyskuje dopiero w wyniku prawidłowo złożonego odwołania. Podzielić zatem należy
pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 1994 roku SA/Gd 2365/93 - LEX 25940, iż "uznanie za odwołanie pisma nie podpisanego przez osobę wnoszącą odwołanie powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego. W takiej sytuacji decyzja organu II instancji jest dotknięta wadą nieważności ( art. 156 § 1 pkt 2 Kpa )" .
W związku z powyższym Sąd odstąpił od badania zasadności podniesionych przez skarżącego zarzutów.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego , obejmujących jedynie koszty zastępstwa procesowego, orzeczono na podstawie przepisu art. 200 ppsa i art. 205 §2 oraz przepisu § 18 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz.U z 2002 roku , Nr 163 poz. 1348 ze zm. )