II SA/Go 433/14

II SA/Go 433/14 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2015-02-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-06-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jacek Jaśkiewicz /sprawozdawca/
Maria Bohdanowicz
Mirosław Trzecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne
Ochrona przyrody
Sygn. powiązane
II OZ 1352/14 - Postanowienie NSA z 2014-12-30
II OZ 389/15 - Postanowienie NSA z 2015-05-12
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
art. 59 ust. 1 pkt 1, art. 63 ust. 3, art. 66
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę.
Uzasadnienie
1. Burmistrz wydał dnia [...] września 2013 r. decyzję nr [...], którą ustalił na wniosek M.W. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Rozbudowie fermy drobiu – budowa indycznika do chowu brojlera indyczego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] w obrębie ewidencyjnym nr [...]". Decyzja ta została oparta na przepisach art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 oraz art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227; dalej ustawa OOŚ), § 2 ust 1 pkt 51 i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.).
W decyzji tej Burmistrz określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, wymogi w zakresie ograniczenia transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie dotyczące
transgranicznego oddziaływania na środowisko, a także stwierdził, że w sprawie nie ma konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność orzeczenia Burmistrza z dnia [...] lutego 2013 r. w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla powyższego przedsięwzięcia, w związku z czym organ ponownie wszczął postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie.
Omawiając stan faktyczny sprawy Burmistrz podał, że dnia 21 listopada 2012 r. M.W. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie fermy drobiu - budowa indycznika do chowu brojlera indyczego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...]. Do wniosku dołączono "Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", sporządzony [...] listopada 2012 r. przez mgr inż. A.O., kopię mapy ewidencyjnej poświadczoną przez właściwy organ obejmującą teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie i na który będzie oddziaływać, wypis z rejestru gruntów dla działek obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie ono oddziaływać. Inwestor potwierdził aktualność raportu.
Organ podał, że inwestycja zlokalizowana będzie na działce nr ewid. [...]. Działka ta wchodzi w skład istniejącej fermy indyków. W ramach planowanego zamierzenia zostanie posadowiony jeszcze jeden budynek o pow. zabudowy około 2500 m2 pozwalający na utrzymanie żywca indyczego w maksymalnej ilości 13680 sztuk indorów, co w przeliczeniu da maksymalną wielkość 328,32 DJP w jednym cyklu produkcyjnym. Planowane przedsięwzięcie przyczyni się do rozbudowy istniejącej fermy indyków pozwalającej na maksymalne utrzymanie obsady wynoszącej 623,81 DJP. Biorąc pod uwagę powyższe, po zrealizowaniu planowanego indycznika maksymalna dopuszczalna obsada żywca indyczego wyniesie 952,13 DJP. Zdaniem organu planowane przedsięwzięcie, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 w związku z § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397) – zwanego dalej "rozporządzeniem", jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zatem stanowi planowane przedsięwzięcie określone art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy OOŚ.
Burmistrz wskazał, że dla terenu, na którym ma być zlokalizowana inwestycja obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym nieruchomość oznaczona nr ewid. [...], położona jest w granicach terenu oznaczonego symbolem RU - tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych.
Ponadto organ prowadzący postępowanie uznał uzgodnienia raportu
o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. W trakcie postępowania organ dokonał ogłoszenia o zamierzonym przedsięwzięciu poprzez obwieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego oraz na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, a także poprzez zawiadomienie pisemne stron o wszczętym postępowaniu administracyjnym w sprawie ww. inwestycji. Wskazał następnie, że M.S., właścicielka działki nr [...], graniczącej z przedmiotową inwestycją, będąca stroną w postępowaniu, złożyła sprzeciw wobec realizacji inwestycji stwierdzając, że działka, której jest właścicielką w planie miejscowym ma przeznaczenie pod działalność agroturystyczną. Ponadto nie zgadza się na realizację inwestycji, gdyż
w 2013 r. chce założyć firmę agroturystyczną na swojej działce.
Organ następnie podał, że w dniu [...] września 2013 r. przeprowadził oględziny działki M.S., w trakcie których ustalił, że działka porośnięta była kilkuletnimi drzewami i krzewami oraz wysoką trawą i chwastami. Ponadto nie znajdowały
się tam żadne zabudowania ani obiekty tymczasowe (kempingi, namioty), nie były prowadzone także prace ziemne lub polowe, związane z uprawą roli.
Na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego i przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko organ I instancji dokładnie opisał planowaną przez M.W. inwestycję, dokonał oceny załączonego do wniosku raportu oddziaływania na środowisko i stwierdził, że informacje w nim zawarte są wystarczające do dokonania pełnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wskazał, że dzięki zastosowaniu określonych rozwiązań technicznych, technologicznych i organizacyjnych, nie wystąpi negatywne oddziaływanie na środowisko.
Uciążliwości wynikające z fazy realizacji inwestycji będą polegały głównie na: emisji zanieczyszczeń do powietrza i emisji hałasu pracujących maszyn i urządzeń sprzętu budowlanego, transportu dowożącego materiały na budowę wykonującego wykopy i instalującego elementy poszczególnych instalacji. Mogą powstawać typowe odpady budowlane, których wytwórcą będzie wykonawca usług budowlanych. Wyżej wymienione uciążliwości mają charakter czasowy i zostaną wyeliminowane po oddaniu obiektu do użytkowania. Oddziaływanie to można określić jako nieznaczne, krótkotrwałe, lokalne i odwracalne, gdyż w pełni ustaną po ukończeniu prac budowlanych.
W trakcie analizy rozwiązań technologicznych organ zidentyfikował najważniejsze problemy mogące wystąpić w związku z planowanym przedsięwzięciem. Stwierdził, że projektowana inwestycja może potencjalnie oddziaływać na takie elementy środowiska jak: powietrze, gleba i wody podziemne. Wymienione emisje na podstawie wykonanych wyliczeń nie będą miały znaczącego wpływu na poszczególne elementy środowiska zarówno ze względu na wielkość, jak i zastosowane rozwiązania chroniące środowisko.
Na koniec organ podkreślił, że w toku oceny oddziaływania na środowisko stwierdzono, iż w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie występują obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk oraz siedlisk przyrodniczych objętych ochroną na podstawie ustawy o ochronie przyrody, w tym obszary sieci Natura 2000, a także że analizowana inwestycja, przy zastosowaniu warunków omówionych w raporcie nie będzie znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000, nie spowoduje też przekroczenia standardów jakości środowiska w żadnym komponencie.
Ze względu na lokalizację w znacznej odległości od granic państwa oraz lokalny zakres oddziaływania inwestycji, organ nie stwierdził konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.
2. Odwołanie od decyzji organu I instancji wniosła M.S. twierdząc, że decyzja Burmistrza jest nieprawidłowa, ponieważ organ nie zrealizował wytycznych zawartych w decyzji SKO stwierdzającej nieważność poprzedniej decyzji Burmistrza o środowiskowych uwarunkowaniach. Podniosła też, że oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko powinno zostać przeanalizowane na wszystkich etapach, łącznie z wariantem jego likwidacji, czego w sprawie zaniechano.
3. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja Burmistrza została wydana zgodnie z przepisami prawa określonymi w ustawie. Kolegium zgodziło się, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, wskazanym w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia, a więc należy do takich przedsięwzięć dla realizacji których, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy OOŚ., wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie zaś z art. 73 ust. 1 ustawy OOŚ postępowanie administracyjne w sprawie wydania takiej decyzji wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie takiego przedsięwzięcia, a oprócz określenia zakresu przedmiotowego przedsięwzięcia do wniosku powinny być załączone materiały wynikające odpowiednio z art. 74 ustawy OOŚ.. Wniosek M.W., określający żądanie wydania zaskarżonej decyzji, spełnia wszystkie te wymagania.
Ponadto organ II instancji stwierdził, że skoro przedmiotowe przedsięwzięcie ma być lokalizowane na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego należało ustalić, czy lokalizacja przedsięwzięcia będzie zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak to trafnie ustalił organ I instancji, zgodność taka występuje w pełni, bowiem nieruchomość, na której ma być realizowane przedsięwzięcie, położona jest na działce o numerze ewidencyjnym [...], a w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla Miasta, przyjętym uchwałą Nr XLI/335/10 Rady Miejskiej z dnia 29 czerwca 2010 r. ustalono dla niej przeznaczenie na tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, z oznaczeniem na rysunku planu symbolu - "RU".
Kolegium zgodziło się także z Burmistrzem, że dla przedmiotowej inwestycji wymagane było przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, którą organ I instancji w sposób nie budzący wątpliwości przeprowadził. Uznał też, że zaskarżona decyzja, co do jej treści, odpowiada wymogom art. 82 i art. 85 ustawy OOŚ.
W rozstrzygnięciu określono bowiem w sposób wyczerpujący pełny zakres i miejsce realizacji przedsięwzięcia, w tym powierzchnie zabudowy i maksymalną ilość jednoczesnego utrzymania zwierząt (indyki) w wybudowanym indyczniku. W sposób wyczerpujący określono także warunki wykorzystania terenu, zarówno w fazie realizacji przedsięwzięcia jak i podczas jego eksploatacji. Do decyzji załączono "Charakterystykę przedsięwzięcia", w której wykazano w jakim będzie zakresie ono realizowane, jaka będzie zastosowania technologia jego wykonania oraz warianty wykonania najkorzystniejsze z punktu widzenia ochrony środowiska naturalnego. Dodatkowo uzasadnienie decyzji organu I instancji spełnia wszystkie wymogi określone w art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy OOŚ.
W dalszej części uzasadnienia Kolegium uznało, że nie można podzielić zarzutu M.S., że organ pierwszej instancji nie podał do publicznej wiadomości zamiaru przeprowadzenia postępowania prowadzącego do wydania decyzji. Zawiadomienie takie ogłoszono bowiem w Biuletynie Informacji Publicznej i to dwukrotnie tj. w dniu 7 sierpnia 2013 r. oraz w dniu 3 maja 2013 r. Organ zgodził się z tym, że nie jest wiadome czy informację taką podano o wydaniu zaskarżonej decyzji, gdyż brak jest w tym zakresie potwierdzenia w materiale zgromadzonym w aktach sprawy. Jednak gdyby nawet organ I instancji czynności tej nie dokonał, to nie może to mieć wpływu na ocenę postępowania w sprawie. Postępowanie odwoławcze sprowadza się bowiem do ponownego całościowego rozpatrzenia sprawy, a zatem do oceny (weryfikacji) przeprowadzonego postępowania przez organ I instancji i oceny (weryfikacji) wydanej przez ten organ decyzji.
Odnosząc się zaś do zarzutu, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia uniemożliwi skarżącej prowadzenie na jej nieruchomości działalności agroturystycznej Kolegium wyjaśniło, że po pierwsze takiej działalności skarżąca obecnie nie prowadzi, a po wtóre obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego Miasta dopuszcza ewentualność takiego zagospodarowania tej nieruchomości, ale tylko wtedy gdyby nastąpiła zmiana funkcji całego tego terenu (oznaczonego w planie symbolem "RU") na funkcję zabudowy zagrodowej. Taki zapis planu oznacza, że działalność agroturystyczna na tej nieruchomości, oparta na zabudowie zagrodowej będzie możliwa tylko wtedy, gdy cały teren, w tym teren na którym ma być realizowane przedmiotowe przedsięwzięcie, zmieni swoją funkcję. Będzie to zatem możliwe tylko w sytuacji likwidacji tego przedsięwzięcia z jednoczesną likwidacją już istniejącej fermy drobiu.
4. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skardze na decyzję SKO z dnia [...] grudnia 2013 r. M.S. zarzuciła:
- niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym niewyjaśnienie w sposób należyty oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji,
- dowolną ocenę materiału dowodowego,
- nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia kontrolę zaskarżonej decyzji,
- naruszenie prawa ochrony środowiska przez naruszenie metodyki referencyjnej i najlepszych dostępnych technik przy ocenie oddziaływania inwestycji na środowisko, brak sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego, brak ustalenia obszaru ograniczonego użytkowania,
- brak podania informacji o wydaniu zaskarżonej decyzji do publicznej wiadomości.
Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
5. Odpowiadając na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. M.S. złożyła wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na prowadzone przez Prokuraturę Rejonową postępowanie, dotyczące legalności spornej inwestycji (sygn. akt [...]).
Na rozprawie przeprowadzonej dnia 25 lutego 2015 r. powyższy wniosek skarżącej został oddalony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
6. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.
7. W ramach postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, w przypadku przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a takim przedsięwzięciem w myśl § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jest niewątpliwe przedmiotowa inwestycja, przeprowadza się ocenę oddziaływania na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy OOŚ).
W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na:
- środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między elementami,
- dostępność do złóż kopalin; możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;
- wymagany zakres monitoringu.
W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 określa się, analizuje oraz ocenia oddziaływanie przedsięwzięć na obszary Natura 2000, biorąc pod uwagę także skumulowane oddziaływanie przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami (art. 2 ust. 1 – 2 ustawy OOŚ).
Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym przeprowadzana w jego ramach ocena oddziaływania na środowisko i przedłożony przez inwestora raport oddziaływania na środowisko służyć ma realizacji interesów różnych podmiotów. Z jednej strony służy on inwestorowi, który dokonując oceny oddziaływania projektowanego przedsiębiorstwa, w pierwszej kolejności dokonuje rozpoznania środowiska naturalnego, społecznego i gospodarczego w celu ustalenia czy realizacja przedsięwzięcia jest najbardziej dla niego korzystna w danym środowisku. W tym zakresie ocena uwzględnia warunki ekosystemu, charakter lokalnej społeczności jak i potrzeby regionu w ujęciu zasady zrównoważonego rozwoju. Nadto ochronie interesów społeczności lokalnej, umożliwiając jej realny wpływ na kształtowanie aktywności inwestycyjnej w regionie, zabezpieczenie, przed ewentualnym uciążliwym i szkodliwym oddziaływaniem, co w konsekwencji prowadzić ma do łagodzenia społecznego oporu przez realizacją przedsięwzięcia i sprzyjać rozwojowi gospodarczemu. Istota niniejszego postępowania sprowadza się nie tylko do ochrony środowiska naturalnego, ale równoważnienia tej wartości z uzasadnionym interesem inwestora oraz zasadą zrównoważonego rozwoju.
8. Podstawę oceny oddziaływania na środowisko stanowi raport oddziaływania na środowisko (art. 66 ustawy OOŚ). Dokument ten, ma charakter dokumentu prywatnego, któremu ustawa nadaje szczególną moc dowodową (art. 63 ust. 3 i art. 66 ustawy OOŚ). Powinien on zawierać kompleksową (zupełną i rzetelną) ocenę przedsięwzięcia i analizę aspektów jego funkcjonowania w ich wzajemnym powiązaniu, odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a także wskazywać, jakie obowiązują w tym zakresie standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Jedynie wówczas może stanowić podstawę oceny oddziaływania. Zakres treści raportu wyznacza przepis art. 66 ust. 1 - 6 ustawy OOŚ.
Raport jest przy tym jednym z istotniejszych elementów, warunkujących prawidłową ocenę oddziaływania na środowisko, co wynika wprost z Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. U. UE L z 2012 r. nr 26, s. 1). Zgodnie z art. 3 tej dyrektywy ocena oddziaływania na środowisko polega na właściwym określeniu, opisaniu i ocenie, dla każdego indywidualnego przypadku, bezpośredniego i pośredniego znaczącego wpływu przedsięwzięcia na: ludność i zdrowie ludzkie; różnorodność biologiczną ze szczególnym uwzględnieniem gatunków i siedlisk chronionych na podstawie dyrektywy 92/43/EWG oraz dyrektywy 2009/147/WE; grunty, gleby, wody, powietrze i klimat; dobra materialne, dziedzictwo kulturowe i krajobraz; oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a)-d). Nadto opisany wpływ na w/w elementy obejmuje spodziewany wpływ wynikający z podatności przedsięwzięcia na prawdopodobieństwo wystąpienia wypadków lub katastrof istotnych dla danego przedsięwzięcia. Wymóg dostarczenia przez wykonawcę niezbędnych informacji sprecyzowany został w art. 5 dyrektywy, gdzie wskazuje się, że w przypadku gdy wymagana jest ocena oddziaływania na środowisko, wykonawca przygotowuje
i składa raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Wykonawca dostarcza przynajmniej następujące informacje:
a) opis przedsięwzięcia zawierający informacje o miejscu, projekcie, wielkości
i innych ważnych cechach przedsięwzięcia;
b) opis ewentualnego znaczącego wpływu przedsięwzięcia na środowisko;
c) opis cech przedsięwzięcia lub środków przewidzianych w celu uniknięcia ewentualnego znaczącego negatywnego wpływu na środowisko, zapobieżenia mu lub ograniczenia go, a także w miarę możliwości zrównoważenia tego wpływu;
d) opis rozsądnych rozwiązań alternatywnych rozważanych przez wykonawcę, które są odpowiednie dla przedsięwzięcia i jego specyfiki, a także wskazanie głównych powodów wyboru danej opcji, z uwzględnieniem wpływu przedsięwzięcia na środowisko;
e) podsumowanie w języku nietechnicznym informacji, o których mowa w lit. a – d;
f) wszelkie dodatkowe informacje, o których mowa w załączniku IV, odnoszące się do konkretnych cech danego przedsięwzięcia lub typu przedsięwzięcia, a także elementów środowiska, które mogą zostać objęte oddziaływaniem.
Powyższe znalazło odpowiednie uregulowanie w ustawie OOŚ. Na gruncie tych regulacji w nauce prawa podkreśla się istotne znaczenie dokładnego opisu inwestycji, procesów technologicznych, sposobu zagospodarowania terenu oraz wariantów przedsięwzięcia rozważanych przez wykonawcę, a następnie opisu środowiska naturalnego zawartego w informacji przedłożonej przez wykonawcę ze względu na okoliczność, że jedynie kompletna informacja stanowić może podstawę rzetelnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
9. Prowadząc postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko organ w myśl art. 7 k.p.a. zobowiązany jest do podejmowania, zarówno z urzędu jak i na wniosek strony postępowania, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w ramach czego, stosownie do treści art. 75 § 1 k.p.a. organ obowiązany jest dopuścić jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Czyniąc zadość temu obowiązkowi organ zobowiązany jest ocenić zarówno przedłożony przez inwestora raport oddziaływania na środowisko, jak również wszystkie dokumenty, jakie w toku postępowania administracyjne zostaną do niego skierowane przez strony.
Ponieważ organ nie posiada specjalistycznej wiedzy, nie jest w stanie dokonać merytorycznej oceny raportu, sprawdzając zasadność zawartych w nim ocen, nie jest w stanie dokonać sprawdzenia (badania i ustalenia) parametrów przedsięwzięcia i jego oddziaływania. Ocena dokonywana przez organ ma niewątpliwie charakter ograniczony. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że w przypadku uznania, że przedłożony w danej sprawie raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu. Taka ocena jest zbędna, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, w wyniku której stwierdził, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym (tj. zawiera wszystkie niezbędne elementy oraz ich rzeczowe uzasadnienie). Zatem organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną (por. wyroki NSA z dnia 6 lutego 2013 r., II OSK 1862/11, LEX nr 1358431; 1 marca 2013 r., II OSK 2105/11, LEX nr 1340187; 20 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2564/12, dostępne w bazie orzeczeń na stronie internetowej NSA).
10. Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy należy wskazać, że wniosek inwestora z dnia [...] listopada 2012 r. odpowiadał wymogom określonym w art. 74 ust. 1 ustawy OOŚ. Jak to trafnie ustaliły organy inwestycja jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego dla Miasta, przyjętym uchwałą Nr XLI/335/10 Rady Miejskiej z dnia 29 czerwca 2010r. Ustalono dla niej przeznaczenie na tereny obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, z oznaczeniem na rysunku planu symbolu - "RU".
Do wniosku został dołączony raport, który również spełnia wymagania określone w art. 66 ustawy OOŚ. W rozpatrywanej sprawie organ przeprowadził ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Dokonał oceny przedłożonego raportu oraz uwag skarżącej. Nadto poddał raport opiniowaniu i uzgodnieniu zgodnie z art. 77 ustawy OOŚ, uzyskując akceptację właściwych organów (Państwowego Powiatowego inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska).
Co do ostatniej kwestii treść stanowiska wyrażona w formie uzgodnienia wiąże organ prowadzący postępowanie główne. Współdziałanie polega bowiem w tym przypadku na konieczności osiągnięcia konsensu w rozstrzyganej sprawie. Brak konsensu uniemożliwia bowiem pozytywne rozpatrzenie sprawy. Organy nie znalazły podstaw do tego, by kwestionować treść uzgodnień, tym bardziej, że w sprawie nie pojawiły się w tym zakresie wątpliwości.
Jeśli chodzi o ocenę raportu, organ zdefiniował zagadnienia problemowe oraz zagrożenia wynikające z realizacji inwestycji i wprowadził szczegółowe warunki służące łagodzeniu i minimalizacji potencjalnego oddziaływania, które jednak nie zostało uznane za istotne. W raporcie zawarto zapisy dotyczące niepowodowania uciążliwości, oddziaływania nieprzekraczającego normy oraz braku szkodliwego oddziaływania. Z wywodów zawartych w uzasadnieniach decyzji wynika, że organy oceniły przedłożony w toku postępowania raport, wraz z dokumentami stanowiącymi jego uzupełnienie, jako zupełny, spójny i wiarygodny. Wskazały, że tworzy on spójną całość, formalnie zawiera wszystkie niezbędne elementy treści wynikające z powołanych wyżej przepisów prawa, zaś przeprowadzona w nim, sporządzona przez podpisaną w raporcie osobę, analiza jest rzetelna i wiarygodna.
W decyzji określono w sposób prawidłowy i pełny zakres i miejsce realizacji przedsięwzięcia, w tym powierzchnię zabudowy i maksymalną ilość jednoczesnego utrzymania zwierząt (indyki) w wybudowanym indyczniku. W sposób właściwy określono także warunki wykorzystania terenu, zarówno w fazie realizacji przedsięwzięcia jak i podczas jego eksploatacji. Elementem decyzji jest "Charakterystyka przedsięwzięcia", w której wykazano w jakim będzie zakresie ono realizowane, jaka będzie zastosowania technologia jego wykonania oraz warianty wykonania najkorzystniejsze z punktu widzenia ochrony środowiska naturalnego. Stąd uzasadnienia decyzji organu I oraz II instancji spełniają wszystkie wymogi określone w art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy OOŚ.
11. Odnosząc się do zarzutów skarżącej organy trafnie uznały ich niezasadność. Po pierwsze należy wskazać, że zarzut dotyczący braku powiadomienia społeczeństwa o inwestycji nie odpowiada stanowi sprawy. Zawiadomienie takie ogłoszono bowiem w Biuletynie Informacji Publicznej i to dwukrotnie tj. w dniu 7 sierpnia 2013 r. i w dniu 3 maja 2013 r. Inną kwestią jest natomiast brak potwierdzenia przez organy podania informacji o wydaniu decyzji (art. 38 i 85 ust. 3 ustawy OOŚ). Ustawa, co należy podkreślić, nie zawiera - w odniesieniu do norm merytorycznych z tych przepisów wynikających – norm sankcjonujących. Zatem ich naruszenie podlega ocenie z punktu widzenia chronionego interesu podmiotów, których dotyczy postępowanie (decyzja).
W niniejszej sprawie granice kontroli sądowej wyznacza interes prawny skarżącej (art. 50 § 1). Ten zaś interes nie został naruszony przez brak zawiadomienia, gdyż skarżąca, będąc uczestnikiem postępowania, była powiadamiana bezpośrednio o podjętych rozstrzygnięciach przez doręczenie jej pism, w tym decyzji. Badanie zaś wpływu naruszenia przepisów art. 38 i 85 ust. 3 ustawy OOŚ na sferę prawną innych podmiotów nie mieści się w granicach skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Co do zaś sytuacji skarżącej, odwołując się do jej interesu prawnego Kolegium wyjaśniło, że skarżąca obecnie nie prowadzi działalności agroturystycznej, natomiast plan zagospodarowania przestrzennego Miasta dopuszcza możliwość takiego zagospodarowania tej nieruchomości pod warunkiem zmiany funkcji całego tego terenu na funkcję zabudowy zagrodowej. Będzie to zatem możliwe tylko w sytuacji likwidacji tego przedsięwzięcia z jednoczesną likwidacją już istniejącej i legalnie funkcjonującej fermy drobiu.
Jeśli chodzi o powtarzający się zarzut odwołujący się do pierwszej decyzji organu odwoławczego stwierdzającej nieważność pierwotnej decyzji w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia to w ponowionym postępowaniu zastosowano już właściwe (obowiązujące) przepisy prawa materialnego, dokonano ogłoszenia o przystąpieniu do oceny wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz przeprowadzono taką ocenę, o czym była wyżej mowa. Stąd zarzut ten, nota bene bardzo ogólnikowy, nie jest zasadny.
Ostatni ze skonkretyzowanych zarzutów dotyczył braku ustalenia obszaru ograniczonego użytkowania. Jak to wynika z art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j. Dz.U z 2013 r. poz. 1232 ze zm.) jeżeli z przeglądu ekologicznego albo z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że mimo zastosowania dostępnych rozwiązań technicznych, technologicznych
i organizacyjnych nie mogą być dotrzymane standardy jakości środowiska poza terenem zakładu lub innego obiektu, to dla oczyszczalni ścieków, składowiska odpadów komunalnych, kompostowni, trasy komunikacyjnej, lotniska, linii i stacji elektroenergetycznej oraz instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej
i radiolokacyjnej tworzy się obszar ograniczonego użytkowania. Obszar ograniczonego użytkowania tworzony jest uchwałą sejmiku województwa lub rady właściwego powiatu.
Z przedstawionego w sprawie raportu nie wynika taka potrzeba, bowiem nie ma tam wniosków wskazujących na to, że standardy jakości nie zostaną dotrzymane. Nie zasługują również na uwzględnienia zarzuty dotyczące niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego dowolnej oceny materiału dowodowego. Skarżąca, co tyczy się pozostałych zarzutów, nie powołuje żadnych konkretnych okoliczności mogących podważyć lub wywołać wątpliwości co do treści raportu i jego oceny dokonanej przez organy, jak również dokonanych
w sprawie uzgodnień oraz stwierdzeń i ocen zawartych w decyzjach.
12. Ostatnia podnoszona przez skarżącą okoliczność związana była
z postepowaniem prowadzonym z jej zawiadomienia przez Prokuraturę Rejonową, co w jej ocenie stanowi przesłankę do zawieszenia spray sądowej. Z informacji przekazanej przez ten organ wynika, że postępowanie to zakończyło się odmową wszczęcia dochodzenia. Wprawdzie wskazano, że postanowienie to zostało zaskarżone jednak w ocenie Sądu postępowanie to nie ma związku z przedmiotem kontroli sądowej i jego wynik nie będzie miał na nią wpływu w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z treści informacji wynika, że zawiadomienie skarżącej dotyczyło rozbudowy fermy drobiu bez wymaganego pozwolenia budowlanego, gdy tymczasem w sprawie kontrolowana jest decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. Zatem wniosek o zawieszenie postępowania sądowego podlegał oddaleniu.
Z tych wszystkich wyżej rozważonych względów Sąd, nie stwierdzając w sprawie naruszeń prawa materialnego oraz prawa procesowego mających lub mogących mieć wpływ na wynik sprawy, a także kwalifikowanych naruszeń prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.