II SA/GO 428/05

II SA/Go 428/05 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2005-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-06-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Ireneusz Fornalik
Joanna Brzezińska
Maria Bohdanowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Fornalik, Asesor WSA Joanna Brzezińska,, Protokolant Paweł Majka, po rozpoznaniu w dniu 07 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zakładu Administracji Mieniem Komunalnym z dnia [...]r., nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz adwokata M.A. kwotę 255 (dwieście pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Administracji Mieniem Komunalnym z dnia [...] października 2004r. Nr [...] wydaną na podstawie upoważnienie Rady Miejskiej uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. w sprawie udzielenie upoważnienia Dyrektorowi Zakładu Administracji Mieniem Komunalnym odmawiającą przyznania dodatku mieszkaniowego A.M..
Podstawą odmowy przyznania dodatku była okoliczność, iż wydatki na normatywną powierzchnię użytkową lokalu wnioskodawcy były mniejsze od kwoty naliczonej zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71 poz. 734 z poźn. zm.), gdyż za dochód przyjęto kwotę 2272,36 zł.
Organy przyjęły powyższy dochód skarżącego na podstawie jego oświadczenia złożonego we wniosku o przyznanie dodatku, iż utrzymuje się z renty w wysokości 568,09 zł. Wnioskodawca złożył wniosek w miesiącu lipcu 2004r. i organ I instancji ustalił, iż w okresie 3 miesięcy poprzedzających wniosek o dodatek A.M. otrzymał w miesiącach - kwiecień, maj i czerwiec po 568,09 zł oraz wypłacono mu w miesiącu kwietniu 2004r. wyrównanie renty za miesiąc marzec 2004r. w wysokości 568,09 zł.
Zaświadczenie tej treści wystawił wnioskodawcy Zakład Ubezpieczeń Społecznych dnia [...] lipca 2004r. (karta 10 akt administracyjnych).
Stąd też do podstawy wyliczeń wysokości dodatku mieszkaniowego stanowiącego różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywna powierzchnię zajmowanego lokalu,
a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymująca dodatek w wysokości 15 % dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym była dla organów I i II instancji kwota 757.45 zł jako wypłacona wysokość rent za 3 miesiące mimo, że
w oświadczeniu płatnika wypłacona kwota w miesiącu kwietniu 2004r. w podwójnej wysokości stanowi rentę za miesiąc marzec i za miesiąc kwiecień 2004r.
Okoliczność tę skarżący podniósł w odwołaniu podając, iż wysokość miesięcznej renty
w kwocie 568,26 zł ustalił mu wyrokiem z dnia [...] stycznia 2003r. Sąd Okręgowy.
Organ II instancji nie odniósł się do tego zarzutu w swojej decyzji z [...] grudnia 2004r., zauważył jedynie, że zaskarżoną decyzję organ I instancji wydał przed terminem danym stronie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, ale wobec dwuinstancyjności postępowania administracyjnego to ten organ analizował całość zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych, a tym samym naruszenie art. 3 ust. 1 i 3 ustawy
o dodatkach mieszkaniowych poprzez przyjęcie za podstawę obliczenia zasadności przyznania dodatku mieszkaniowego dochodów skarżącego z 4 miesięcy i tym samym przyjęcie, że skarżący nie spełnia wymogów uzyskania dodatku mieszkaniowego i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji nr [...] z dnia [...] października 2004r. Dyrektora Zakładu Administracji Mieniem Komunalnym.
W uzasadnieniu skargi wywodzi, że organ odmawiający przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego wziął pod uwagę podwójną rentę wypłaconą w miesiącu kwietniu 2004r., co zwiększyło jego dochód o kwotę 568,09 zł. W rzeczywistości organ orzekając o braku zasadności wniosku o dodatek mieszkaniowy naruszył art. 3 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, gdyż rozpatrując zasadność przyznania dodatku mieszkaniowego wziął pod uwagę dochód skarżącego z ostatnich 4 miesięcy zamiast z 3 miesięcy jak przewiduje ustawa.
Tym samym organ oparł swoją decyzje na błędnych ustaleniach faktycznych i rażąco skrzywdził skarżącego.
Z wyjaśnień Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zawartych w piśmie z dnia [...] września 2004r. wynika jednoznacznie, iż dodatkowa wypłata w miesiącu kwietniu 2004r. była wyrównaniem za niewypłaconą rentę z miesiąca marca 2004r.
Przyjęta interpretacja tego faktu przez organ krzywdzi skarżącego, sprzeczna jest z logiką oraz przepisami.
Nawet jeśliby przyjąć, iż nie było to wyrównanie tylko jednorazowy dochód to z mocy
art. 3 ust. 3 wyżej cytowanej ustawy nie wlicza się do dochodu liczonego do podstawy dla dodatku mieszkaniowego jednorazowych świadczeń pieniężnych. Zatem organ chociażby na tej podstawie nie mógł uznać jednorazowej podwójnej renty jako dochodu, a jedynie jako incydent, który nie podlega wliczaniu, gdyż byłoby to sprzeczne nie tylko z przepisami, ale także z zasadami współżycia społecznego i rażąco naruszające prawa skarżącego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i nie ustosunkował się do argumentów w niej zawartych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga jest zasadna.
Trafnie wywodzi skarżący, iż wbrew art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r.
o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) organ I jak i II instancji przyjął do obliczenia dochodu średni miesięczny dochód z okresu 4 miesięcy traktując go jak 3 miesięczny poprzedzający datę złożenia wniosku.
Zarówno z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2004r., jak i z
[...] września 2004r. (karta 12 akt administracyjnych) wynika jednoznacznie, iż dodatkowo wypłacona kwota 568.09 zł w miesiącu kwietniu stanowiła zaległą wypłatę renty za miesiąc marzec 2004r.
Ta okoliczność nie budziła wątpliwości w świetle dokumentów, a skarżący także kilkakrotnie organowi I instancji wyjaśniał przyczynę zwiększonej wypłaty jednorazowej z tym miesiącu. W ocenie Sądu także art. 3 ust. 3 wyżej cytowanej ustawy pozwalał organowi na nie wliczanie do dochodu jednorazowego świadczenia z miesiąca kwietnia, co uszło uwadze organów.
Należy podzielić pogląd skarżącego, iż taka postawa organu narusza zasady ogólne postępowania administracyjnego zawarte w artykułach od 6 do 16 kodeksu postępowania administracyjnego w szczególności art. 7, 8 i 9, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze do zarzutów odwołania w uzasadnieniu decyzji w ogóle się nie odniosło.
Jednakże w sprawie zachodzi także inna podstawa dla uwzględnienia skargi w niej nie podniesiona, a zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą.
Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych
(Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) dodatek mieszkaniowy przyznaje na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego wójt, burmistrz lub prezydent miasta w drodze decyzji administracyjnej........
W niniejszej sprawie decyzję z dnia [...] października 2004r. o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego skarżącemu wydał Dyrektor Zakładu Administracji Mieniem Komunalnym na podstawie upoważnienia Rady Miejskiej zawartej w uchwale Nr [...] z dnia [...] grudnia 1999r. wydanej na podstawie art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tj. z 1996r. Dz. U. Nr 13 poz. 74).
W ocenie Sądu upoważnienie do wydawania decyzji administracyjnych dla Dyrektora Zakładu Administracji Mieniem Komunalnym winna wydać Rada Miasta w imieniu Burmistrza Miasta.
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 czerwca 1994r. SA/Kol 1417/94 (OWSS z 1996r. nr 2, poz. 48) podjął próbę odpowiedzi na pytanie, czym jest w istocie upoważnienie do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej,
o którym mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym (obecnie art. 39 ust. 4).
Zdaniem Sądu nie jest to pełnomocnictwo do działania w imieniu rady gminy, a przepis kompetencyjny, przenoszący kompetencję ustawowo przypisaną wójtom na inny podmiot.
Wynika z tego, że organy jednostek wymienionych w art. 39 ust. 4 ustawy
o samorządzie gminnym realizują własne kompetencje nadane im przez radę gminy, ale nie działają w imieniu wójta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela tego stanowiska w ślad za glosą
B. Adamiak (OSP z 1996r. nr 5, poz. 101). Istnieje bowiem ścisły związek pomiędzy treścią art. 39 ust. 2 i 39 ust. 4 ustawy.
Przepis art. 39 ust. 2 pozwala wójtowi lub burmistrzowi upoważnić swych zastępców lub innych pracowników urzędu gminy do wydawania decyzji administracyjnych w jego imieniu.
Przepis art. 39 ust. 4 nawiązuje do treści ustępu 2 mówiąc, że rada gminy może upoważnić "również" co oznacza, że może upoważnić do działania na zasadach określonych w ust. 2, czyli w imieniu wójta lub burmistrza.
Wobec złej redakcji art. 39 ust. 4 cytowanej ustawy – w ocenie składu orzekającego upoważnienie do załatwienia indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej udzielane przez radę, która sama nie ma kompetencji do działania w zakresie dodatków mieszkaniowych – wskazuje, że decyzja wydana winna być w imieniu Burmistrza Miasta w niniejszej sprawie.
Stąd też wobec ustawowego upoważnienia dla burmistrza do wydawania decyzji
w sprawach dodatku mieszkaniowego, zawartego w art. 7 ust. 1 i 1a ustawy o dodatkach mieszkaniowych, Sąd z mocy art. 145 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji
i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zakładu Administracji Mieniem Komunalnym.
O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 250 wyżej cytowanej ustawy.