II SA/GO 421/23

II SA/Go 421/23 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2024-02-27
Data wpływu
2023-07-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jarosław Piątek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Przywrócenie terminu
Sygn. powiązane
II OSK 1553/24 - Wyrok NSA z 2025-07-10
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Przywrócono termin
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 86, art. 87
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 11 października 2023 r., sygn. akt II SA/Go 421/23, w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki komisu samochodowego postanawia przywrócić termin do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 11 października 2023 r., sygn. akt II SA/Go 421/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. oddalił skargę M.B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki komisu samochodowego. M.B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – adw. K.G., wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
Pismem sądowym z dnia 8 grudnia 2023 r. pełnomocnik skarżącego została wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie pięciu jej odpisów własnoręcznie podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Przesyłka sądowa, zawierająca powyższe wezwanie, po dwukrotnym awizowaniu przez Pocztę wróciła do Sądu jako nie podjęta w terminie i została uznana za skutecznie doręczoną z dniem 29 grudnia 2023 r. Wobec nieuzupełnienia
w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi kasacyjnej została ona odrzucona postanowieniem Sądu z dnia 10 stycznia 2024 r. Odpis postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego kasacyjnie w dniu 19 stycznia 2024 r.
W dniu 24 stycznia 2024 r. wpłynął do Sądu wniosek pełnomocnika M.B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, w którym wskazano, iż pełnomocnik nie otrzymała żadnego awizo dotyczącego przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Do wniosku dołączony został odpis skargi z dnia 18 stycznia 2024 r. złożonej przez pełnomocnika do Naczelnika Urzędu Pocztowego na działalność Urzędu Pocztowego w związku z nieotrzymaniem żadnego awiza powyższej przesyłki. Zdaniem pełnomocnika, wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej jest zasadny, ponieważ niedochowanie terminu do uzupełnienia tych braków nastąpiło wskutek okoliczności, na które pełnomocnik nie mogła mieć wpływu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. – dalej jakop.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała
w terminie czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Wedle art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a nadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 2 i 4 p.p.s.a.).
Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminowi procesowemu, gdy strona nie ponosi winy w tym uchybieniu. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Nie jest możliwe przywrócenie terminu, gdy z okoliczności sprawy będzie wynikało, że strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione.Wykluczenie winy wymaga więc wykazania przez stronę, że pomimo dołożenia wszelkich możliwych w określonych warunkach starań, nie mogła ona przezwyciężyć przeszkody uniemożliwiającej jej dokonanie czynności postępowania w terminie ustawowym (por. postanowienie NSA z 23 marca 2023 r., II GZ 67/23).
W niniejszej sprawie sporna jej okoliczność, czy pełnomocnik skarżącego uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. We wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik jako przesłankę braku swojej winy wskazała, że nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej, ponieważ przesyłka wezwanie to zawierająca nie była prawidłowo awizowana, tj. pełnomocnik nie otrzymała awiza. Zgodnie z panującym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowiskiem (por. postanowienie NSA z dnia 15 marca 2023 r., sygn. akt III OZ 118/23), które Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru (w niniejszej sprawie zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej), jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Domniemanie to może być jednak obalone. Obalenie domniemania doręczenia nie neguje przy tym dokonania doręczenia, lecz prowadzi do uchylenia ujemnych skutków, jakie dla strony wiążą się z doręczeniem w zakresie biegu terminu. Oznacza to więc, że jeśli dokonano doręczenia zgodnie z wymogami art. 73 p.p.s.a., mimo że adresat nie został powiadomiony o adresowanym do niego piśmie, może się on uchylić od negatywnych skutków tego stanu rzeczy, jeżeli uprawdopodobni okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu. Jednym ze sposobów obalenia tego domniemania jest przeprowadzenie postępowania reklamacyjnego. We wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącego wskazała, że wniosła do Naczelnika Urzędu Pocztowego skargę, w której dokładnie opisała okoliczności związane z brakiem pierwszego, jak i drugiego awiza. Na dowód tego do wniosku o przywrócenie terminu został dołączony odpis tej skargi wraz z potwierdzeniem, że została ona w dniu
19 stycznia 2024 r. złożona w Urzędzie Pocztowym. Ponadto pełnomocnik podkreśliła, że w czasie osobistej obecności w Urzędzie Pocztowym w dniu 21 grudnia 2023 r. oraz w dniu 2 stycznia 2024 r. odebrała wszystkie adresowane do niej przesyłki, a nadto została poinformowana, że wszystkie przesyłki zostały przez nią odebrane. W ocenie Sądu powyższe działania podjęte przez pełnomocnika pozwalają na uznanie, że niedoręczenie pełnomocnikowi wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej nastąpiło bez jej winy. Innymi słowy uznać należy, że pełnomocnik skarżącego uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu.
Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.