II SA/GO 400/25

II SA/Go 400/25 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-11-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski /sprawozdawca/
Grażyna Staniszewska /przewodniczący/
Jarosław Piątek
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2328
art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 1
Ustawa z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy  Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2024 poz 572
art. 97 § 1 pkt 4, art. 97 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję [...] w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z [...] grudnia 2024 r., nr [...][...] - powołując się m.in. na art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy Prawo ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 2328; dalej jako u.z.p.r.d.) - skierował I. W. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B prawa jazdy.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2024 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek [...] w [...] na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy I. W. w związku z tym, że w dniu [...] listopada 2023 r. wyżej wymieniona wielokrotnie naruszyła przepisy ruchu drogowego, za co otrzymała łącznie 31 punktów.
Postanowieniem z [...] września 2024 r. [...] zawiesił powyższe postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 572), a to w związku z wnioskiem strony o wznowienie postępowania w sprawie o wykroczenie, zakończonego prawomocnym wyrokiem [...] w [...] z [...] maja 2024 r., sygn. akt [...], na podstawie którego strona uznana została za winną popełnienia trzech wykroczeń i skazana na karę grzywny. Na podstawie tego wyroku organ Policji naliczył 31 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Postanowieniem z [...] grudnia 2024 r. [...] podjął zawieszone postępowanie, powołując się na pismo [...] w [...] z [...] października 2024 r., z którego wynika, że postępowanie zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z [...] maja 2024 r., sygn. akt [...], nie zostało wznowione.
Po podjęciu podstępowania strona poinformowała organ, że złożyła zażalenie na postanowienie [...] w [...] z dnia [...] października 2024 r., sygn. akt [...] o odmowie przyjęcia jej wniosku o wznowienie postępowania zakończonego opisanym powyżej wyrokiem [...] w [...].
Biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz fakt, że wspomniany wyrok wymierzający stronie grzywny za popełnione wykroczenia jest prawomocny – w ocenie organu - zasadne jest skierowanie strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie kategorii B.
Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie przepisów art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 10 § 1 k.p.a., a także art. 97 § 2 k.p.a., kwestionując prawidłowość orzeczeń wydanych w sprawie o wykroczenie przez [...] w [...] oraz w sprawie wniosku o wznowienie postepowania zakończonego tym wyrokiem, który rozstrzygnął [...] w [...].
Decyzją z [...] lutego 2025 r., nr [...][...] w [...], powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu tej decyzji organ w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 18 ustawy u.z.p.r.d. wskazując, że przepis ten przewiduje m.in. obowiązek skierowania osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem, która przekroczyła liczbę 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, na kontrolne sprawdzenie jej kwalifikacji.
Dalej organ podkreślił, że [...] związany był domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym, tj. sformalizowanej informacji [...] w [...], co do uzyskania przez stronę liczby punktów karnych. Wniosek organu Policji jest wiążący dla [...] i musi skutkować wszczęciem postępowania w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Ustawa nie pozostawia bowiem organom administracji możliwości odstąpienia od tych czynności, jak również nie uprawnia [...] do samodzielnego weryfikowania prawidłowości ewidencji prowadzonej przez właściwego [...].[...] ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy, ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. [...] rozpatrujący wniosek organu Policji jest bowiem związany danymi zawartymi w ewidencji. Organ, dysponując informacją o liczbie punktów uzyskanych przez skarżącą, nie ma samodzielnych uprawnień do oceny kwalifikacji skarżącej do kierowania pojazdami. Nie ma także kompetencji do badania czy organy kontroli ruchu drogowego dokonały właściwej kwalifikacji zachowań kierowcy co do naruszeń przepisów ruchu drogowego, ani też czy stwierdzonym naruszeniom przypisano właściwą liczbę punktów. Kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy stanowi obligatoryjną, administracyjnoprawną konsekwencję przekroczenia w określonym czasie ustalonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
W związku z tym – zdaniem [...] - zawiadomienie [...] w [...] o tym, że strona [...] listopada 2023 r. wielokrotnie naruszyła przepisy ruchu drogowego, za co otrzymała łącznie 31 punktów, stanowi jedyną, a zarazem wystarczająca podstawę do skierowania skarżącej na egzamin sprawdzający kwalifikacje. Zaakcentował, że co prawda strona podjęła próbę podważenia prawomocnego wyroku skazującego za wykroczenia drogowe, jednakże materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy nie wskazuje na to, aby na dzień rozpatrzenia odwołania skarżąca skutecznie podważyła wpis do ewidencji prowadzonej przez organ Policji.
Z treści odwołania wynika zaś, że strona nadal kwestionuje prawidłowość orzeczeń sądowych wydanych przez sądy karne. W ocenie [...], wobec wiążącego charakteru informacji organu Policji o liczbie punktów posiadanych przez skarżącą, prowadzenie dalszego postępowania dowodowego w sprawie zasadności
i prawidłowości ukarania odwołującej się za wykroczenia jest zbędne. Tylko [...] jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty karne przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności. Kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność wniesionej do WSA. Natomiast uchylenie lub zmiana prawomocnego wyroku sądu wydanego sprawie o wykroczenie lub przestępstwo nastąpić może jedynie w postępowaniu nadzwyczajnym przewidzianym w Kodeksie postępowania karnego i do czasu prawomocnego zakończenia takiego postępowania wyrok ten korzysta z domniemania prawidłowości i ma charakter wiążący.
Organ zaakcentował, że bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy pozostaje okoliczność, że w chwili odwołania stan posiadanych punktów karnych powinien być inny, że zostało wszczęte postępowanie mające na celu wzruszenie wyroku skazującego za wykroczenie. Wyjaśnił, że [...] sprawdza jedynie, czy wpisy wskazane we wniosku są wpisami ostatecznymi, a skoro nie zostały usunięte
z ewidencji, to organ I instancji związany jest wnioskiem organu Policji.
Skargę na powyższą decyzję do WSA w Gorzowie Wlkp. złożyła I. W., w której zarzuciła wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa zarówno w kwestii naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego, takich jak zasada równości stron, zasada proporcjonalności, zasada zaufania obywatela do państwa i zasada jawności, jak również "w zakresie wysunięcia w decyzji administracyjnej zarzutu składania skargi przez stronę, co w jaskrawy sposób wskazuje na naruszenie przez organ administracji publicznej art. 225 k.p.a."
W ocenie skarżącej [...] zamiast, zgodnie ze swoją kompetencją, skupić
się na treści odwołania oraz podniesionych w nim zarzutach, w decyzji administracyjnej poświadcza nieprawdę. Nadto wchodzi w rolę nie organu stojącego na straży państwa prawa, ale "Sądu Ostatecznego".
Zarzuciła też, że decyzja z [...] lutego 2025 r. została wysłana po ponad
3 miesiącach od jej wydania, co narusza prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki i w sposób znaczący godzi w zasadę zaufania obywatela do państwa.
Skarżąca wskazała, że nie ustały przyczyny zawieszenia postępowania związane z postępowaniem sądowym w sprawie uchylenia wyroku skazującego ją za wykroczenie, nie odniósł się tym samym organ odwoławczy do zarzutu naruszenia
art. 97 § 2 k.p.a. W jej ocenie organ poświadcza nieprawdę używając liczby mnogiej
w sytuacji, gdy jest tylko jedno prawomocne orzeczenie kwestionowane przez nią. Podobnie poświadczył nieprawdę [...] w [...], gdyż postępowanie o sygn. akt [...] do dnia dzisiejszego nie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, przeprowadzonej pod względem legalności w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119
pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - określanej dalej jako p.p.s.a.), była decyzja [...] w [...] z [...] lutego 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] z [...] grudnia 2024 r., kierującą skarżącą na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B prawa jazdy.
Podstawę materialną powyższych decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 1 pkt 1 u.z.p.r.d., w myśl którego do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa
w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie
art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, [...] wydaje decyzję o skierowaniu osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w razie przekroczenia 24 punktów - na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.z.p.r.d., do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych,
o których mowa w komunikacie ministra właściwego do spraw informatyzacji wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 14, Policja prowadzi ewidencję kierujących pojazdami silnikowymi, motorowerami oraz tramwajami naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu popełnionemu przez osobę uprawnioną do kierowania pojazdem silnikowym, motorowerem lub tramwajem przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 1 do 15 i wpisuje się ją do tej ewidencji. Stosownie do art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), minister właściwy do spraw informatyzacji w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu ogłasza w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw informatyzacji komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej
3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie został ogłoszony komunikat, o którym mowa w przywołanych wyżej przepisach, tj. komunikat określający termin wdrożenia wymienionych rozwiązań technicznych.
Skierowanie skarżącej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nastąpiło na wniosek [...] w [...]., w którym wskazano, że skarżąca uzyskała 31 pkt. za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nastąpiło zatem przekroczenie 24 punktów wymaganych przez art. 18 ust. 1 pkt 1 u.z.p.r.d. Zaktualizowały się zatem podstawy prawne do wydania decyzji kierującej skarżącą na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy.
Przy czym podkreślić należy, że organy związane były powyższą informacją co do liczby punktów karnych. Prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji kierowcy organy nie miały kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Tylko komendant wojewódzki Policji jest organem, który dokonuje wpisów do ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznych ujawnia w ewidencji punkty przyznane poszczególnym kierowcom i dokonuje ich wykreśleń, a zainteresowany kierowca może zaskarżyć do sądu administracyjnego powyższe czynności. Kwestia prawidłowości takich wpisów, a co za tym idzie, ilości punktów przyznanych danemu kierowcy, może być jedynie rozważana w sprawie ze skargi na taką czynność. Natomiast w postępowaniu w sprawie o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy organy związane są liczbą punktów. Organ sprawdza jedynie czy wpisy wskazane we wniosku są wpisami ostatecznymi. Skoro nie zostały usunięte z ewidencji, tak jak w niniejszej sprawie, organ związany był wnioskiem [...] w [...]. (por. wyroki NSA z 14 grudnia 2022 r., I OSK 2397/19, z 8 października 2019 r., I OSK 2317/19, z 8 maja 2018 r., I OSK1593/16, wyrok WSA w Łodzi z 28 lutego 2017 r., III SA/Łd 722/16, wyrok WSA w Gliwicach z 29 kwietnia 2025 r., III SA/Gl 889/24; wyrok WSA w Poznaniu z 10 maja 2018 r., II SA/Po 195/18).
Podkreślenia wymaga, że wpisy w ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi co do liczby przypisanych skarżącej punktów za stwierdzone naruszenia, jak wynika
z akt sprawy administracyjnej (por. pismo [...] w [...]. z [...] października 2024 r. k. 54- 55), były wpisami ostatecznymi w rozumieniu § 4 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 14 września 2023 r. w sprawie ewidencji kierujących pojazdami naruszających przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2023 r., poz. 1897), gdyż zostały dokonane na podstawie prawomocnego wyroku [...] w [...] z dnia [...] maja 2024 r., [...]. Wyrok ten do dnia wydania zaskarżonej decyzji pozostawał w obrocie prawnym jako prawomocny,
a w konsekwencji również wpisy w ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi.
Bez znaczenie dla sprawy miało podjęcie przez skarżącą czynności, mających na celu wznowienie postępowania karnego zakończonego wyrokiem z dnia [...] maja
2024 r., zresztą dotychczas okazały się one nieskuteczne. Nieprawomocnym bowiem postanowieniem z [...] października 2024 r., [...][...] w [...] odmówił przyjęcie wniosku skarżącej o wznowienie postępowania.
Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W świetle art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Zagadnieniem prejudycjalnym
w znaczeniu omawianego przepisu może być jedynie taka kwestia, która bezwzględnie uzależnia rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji od uprzedniego jej rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd (por. wyroki NSA: z 24 maja 2022 r. II OSK 1186/19;
z 16 kwietnia 2021 r., II OSK 4045/19; z 26 listopada 2020 r., II OSK 1400/18). Takiego charakteru prejudycjalnego nie miało postępowanie wznowieniowe w odniesieniu do wyroku [...] w [...]. Skoro bowiem w obrocie prawnym pozostawał tenże wyrok mający przymiot prawomocności, jak i dokonane na jego podstawie wpisy w ewidencji kierujących pojazdami, to organy zobligowane były do wydania decyzji o skierowaniu skarżącej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B prawa jazdy. Odmienne stanowisko prowadziłby do nieakceptowalnej sytuacji, iż strona przez inicjowanie kolejnych postępowań nadzwyczajnych uniemożliwiałaby wydanie decyzji wymaganej przez obowiązujące przepisy, a mającej na celu dyscyplinowanie kierowcy stwarzającego zagrożenie w ruchu drogowym. W związku z tym w ogóle było brak podstaw do zawieszenia postępowania.
Z treści art. 97 § 2 k.p.a. wynika obowiązek organu administracji podjęcia zawieszonego postępowania, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania lub gdy w rzeczywistości nie było powodów do zawieszenia i błędnie je zawieszono uznając, iż konieczne jest rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Organ rozpoznając wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania powinien ponownie dokonać analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, także po dacie zawieszenia postępowania, aby ocenić, czy istnieje nadal podstawa zawieszenia postępowania lub czy w ogóle istniała. Zwraca się przy tym uwagę, że skoro organ administracji ma obowiązek podjąć zawieszone postępowanie, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, to tym bardziej ma taki obowiązek, gdy
w rzeczywistości nie było powodów do zawieszenia (wyrok NSA z 18 grudnia 2020 r.,
I OSK 1485/20). Wobec tego nie sposób uznać, że doszło do naruszenia art. 97 § 2 k.p.a. W tym kontekście bez znaczenia dla sprawy są zarzuty skarżącej co do prawdziwości twierdzeń zawartych w piśmie [...] w [...] z [...] października 2024 r. Na marginesie należy zauważyć, iż z pisma tego jedynie wynika, że "postępowanie w sprawie [...] w [...], sygn. akt [...] nie zostało wznowione", co oznacza jedynie tyle, że nie wydano orzeczenia o wznowieniu tego postępowania. Podobnie należy ocenić zarzut jakoby wadliwie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że strona "kwestionuje prawidłowość orzeczeń sądowych przez sądy karne". Skarżąca bowiem kwestionuje zarówno wspomniany wyrok [...] w [...] z [...] maja 2024 r., jak i powołane postanowienie [...] w [...] z [...] października 2024 r.
Niezrozumiały jest zarzut skarżącej, iż organ wysunął w decyzji administracyjnej zarzut składania skargi przez stronę, "co w jaskrawy sposób wskazuje na naruszenie przez organ administracji publicznej art. 225 k.p.a." W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie znajduje się bowiem takie stanowisko organu.
Nie mogły odnieść zamierzonego skutku zarzuty skargi wskazujące na naruszenie prawa skarżącej do rozpoznania sprawy bez uzasadnionej zwłoki. Te bowiem nie mają wpływu na rozstrzygnięcie, a ponadto mogły być ewentualnie podnoszone w skardze na bezczynność.
Podsumowując, ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organ poczynił w sprawie wystarczające ustalenia faktyczne, wywiódł z nich prawidłowe wnioski, przytoczył przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówił ich treść oraz prawidłowo je zastosował, czemu dał wyraz w zaskarżonej decyzji. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył
się również naruszeń procedury mających wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, iż materiał dowodowy został oceniony w sposób nieobiektywny czy noszący znamiona dowolności. Nie doszło zatem do naruszenia
art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Ponadto w sprawie nie było żadnych wątpliwości co do treści normy prawnej mającej w sprawie zastosowanie
i wyznaczonego przez tą normę zakresu postępowania dowodowego. Nie mógł zatem mieć zastosowanie art. 7a § 1 k.p.a. Strona ponadto nie wykazała, aby brak zawiadomienia skarżącej, o którym mowa w art. 10 § 1 k.p.a., na etapie postępowania odwoławczego uniemożliwił stronie podęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Takie zawiadomienie zostało natomiast doręczone stronie na etapie postępowania przed [...]. Zatem - w ocenie Sądu - organ prawidłowo ustalił, że w sprawie zaistniały podstawy do skierowania skarżącej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy
w zakresie prawa jazdy kategorii B na podstawie art. 18 ust.1 pkt 1 u.z.p.r.d.
Stąd Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.