II SA/GO 395/25

II SA/Go 395/25 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-09-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski /przewodniczący/
Grażyna Staniszewska
Jarosław Piątek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 2409
art.7 ust.2a pkt 3
Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 września 2025 r. sprawy ze skargi D. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2024 r., [...]- działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 997 ze zm., dalej: u.p.z.p.) w zw. z art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2409 ze zm., dalej: u.o.g.r.l.) - odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji Burmistrza [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą techniczną, na działce nr [...], położonej w obrębie [...], gmina [...].
Zażalenie na ww. postanowienie złożył D. Z. - wnioskodawca ustalenia warunków zabudowy dla działki nr [...].
Po rozpoznaniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2024 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...].
Skargę na postanowienie wniósł D. Z.. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Go 473/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił ww. postanowienie SKO w [...] oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, że z dniem 24 września 2023 r. weszła w życie ustawa nowelizująca. Znowelizowany został art. 61 u.p.z.p. Zgodnie z treścią ust. 1 tego przepisu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wskazanych w tym przepisie warunków, w tym gdy teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy (pkt 1a). Niemniej jednak, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy nowelizującej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Zgodnie natomiast z treścią ust. 2 art. 59 ustawy nowelizującej, do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie (w niniejszej sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta [...], wprowadzonego uchwałą nr XXVI/144/2000 Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] czerwca 2000 r. - zmienionego kolejnymi uchwałami, obejmującego m.in. tereny w obrębie [...]): 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. Jednocześnie Sąd podkreślił, że zgodnie z treścią ust. 3 art. 59 ustawy nowelizującej, ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydanie decyzji o warunkach zabudowy na wniosek złożony od dnia 1 stycznia 2026 r. jest możliwe, jeżeli w danej gminie wszedł w życie plan ogólny gminy, w przypadku, gdy wniosek dotyczy terenu położonego w więcej niż jednej gminie - jeżeli w tych gminach weszły w życie plany ogólne gmin. Warunków, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie stosuje się w odniesieniu do terenów zamkniętych. W przepisie tym, ustawodawca uznał, za zasadne w ustawie wprost zapisać, iż dopiero wydanie decyzji o warunkach zabudowy na wniosek złożony od dnia 1 stycznia 2026 r. jest możliwe, jeżeli w danej gminie wszedł w życie plan ogólny, to zaś oznacza, iż możliwe jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy na wniosek złożony po dacie 23 września 2023 r. a przed datą 1 stycznia 2026 r. i nie jest wymagane oczekiwanie na uchwalenie planu ogólnego, z obszarem uzupełnienia zabudowy. Zatem do spraw wszczętych, tak jak w niniejszej sprawie po dniu 24 września 2023 r., nie stosuje się przepisów, które odnoszą się do terenu położonego "na obszarze uzupełnienia zabudowy".
Jednocześnie Sąd zauważył, że na podstawie art. 14 pkt 2 lit. a ustawy nowelizującej zmieniona została także treść art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Przepis ten stanowi, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., w brzmieniu sprzed nowelizacji stanowił, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części). W odniesieniu do sytuacji określonej w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. (w aktualnym brzemieniu), brak jest przepisów przejściowych. Nie oznacza to jednak w ocenie Sądu, że w rozpoznawanej sprawie - tak jak przyjęły to organy obu instancji - zastosowania nie znajdzie art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r., lecz w brzmieniu nadanym mu w ustawie nowelizującej. W przedmiotowej bowiem sprawie mamy do czynienia z postępowaniem uzgodnieniowym (o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p.), a więc postępowaniem wpadkowym postępowania głównego, którym jest postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. Innymi słowy postępowanie to dotyczy tylko kwestii wpadkowej i służy załatwieniu sprawy w postępowaniu głównym o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. To zatem sprawa główna, a nie wpadkowa powinna zostać - z uwagi na datę wszczęcia postępowania - załatwiona przy zastosowaniu przepisów u.p.z.p. w brzmieniu sprzed dnia 24 września 2023 r., co wynika z art. 59 ust. 1 i ust. 2 ustawy zmieniającej. Do decyzji o warunkach zabudowy nie stosuje się bowiem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1a u.p.z.p., który wprowadza wymóg, by działka dla której ustalane są warunki zabudowy, stanowiła teren położony na obszarze uzupełnienia zabudowy. Konsekwentnie zatem powinien respektować to również organ współdziałający w wydaniu decyzji. Zdaniem Sądu interpretacja ww. przepisów zaproponowana przez organy, prowadziłaby do wniosku o braku spójności (funkcjonalnej i systemowej) przepisów u.p.z.p. oraz u.o.g.r.l. Na płaszczyźnie postępowania wpadkowego (uzgodnieniowego), należy zatem stosować przepisy u.o.g.r.l. w brzmieniu dotychczasowym.
W ocenie Sądu stosowanie przepisów u.o.g.r.l. obowiązujących przed dniem 24 września 2023 r. jest tym bardziej zasadne, gdyż ustawodawca przy braku przepisów przejściowych w zakresie art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., w wyniku nowelizacji u.p.z.p., wprowadził przepisy mniej korzystne dla inwestorów, a zatem rozstrzygnięcia organów (odmowne) jedynie na tej podstawie, że w odniesieniu do sytuacji określonej w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. (w aktualnym brzmieniu) brak jest przepisów przejściowych, godzą w konstytucyjne zasady praworządności i sprawiedliwości społecznej, o których mowa w art. 2 i art. 7 Konstytucji RP.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2025 r., nr [...]odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych klasy IIIa dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...] położonej w obrębie [...] Gmina [...].
W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wyjaśnił, że przystąpił do ustalenia, czy spełnione są warunki zawarte w art. 7 ust. 2a w brzmieniu u.o.g.r.l. przed jej zmianą i podał, że ustawodawca w art. 4 u.o.g.r.l. w punktach nr 29 i 30 objaśnił pojęcia zwartej zabudowy i obszaru zwartej zabudowy. Za "zwartą zabudowę" rozumie się zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m. Natomiast "obszar zwartej zabudowy" został zdefiniowany jako obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m. W ocenie organu I instancji warunek nr 1 został spełniony - za "zwartą zabudowę" uznano budynki o funkcji innej niż gospodarcza zlokalizowane na działkach nr [...] gdzie odległości między nimi wynoszą maksymalnie 72 m. Z uwagi, że budynki tworzące zwartą zabudowę położone są w odległości mniejszej niż 50 m od granic tych działek, obszar zwartej zabudowy wyznaczono jako krzywą o promieniu 50 m od granic wskazanych działek. Analiza wykazała, że ok. 50% powierzchni użytku [...] objęte jest tak wyznaczonym obszarem co przesądza o spełnieniu warunku. Spełniony został również warunek nr 2 - teren inwestycji w całości mieści się w ustawowej odległości 50 m od najbliższej działki zabudowanej budynkiem innym niż gospodarczy (tj. dz. nr [...]). Nie został natomiast spełniony warunek nr 3 - przedmiotowa nieruchomość gruntowa przylega do działek nr [...], a zgodnie z zaświadczeniem Burmistrza [...] nr [...]z dnia [...] lutego 2025 r. działka oznaczona ewidencyjnie [...]stanowiąca drogę nie stanowi drogi publicznej. Nie ma tutaj znaczenia rodzaj użytku, a istnienie w obrocie prawnym stosownej uchwały rady gminy, gdyż stosownie do treści art. 7 ustawy o drogach publicznych, do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy. Spełniony został warunek nr 4, gdyż nieruchomość w części stanowi chronione grunty rolne o powierzchni 0,3728 ha.
Zażalenie na ww. postanowienie złożył D. Z., wnosząc o jego zmianę w całości i uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2025 r., nr [...].utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Starosty [...].
W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że z treści art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane - art. 53 ust. 5 u.p.z.p. Wykonując zalecenia wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 7 listopada 2024 r., sygn. akt 473/24 organ zastosował w sprawie przepisy u.o.g.r.l. w wersji obowiązującej przed dniem 24 września 2023 r., tj. art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r.
Kolegium podzieliło pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2023 r., II OSK 1600/20, w którym wskazano, że "okoliczność, iż droga jest własnością gminy oraz posiada parametry wymagane dla drogi publicznej nie jest wystarczające do uznania jej za gminną drogę publiczną. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm., dalej jako u.d.p. ), zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Z akt sprawy wynika, że droga w granicach działki nr ([...]) nie posiada statusu drogi publicznej i jest zatem drogą wewnętrzną w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.d.p. ("Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi, są drogami wewnętrznymi.").
Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Stosownie do art. 2 ust. 1 u.d.p., drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: 1) drogi krajowe; 2) drogi wojewódzkie; 3) drogi powiatowe; 4) drogi gminne. Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi, są drogami wewnętrznymi (art. 8 ust. 1 u.d.p.). Działka nr [...] położona jest w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej, co oznacza w ocenie Kolegium, że wymóg zawarty w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. nie został spełniony.
Jednocześnie SKO nie zgodziło się ze stroną, która przypisuje drodze wewnętrznej - działka nr [...], przez którą działka nr [...] ma dostęp do drogi publicznej - dz. nr [...], status gminnej drogi publicznej. To, że droga ta jest własnością gminy nie jest wystarczające do uznania jej za gminną drogę publiczną. Ponadto, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 marca 2023 r., II OSK 245/22, w świetle art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. cały obszar zwartej zabudowy musi być położony w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. W przepisie tym jest wprost mowa o "gruncie", a nie o "granicach działki", co należy zauważyć zwłaszcza w kontekście brzmienia art. 7 ust. 2a pkt 2 u.o.g.r.l., w którym to przepisie mowa jest o odległości "nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej".
Zdaniem SKO, skoro ustawodawca wymaga, aby grunty były położone w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej, to należy przyjąć, że odległość ta nie może być przekroczona w przypadku całego obszaru, którego przeznaczenie ma zostać zmienione. Teren całej działki nr [...] położony jest w przeważającej części w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej - działki nr [...]. Organ I instancji prawidłowo ustalił, że nie został spełniony warunek określony w punkcie 3 art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Wobec czego, zdaniem SKO odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jest uzasadniona.
W skardze na ww. postanowienie skarżący D. Z., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 2 pkt. 14 u.p.z.p. przez bezpodstawne uznanie, iż dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną nie spełnia wymogu art. 7 ust. 2a pkt. 3 u.o.g.r.l., gdy tymczasem przepis ten stanowi, że ilekroć mowa w ustawie o "dostępie do drogi publicznej" - należy przez to rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 61 ust. 1 pkt. 2 u.p.z.p. przez nieprawidłowe uznanie, że teren przyszłej inwestycji nie ma dostępu do drogi publicznej w sytuacji, gdy planowana inwestycja ma dostęp do drogi publicznej nr [...]poprzez drogę wewnętrzna o nr [...]jego niezastosowanie, gdy przepis ten nakazuje wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdy teren ma dostęp do drogi publicznej;
3. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 24 września 2023 r. przez bezpodstawne uznanie, iż przedmiotowa działka nr [...] nie ma dostępu do drogi publicznej;
4. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 6, 7, 7a, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik załatwienia sprawy przez nierozpoznanie istoty sprawy, niewyjaśnienie stanu faktycznego, przez co nie zebrano całego materiału dowodowego; wskazane powyżej uchybienia powodują z kolei, że prowadzone przez organ II instancji postępowanie nie budzi zaufania wnoszącego skargę do władzy publicznej.
Zarzucając powyższe skarżący wniósł o nakazanie organowi I instancji uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, aktualnych w dacie wydania zaskarżonego aktu. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.
Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (art. 119 pkt 3 p.p.s.a.). Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2025 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] marca 2025 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych klasy IIIa dla inwestycji polegającej na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...] położonej w obrębie [...] Gmina [...].
Z treści art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Artykuł 53 ust. 5 u.p.z.p. stanowi zaś, iż uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane.
Rozpatrując ponownie sprawę organy były związane oceną prawną (art. 153 p.p.s.a.) wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. z dnia 7 listopada 2024 r., sygn. akt: II SA/Go 473/24 z którego wynika, że zastosowanie w sprawie znajdują przepisy u.o.g.r.l. w obowiązującym sprzed 24 września 2023 r. Zgodnie z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. (w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzoną ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2023 r., poz. 1688).ww. nowelizacji) nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; 4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części).
W rozpoznawanej sprawie nie został spełniony warunek określony w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. Działka nr [...], na której planowana jest inwestycja położona jest bowiem w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej. Zasadnie organ odwoławczy uznał, że działka nr [...], przez którą działka nr [...] ma dostęp do drogi publicznej - dz. nr [...]jest drogą wewnętrzną, gdyż nie posiada statusu gminnej drogi publicznej (zob. zaświadczenie Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2025 r.).
Należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 889 – dalej u.d.p.), drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Stosownie do art. 2 ust. 1 u.d.p., drogi publiczne ze względu na funkcje w sieci drogowej dzielą się na następujące kategorie: 1) drogi krajowe; 2) drogi wojewódzkie; 3) drogi powiatowe; 4) drogi gminne. Drogi, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym takiej drogi, są drogami wewnętrznymi (art. 8 ust. 1 u.d.p.). W orzecznictwie wskazuje się, że fakt, iż droga jest własnością gminy nie jest wystarczające do uznania jej za gminną drogę publiczną. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 2 u.d.p. zaliczenie do kategorii dróg gminnych (publicznych) następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (zob. wyrok NSA z dnia 11 maja 2023 r., II OSK 1600/20, CBOSA). Z akt sprawy wynika, że droga [...] nie posiada statusu drogi publicznej, jest zatem drogą wewnętrzną w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.d.p. (zob. zaświadczenie Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2025 r.).
W ocenie Sądu stanowisko strony skarżącej, która wskazuje, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej o nr [...] poprzez drogę wewnętrzną o nr [...], co powinno prowadzić do uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, nie jest uzasadnione. W szczególności odwołanie się do wykładni art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nie jest zasadne. Regulacja zawarta w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. dotyczy spełnienia warunku dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej, inną kwestią jest zaś możliwość przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśnie. Wymogu położenia gruntów w odległości nie więcej niż 50 metrów od drogi publicznej (art. 7 ust. 2 pkt 3 u.o.g.r.l.) nie można utożsamiać z dostępem do drogi publicznej (również w sposób pośredni) w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. Przepisy ten mają odmienny zakres zastosowania.
Nadto należy podnieść, że w orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w świetle art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. cały obszar zwartej zabudowy musi być położony w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej. W przepisie tym jest wprost mowa o "gruncie", a nie o "granicach działki". Skoro zatem ustawodawca wymaga, aby grunty były położone w odległości nie większej niż 50 m od drogi publicznej, to należy przyjąć, że odległość ta nie może być przekroczona w przypadku całego obszaru, którego przeznaczenie ma zostać zmienione (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2023 r., II OSK 245/22, wyrok NSA z dnia 15 marca 2023 r., II OSK 414/22, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2024 r., IV SA/Po 528/24, CBOSA). SKO wskazało, że teren całej działki nr [...] położony jest w przeważającej części w odległości większej niż 50 m od drogi publicznej - działki nr [...], co nie zostało zakwestionowane przez stronę skarżącą.
Zdaniem Sądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy prawidłowo zatem uznały, że nie został spełniony warunek określony w punkcie art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. Wbrew stanowisku zawartemu w skardze organy w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny i dokonały właściwej oceny prawnej w kontekście art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l. Nie doszło zatem do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego i materialnego. W konsekwencji odmowa uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jest uzasadniona.
Z powyższych względów Sąd skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił.