II SA/Go 395/20

II SA/Go 395/20 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2020-10-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski
Grażyna Staniszewska /sprawozdawca/
Jacek Jaśkiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1934/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-04-14
II OSK 108/21 - Wyrok NSA z 2023-10-12
II OSK 1997/21 - Wyrok NSA z 2024-05-09
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 293
art. 10 ust. 2a, art. 28
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agata Przybyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 19 sierpnia 2019 r., nr 0007.54.2019 w sprawie przyjęcia zmiany nr 3 studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy dla terenów położonych w częściach obrębów geodezyjnych: [...] w zakresie lokalizacji elektrowni wiatrowych wraz ze strefą oddziaływania oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewoda wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej Nr 0007.54.2019 z dnia 19 sierpnia 2019 r. w sprawie przyjęcia zmiany nr 3 studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla terenów położonych w częściach obrębów geodezyjnych: [...] w zakresie lokalizacji elektrowni wiatrowych wraz ze strefą oddziaływania.
Zarzucając kwestionowanej uchwale istotne naruszenie art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DZ.U. z 2020 r. poz. 293, dalej – u.p.z.p.) oraz art. 4 w związku z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (DZ.U. z 2020 r. poz. 981, dalej – u.i.w.) Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że jak wynika z uzasadnienia uchwały, jej celem było dostosowanie ustaleń studium do wymogów obowiązującego ustawodawstwa oraz wytycznych głównych dokumentów strategicznych i planistycznych sporządzonych na szczeblu krajowym i wojewódzkim zawierającym m.in. zasady lokalizacji elektrowni wiatrowych wraz ze strefą oddziaływania. Organ przytoczył treść art. 10 ust. 2a u.p.z.p. oraz podniósł że strefy ochronne wyznaczone w związku z rozmieszczeniem elektrowni wiatrowych muszą być kompletne, co oznacza że w ich granicach w całości mieści się oddziaływanie elektrowni wiatrowej. Strefy powinny być tak wyznaczone, by nie wykraczać poza granice gminy, gdyż mogłoby dojść do wyłączenia spod władztwa planistycznego gminy jej terenów przygranicznych.
W ramach 3 zmiany studium wyznaczone zostały obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą. W punkcie 21 studium wskazano: "Na terenie wyznaczonym na rysunku zmiany nr 3 studium: Polityka przestrzenna – (załącznik nr 2 do uchwały) i "Kierunki rozwoju infrastruktury technicznej. Elektroenergetyka" (załącznik nr 1 do uchwały) proponuje się ustanowić strefę ochronną związaną z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu o proponowanych promieniach: minimalnym – 1500 m i maksymalnym – 2000 m od linii rozgraniczającej tereny przeznaczone w zmianie nr 3 studium pod obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni wiatrowych." Na rysunku zaznaczono "granice proponowanej strefy ochronnej związanej z ograniczeniami w zabudowie i zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, na której obowiązuje zakaz lokalizowania zabudowy mieszkaniowej lub mieszanej, w skład w której wchodzi funkcja mieszkaniowa - proponowany minimalny zasięg 1500 m". W ocenie skarżącego wyznaczenie obszaru ochronnego nastąpiło z naruszeniem postanowienia zawartego w punkcie 21 uchwały, gdyż nie wyznaczono kompletnej strefy ochronnej. Południowo – zachodni fragment obszaru rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni wiatrowych przebiega wzdłuż granicy z gminą [...], strefa ochronna została niejako ograniczona do granic administracyjnych gminy i granic obszaru rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni wiatrowych, co oznacza że w tym miejscu jest ona równa "0". Dopuszczenie lokalizacji elektrowni wiatrowych przy granicy z gminą sąsiednią skutkuje tym, że prawidłowo wyznaczona strefa ochronna będzie wykraczać poza grancie administracyjne gminy [...], obejmując swym zasięgiem tereny gminy [...]. W takim przypadku zostaną naruszone przepisy prawa, bowiem gminy mogą kształtować przestrzeń jedynie na terenie gminy, w której sprawują urząd.
Dodatkowo skarżący zwrócił uwagę, że art. 4 u.i.w. ustanawia wymóg zachowania minimalnej odległości elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego, stanowiąc że odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane:
1)elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz
2)budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej
- jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej).
Odległość określoną w art. 4 u.i.w. organy gminy mają obowiązek uwzględnić przy sporządzaniu oraz uchwalaniu studium (art. 6 pkt 1 u.i.w.). Pojęcie minimalnej odległości w rozumieniu u.i.w. nie jest tożsame z pojęciem strefy ochronnej, o której mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Poza obowiązkiem ustalenia stref ochronnych organy uchwałodawcze gminy maja obowiązek dodatkowo uwzględnić odległości wynikające z przepisów u.i.w. W części tekstowej uchwały – pkt 3.7.20 przewidziano obowiązek wyłączenia terenów pod zabudowę mieszkaniową oraz o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - zgodnie z przepisami u.i.w., jednak na rysunku studium odległość ta nie została uwzględniona.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a w przypadku uznania zasadności zarzutów - o stwierdzenie, że w kwestionowanej przez skarżącego części uchwała wydana została z naruszeniem prawa. Organ wskazał, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie jest aktem prawa miejscowego, a zgodnie z art. 94 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (DZ.U. z 2020 r. poz. 713) nie stwierdza się nieważności uchwały organu gminy po upływie jednego roku od dnia jej podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jest ona aktem prawa miejscowego.
Odnosząc się do meritum skargi organ podniósł, że nie można utożsamiać wyznaczenia obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100kW (art. 10 ust. 2a u.p.z.p.) z określeniem granic terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. Rozmieszczenie rozumiane jako szczegółowa lokalizacja urządzeń odnosi się do planu miejscowego, a nie do studium. Relacja pomiędzy tymi unormowaniami jest taka, że przy ustalaniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy organ uchwałodawczy gminy może przewidzieć wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100kW, a także ich strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu terenu. Wtedy powinien też w studium ustalić rozmieszczenie takich obszarów. Jeżeli takie obszary zostaną w studium wyznaczone, wówczas w treści uchwalonego dla danego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny być określone, zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., granice terenów pod budowę tego typu urządzeń i ewentualnie ich stref ochronnych. Zaskarżona uchwała przestrzega tych reguł i zarówno w swojej części tekstowej, jak i w części graficznej wskazuje obszar na którym rozmieszczone będą elektrownie wiatrowe oraz strefę ich oddziaływania. Jednakże postanowienia uchwały nie przekraczają granic gminy oraz nie nakazują jakiegokolwiek ich stosowania, czy przestrzegania przez sąsiednią gminę. Dalej organ podniósł, że jeżeli Rada Miejska uchwali miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego na potrzeby realizacji inwestycji w elektrownie wiatrowe, to jego zapisy muszą tak zlokalizować planowane elektrownie wiatrowe, aby obszar ich oddziaływania mieścił się zarówno w wyznaczonym studium obszarze, jak również żeby nie przekraczał granic planu i gminy. Organ wskazał, że elektrownie wiatrowe mogą być lokalizowane tylko w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, dlatego brak ich szczegółowej lokalizacji (poza wskazaniem obszaru, na którym będą one rozmieszczone) w studium oraz brak precyzyjnych stref ochronnych, nie może być przeszkodą w ich lokalizacji wraz ze strefą ochronną w miejscowym planie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a.") sąd jest właściwy do kontroli zgodności z prawem aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz innych aktów tych organów, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy, zaś sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrola legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie uchwały Rady Miejskiej Nr 0007.54.2019 z dnia 19 sierpnia 2019 r. w sprawie przyjęcia zmiany nr 3 studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy dla terenów położonych w częściach obrębów geodezyjnych: [...] w zakresie lokalizacji elektrowni wiatrowych wraz ze strefą oddziaływania wykazała, że wniesiona na nią skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (DZ.U. z 2020 r. poz. 713, dalej jako u.s.g.) uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 wymienionej ustawy. Po upływie wskazanego terminu, uprawnienie organu nadzoru do stwierdzenia nieważności uchwały wygasa, natomiast zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. organ nadzoru może wnieść skargę na uchwałę do sądu administracyjnego.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała organu gminy w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa uchwała została zaskarżona przez organ nadzoru w trybie wyżej wskazanego art. 93 ust. 1 u.s.g.
Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uszczegółowia rodzaje naruszeń prowadzących do nieważności uchwały rady gminy w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego lub miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, iż tego rodzaju skutek powoduje istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie.
Należy przypomnieć, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkową formą realizacji polityki przestrzennej gminy. Stosownie do treści art. 9 ust. 1 u.p.z.p., studium opracowuje się w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego. Jak stanowi art. 9 ust. 5 u.p.z.p. studium nie jest aktem prawa miejscowego, lecz stanowi akt o charakterze wewnętrznym, a jego adresatami są jednostki organizacyjnie podporządkowane organom gminy. Studium wraz ze strategią rozwoju gminy stanowi podstawowy instrument polityki przestrzennej gminy i zasadniczo winno być aktem elastycznym, który pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu planów miejscowych. W studium określa się w szczególności: kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy oraz przeznaczenia terenów, kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy (art. 10 ust. 2 pkt 1 lit. a i b u.p.z.p.), obszary, dla których gmina zamierza sporządzić miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w tym obszary wymagające zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (pkt 9). W studium dokonuje się zatem ogólnej kwalifikacji poszczególnych obszarów gminy i ich przeznaczenia. Studium stanowi jeden z etapów poprzedzających uchwalenie planu miejscowego. Z kolei miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w myśl art. 14 ust. 1 u.p.z.p., sporządza się w celu ustalenia konkretnego przeznaczenia terenów oraz określenia sposobów ich zagospodarowania i zabudowy. Plan miejscowy ma stanowić uszczegółowienie zapisów studium.
Stosownie do treści art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Natomiast zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Zapisy planu miejscowego muszą wykazywać zgodność z kierunkami zagospodarowania przestrzennego przewidzianymi w studium gminy. W odróżnieniu od ustaleń planu miejscowego postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy nie mają charakteru normatywnego.
Zasadniczą kwestią objętą zarzutem skargi jest nieprawidłowe wyznaczenie na terenie Gminy obszarów przeznaczonych pod lokalizację elektrowni wiatrowych. W ocenie skarżącego w części graficznej studium wyznaczenie strefy ochronnej związanej z ograniczeniem w zabudowie i zagospodarowania terenu w związku z lokalizacją elektrowni wiatrowych nie jest prawidłowe, bowiem południowo - zachodnia część obszaru na której przewidywana jest lokalizacja elektrowni wiatrowych graniczy bezpośrednio z terenem sąsiedniej Gminy [...], w związku z tym wyznaczenie strefy ochronnej, której wielkość określona została w pkt 21 części tekstowej studium, wykraczać będzie poza granicę Gminy [...], naruszając tym samym władztwo przestrzenne gminy sąsiedniej.
W ocenie Sądu, wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze, postanowienia zaskarżonej uchwały odnoszące się do określenia stref ochronnych, w związku z wyznaczeniem obszarów na których rozmieszczone będą elektrownie wiatrowe, nie naruszają obowiązujących przepisów prawa.
Zgodnie z treścią art. 10 ust. 2a u.p.z.p. jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie.
W myśl art. 4 ust. 1 u.i.w. odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane:
1)elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz
2)budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej
- jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej).
Stosownie do treści art. 6 u.i.w. organy gminy przy sporządzaniu oraz uchwalaniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy albo jego zmiany uwzględniają odległość określoną zgodnie z art. 4.
Wskazać w tym miejscu należy, że celem zasady zachowania minimalnej odległości uregulowanej w art. 4 u.i.w. jest zapewnienie, aby elektrownia wiatrowa nie stwarzała zagrożenia w postaci negatywnego oddziaływania na budynek mieszkalny, budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, formy ochrony przyrody i leśne kompleksy promocyjne. Dotyczy to w szczególności emisji powodowanej przez instalację jaką jest elektrownia wiatrowa. Zasada odległościowa ma zasadniczo zapobiec takim problemom, jak zajmowanie przez elektrownie wiatrowe gruntów najlepszych klas bonitacyjnych, sytuowanie ich zbyt blisko zabudowań i w związku z tym niedostatecznego uwzględniania wpływu "wiatraków" na zdrowie mieszkańców oraz ich negatywnego wpływu na krajobraz (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 926/17)
Z przytoczonego powyżej art. 10 ust. 2a wynika, że organ uchwałodawczy gminy przy ustalaniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy może przewidzieć wyznaczenie na terenie gminy obszarów na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW (czyli m.in. elektrownie wiatrowe), a także ich strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu. Wtedy też powinien w studium ustalić rozmieszczenie takich obszarów. Badając zgodność z prawem przyjęte w zaskarżonej uchwale postanowienia należało uwzględnić treść art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., w myśl którego w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Wykładnia powyższych unormowań dowodzi, że jeżeli obszary, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p. zostaną w studium wyznaczone to wówczas w treści uchwalonego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania powinny być określone zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. granice terenów pod budowę tego typu urządzeń i ewentualnie ich stref ochronnych.
Zauważyć należy, że błędnym jest utożsamianie wyznaczania obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych żródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW (art. 10 ust. 2a u.p.z.p. ) z określeniem granic terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a (art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p.). Prawidłowe jest stanowisko organu, że rozmieszczenie rozumiane jako szczegółowa lokalizacja urządzeń odnosiła do planu miejscowego, a nie do studium. Organ uchwałodawczy gminy przy ustalaniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy może przewidzieć wyznaczenie na terenie gminy obszarów na których będą rozmieszczone urządzenia wytwarzające energię elektryczną z odnawialnych żródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW (czyli między innymi elektrownie wiatrowe), a także ich strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie i zagospodarowaniu oraz użytkowaniu terenu. Wtedy też powinien w studium ustalić rozmieszczenie takich obszarów. Jeżeli takie obszary zostaną w studium wyznaczone to wówczas w treści uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinny być określone, zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. granice terenów pod budowę tego typu urządzeń i ewentualnie ich stref ochronnych ( por. wyrok NSA sygn. akt II OSK 1470/18, wyrok WSA w Gliwicach sygn. akt II SA/Gl 248/16). Określenie stref ochronnych następuje dopiero w planie miejscowym w zależności od konkretnych parametrów planowanych elektrowni wiatrowych, bowiem strefy ochronne wyznacza się dla elektrowni, a nie dla terenów przeznaczonych pod te urządzenia.
Powyższa interpretacja omawianych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia charakter prawny studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak podniesiono na wstępnie studium nie jest aktem normatywnym, zawiera jedynie wytyczne dla organów gminy co do sposobu zagospodarowania terenu gminny, jest to akt polityki przestrzennej gminy. Plan miejscowy ma charakter powszechnie obowiązujący na danym terenie, jest to akt normatywny zawierający konkretne regulacje w zakresie sposobu zagospodarowania terenu gminy. W związku z takim charakterem powyższych aktów ochrona prawna mieszkańców terenów objętych ich regulacją jest całkowicie odmienna. Postanowienia studium, jako aktu nie posiadającego charakteru normatywnego nie podlegają zaskarżeniu przez mieszkańców terenów objętych ich regulacją, w przeciwieństwie do planu miejscowego, którego przepisy na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym są zaskarżalne. Powyższe stanowi kolejny argument przemawiający za prezentowanym tu stanowiskiem, zgodnie z którym konkretna lokalizacja elektrowni wiatrowych oraz określenie stref ochronnych związanych z ograniczeniami, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p., następuje w planie miejscowym, a nie w studium (por. II OSK 2807/16, II OSK 1300/16). Odmienna interpretacja omawianych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ze względu na niezaskarżalność postanowień studium, prowadziłaby do ograniczenia ochrony prawnej mieszkańców terenów objętych regulacją studium oraz planu miejscowego przestrzennego.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że po myśli art. 4 u.i.w. w podrozdziale 3.7 pkt 20 zaskarżonej uchwały określono minimalne odległości zabudowy mieszkaniowej od elektrowni wiatrowej, natomiast w pkt 21 określono strefę ochronną związaną z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu o proponowanych promieniach: minimalnym – 1500 m i maksymalnym – 2000 m od linii rozgraniczającej tereny przeznaczone w zmianie nr 3 studium pod obszary rolniczej przestrzeni produkcyjnej z dopuszczeniem lokalizacji elektrowni wiatrowych. W części graficznej studium wskazano (rozmieszczono) obszary na których będą lokalizowane elektrownie wiatrowe. Przyjęte w zaskarżonej uchwale regulacje nie naruszają przepisów prawa. Lokalizacja elektrowni wiatrowych, która nastąpi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przyjętym dla danego terenu, winna uwzględniać postanowienia zawarte w części tekstowej studium m.in. określające obszar strefy ochronnej. Wyznaczona na tym etapie strefa ochronna powinna być kompletna, czyli taka w granicach której w całości zmieści się oddziaływanie elektrowni wiatrowej. Z pewnością winna być tak wyznaczona, by nie wykraczać poza granice gminy, gdyż mogłoby dojść do wyłączenia spod władztwa planistycznego gminy jej terenów przygranicznych.
Reasumując stwierdzić przyjdzie, że kwestionowane postanowienia zaskarżonej uchwały nie pozostają w sprzeczności z przepisami art. 10 ust. 2a u.p.z.p., art. 4 u.i.w. i art. 6 pkt 1 u.i.w. w związku z art. 28 u.p.z.p.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skarga została oddalona.