II SA/GO 37/23

II SA/Go 37/23 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2023-03-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski
Jarosław Piątek /sprawozdawca/
Krzysztof Dziedzic /przewodniczący/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I GSK 647/23 - Wyrok NSA z 2024-10-25
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 29 § 1, art. 32 § 2, art. 33 § 1 i § 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 10
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Jarosław Piątek (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 marca 2023 r. sprawy ze skargi A.L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479, dalej jako u.p.e.a.) Zarząd Powiatu Starostwo Powiatowe odrzucił w całości zarzuty z dnia [...] kwietnia 2022 r. złożone przez A.L.
W uzasadnieniu organ podał, że [...] maja 2006 r. została wydana decyzja zezwalająca na umieszczenie w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...], dz. drogi nr [...] urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj. budowy przyłącza wodociągowego PE 32 mm do budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...].
Decyzja ta została wydana na wniosek A.L. z dnia [...] maja 2006 r. i nałożyła na niego obowiązek uiszczenia opłaty rocznej do 15 stycznia każdego roku z góry. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
W dniu 24 stycznia 2022 r. zostało wystawione upomnienie wzywające do uregulowania należności z tytułu zajęcia pasa drogowego, które na podstawie art. 15 § 1 a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawierało pouczenie, że w przypadku nieuregulowania należności w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. Upomnienie to zostało odebrane przez A.L. w dniu 28 stycznia 2022 r.
W dniu [...] kwietnia 2022 r. został wystawiony tytuł wykonawczy nr [...].
Następnie organ wskazał, że w dniu 25 maja 2022 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęły następujące zarzuty wniesione przez A.L. dotyczące ww. tytułu wykonawczego: nieistnienie obowiązku, określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia części D poz. 3-5 tytułu wykonawczego oraz brak umowy dzierżawy. Odrzucając zarzuty organ I instancji (wierzyciel) stwierdził, że obowiązek uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego wynika z decyzji Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg z [...] maja 2006 r. nr [...]. Natomiast ewentualna umowa dzierżawy, czy jej brak nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku terminowego uiszczania opłat rocznych wynikających z wyżej wymienionego zobowiązania.
Zażalenie na powyższe postanowienie, z zachowaniem ustawowego terminu, wniósł A.L., zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W zażaleniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania:
1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej jako k.p.a.) poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, a przez to poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, że:
- została wydana decyzja zezwalająca na umieszczenie w pasie drogowym drogi nr [...] urządzeń technicznych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj. budowy przyłącza wodociągowego PE 32 mm do budynku położonego przy działce [...], podczas gdy taka decyzja nie została nigdy wydana, nie została skarżącemu nigdy doręczona, nie posiada podpisu i jest decyzją nieistniejącą. Organ I instancji nie posiada akt źródłowych. Ponadto infrastruktura jest własnością przedsiębiorstwa przesyłowego;
- skarżący składał odwołanie do SKO oraz zawierał umowę dzierżawy, podczas gdy wtedy przebywał za granicą - w Niemczech.
- dokonano wystawienia skutecznego tytułu wykonawczego, podczas gdy wydana decyzja z dnia [...] maja 2006 r. jest decyzją nieistniejącą - organ nie posiada akt oraz podpisanej decyzji i w konsekwencji wierzyciel nie posiada tytułu egzekucyjnego;
2. art. 10 § 1 i 2 k.p.a. poprzez pozbawienie stron czynnego udziału w postępowaniu, uniemożliwieniu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz złożenia wniosków dowodowych na okoliczności podane powyżej, co skutkowało kwalifikowaną wadliwością postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., braku podstaw do odstąpienia od stosowania zasady czynnego udziału strony w postępowaniu;
3. art. 9 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Zaniechania czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek;
4. art. 8, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w jakimkolwiek zakresie do wagi i okoliczności naruszenia prawa.
Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia
w całości i stwierdzenie, że skarżący nie posiada obowiązku zapłaty opłaty za zajęcie pasa drogowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości
i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do niniejszego pisma na okoliczność, że organ nie posiada akt sprawy oraz podpisanej decyzji zobowiązującej skarżącego do zapłaty opłaty orazz przesłuchania strony na wskazane okoliczności.
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
W pierwszej kolejności organ przytoczył treść art. 33 § 1 i § 2 u.p.e.a. i wskazał, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w w/w przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Tylko zarzuty prawidłowo zgłoszone, a więc zgłoszone w terminie i znajdujące oparcie w jednej z wymienionych przyczyn, podlegają rozpatrzeniu przez wierzyciela.
Organ wskazał, że w niniejszej sprawie zobowiązany powołuje się na zarzut nieistnienia obowiązku, brak decyzji nakładającej obowiązek uiszczania opłaty za zajęcie pasa drogowego oraz brak umowy dzierżawy, jednakże wbrew twierdzeniom zawartym w zarzutach, obowiązek wskazany w tytule wykonawczym z [...] lutego
2022 r. w części D pkt 3-5 wynika z decyzji Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg
z [...] maja 2006 r, nr [...] w przedmiocie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...], dz. drogi [...], urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj. budowy przyłącza wodociągowego PE 32 m od budynku mieszkalnego położonego na działce [...]. Wobec powyższego nie ma potrzeby przeprowadzana postępowania dowodowego w tym zakresie.
Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne Kolegium zaznaczyło, że w postępowaniu egzekucyjnym nie mają znaczenia przyczyny, które spowodowały niewykonanie obowiązku. Pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie. Postępowanie wywołane zarzutami w trybie art. 33 tej ustawy nie może bowiem prowadzić do podważania ostatecznych merytorycznych rozstrzygnięć organów, wydanych w toku postępowania administracyjnego - jako postępowania rozpoznawczego, a więc poza postępowaniem egzekucyjnym, które ma charakter postępowania wykonawczego, zmierzającego do realizacji obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, bezpodstawne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Nie doszło również – zdaniem Kolegium – do naruszenia art. 10 k.p.a., skarżący nie wskazał bowiem, w jaki sposób organ I instancji dokonał naruszenia obowiązków określonych w tym przepisie. Postępowanie zakończyło się wydaniem postanowienia a nie decyzji, dlatego też organ I instancji nie miał obowiązku przed jego wydaniem pouczyć strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia.
W skardze do Sądu na postanowienie Kolegium z [...] lipca 2022 r. skarżący A.L. zawarł zarzuty identyczne ze sformułowanymi w zażaleniu na postanowienie organu I instancji.
Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz – na podstawie art. 200
w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. – o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi
i między tymi organami a organami administracji rządowej. Przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).
Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 p.p.s.a.
Przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Zarządu Powiatu Starostwo Powiatowe z dnia [...] czerwca 2022 r. w przedmiocie odrzucenia zarzutów wniesionych przez A.L.
Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca
2020 r.). podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
W myśl art. 32 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.
W niniejszej sprawie w drodze administracyjnego postępowania egzekucyjnego dochodzona jest należność pieniężna wynikająca z decyzji Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] zezwalającej na umieszczenie w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...], dz. drogi nr [...] urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj. budowy przyłącza wodociągowego PE 32 mm do budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] i nakładająca na skarżącego obowiązek uiszczenia opłaty rocznej do 15 stycznia każdego roku z góry. Skarżący jako podstawę zarzutu wskazał nieistnienie obowiązku podnosząc, że ww. decyzja z dnia [...] maja 2006 r. nie istnieje, gdyż nie została wydana, nie została doręczona, nie zawiera podpisu. Należy wskazać, że zobowiązany, podnosząc zarzut "nieistnienia obowiązku" (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje (art. 32 § 4 u.p.e.a.), ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydania aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku (zob. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2022 r., III FSK 1222/22, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie obowiązek zapłaty należności został wykreowany decyzją Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg z dnia [...] maja 2006 r.
nr [...] zezwalającą na umieszczenie w pasie drogowym drogi powiatowej nr [...], dz. drogi nr [...] urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, tj. budowy przyłącza wodociągowego PE 32 mm do budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...]. Wskazać trzeba, że decyzja ta została wydana na wniosek A.L. z dnia [...] maja 2006 r. (kserokopia w aktach sprawy) i nałożyła na niego obowiązek uiszczenia opłaty rocznej do 15 stycznia każdego roku z góry. W aktach sprawy znajduje się decyzja z dnia [...] maja 2006 r. na której znajduje się adnotacja o jej prawomocności, odwołanie złożone przez skarżącego od ww. decyzji i decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] sierpnia 2006 r. utrzymująca w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Nieistnienie obowiązku skarżący wiąże z brakiem umowy dzierżawy. Zasadnie wierzyciel wskazał, że skarżący nie przedstawił umowy, z której wynikałoby, że inny podmiot (Gmina [...]) stałby się właścicielem przyłącza wodociągowego i z tego tytułu byłby zobowiązany do uiszczania opłaty rocznej z tytułu umieszczania urządzeń infrastruktury technicznej w pasie drogowym. Wymaga podkreślenia, że taki obowiązek spoczywa na skarżącym z tytułu ww. ostatecznej decyzji.
Wskazać należy, że podstawową zasadą w postępowaniu egzekucyjnym jest to, że organy egzekucyjne nie badają prawidłowości decyzji ostatecznej, będącej podstawą tytułu wykonawczego. Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Postępowanie prowadzone w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego nie może prowadzić do podważenia ostatecznych merytorycznych rozstrzygnięć wydanych przez właściwe organy w postępowaniu administracyjnym. Dopóki zatem decyzja stanowiąca podstawę tytułu wykonawczego nie zostanie usunięta z obrotu prawnego w trybach nadzwyczajnych, to zobowiązany nie może kwestionować w ramach postępowania egzekucyjnego legalności decyzji nakładającej obowiązki podlegające egzekucji (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2013 r., II OSK 524/12, 20 lutego 2020 r., II FSK 916/18, 1 grudnia 2020 r., II OSK 1583/18, 18 listopada 2021 r., II OSK 3419/18, CBOSA). Mając na uwadze powyższe należy uznać, że skarżący nie wykazał nieistnienia obowiązku.
Nie można także podzielić zarzutu skarżącego, że nastąpiło określenie obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia w części D poz. 3-5 tytułu wykonawczego. W tytule wykonawczym wskazano rodzaj należności pieniężnych (opłata za zajęcie pasa drogowego) oraz podstawę prawną obowiązku, tj. decyzję z [...] maja 2006 r. nr [...]. Podanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji uzależnione jest od tego, co jest źródłem obowiązku podlegającego egzekucji. W przypadku, gdy obowiązek taki wynika z decyzji administracyjnej, to ona winna zostać wskazana w tytule wykonawczym. Jeżeli zaś źródłem egzekwowanego obowiązku jest bezpośrednio przepis prawa, należy wskazać akt prawny, miejsce jego publikacji oraz podać konkretną regulację, z której obowiązek wynika. Nie jest konieczne wskazywanie przepisów prawa materialnego, na podstawie których została wydana decyzja nakładająca obowiązek (por. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2007 r., II FSK 304/06, z dnia 28 marca 2018 r., II FSK 853/16, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie w tytule wykonawczym wskazana jest decyzja będąca podstawą obowiązku podlegającego egzekucji.
Za chybiony należy uznać zarzut naruszenia przez organy art. 10 k.p.a.
W świetle art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Interpretacja art. 18 u.p.e.a. prowadzi zatem do wniosku, że stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego odpowiednio oznacza, że stosuje się je tylko wtedy, gdy ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie reguluje danej kwestii, bądź reguluje ją niedostatecznie. Odpowiednie stosowanie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w postępowaniu egzekucyjnym oznacza, że przepisy tego kodeksu mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełniać, a nie modyfikować ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wynika stąd konieczność selektywnego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz niedopuszczalność ich stosowania w takich sprawach, które zostały uregulowane w sposób wyczerpujący w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie znajduje zastosowania przewidziana w art. 10 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu (wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2005 r., III SA 3483/03, LEX nr 165982). Ustawa egzekucyjna w wielu miejscach pozwala na skuteczne dokonanie czynności egzekucyjnych bez konieczności zapewnienia uczestnikom możliwości czynnego w nich udziału, np. zajmowanie praw majątkowych. Zastosowanie art. 10 k.p.a. do każdej czynności w praktyce uniemożliwiłoby wyegzekwowanie od zobowiązanych jakiegokolwiek świadczenia. Zasada ta przejawiająca się m. in. w obowiązku zagwarantowania stronie dostępu do akt oraz w umożliwieniu stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, odnosi się jedynie do postępowania orzekającego i jedynie do postępowania poprzedzającego wydanie decyzji (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 października 2019 r. I SA/Sz 546/18, CBOSA). Mając na uwadze sformalizowany charakter zarzutów (por. art. 32 § 4 u.p.e.a.) oraz okoliczności sprawy, nie sposób uznać, że w sprawie został naruszony art. 9 k.p.a. Zdaniem Sądu organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, które znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Dlatego bezpodstawny był również zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.
Należy zauważyć, że wierzyciel uznając zarzuty za nieuzasadnione winien wydać postanowienie o oddaleniu zarzutów (art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), a nie o ich odrzuceniu, jednakże uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jak niezasadną
oddalono.