II SA/Go 330/25

II SA/Go 330/25 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-07-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Grażyna Staniszewska /przewodniczący/
Jacek Jaśkiewicz
Jarosław Piątek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji oraz umorzono postępowanie administracyjne.
Powołane przepisy
Dz.U. 2025 poz 418
art. 3 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 30 ust. 6 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 145 § 3, art. 200, art. 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 lipca 2025 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] r., znak: [...], II. umarza postępowanie administracyjne, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej T. L. kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2024 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 418 – dalej jako P.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako – k.p.a.) Prezydent Miasta [...] zgłosił sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia przez inwestora T. L. do budowy garażu blaszanego o pow. 30 m2 na działce nr [...], Obr. [...] przy ul. [...] w [...] oraz nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] grudnia 2024 r. inwestor zgłosił zamiar przystąpienia do budowy garażu blaszanego o pow. 30 m2 na działce nr [...], Obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Do wniosku zostało dołączone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, mapę zasadniczą oraz rysunki. Prezydent Miasta [...] podniósł, że zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Z art. 29 ust. 1 pkt 14b P.b. wynika, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia budowa wolnostojących garaży o powierzchni do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Inwestor zgłosił zamiar budowy garażu o wymiarach 5,0 m x 5,89 m i wysokości 2,2-2,55m w odległości od granicy działki 1,5m. Organ przytoczył treść § 12 ust. 4 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1225), zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36,40,60 i 273-373 dopuszcza się budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Zgłaszany garaż spełnia parametry techniczne, jednak takie usytuowanie budynku na działce budowlanej powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu (§ 12 ust. 5 ww. rozporządzenia) w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b., gdyż jego realizacja może spowodować m.in. wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W związku z powyższym organ wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b., zgodnie którym jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę oraz narusza inne przepisy na tego rodzaju roboty budowlane, wnioskodawca winien uzyskać pozwolenie na budowę, załączając komplet dokumentów określonych w art. 33 P.b.
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł T. L. Skarżący wskazał, że projektowany obiekt stanowi rozbieralny garaż prefabrykowany o konstrukcji szkieletowej, którego ściany i dach pokryte są stalową blachą trapezową., posadowiony jest na płytkich fundamentach w postaci bloczków betonowych. W jego ocenie przedmiotowe zamierzenie nie wprowadzi zatem uciążliwości dla ludzi i otoczenia, w tym nie podniesie poziomu hałasu, nie zwiększy emisji pyłów i nie wprowadzi do środowiska w sposób niekontrolowany ścieków lub innych zanieczyszczeń. Planowany garaż nie będzie powodował przesłaniania istniejącego budynku mieszkalnego, ponieważ jego odległość od okien tego budynku przekracza 7 metrów.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.
Decyzją z dnia [...] marca 2025 r., nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części, którą organ nałożył na T. L. obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę i w tej części umorzył postępowanie organu I instancji (pkt 1 decyzji) oraz w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy (pkt 2 decyzji).
W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył treść art. 28 P.b. oraz art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b P.b. Organ wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. właściwy organ ma obowiązek wnieść sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że inwestycja obejmuje budowę rozbieralnego garażu o powierzchni 30 m2 na działce nr [...] w [...], prefabrykowanego o konstrukcji szkieletowej, którego ściany i dach pokryte są stalową blachą trapezową. Posadowiony będzie na płytkich prefabrykowanych fundamentach w postaci bloczków betonowych. Garaż zlokalizowany jest 1,5 m od granicy działki sąsiadującej. Z załączonych rysunków wynika, że garaż przylega bezpośrednio do ściany budynku (domu) znajdującego się na działce inwestora. Zdaniem organu nie można uznać go za budynek wolno stojący. Wojewoda przytoczył stanowisko wyrażone w orzecznictwie, zgodnie którym budynek wolno stojący to taki budynek, który jest niezależny, swobodny, niczym nieskrępowany, nie obarczony i nie otoczony innym budynkiem, to budynek, do którego jest swobodny dostęp z każdej strony, zapewniona jest komunikacja wokół tego budynku, jak również dostęp światła naturalnego (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2024 r., II SA/Po 707/23, wyrok WSA we Wrocławiu z 25 kwietnia 2013 r., II SA/Wr 145/13). W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z budynkiem wolno stojącym. Nie został bowiem zapewniony dostęp do niego z każdej strony. Tym samym jego budowa nie została zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda [...] stwierdził, że sprzeciw został wniesiony zasadnie, natomiast wynika z innej podstawy prawnej niż uznał to organ I instancji, który oparł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. Przepis ten daje organowi administracji architektoniczno-budowlanej możliwość nałożenia, w drodze decyzji, obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może wprowadzić, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W ocenie Prezydenta Miasta [...] usytuowanie budynku na działce w sposób, o którym mowa w niniejszej sprawie powoduje automatyczne objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. Wojewoda [...] wskazał, że z uwagi na fakt, że inwestycja nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie jest możliwe, niejako ponowne, nałożenie takiego obowiązku na inwestora przez organ w drodze decyzji uznaniowej. Obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę może być nałożony przez organ jedynie wobec tych robót, które zostały z niego ustawowo zwolnione. Z tego względu powołując się na art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. oraz wskazując, że planowana inwestycja nie stanowi robót budowlanych wymienionych w katalogu robót niewymagających pozwolenia na budowę i wymaga uzyskania pozwolenia na budowę – organ II instancji – stwierdził, że sprzeciw został wniesiony zasadnie, natomiast wynika z innej podstawy prawnej niż uznał to organ I instancji. Dlatego Wojewoda [...] obowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] w części, w której organ nałożył na T. L. obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i w tej części umorzyć postępowanie organu I instancji. Mając na uwadze, że roboty budowlane określone w zgłoszeniu, nie zostały ustawowo zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę – organ odwoławczy - utrzymał w mocy decyzję w części, w której organ wniósł sprzeciw w sprawie.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi T. L. złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji zarzucono:
- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b P.b. przez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, iż sam fakt przylegania garażu do budynku mieszkalnego powoduje, że garaż nie jest obiektem "wolno stojącym" w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy obiektem wolno stojącym jest taki obiekt, który w swej konstrukcji nie wykorzystuje elementów innego obiektu budowlanego, stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość oraz nie jest połączony z innym obiektem w związku z czym fakt przylegania do innego obiektu nie ma w tym zakresie znaczenia. Skarżący ponownie podkreślił, że projektowany garaż jest konstrukcją samodzielną, prefabrykowaną o konstrukcji szkieletowej, którego ściany i dach pokryte są stalową blachą trapezową. Garaż ma być posadowiony na płytkich prefabrykowanych fundamentach w postaci bloczków betonowych i w żaden sposób nie połączony konstrukcyjnie z murowanym budynkiem mieszkalnym. Oba obiekty stanowią odrębne konstrukcje i w każdej chwili garaż może zostać rozebrany bez jakiegokolwiek uszczerbku dla budynku mieszkalnego. Fakt umiejscowienia garażu przy budynku mieszkalnym wynika tylko i wyłącznie z braku dostatecznej ilości miejsca na działce. Świadczy o tym najlepiej fakt, iż pomimo usytuowania garażu bezpośrednio przy budynku mieszkalnym będzie on położony zaledwie 1,5 m od granicy działki. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły w sprawie przepisy P.b. Na gruncie tej ustawy zasadą jest, że roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jedyne wyjątki od tej zasady przewidziane zostały w art. 29 i 30, w których enumeratywnie wskazano rodzaje robót budowlanych objęte obowiązkiem dokonania zgłoszenia, stanowiącego pewnego rodzaju tryb uproszczony, związany z mniejszymi wymogami nie pozwolenie na budowę. M.in. zgodnie z art. 29 ust.1 pkt 14 P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, budowa wolnostojących garaży o powierzchni do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. W odniesieniu do zgłoszenia organ architektoniczno-budowlany wyposażony został w prawo do wniesienia sprzeciwu w terminie 21 dni od doręczenia zgłoszenia (art. 30 ust. 5 P.b.). Podstawę do obligatoryjnego wniesienia sprzeciwu stanowi art. 30 ust. 6 P.b., zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje, 4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. Z kolei zgodnie z art. 30 ust. 7 właściwy organ może (zatem fakultatywnie) nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych zgłoszeniem, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować: 1. zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, 2. pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, 3. pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych, 4. wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.
Wojewoda [...] zmienił podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia powołując się na art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. Organ II instancji stwierdził, że sprzeciw został wniesiony zasadnie, natomiast wynika z innej podstawy prawnej niż uznał to organ I instancji. W konsekwencji Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] w części, w której organ nałożył na T. L. obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i w tej części umorzył postępowanie organu I instancji. Nadto organ odwoławczy mając na uwadze, że roboty budowlane określone w zgłoszeniu, nie zostały ustawowo zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę utrzymał w mocy decyzję części, w której organ wniósł sprzeciw w sprawie.
Zatem objęta przedmiotową skargą decyzja wydana została na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. W ocenie Sądu zmiana materialnoprawnej podstawy sprzeciwu w niezmienionym stanie faktycznym i przy tych samych stronach nie doprowadziła do zmiany tożsamości sprawy (por. wyrok NSA z dnia 7 maja 20189 r., IIOSK 1182/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Natomiast - w ocenie Sądu - organ II instancji dokonał błędnej wykładni pojęć "garaż wolno stojący" w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b P.b. Termin garaż (a szerzej budynek) "wolno stojący" nie został zdefiniowany w przepisach P.b. Wojewoda [...] odwołał się do stanowiska orzecznictwa z którego wynika, że budynek (obiekt) wolno stojący to taki, który jest niezależny, swobodny i niczym nieskrępowany. Innymi słowy to budynek nie obarczony i nie otoczony innym przyległym budynkiem, to budynek, do którego jest swobodny dostęp z każdej jego strony. Aby budynek można było uznać za wolno stojący, nie może więc być obarczony innym przyległym budynkiem, który mógłby utrudniać np. komunikację wokół tego budynku, czy dostęp światła naturalnego. Należy też zwrócić uwagę na to, że niekiedy niezależność (suwerenność) konstrukcji dwóch sąsiadujących bardzo blisko siebie budynków odczytywana jest błędnie jako niezależność budynku (w znaczeniu stojącego wolno). Otóż sama niezależność konstrukcji takich budynków nie przesądza o tym, że są to budynki wolno stojące. Aby można było uznać budynek za wolno stojący musi istnieć ponadto niezależność (suwerenność) takiego budynku w sensie swobodnego i niczym nie skrępowanego otoczenia pojedynczego budynku (zob. wyroki WSA we Wrocławiu : z 25 kwietnia 2013 r., II SA/Wr 145/13, z 18 października 2022 r., II SA/Wr 527/21, CBOSA). Organ II Instancji wskazał, że inwestycja obejmuje budowę rozbieralnego garażu o powierzchni 30 m2 na działce nr [...] w [...], prefabrykowanego o konstrukcji szkieletowej, którego ściany i dach pokryte są stalową blachą trapezową. Posadowiony będzie na płytkich prefabrykowanych fundamentach w postaci bloczków betonowych. Garaż zlokalizowany jest 1,5 m od granicy działki sąsiadującej. Z załączonych rysunków wynika, że garaż przylega bezpośrednio do ściany budynku (domu) znajdującego się na działce inwestora. W ocenie organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z budynkiem wolno stojącym. Nie został bowiem zapewniony dostęp do niego z każdej strony. Tym samym jego budowa nie została zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela odmienne stanowisko wyrażone w orzecznictwie, które akcentuje, że budynkiem wolno stojącym jest obiekt budowlany o samodzielnej konstrukcji, który nie jest trwale połączony z innym obiektem budowlanym i nie wykorzystuje w swojej konstrukcji jakichkolwiek elementów innego obiektu budowlanego i jako całość stanowi samodzielną konstrukcję, nieograniczoną fizycznie w przestrzeni innymi budowlami. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że już sama przerwa dylatacyjna jest wystarczająca do spełnienia wymogu wolnostojącego budynku, który wyposażony jest we własny fundament, ściany i dach, wydzielające z przestrzeni (art. 3 pkt 2 P.b.). Elementy konstrukcyjne mogą też dochodzić na "styk" do innego budynku i posiadać otwory w przylegających do siebie obiektach, umożliwiające przejście i zapewniające dopływ światła. Wymaga podkreślenia, że budynek wolnostojący to także taki, który jest przystawiony do innego budynku w taki sposób, że się z nim w pewnych miejscach styka, przy czym jego budowa nie polegała na konstrukcyjnym powiązaniu obu budynków (zob. wyroki NSA z: 24 listopada 2017 r., II OSK 210/17, 10 września 2020 r., II OSK 1245/20, wyroki WSA w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2023 r., IV SA/Po, 21 maja 2025 r., IV SA/Po 255/25, CBOSA). W niniejszej sprawie z załączonych rysunków, stanowiska skarżącego, jak i z załączonej opinii wynika, że garaż o konstrukcji szkieletowej znajduje się w bardzo bliskiej odległości (przylega bezpośrednio – jak wskazał organ) od ściany budynku znajdującego się na działce inwestora. Wymaga jednak podkreślenia, że garaż jest samodzielną konstrukcją, który nie jest trwale połączony z innym obiektem budowlanym (tu: budynkiem mieszkalnym inwestora) i nie wykorzystuje w swojej konstrukcji jakichkolwiek elementów tegoż obiektu budowlanego i jako całość stanowi samodzielną konstrukcję. Nie może budzić zatem wątpliwości, że oba obiekty stanowią odrębne konstrukcje. Jak podniósł skarżący fakt umiejscowienia garażu przy budynku mieszkalnym wynika tylko i wyłącznie z braku dostatecznej ilości miejsca na działce. Należy zauważyć, że przywołany przez organ odwoławczy wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 kwietnia 2024 r., II SA/Po 707/23, zapadł w odmiennym stanie faktycznym. W orzecznictwie wskazano, że połączony konstrukcyjnie i funkcjonalnie z budynkiem mieszkalnym garaż (przez bezpośrednie przyleganie i umiejscowienie na jego dachu tarasu budynku mieszkalnego) nie jest wolno stojącym budynkiem gospodarczym (wyrok NSA z dnia 8 października 2019 r., II OSK 2773/17, CBOSA). Nie można przyjąć, aby garaż, który nie posiada dwóch ścian od strony istniejącego budynku gospodarczego spełniał cechę bycia obiektem "wolno stojącym" (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 czerwca 2018 r., II SA/Po 197/18, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie nie występuje taka sytuacja.
W orzecznictwie zwrócono również uwagę, że wymóg zapewnienia swobodnego dostępu (komunikacji) z każdej strony budynku – co legło u podstaw zaskarżonej decyzji - nie znajduje dostatecznego oparcia w dyrektywach wykładni językowej (zob. wyroki WSA w Poznaniu z: 14 grudnia 2023 r., IV SA/Po, 21 maja 2025 r., IV SA/Po 255/25, CBOSA). Zdaniem Sądu projektowany budynek garażowy o samodzielnej konstrukcji, który nie jest trwale połączony z innym obiektem budowlanym stanowi obiekt "wolno stojący" w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b P.b.).
Zważyć również trzeba, że w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b P.b. a także art. 7a k.p.a. Skoro bowiem organy w tej sprawie ograniczyły (a właściwie odebrały) skarżącemu uprawnienie do zabudowy nieruchomości budynkiem garażowym usytuowanym w projektowany sposób, wskutek uznania, że przedmiotowy garaż nie będzie obiektem "wolno stojącym", a pozostają wątpliwości co do treści norm prawnych przewidujących taki rodzaj zabudowy (art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. b P.b.) - czego dowodzi przedstawione wyżej, rozbieżne orzecznictwo w tej mierze - to te wątpliwości winny zostać rozstrzygnięte na korzyść strony (tu: Inwestora), chyba że sprzeciwiałyby się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ - czego jednak w niniejszej sprawie organy w żaden sposób nie wykazały (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2023 r., IV SA/Po, CBOSA).
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt I wyroku). Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie administracyjne w kontrolowanej sprawie (pkt II wyroku), z uwagi na merytoryczną wadliwość, a w konsekwencji bezprzedmiotowość sprzeciwu wniesionego wobec zgłoszenia z [...]grudnia 2024 r. oraz upływ ustawowego terminu (art. 30 ust. 5 p.b.) na ewentualne wniesienie sprzeciwu do tego zgłoszenia na innej podstawie. O kosztach postępowania (pkt III wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu od skargi, w wysokości 500 zł.
-----------------------
13