II SA/Go 313/10

II SA/Go 313/10 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2010-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Aleksandra Wieczorek
Marzenna Linska - Wawrzon /przewodniczący sprawozdawca/
Michał Ruszyński
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 145 § 1, art. 145 § 1 pkt 5, art. 145a, art. 149 § 2, art. 151 § 1 pkt 1, art. 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
art. 98 ust. 1
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi Polskiego Związku Działkowców na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji administracyjnej oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu [...] października 2009r. Wójt Gminy wydał na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 kpa w związku z art. 93 ust. 1, art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r., nr 261, poz. 2603 ze zm.) decyzję, którą odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2007 r. Prezydenta Miasta zatwierdzającej podział nieruchomości składającej się z działki ewidencyjnej nr [...], stanowiącej własność Miasta w użytkowaniu wieczystym Polskiego Związku Działkowców na działki oznaczone numerem ewidencyjnym [...].
W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, iż w dniu [...] października 2006 r. Polski Związek Działkowców złożył wniosek do Urzędu Miasta o wydanie decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości oznaczonej nr ew. [...]. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. Prezydent Miasta pozytywnie zaopiniował proponowany podział ww. nieruchomości jako zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym dnia [...] lipca 2003 r. Uchwałą Rady Miasta Nr XIII/162/2003. Następnie Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] marca 2007 r. zatwierdził podział działki o nr ewidencyjnym [...]. W wyniku podziału powstały działki nr [...]. W sentencji decyzji wpisano, że działka nr [...] stanowić będzie drogę wewnętrzną, działka nr [...] służyć będzie na poszerzenie pasa ulicy [...]. Projekt podziału zatwierdzono pod warunkiem, że przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostanie ustanowiona służebność dojazdu do nowo wydzielonych działek o numerach [...] przez działkę nr [...].
W dniu [...] czerwca 2008 r. Polski Związek Działkowców powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2007 r.
W uzasadnieniu wnioskodawca podał, że postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2007r. i decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2007r. zostały podjęte niezgodnie z wnioskiem, bowiem na formalne przeniesienie działek nie wyraziła zgody Krajowa Rada Polskiego Związku Działkowców, co stanowi naruszenie art. 17 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych. Nadto na przełomie miesiąca kwietnia i maja 2008 r. dokonano ponownego sprawdzenia rzeczywistego stanu faktycznego nieruchomości. Z nowych pomiarów geodezyjnych wynika, że działki Rodzinnego Ogrodu Działkowego znajdują się na uprzednio wydzielonych działkach oznaczonych nr ewidencyjnym [...].
Wniosek ten został rozpoznany przez Wójta Gminy, który wskutek wyłączenia się Prezydenta Miasta od rozpoznawania sprawy, został wyznaczony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ właściwy do rozpoznania sprawy.
W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2009 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Wójt Gminy podniósł, że Polski Związek Działkowców wnosząc o wznowienie postępowania powołał się na art. 145 § 1 pkt 5 kpa, zgodnie z którym wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W rozpoznawanej sprawie, jako nowe okoliczności, które wyszły na jaw Polski Związek Działkowców uznał przeprowadzone na przełomie kwietnia i maja 2008r. nowe pomiary geodezyjne wykazujące różnice w powierzchni działki o nr ew. [...] (z dotychczasowej 8,9850 ha zwiększoną do 9.6554 ha), a także wadliwą dokumentację geodezyjną znajdującą się w Urzędzie Miejskim.
Organ wskazał, że zgromadzona dokumentacja, a w szczególności wypis z rejestru gruntów sporządzony [...] września 2006r. potwierdza, że już w dacie wydania decyzji o podziale przedmiotowa działka miała powierzchnię 9.6554 ha. Taka sama powierzchnia uwidoczniona jest w karcie inwentaryzacyjnej działki stanowiącej podstawę do jej skomunalizowania na rzecz miasta.
Zatem powierzchnia działki 9.6554 ha nie zmieniła się i jest taka sama. Ponadto pomiary, na które powołuje się Polski Związek Działkowców zostały wykonane już po wydaniu decyzji przez Prezydenta Miasta (decyzja z marca 2007 r., pomiary przełom kwietnia i maja 2008r.). Wobec powyższego nie mogą być uznane jako dowody nowe i istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej.
Zarzut, iż decyzja o podziale nieruchomości została wydana bez wymaganej zgody, o której mowa, również w ocenie organu I instancji nie znajduje uzasadnienie w przedmiotowej sprawie.
Jak wynika z art. 17 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych likwidacja ogródka może nastąpić wyłącznie w celu realizacji celu publicznego. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 9 grudnia 2008 r., sygn. akt K 61/07, uznał, iż przepis ten jest niezgodny z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, bowiem niedopuszczalne jest, aby realizacja celów publicznych uzależniona została od woli organizacji społecznej zarządzającej rodzinnymi ogródkami działkowymi.
Odwołanie od ww. decyzji złożył Polski Związek Działkowców wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Strona zarzuciła decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 77 kpa, mające istotny wpływ na wynik postępowania oraz naruszenie art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a także art. 17 ustawy o Rodzinnych Ogrodach Działkowych.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ administracyjny przeprowadził postępowanie, które w istocie zmierzało do obrony występujących "wadliwości" w materiałach wyjściowych stanowiących podstawę opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta. W 2002 roku w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego część terenów będących w użytkowaniu wieczystym PZD zapisano jako budownictwo jednorodzinne - według nowego podziału geodezyjnego - na działkach [...]. W konsekwencji materiały wyjściowe oparto na błędnym założeniu, że działka [...] ma powierzchnię 8,9850 ha, gdy w rzeczywistości powierzchnia działki wynosiła 9,6554 ha.
Według skarżącego nietrafny jest pogląd organu, że w przedmiotowej sprawie zgoda Polskiego Związku Działkowców nie ma istotnego znaczenia i godziłaby w interesy samorządu.
Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...] lutego 2010 r. decyzję, którą utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium, w nawiązaniu do treści art. 145 § 1 pkt 5 kpa, wskazało, że w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nowe okoliczności przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn.
Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie oceny spełnienia przesłanki wznowienia.
Okoliczność, że decyzja została podjęta niezgodnie z wnioskiem, bowiem na "formalne przeniesienie działek" nie wyraziła zgody Krajowa Rada PZD pozostaje bez znaczenia dla podjętego rozstrzygnięcia w sprawie podziału, czy też jego skutków, ponieważ z przepisu art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004r. Nr 261 poz. 2603, ze zm.) jednoznacznie wynika, że działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne - gminne, z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, na własność gminy z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna. Przepis stosuje się odpowiednio przy wydzielaniu działek gruntu pod poszerzenie istniejących dróg publicznych.
Nie można było zatem uznać, że brak zgody Krajowej Rady PZD na "formalne przeniesienie działki" wypełnia przesłankę nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
Dalej SKO odniosło się do drugiej okoliczności wskazanej we wniosku o wznowienie postępowania, mianowicie, że w kwietniu, maju 2008 r. dokonano pomiary na gruncie, które wykazały, że działki ROD znajdują się na uprzednio wydzielonych działkach oznaczonych nr [...]. Skarżący wskazał przy tym na różnicę w powierzchni działki nr [...] z dotychczasowej 8,9850 ha na 9, 6554 ha.
Zdaniem Kolegium powyższe okoliczności nie mogły stanowić przesłanki wznowienia postępowania. Powierzchnia 8,9850ha przypisana działce nr [...] wynika z dokumentu opisanego jako "opis i mapa" sporządzonego w dniu [...] października 1997 r. według stanu z roku 1997 r. Dokument ten nie stanowi jednak "nowego dowodu", a różnica w powierzchni nie stanowi "nowej okoliczności", nie znanej organowi w dniu wydania decyzji. Nie ma wątpliwości, że w kwestionowanym postępowaniu podziałowi uległa działka [...] o powierzchni 9,6554 ha. Taka powierzchnia wymienionej działki wynika z dokumentów tj. wstępnego projektu podziału z dnia [...] października 2006 r., wykazu zmian danych ewidencyjnych działki z [...] marca 2007 r. oraz wypisu z rejestru gruntów dla działki nr [...], sporządzonego według stanu na dzień [...] września 2006 r. Wszystkie wymienione dokumenty świadczą, że na dzień wydawania decyzji Prezydenta Miasta nie istniały żadne rozbieżności w dokumentacji geodezyjnej dla działki nr [...] będącej przedmiotem podziału. Samo przekonanie skarżącego o innym umiejscowieniu działek Rodzinnego Ogrodu Działkowego na terenie dzielonej działki nie wpływa na prawidłowość podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia.
Kolegium wskazało ponadto, że zarzuty dotyczące wadliwości materiałów źródłowych wykorzystanych do uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogły być rozpoznane w ramach procedury wznowieniowej w sprawie dotyczącej podziału nieruchomości.
Z decyzją organu II instancji nie zgodził się Polski Związek Działkowców i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania bądź stwierdzenia nieważności wydanej przez Prezydenta Miasta decyzji. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana została z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 157 kpa, a ponadto zarzucił nieważność decyzji Prezydenta Miasta o podziale działki nr [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa tj. bez zgody Polskiego Związku Działkowców. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że w sprawie zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania i uchylenia zaskarżonej decyzji o podziale nieruchomości, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podniósł, że podział uwidoczniony w decyzji z dnia [...] marca 2007 r. był niezgodny z prawem, gdyż oparty był na wadliwej dokumentacji geodezyjnej nie odpowiadającej rzeczywistości, co okazało się dopiero przy wykonywaniu wadliwej decyzji Prezydenta Miasta. Zatem po uprawomocnieniu się decyzji skarżący powziął wiadomość co do okoliczności faktycznych, tj. iż w wyniku podziału opartego na błędnych materiałach źródłowych zostały naruszone prawa skarżącego przez pozbawienie go władania częścią nieruchomości dotychczas mu przynależnej, tj. działki nr [...].
Ponadto strona zarzuciła Kolegium niezastosowanie art. 157 kpa i niestwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2007 r. o podziale nieruchomości prowadzącej do likwidacji części ROD bez zgody Polskiego Związku Działkowców.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Dokonując na podstawie przepisu art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem należało uznać, iż w sprawie nie doszło do naruszenia prawa warunkującego uchylenie zaskarżonego orzeczenia, bądź stwierdzenia jego nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.).
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, rozstrzygając w przedmiocie decyzji odmawiającej uchylenia w trybie nadzwyczajnym decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, zasadnie uznało, że w rzeczywistości w sprawie nie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.
Zaznaczyć na wstępie należy, że każda decyzja wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej przez uprawniony do tego organ administracji korzysta z domniemania prawidłowości. Jeżeli decyzja jest ostateczna, to korzysta ponadto z ochrony wynikającej z art. 16 kpa.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową mającą na celu stworzenie prawnej możliwości przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, w której została już wydana decyzja ostateczna. Aby to jednak było możliwe musi zaistnieć któraś z podstaw enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1 kpa lub art. 145a kpa. Nadzwyczajny charakter trybu postępowania uregulowany wymienionymi przepisami wymaga ścisłego interpretowania przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania.
Organy obu instancji zasadnie przyjęły, po przeprowadzonym postępowaniu określonym w art. 149 § 2 kpa, iż brak jest podstaw do uchylenia kwestionowanej decyzji ostatecznej (art. 151 § 1 pkt 1 kpa). W sprawie nie wystąpiły bowiem okoliczności świadczące o tym, że postępowanie zakończone decyzją zatwierdzającą podział nieruchomości dotknięte było kwalifikowaną wadą prawną.
W świetle twierdzeń strony skarżącej, przytoczonych we wniosku i pismach uzupełniających, należało rozważyć wystąpienie podstawy wznowienia wymienionej w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, a mianowicie, czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Trafnie Kolegium zaznaczyło w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, należy na podstawie wymienionego przepisu rozumieć okoliczności lub dowody nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, ale nie znane organowi, który wydał decyzję. Zgodzić się trzeba z oceną organów obu instancji, że skarżący nie przedstawił okoliczności, czy dowodów odpowiadających powyższej kwalifikacji. Strona, domagając się wznowienia postępowania, zasadniczo powołała się na fakt przeprowadzenia w 2008 r. pomiarów na gruncie objętym kwestionowaną decyzją podziałową, z których wynika, że teren Rodzinnego Ogrodu Działkowego znajduje się w obszarze działek oznaczonych numerami [...], które wg planu zagospodarowania przestrzennego są przeznaczone pod funkcje budownictwa jednorodzinnego. Świadczy to, zdaniem strony, że wadliwa była dokumentacja źródłowa, na podstawie której opracowano miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co rzutowało na decyzję zatwierdzającą podział nieruchomości. Ponadto skarżący wskazał, że dokonane pomiary ujawniły niezgodność pomiędzy powierzchnią działki nr [...] przyjętą w planie, a następnie w decyzji (89850 m2), a powierzchnią rzeczywistą (96554 m2).
Odnosząc się do powyższych okoliczności prawidłowo organy orzekające wskazały, że według dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy nie zachodzi niezgodność w oznaczeniu powierzchni działki, której podział zatwierdzony został decyzją z dnia [...] marca 2007 r.
Zaakcentować ponadto trzeba, że to właśnie strona skarżąca, jako wnioskodawca, złożyła dokumenty, w których bezsprzecznie wskazana powierzchnia działki nr [...] wynosiła 96554 m2. Z załączonego do akt wykazu zmian ewidencyjnych z dnia [...] listopada 2002 r. wynika, że wg starego stanu powierzchnia działki wynosiła 89850 m2, a według nowego – 96554 m2. Również w decyzji Wojewody z [...] sierpnia 2006 r. o nieodpłatnym przekazaniu na rzecz Miasta oznaczonych nieruchomości, określona powierzchnia działki nr [...] wyniosła 96554 m2 i taki stan ujawniony został w księdze wieczystej Kw nr [...]. W rezultacie organ administracji wydając decyzję zatwierdzającą podział działki nr [...] dysponował aktualnymi danymi co do jej powierzchni, co powinno być również wiadome skarżącemu, jako użytkownikowi wieczystemu przedmiotowego gruntu i zarazem wnioskodawcy, który zainicjował to postępowanie.
Zauważyć trzeba, że skarżący uzupełniając wniosek w przedmiocie podziału nieruchomości, złożył dokumenty obejmujące dane co do powierzchni przedmiotowej nieruchomości, a także oznaczenia jej granic. Są to w szczególności: mapa, opis granic wg punktów granicznych oraz protokół z przyjęcia granic nieruchomości, dokonanego w dniu [...] lutego 2007 r. w obecności przedstawiciela właściciela tj. Miasta i reprezentującego PZDOZ Wiceprezesa Z.B..
W kontekście powyższej dokumentacji trudno więc było uznać za przyczynę wznowienia postępowania okoliczności wskazywane przez skarżącego, a dotyczące obszaru i granic nieruchomości objętej podziałem. Skarżący nie złożył też nowych dowodów, w szczególności innych niż te znajdujące się w aktach administracyjnych, oraz nie przedstawił żadnej dokumentacji dotyczącej pomiarów dokonanych w 2008 roku.
Zaznaczyć również należy, że sama decyzja zatwierdzająca ewidencyjny podział nieruchomości nie wywołała zmian w zakresie własności i praw rzeczowych przysługujących wobec działek oznaczonych nr [...]. Od decyzji skarżącego, jako użytkownika wieczystego gruntu, zależało dalsze wykorzystanie przedmiotowej nieruchomości, w tym ewentualne zainicjowanie nowego podziału nieruchomości, bądź uruchomienie postępowania w zakresie uregulowania granic, ewentualnie uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem rzeczy.
Jak trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, nie mogły być objęte zakresem przedmiotowego postępowania kwestie związane z procedurą planistyczną i prawidłowością uchwały dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżący nie zgadzając się na określone przeznaczenie gruntów, będących w jego użytkowaniu wieczystym, mógł skorzystać ze środków prawnych w postaci protestu lub zarzutów, ewentualnie skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Ubocznie trzeba zauważyć, że w aktach administracyjnych znajdują się dokumenty świadczące o tym, że skarżący w toku procedury planistycznej składał protest do projektu, który został odrzucony.
W niniejszej sprawie same twierdzenia skarżącego, co do nieprawidłowości dokumentacji źródłowej wykorzystanej do uchwalenia planu miejscowego, nie mogły odnieść skutków prawnych. Wskazywana przez skarżącego ewentualna niezgodność pomiędzy "stanem w terenie" a tym co jest ujawnione w planie powinna być usunięta w innym trybie, a nie w ramach wznowienia postępowania zakończonego decyzją zatwierdzającą ewidencyjny podział nieruchomości.
Nie mogły również stanowić rzeczywistej postawy wznowienia twierdzenia skarżącego dotyczące kwestii zmiany stanu prawnego działki gruntu oznaczonej numerem [...]. Już bowiem z postanowienia Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2007 r. o pozytywnym zaopiniowaniu projektowanego podziału nieruchomości wynikało, że określone działki przeznaczone zostaną na wewnętrzną drogę dojazdową do pasa ulicy zbiorowej. Natomiast w decyzji z [...] marca 2007 r. zatwierdzającej podział nieruchomości wyraźnie wskazano, że wydzielona działka o numerze [...], służąca na poszerzenie ulicy [...], przechodzi z mocy prawa na własność gminy z dniem kiedy decyzja stanie się ostateczna. Mimo takiej treści decyzji, wnioskodawca jej nie zaskarżył.
Na marginesie jednak trzeba zaznaczyć, że zapis w uzasadnieniu decyzji był o tyle nieprecyzyjny, że Miasto było już właścicielem przedmiotowej działki, a z mocy prawa, na podstawie art. 98 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wygasło prawo użytkowania wieczystego działki gruntu wydzielonej pod drogę publiczną, co następuje za odszkodowaniem.
Zaznaczyć również warto, że skutki określone w art. 98 ust. 1 ww. ustawy nie są przedmiotem rozstrzygnięcia decyzji o zatwierdzeniu podziału nieruchomości, lecz skutkiem prawnym tej decyzji, przypisanym jej przez ustawodawcę, na którego zaistnienie w chwili zatwierdzenia podziału nie ma wpływu właściciel i użytkownik wieczysty nieruchomości, ani organ orzekający o zatwierdzeniu podziału. Niewątpliwie okoliczność ta była znana organowi, który wydał kwestionowaną decyzję.
W takim stanie zaistnienie powstałego z mocy prawa skutku decyzji w postaci przejścia prawa własności, czy wygaśnięcia użytkowania wieczystego oznaczonej w decyzji działki gruntu nie mogło być uznane za przyczynę wznowienia postępowania.
Innym natomiast zagadnieniem jest to, czy wobec wskazanej konsekwencji prawnej decyzji, podmiot występujący z wnioskiem o podział nieruchomości był do tego uprawniony, czy też złożenie wniosku wymagało jeszcze zgody Krajowej Rady Polskiego Związku Działkowców. Fakt braku takiej zgody nie jest nową okolicznością, gdyż wynikał on z akt, gdy postępowanie zostało wszczęte i zakończone kwestionowaną decyzją. Zagadnienie dotyczące legitymacji strony w konkretnym postępowaniu może być ewentualnie rozważone w kontekście ważności decyzji, a nie jako wada postępowania. Słusznie więc organ odwoławczy wywiódł w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że podnoszony przez wnioskodawcę brak zgody Krajowej Rady PZD na "formalne przeniesienie działki" nie mógł stanowić podstawy do wznowienia postępowania zakończonego decyzją zatwierdzającą ewidencyjny podział nieruchomości, a więc nie rozstrzygającą o prawach rzeczowych do nieruchomości.
O pewnym niezrozumieniu przez skarżącego istoty postępowania wznowieniowego świadczy zarzut sformułowany w skardze, a dotyczący naruszenia art. 157 kpa. Mianowicie organ administracji powinien – według skarżącego – w ramach przeprowadzonego postępowania uchylić decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] marca 2007 r. (w skardze błędnie oznaczoną datą [...] marca 2007 r.) jako wydaną z rażącym naruszeniem prawa, tj. bez zgody Polskiego Związku Działkowców, co w konsekwencji sprawiło, że decyzja wydana na podstawie błędnych materiałów źródłowych pozbawiła skarżącego władania częścią nieruchomości tj. działki nr [...].
Niezależnie od uwag poczynionych wyżej wskazać należy, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie miały kompetencji aby w ramach postępowania określonego przepisem art. 149 § 2 kpa orzekać o nieważności decyzji. Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 pkt 2 kpa wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa stanowi podstawę nieważności decyzji, co jednak jest stwierdzane przez właściwy organ w odrębnym postępowaniu, a nie w ramach trybu wznowieniowego.
Nie podlegał również rozpoznaniu przez Sąd zawarty w skardze wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego była bowiem sprawa rozstrzygnięta zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego, dotyczącą odmowy uchylenia decyzji. Sąd kontrolując legalność tej tylko decyzji i oddalając wniesioną na nią skargę nie mógł jednocześnie objąć orzekaniem decyzji wydanej w trybie zwyczajnym.
Z tych wszystkich względów skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.