II SA/Go 303/11

II SA/Go 303/11 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2011-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-05-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jacek Jaśkiewicz
Marek Szumilas /sprawozdawca/
Mirosław Trzecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.151, art. 250
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
art.47 ust.2
Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Marek Szumilas (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...]. w przedmiocie uchylenia czynności materialno-technicznej zameldowania I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na rzecz adwokata A.K. – W. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], powołując się na przepis art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. nr 139 poz. 993 ze zm.), Prezydent Miasta uchylił czynność materialno – techniczną, polegającą ma zarejestrowaniu faktu zameldowania A.M. w lokalu przy ul. [...], dokonaną w dniu [...] listopada 2009 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż A.M. zgłosił swój pobyt pod adresem ul. [...] wypełniając druk E-1 i przedstawiając decyzję o przydziale lokalu mieszkalnego z lutego 1985 r.
Przeciwko zameldowaniu zaprotestowała G.M., twierdząc, iż zgodnie z umową najmu z dnia [...] marca 1999 r. to ona jest najemcą spornego mieszkania, zaś jej były mąż nie figuruje w treści umowy.
Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 47 ust. 1 cytowanej ustawy organ prowadzący ewidencję ludności obowiązany jest na podstawie zgłoszenia meldunkowego dokonać zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Jeżeli jednak zgłoszone na tym formularzu dane budzą wątpliwości, to zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ administracji. Przy czym organ wyjaśnił, iż przepis ten ma zastosowanie także w sytuacji, gdy czynności materialno - technicznej zarejestrowania już dokonano i dopiero po ich zaistnieniu powstały wątpliwości co do prawdziwości danych zawartych w przyjętym zgłoszeniu meldunkowym.
Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego przyjęto, że A.M. mimo dokonania w dniu [...] listopada 2009 r. zameldowania na pobyt stały, w lokalu przy ul. [...], faktycznie tam nie mieszkał. Zameldowanie jest czynnością wtórną wobec zamieszkiwania pod danym adresem, w związku z tym zameldowanie A.m. pod wskazanym adresem było przedwczesne i jako takie winno zostać uchylone w drodze decyzji administracyjnej.
Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania A.M., decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta.
Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z obowiązującym stanem prawnym do zameldowania osoby na pobyt stały konieczne jest spełnienie przesłanki określonej w art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, czyli faktycznego zamieszkiwania w lokalu, w którym osoba chce się zameldować. Przepis art. 47 ust. 2 ww. ustawy upoważnia organ prowadzący ewidencję ludności do rozstrzygania
o dokonaniu zameldowania w sytuacji, gdy dane zawarte w zgłoszeniu budzą wątpliwości. W sytuacji gdy "zgłoszone dane" zostały już zarejestrowane, a więc organ dokonał czynności materialno-technicznej zameldowania i następnie ujawniła się sprzeczność pomiędzy danymi zawartymi w karcie meldunkowej a stanem faktycznym, właściwy organ powinien w każdym czasie rozstrzygać wątpliwości dotyczące danych rejestrowanych na podstawie art. 47 ust. 2 w postępowaniu
o uchylenie czynności zameldowania. W postępowaniu o uchylenie czynności materialno-technicznej zameldowania organ administracyjny ustala, czy w dniu jej dokonania osoba, której dotyczy obowiązek meldunkowy, spełnia warunki określone w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zgodnie z przepisami tej ustawy do zameldowania na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące niezbędne jest faktyczne zamieszkiwanie w lokalu, którym ma nastąpić zameldowanie. W związku z tym organ odwoławczy nie brał pod uwagę sytuacji prawnej stron do spornego lokalu, lecz badał tylko fakt zamieszkiwania skarżącego w spornym lokalu.
W związku z powyższym, po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ II instancji stwierdził, ze skarżący ani w dacie zameldowania, ani później nie zamieszkiwał w lokalu przy ul. [...].
Jednocześnie organ wyjaśnił, iż skarżący oświadczył, że wnioskodawczyni dokonała wymiany zamka w drzwiach wejściowych spornego lokalu i tym samym uniemożliwiła mu przebywanie w tym miejscu. Tym wyjaśnieniom jednak organ II instancji nie dał wiary, gdyż skarżący od wymeldowania tj. od 2006r. do chwili obecnej nie podejmował próby wejścia i zamieszkania w tym lokalu. Mając do dyspozycji umowę najmu lokalu sam dokonał w 2009r. zameldowania, które jest mu potrzebne do pobierania różnych świadczeń. W dacie zameldowania skarżący nie mieszkał
w spornym lokalu, co potwierdzili sąsiedzi, którzy brali udział w wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym przez funkcjonariusza Policji. Ponadto sam zarządca budynku stwierdził, że koszty za korzystanie lokalu są naliczane za jedną osobę, co pozwala na stwierdzenie, iż skarżący w lokalu tym nie zamieszkuje. Korespondencja kierowana do skarżącego na adres spornego lokalu jest przez niego osobiście odbierana, jednakże jak wynika z zebranych materiałów dowodowych skarżący w lokalu nie mieszka. Uczynienie przez skarżącego z adresu, w którym dokonał zameldowanie na pobyt stały, adresu do odbioru korespondencji nie może skutkować stwierdzeniem, iż w lokalu tym zamieszkuje. Ponadto z wyjaśnień skarżącego wynika, iż nie zawiadomił Prokuratury, że była żona uniemożliwia mu zamieszkiwanie w lokalu.
Wreszcie organ wyjaśnił, iż stosownie do brzmienia art. 9 ust, 2b ww. ustawy zameldowanie służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie pobytu w tym lokalu. Pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Miejsce pobytu stałego danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe czynności życiowe. W konsekwencji Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji i w związku z tym utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta, numer [...] z dnia [...].12.2010r. orzekającą o uchyleniu czynności materialno-technicznej zameldowania pana A.M. w lokalu przy ul. [...] na pobyt stały.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. A.M. zakwestionował decyzję Wojewody, wskazując, iż nie mógł fizycznie zamieszkiwać pod spornym adresem, ponieważ nie został do mieszkania wpuszczony. Skarżący zwrócił się o pozytywne rozpatrzenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy
z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych
i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności
z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). To oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy została wydana na podstawie i w granicach obowiązującego prawa materialnego
i procesowego.
W rozpoznawanej sprawie skarga nie mogła zostać uwzględniona albowiem Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania.
Przedmiotem rozpoznania Sądu jest decyzja Wojewody z dnia [...] marca 2011 roku nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] grudnia 2010 roku nr [...] orzekającą o uchyleniu czynności materialno – technicznej polegającej na zarejestrowaniu faktu zameldowania A.M. w lokalu przy ul. [...] w dniu [...] listopada 2010 roku.
Czynność materialno-techniczna, o której mowa w zaskarżonej decyzji, jest prawnie regulowaną formą działania administracji, która wywołuje skutki prawne poprzez działanie o charakterze faktycznym. Czynnością taką jest czynność zameldowania polegająca na dokonaniu wpisów w określonej ewidencji. Ustawodawca przewiduje załatwianie spraw administracyjnych w formie czynności materialno-technicznej w przypadku, gdy należy zastosować prawo materialne bez rozstrzygania sporu co do jego treści lub ze względu na to, że nie trzeba dokonywać ustalenia obowiązującego prawa w drodze jego wykładni. Natomiast eliminacja czynności materialno-technicznej oraz jej skutków z obrotu prawnego następuje
w drodze czynności prawnej właściwego organu dokonanej w formie decyzji administracyjnej stwierdzającej nieważność lub anulującej materialno-techniczną czynność np. zameldowania.
Podstawę prawną, w rozpoznawanej sprawie, dla takiego działania organu
i wydania decyzji jest art. 47 ust. 2 ustawy z dnia10 kwietnia 1974 roku - o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 roku nr. 139, poz. 993 ze zm.), nazywanej dalej w skrócie "u.e.l.d.o.". Czynność materialno-techniczna, jaką jest zameldowanie, nie ma cech ostateczności, ani prawomocności, co oznacza, iż
w każdym czasie możliwe jest skorygowanie błędnego wpisu ewidencyjnego.
W tym miejscu należy zaznaczyć, iż zameldowanie w formie czynności materialno-technicznej jest jednym ze sposobów dokonania zameldowania. Jest to sposób uproszczony. Stosownie do art. 47 ust.1u.e.l.d.o., dokonanie czynności materialno-technicznej zameldowania na pobyt stały przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca pobytu, może nastąpić jedynie na podstawie poprawnie i kompletnie wypełnionego zgłoszenia, zawierającego podpis właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu. O zameldowaniu w tej formie organ administracji publicznej może orzec zatem, o ile osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu złoży prawdziwe oświadczenie, iż osoba, która ma być zameldowana, przebywa w danym lokalu. W przypadku, gdy dane zgłoszone do zameldowania budzą wątpliwości, organ nie dokonuje zameldowania poprzez podjęcie czynności materialno-technicznej, o której mowa w art. 47 ust. 1 cyt. ustawy, ale wydaje decyzję w tym przedmiocie, po przeprowadzeniu podstępowania wyjaśniającego ( art. 47 ust. 2).
Powyższe jest konsekwencją charakteru i istoty zameldowania jako aktu rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby, co wynika z art. 1 ust. 2 u.e.l.d.o. Należy mieć na uwadze, iż ewidencja ludności służy zbieraniu informacji
w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc stanu faktycznego. Nie jest ona formą kontroli legalności zamieszkania i pobytu. Fakt zameldowania
w określonym lokalu nie skutkuje powstaniem żadnych praw o charakterze cywilnoprawnym do danego lokalu, w tym prawa własności. Wypada zauważyć nadto, iż w myśl art. 10 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia
Przepis art. 47 ust. 2 nakazuje organowi gminy prowadzącemu ewidencję ludności dokonać na podstawie zgłoszenia zameldowania lub wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu, jak również
w przypadku innych zdarzeń objętych obowiązkiem meldunkowym (art. 47 ust. 1 u.e.l.d.o.). Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy (art. 47 ust. 2 u.e.l.d.o.).
Podstawą do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego jest, przede wszystkim, brak zgody przez właściciela nieruchomości na zameldowanie lub brak potwierdzenia przez osobę uprawnioną do dysponowania nim, faktu przebywania danej osoby w lokalu.
Stwierdzenie nieważności (anulowanie) czynności materialno-technicznej jest instytucją wyjątkową, mającą zastosowanie w sytuacjach oczywistych, to znaczy tylko wtedy, gdy wątpliwości o których mowa w art. 47 ust. 2 u.e.l.d.o. ujawniły się już po dokonanej czynności materialno-technicznej związanej z zarejestrowaniem faktu zameldowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2008 r., wyrok WSA w Lublinie z 04.03.2010 r. sygn. akt III SA/Lu 565/09).
Wyjaśnić także trzeba, iż czynność materialno - techniczna zameldowania będzie prawidłowa i nie budząca wątpliwości wtedy, gdy osoba meldująca się na pobyt stały będzie przebywać w tym miejscu zameldowania z zamiarem stałego zameldowania. Przez pojęcie "pobytu stałego" w myśl art. 6 ust. 1 u.e.l.d.o. należy rozumieć zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem
z zamiarem stałego przebywania. Dla zaistnienia przesłanek pobytu stałego konieczne jest zatem fizyczne przebywanie osoby w miejscu pobytu stałego
i skupienie tam centrum życiowego. Przesłanka zameldowania - przebywanie
w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie (art. 10 ust. 1) musi być bowiem spełniona w dacie zameldowania. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi zaś wątpliwości, że czynność materialno-techniczna, jaką jest zameldowanie, nie nosi cech ostateczności ani prawomocności i organ właściwy w sprawach meldunkowych ma obowiązek skorygowania błędnego wpisu ewidencyjnego. Czynności wyeliminowania błędnego wpisu organ dokonuje na podstawie art. 47 ust. 2 u.e.l.d.o. (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2001 roku w spr. II SA/Gd 523/00, oraz z dnia 8 maja 2009 roku w spr. II OSK 730/08, z dnia 18 marca 2010 roku w spr. II OSK 503/09 wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Lublinie z dnia 10 marca 2011 roku w spr. III SA/Lu 422/10, we Wrocławiu z dnia 16 lutego 2011 roku w spr. IV SA/Wr 687/10, w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2011 roku w spr. IV SA/Wa 291/11).
Rozpatrując przedmiotową sprawę Sąd miał na uwadze, iż w kwestii uprawnień do przebywania w danym lokalu wypowiedział się już Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01 (OTK-A 2002/3/34), stwierdzającym niezgodność z Konstytucją art. 9 ust. 2 ustawy
z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Trybunał wyraził wówczas pogląd, iż ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu.
Z tego względu do ustawy ewidencyjnej został dodany przepis art. 9 ust. 2b,
z którego wynika, że zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym
i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Trybunał Konstytucyjny
w uzasadnieniu przytoczonego wyroku zwrócił przy tym uwagę na skomplikowanie procedury meldunkowej, zarzucając ustawodawcy przekroczenie granic ingerencji
w życie społeczne, poprzez dążenie do "maksymalistycznego" połączenia w jednym postępowaniu ("uchwycenia" w procedurze meldunkowej) zarówno stanu faktycznego, jak i stanu prawnego.
Mając te wskazania na względzie oraz aktualne brzmienie ustawy ewidencyjnej należy uznać, iż organ meldunkowy powinien oddzielić kwestię ewentualnego tytułu prawnego do lokalu, od konieczności dokonania rejestracji stanu faktycznego, a więc zameldowania a to w przypadku ustalenia, że wnioskodawca spełnia przesłanki wynikające z art. 10 ust. 1 ustawy ewidencyjnej.
Tak zatem sytuację prawną skarżącego należało rozważyć na tle dokonanych ustaleń faktycznych. Postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku G.M. z dnia [...] sierpnia 2010 roku o "wymeldowanie A.M. z lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład budynku usytuowanego przy ul [...], która - jak wynika z treści wniosku, w tym lokalu nigdy zamieszkiwał, nadal nie mieszka, a dokonując zameldowania wprowadziła urząd w błąd. Ze względu na treść uzasadnienia wniosku postępowanie dowodowe prowadzone było w kierunku uchylenia czynności materialno - technicznej zameldowania skarżącego A.M..
Zgodnie z poczynionymi wyżej rozważaniami wskazać należy, że przy uchyleniu czynności materialno -technicznej badać trzeba czy w dniu zameldowania osoba spełniała warunek dający podstawę do zameldowania, zatem czy zamieszkiwała w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie - art.10 ust. 1 u.e.l.d.o. Powołany przepis stanowi, że: osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia, zaś art. 47 ust. 2, iż organ gminy rozstrzyga o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania, jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości.
W celu dokładnego wyjaśnienia sprawy przeprowadzono wnikliwe postępowanie dowodowe. Na okoliczność nie zamieszkiwania A.M. w przedmiotowym lokalu w dacie zameldowania, zostali przesłuchani podczas rozprawy administracyjnej – pełnomocnik najemczyni przedmiotowego lokalu M.M. oraz świadkowie: B.T. i Z.J., którzy potwierdzili oświadczenie G.M., że skarżący w chwili zameldowania nie zamieszkiwał i nadal nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Fakt taki ustaliła także Policja. Skarżący pomimo zawiadomienia nie wziął udziału
w rozprawie administracyjnej, nie przedstawił także dowodów podważających twierdzenie G.M..
W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazują, iż przesłanki wymagane do zameldowania skarżącego na pobyt stały w przedmiotowym lokalu nie zostały spełnione. Prawidłowo ustalono, że skarżący faktycznie nie zamieszkiwał w lokalu, którego postępowanie dotyczy.
Jak wyżej wskazano dla dokonania zaś czynności materialno - technicznej zameldowania na pobyt stały niezbędny jest nie tylko zamiar przebywania w danym lokalu jako miejscu stałego pobytu ale też faktyczne zamieszkanie w lokalu
w szczególności w dacie zgłoszenia wniosku o zameldowanie. Miejsce stałego pobytu osoby to miejsce, w którym osoba realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmuje wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję. Okoliczności tego rodzaju nie można przypisać skarżącemu. Powołane przez skarżącego prawo do przedmiotowego lokalu nie jest wystarczająca przesłanką do aktu jego zameldowania w nim jeżeli, co trzeba powtórzyć, w lokalu tym nie zamieszkiwał w chwili złożenia wniosku o zameldowanie.
W sytuacji stwierdzenia przez organ prowadzący postępowanie , iż czynność materialno-techniczna zameldowania jest niezgodna ze stanem faktycznym, zatem nie odzwierciadla faktycznego miejsca pobytu osoby zameldowanej w chwili jej dokonania pod oznaczonym adresem, organ meldunkowy uprawniony był do anulowania tejże czynności. Przyjąć bowiem należy, iż dla zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym a zapisami w ewidencji ludności niezbędne jest, aby organy meldunkowe mogły wymuszać na obywatelu pewne czynności służące rejestracji miejsca pobytu osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu lub też poprzez rozstrzygnięcia własne zastępować takie czynności w celu uzyskania zgodności pomiędzy ewidencją a istniejącym stanem rzeczy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2003r., V SA 3657/02, Wspólnota nr 8
z 2004r., poz. 55).
Kierując się powyższymi rozważaniami stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jak również przepisów postępowania administracyjnego. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedzone zostało bowiem prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji.
W istniejącym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna
z prawem i z tej racji powołując się na przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy.