II SA/GO 295/25

II SA/Go 295/25 - Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-09-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1465
art. 101 ust. 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 § 1 pkt 5a, art. 232 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w dniu 2 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na uchwałę Rady Miejskiej w[...] z dnia [...] r., nr XII/80/2025 w przedmiocie zmiany uchwały nr XVII/143/2016 z [...] r. w sprawie ograniczenia korzystania z jednostek pływających z napędem motorowym na jeziorze [...] w [...] postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim stronie skarżącej M. T. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] kwietnia 2025 r. M. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 9 kwietnia 2025 r., nr XII/80/2025 w przedmiocie zmiany uchwały nr XVII/143/2016 z 30 czerwca 2016 r. w sprawie ograniczenia korzystania z jednostek pływających z napędem motorowym na jeziorze [...] w [...].
Zaskarżoną uchwałą postanowiono m.in.:
§ 1. W uchwale nr XVII/143/2016 z 30 czerwca 2016 r. w sprawie ograniczenia korzystania z jednostek pływających z napędem motorowym na jeziorze [...] w [...] zmienia się §1 pkt 1 uchwały i otrzymuje on następujące brzmienie:
"zakazuje się używania na akwenie jednostek pływających z napędem motorowym o mocy powyżej 34 KM (25 kW)".
§ 2. W uchwale nr XVII/143/2016 z 30 czerwca 2016 r. w sprawie ograniczenia korzystania z jednostek pływających z napędem motorowym na jeziorze [...] w [...] zmienia się §1 pkt 3 uchwały i otrzymuje on następujące brzmienie:
"W rozumieniu § 6.20 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2003 r. w sprawie przepisów żeglugowych na śródlądowych drogach wodnych (Dz. U. z 2003r., nr 212, poz. 2072) "zakazuje się wytwarzania fali na całym wschodnim obszarze jeziora [...] do "[...]"" oraz na obszarze za "[...]", między Ośrodkiem Wypoczynkowym "[...]" a przeciwległym brzegiem jeziora".
Skarżący uzasadniając wniesioną na powyższą uchwałę skargę podał, że jest właścicielem jednostki pływającej zarejestrowanej na jeziorze [...] (o mocy 115 KM). W jego ocenie zaskarżona uchwała naruszyła jego interes prawny i faktyczny, polegający na pozbawieniu go możliwości legalnego wykorzystania posiadanej jednostki spalinowej, która spełnia wszelkie wymogi techniczne. Uznał, że stanowi to naruszenie art. 64 Konstytucji RP. Nadto skarżący podniósł, że wprowadzony zakaz uderzy bezpośrednio w interesy lokalnych przedsiębiorców działających w branży turystycznej. Zdaniem strony ograniczenie możliwości aktywnej turystyki wodnej prowadzi do zmniejszenia atrakcyjności turystycznej jeziora, a skutkiem tego zmniejszenie liczby turystów korzystających z usług noclegowych i gastronomicznych, ograniczenie zainteresowania wynajmem sprzętu wodnego, zmniejszenie przychodów z tytułu opłat lokalnych (m.in. opłaty klimatyczne, koncesje, podatki).
Nadto zdaniem skarżącego uchwała narusza art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a to w związku z brakiem konsultacji społecznych i brakiem rozważenia zasady proporcjonalności, poprzez wykluczenie kompromisów, takich jak np. ograniczenia czasowe i limity prędkości. W ocenie strony uchwała nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia ekologicznego, w tym m.in. brak konkretnych analiz oddziaływania jednostek spalinowych na ekosystem jeziora [...], brak ekspertyz naukowych lub danych pomiarowych uzasadniających zakaz. Skarżący zauważył także, że wprowadzony zaskarżoną uchwałą zakaz powoduje znaczne ograniczenie obszaru objętego zakazem wytwarzania fal, co w konsekwencji ogranicza możliwość bezpiecznego poruszania się jednostkami motorowymi do niewielkiego odcinka jeziora [...], prowadzi do sztucznej koncentracji ruchu wodnego na niewielkim obszarze, co stanowi realne zagrożenie powstania kolizji albo wypadku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wobec braku interesu prawnego strony skarżącej.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 maja 2025 r. wezwano skarżącego M. T. do wykazania w terminie 7 dni od doręczenia wezwania interesu prawnego lub uprawnienia naruszonego zaskarżoną uchwałą w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm., dalej jako: u.s.g.) poprzez wykazanie stosownymi dokumentami, że jest właścicielem jednostki pływającej zarejestrowanej na jeziorze [...], pod rygorem zbadania legitymacji do wniesienia skargi w oparciu o okoliczności wynikające z akt sprawy. Jednocześnie wezwano skarżącego do złożenia w powyższym terminie oświadczenia, czy prowadzi działalność gospodarczą związaną z jeziorem [...] (ze wskazaniem jaką) oraz czy jest właścicielem działki położonej nad tym jeziorem, ewentualnie mieszkańcem [...].
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący oświadczył, iż nie prowadzi działalności gospodarczej w [...], nie posiada również żadnej nieruchomości w [...] ani przy jeziorze [...]. Wyjaśnił przy tym, iż w [...] jest częstym gościem i turystą. Natomiast łódź motorowa o mocy 115 KM, której strona jest właścicielem, zarejestrowana została w [...] i również [...]. został wskazany jako port macierzysty jednostki, co wynika z przedłożonego do odpowiedzi na wezwanie Sądu wydruku z Rejestru jachtów i innych jednostek pływających o długości do 24 m (k. 39 akt sprawy) oraz dowodu rejestracyjnego (k. 40 akt sądowych). Skarżący wskazał, że wraz z rodziną pływają po jeziorze [...], natomiast "(...) rzeka [...] nie nadaje się do pływania wpław, ponieważ ma silny nurt, również w sezonie nie nadaje się do pływania łodzią, ponieważ jest niski stan wody." Skarżący jako dowód cumowania łodzi nad jeziorem [...] przedłożył potwierdzenia transakcji i rachunki z postoju łodzi na przystani [...] (k. 36-38, 40 akt sprawy).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sądowa kontrola działalności publicznej obejmuje m.in. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tzn. inne niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej).
W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na uchwałę, podjętą przez Radę Miejską w [...] z dnia 9 kwietnia 2025 r., nr XII/80/2025 w przedmiocie zmiany uchwały nr XVII/143/2016 z 30 czerwca 2016 r. w sprawie ograniczenia korzystania z jednostek pływających z napędem motorowym na jeziorze [...] w [...].
Na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. wprowadza wymóg naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez uchwałę organu gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, co stanowi zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej, wyrażonej w art. 50 p.p.s.a.
Z powyższego wynika, że merytoryczną kontrolą sądu administracyjnego objęta jest tylko taka uchwała podjęta przez organ gminy, której postanowienia naruszają interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę. Sąd jest zatem zobligowany do zbadania legitymacji procesowej strony skarżącej poprzez ustalenie, czy będąca przedmiotem skargi uchwała narusza jej prawem chroniony interes lub uprawnienie w sprawie z zakresu administracji publicznej, przy czym chodzi tu o własny interes prawny podmiotu skarżącego. Skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest skargą powszechną (nie ma charakteru actio popularis), a zatem dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi , przy czym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego i niepewnego, ale powinno być realne i aktualne.
Strona wnosząca skargę winna jest wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jej prawem chronionego interesu lub uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją , nie zaś sytuacją faktyczną.
Nie wystarczy jedynie wskazanie naruszenia przepisów Konstytucji RP. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia musi być norma prawa materialnego, a naruszenie interesu prawnego następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie nałożony zostanie nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas istniejący.
Z twierdzeń skargi wynika, że skarżący uważa, iż podjęta uchwała narusza m.in. prawo własności wyrażone w art. 64 Konstytucji RP, zasadę proporcjonalności wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz przede wszystkim wpływa na zmniejszenie atrakcyjności turystycznej miejscowości i zawęża możliwość poruszania się przez skarżącego łodzią motorową o mocy 115 KM po jeziorze [...].
Jak już wcześniej wspomniano, naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia nie może mieć charakteru przyszłego i niepewnego, ale musi być realne i aktualne. Skarżący, jak sam podał, posiada pojazd silnikowy o mocy 115 KM, którego portem macierzystym jest [...]. Docelowo w [...] cumowana jest ww. łódź motorowa należąca do skarżącego. Natomiast jak wynika z przedłożonych do akt sprawy rachunków oraz wyjaśnień strony wspomniana wyżej jednostka silnikowa cumuje nad jeziorem [...] wyłącznie sezonowo. Wynika to z sentymentu skarżącego do [...] i jeziora [...] oraz atrakcyjnej okolicy. Powyższych okoliczności nie można zatem uznać, za naruszenie interesu prawnego skarżącego. Uchwała w żaden sposób nie ograniczyła dostępu do posiadanej przez skarżącego łodzi. Nadto skarżący nie jest właścicielem żadnej nieruchomości w [...], ani w okolicach jeziora [...]. Nie prowadzi również działalności gospodarczej związanej z jeziorem [...].
Z powyższego wynika zatem, że ograniczenie korzystania z jednostek pływających z napędem motorowym na jeziorze [...] w [...], ustanowiony zaskarżoną uchwałą, w żaden bezpośredni sposób nie wpływa na sytuację prawną skarżącego. Na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały nie odebrano ani nie ograniczono skarżącemu żadnego prawa, nie nałożono też na niego nowych obowiązków, ani nie zmieniono obowiązku dotychczasowego.
Przepis art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę , jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.
W świetle powyższych rozważań nie ma podstaw by uznać, że interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostały naruszone przedmiotową uchwałą , podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej ( art. 101 ust. 1 u.s.g.).
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. , skargę odrzucił ( pkt 1. sentencji postanowienia).
Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. , który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, Sąd orzekł o zwrocie wpisu ( pkt 2. sentencji postanowienia).