II SA/GO 276/24

II SA/Go 276/24 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2024-09-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski /sprawozdawca/
Jarosław Piątek /przewodniczący/
Krzysztof Rogalski
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par 1 lit a i c, art 135, 200, 205 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7, art 77 par 1, art 80 i 107 par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1327
art. 15 g, art 15 gg ust 1, 7,7a i 23 c, art 15 zzb , art 23d
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j.)
Dz.U. 2015 poz 1800
art 14 ust 1 pkt 1 lit a, par 2 pkt 6
Rozporządzenie z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2024 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającego do zwrotu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej M.W. kwotę 6.917 zł (sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] p.o. Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] (organ I instancji), powołując się na art. 15gg ust. 28 pkt 2 w związku art. 15gg ust. 6, 7 i ust. 23c oraz 23d ustawy z dnia 2 marca 2020 r.
o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem
i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze. zm., dalej ustawa COVID-19), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej k.p.a.) i art. 60, 61 ust. 1 i 67 oraz 169 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U.
z 2023 r. poz. 1270 ze zm., dalej u.f.p.), określił wobec M. W. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo [...], przypadającą do zwrotu kwotę [...] zł ,stanowiącą część dofinansowania przyznanego na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID- 19 wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, na którą składają się:
1. środki pobrane nienależnie w kwocie [...] zł wraz z odsetkami
w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi:
– dla kwoty [...] PLN od dnia [...] r. do dnia zapłaty;
– dla kwoty [...] PLN od dnia [...] r. do dnia zapłaty;
– dla kwoty [...] PLN od dnia [...] r. do dnia zapłaty.
2. środki niewykorzystane w wysokości [...] PLN wraz z odsetkami
w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia
[...] r. do dnia zapłaty.
Od powyższej decyzji strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie. Strona zaskarżyła decyzję w całości i zarzuciła naruszenie przepisów:
1. art. 15gg ust. 1-29 (w szczególności zaś ust. 7) oraz art. 15zzb ustawy COVID-19 przez błędne interpretowanie zasad przyznania na rzecz przedsiębiorcy-beneficjenta wsparcia finansowego w postaci świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników,
w ten sposób, że wykorzystanie przez takiego przedsiębiorcę-beneficjenta wsparcia na tych samych pracowników wcześniej, z innej podstawy prawnej, ale za inne okresy czasu, rodzi obowiązek zwrotu takiej pomocy w całości, podczas gdy prawidłowa interpretacja przepisów prowadzi do odwrotnego wniosku;
2. art. 10, 11 i 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, polegające na działaniu z rażącym naruszeniem podstawowych zasad wiążących relację organu z przedsiębiorcą w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, w szczególności interpretowanie pojawiających się wątpliwości na korzyść organu (naruszenie art. 10 ust. 2 oraz art. 11 ust. 1);
3. art. 7 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a., polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji administracyjnej z naruszeniem przepisów procedury, w szczególności przez zignorowanie części wyjaśnień strony odnoszących się do stanu faktycznego i prawnego, a w konsekwencji przyjęcie za podstawę decyzji jedynie samowolnych i sprzecznych wewnętrznie interpretacji poczynionych przez organ.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona wniosła o:
a) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie prowadzonego postępowania w całości,
b) ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] , powołując się na art. 15gg ust. 27 w związku art. 15gg ust. 7, ust. 9, 23, 23c oraz 23d, art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID-19 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu Kolegium podało, że materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia stanowił art. 15gg ustawy COVID 19 i przytoczyło jego treść w części zastosowanej w rozpatrywanej sprawie, a następnie przywołało treść art. 15zzb ust 1-3 i 12 ustawy o COVID-19.
W ocenie SKO z akt sprawy wynika niezbicie, niekwestionowany przez stronę fakt, iż jako przedsiębiorcu zostało przyznane wsparcie na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19 przez Powiatowy Urząd Pracy w [...] w dniach: [...] r. i [...] r. - za miesiąc [...] r., w dniu [...] r. za miesiąc [...] r. oraz w dniu [...] r. za miesiąc [...] r. na [...] pracowników : E. B. - [...] r., A. D. - [...] r., K. G. - [...] r., E. G. - [...] r., D. G. - [...] r., M. G. - [...] r., M. J. - [...] r., D. K. - [...] r., A. M. - [...] r., K. N. - [...] r., P. O. - [...] r., J. P. - [...] r., K. P. - [...] r., M. W. - [...] r., A. W. - [...] r., J. W. - [...] r., J. W. - [...] r., J. W. - [...] r. Powiatowy Urząd Pracy w [...] poinformował również, że beneficjent nie dokonywał zwrotu udzielonego wsparcia (pismo Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] r. [...]).
Następnie strona, na podstawie wniosku złożonego w dniu [...] r.
o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych
w następstwie wystąpienia COVID-19 na okres 3 miesięcy z datą wypłaty świadczeń od dnia [...] r. - otrzymała środki finansowe w łącznej wysokości [...] zł, które obejmowały dofinansowanie wynagrodzenia [...] pracowników (bez składek ZUS). Z przytoczony ustaleń organu I instancji wynika, że dofinansowanie to dotyczyło wynagrodzeń następujących pracowników: E. B., A. D., K. G., E. G., M. G., M. J., D. K., A. M., K. N., P. O., K. P., M. W., A. W. oraz J. W. za miesiące [...] r. oraz D. G., J. P., J. W. i J. W. za miesiąc [...] r. Wypłata środków nastąpiła w trzech transzach: w dniu [...] r., [...] r. i [...] r.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w treści elektronicznego formularza wzoru wniosku o dofinansowanie ze środków FGŚP wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym lub obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie COVID-19 (art. 15gg ust. 9 ustawy COVID-19) strona zaznaczyła "nie ubiegałem się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy" (pkt 7 ppk5).
Następnie Kolegium podkreśliło, iż w art. 15gg ust. 10 ustawy COVID-19 mowa jest o tym, iż: oświadczenia, o których mowa w ust. 9, podmiot, o którym mowa w ust. 1, składa pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia." Klauzula ta zastępuje pouczenie organu
o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. W formularzu rozliczeniowym otrzymanych środków na podstawie art. 15gg z dnia 9 listopada 2020 r. w pkt 4 ppkt 5 podmiot oświadczył, iż: "nie ubiegam się oraz nie skorzystałem
z innych źródeł pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (wynagrodzenia, składki)" a w ppkt 6 podmiot oświadczył, iż: " nie skorzystałem ze zwolnień
w opłacaniu składek na ZUS, a w związku z tym całą otrzymaną na ten cel kwotę
z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w ramach pomocy na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy, w następstwie wystąpienia COVID-I9 wykorzystałem zgodnie z jej przeznaczeniem". W korekcie Formularza rozliczeniowego (z dnia [...].) strona oświadczyła (pkt [...] ppkt [...]); "nie ubiegam się oraz nie skorzystałem z innych źródeł pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (wynagrodzenia, składki). Tym samym - zdaniem Kolegium - przedsiębiorca złożył niezgodne z prawdą oświadczenie.
W wyjaśnieniach z dnia [...] r., znak: [...], wydanych przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wskazano, że wprowadzone instrumenty pomocy dla przedsiębiorców mają charakter konkurencyjny i to po stronie przedsiębiorcy leży wybór jednego, najkorzystniejszego dla siebie rozwiązania. Nie ma możliwości kumulatywnego korzystania przez przedsiębiorcę z powyższych instrumentów pomocy dla tego samego pracownika w zakresie tego samego tytułu wypłaty. Potwierdzają to wprowadzone przepisami m.in. art. 15gg ust 7 czy art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID-19 ograniczenia w możliwości przyznania wsparcia dla przedsiębiorcy. Kumulatywne stosowanie instrumentów pomocy doprowadziłoby do nieuprawnionego zróżnicowania sytuacji występujących z wnioskiem na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 przedsiębiorców w zależności od terminu złożenia wniosku. W związku z powyższym w przypadku, gdy uzyskano na podstawie art. 15zzb na okres 3 miesięcy, brak jest możliwości przyznania pomocy z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w zakresie takiego samego tytułu wypłaty. Zwrócono również uwagę, iż przedsiębiorca występując z wnioskiem o udzielenie wsparcia na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19, składa we wniosku oświadczenie o nieubieganiu się i rezygnacji z ubiegania się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy oraz o skorzystaniu ze zwolnień w opłacaniu składek na ZUS, o których mowa w ustawie. W przypadku złożenia zgodnych ze stanem faktycznym oświadczeń w powyższym zakresie, środki FGŚP powinny zostać przyznane w prawidłowej wysokości, a co za tym idzie nie występowałyby sytuacje kierowania przez wojewódzkie urzędy pracy wezwań o zwrot środków przyznanych w nadmiernej wysokości.
Zgodnie z art. 15gg ust. 6 oraz art. 15 zzb ust. 5 ustawy COVID-19, świadczenia, o których mowa w ust. 1 oraz środki, o których mowa w ust. 2, przysługują przez łączny okres 3 miesięcy, przypadających od miesiąca złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19). A skoro tak, to podmiot, o którym mowa w ust. 1, który otrzymał dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, nie może wypowiedzieć umowy o pracę z przyczyn niedotyczących pracownika
w okresie pobierania świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia (art. 15gg ust. 8 ustawy COVID-19).
Zdaniem Kolegium zważywszy na treść art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, aby określony podmiot mógł otrzymać pomoc z FGŚP bezwzględnie musi być ustalone, czy nie uzyskał on wcześniej pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników
w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Powyższe potwierdzone zresztą zostało w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć - jako wynagrodzenie pracownika
i składkę na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia. W sytuacji, gdy podmiot uprawniony otrzymał w ramach działań osłonowych Państwa w trakcie epidemii SARS-CoV-2 dofinansowanie przeznaczone na wynagrodzenia i składki ubezpieczenia społecznego określonych pracowników, to nie może uzyskać on na ten sam cel ponownie środków z FGŚP (również w ramach świadczenia określonego w art. 15gg ustawy COVID-19).
W ocenie Kolegium wszystkie świadczenia, o których mowa w art. 15zzb, art. 15gg i w art. 31zo ustawy COVID -19 jakkolwiek pochodzące z odmiennych źródeł - mają charakter środków publicznych i nie mogą się dublować względem tych samych pracowników, jeśli chodzi o "takie same tytuły wypłat", "te same koszty", jak również nie mogą być przyznane na okres dłuższy aniżeli 3 miesiące. Takie założenie służy realizacji podstawowego celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, a w tym zachowaniu zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. Ustawodawca w treści ustawy COVID-19 wielokrotnie i konsekwentnie, wprowadzając różne rodzaje pomocy dla różnych podmiotów, określał ich ramy czasowe jako maksymalny okres 3 miesięcy (zob. np.: art. 15ga ust. 7, art. 15zzb ust. 5, art. 15zzc ust. 3, art. 15zze ust. 4), jest to działanie celowe i miało zapewnić równy dostęp do pomocy
i wyznaczyć granice tej pomocy. Nie można zatem dwukrotnie choćby przy zastosowaniu dwóch różnych trybów (art. 15zzb, art. 15gg czy art. 31zo ustawy COVID-19) dofinansowywać wynagrodzeń i składek na ubezpieczenie społeczne od tych wynagrodzeń odnoszących się do tych samych pracowników za okres powyżej
3 miesięcy, bo wówczas mielibyśmy do czynienia z podwójnym finansowaniem pochodzącym ze środków publicznych.
Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie nie jest istotne również to, czy pierwsze dofinansowanie dotyczyło innego okresu (innych 3 miesięcy) niż okres wskazany w kolejnym wniosku. Powyższe można wywieść wprost z treści art. 15gg ust. 6 ustawy COVID-19, z którego wynika, że dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne udzielane jest maksymalnie na okres
3 miesięcy i nie może być przyznane gdy podmiot starający się o takie świadczenie uzyskał ze środków publicznych (FGŚP) dofinansowanie do wynagrodzenia/składki na ubezpieczenie społeczne tych pracowników. Przyznanie świadczenia z art. 15gg ustawy COVID-19, które nie może być kumulowane z innymi świadczeniami publicznymi (FGSP) na ten sam cel, możliwe byłoby do udzielenia (obok innego świadczenia) jedynie jako uzupełnienie do pełnych 3 miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzenia pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane
z innych świadczeń określonych w ustawie COVID-19 nie obejmowało okresu tych 3 miesięcy.
W rozpoznawanej sprawie strona uzyskała dofinansowanie na tych samych pracowników na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 oraz wcześniej na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19, co prawda za inny okres, ale z tego samego tytułu,
tj. dofinansowania do wynagrodzeń na tych samych pracowników. Strona skorzystała zatem z dofinansowania do tych samych pracowników łącznie za okres powyżej 3 miesięcy, w sytuacji gdy ustawodawca ogranicza korzystnie z tej formy pomocy przyznanej ze środków pomocy publicznej do 3 miesięcy. Tak więc pogląd organu
I instancji o niemożności łączenia wypłat z art. 15zzb z wypłatą z art. 15gg ustawy COVID-19 - w sytuacji skorzystania już przez przedsiębiorcę z pomocy na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy jest prawidłowy.
Ponadto kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Kolegium nie stwierdziło żadnych innych naruszeń prawa - zarówno wskazanych norm prawa materialnego, jak i przepisów procesowych - uznając tym samym, że rozpoznawane odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.
Skargę na powyższą decyzję SKO wniosła M. W. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo "[...]" – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, która zarzuciła:
1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 15gg ust. 1-29 (w szczególności zaś ust. 7) oraz art. 15zzb ustawy COVID-19 przez błędne interpretowanie zasad przyznania na rzecz przedsiębiorcy-beneficjenta wsparcia finansowego w postaci świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, w ten sposób, że wykorzystanie przez takiego przedsiębiorcę-beneficjenta wsparcia na tych samych pracowników wcześniej, z innej podstawy prawnej, rodzi obowiązek zwrotu takiej pomocy w całości — podczas gdy prawidłowa interpretacja przepisów prowadzi do odwrotnego wniosku;
b) art. 10, 11 i 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. — Prawo przedsiębiorców, polegające na działaniu z rażącym naruszeniem podstawowych zasad wiążących relację organu z przedsiębiorcą w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego, w szczególności interpretowanie pojawiających się wątpliwości na korzyść organu (naruszenie art. 10 ust. 2 oraz art. 11 ust. 1);
2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:
a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy przez organ
II instancji w całości decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy decyzja ta wydana zostało z rażącym naruszeniem zarówno przepisów prawa materialnego - wskazanych powyżej, jak i prawa procesowego, tj. art. 6, art. 7, art., 7a, art., 8, art. 10, art. 77 § 1, a więc powinna podlegać uchyleniu w trybie art. 138 § 2 k.p.a.,
b) art. 6, art. 7, art. 7a, art., 8 art. 10, art. 77 § 1, oraz art. 80 k.p.a., polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji administracyjnej przez organ II instancji z rażącym naruszeniem przepisów procedury, w szczególności przez skrajnie stronniczą analizę stanu prawnego i brak kompleksowego odniesienia się do twierdzeń strony skarżącej — i w konsekwencji przyjęcie za podstawę decyzji jednostronnej interpretacji przepisów poczynionej przez organ, co jest niedopuszczalne.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów strona skarżąca wniosła
o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji w niniejszej sprawie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, ewentualnie przez organ II instancji w przypadku uchylenia wyłącznie decyzji organu II instancji. Ponadto strona wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzonej pod względem legalności, w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako p.p.s.a.), była w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy opisaną na wstępie decyzję p.o. Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] określającą wobec skarżącej przypadającą do zwrotu kwotę [...] zł stanowiącą część dofinansowania przyznanego na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników przyznanej na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19, jako środków częściowo pobranych nienależnie (63298,26 zł), a częściowo niewykorzystanych (303,23 zł).
Podstawę materialną powyższych decyzji stanowił art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19, zgodnie z którym w przypadku wykorzystania świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania ich nienależnie lub w nadmiernej wysokości stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 ust. 1-6 u.f.p. W myśl art. 169 ust. 1 u.f.p dotacje udzielone z budżetu państwa: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu
15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.
W przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 oraz
w art. 150 pkt 5, art. 151 ust. 2 pkt 6, art. 168 ust. 1 i 2, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (art. 169 ust. 6 u.f.p.),
Do zwrotu świadczeń, o których mowa w ust. 1, lub środków, o których mowa w ust. 2, w zakresie nieuregulowanym w niniejszym artykule, w tym do zwrotu niewykorzystanych środków wynikających z rozliczenia złożonego przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, niezwróconych w terminie, o którym mowa w ust. 19, stosuje się odpowiednio przepisy art. 60 i art. 67 u.f.p. (art. 23d ustawy COVID-19).
W niniejszej sprawie mieliśmy do czynienia z określeniem kwoty przypadającej do zwrotu, która przyznana została skarżącej na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19. W myśl tego przepisu podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1,
u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9,
w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę,
o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych:
1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub
2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub
3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5.
Świadczenie to zostało przyznane na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników zatrudnionych przez skarżącą w okresie od l[...] do [...] r.
Istota sporu między organem o skarżącą sprowadzała się do wykładni art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, który stanowi, że podmiot, o którym mowa w ust. 1, może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Skarżąca bowiem wcześniej uzyskała świadczenie określone w art. 15zzb ustawy COVID-19 w okresie od [...] do [...] r. W myśl tego przepisu starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4 zdanie pierwsze oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych organ uznał, że skarżąca w sposób niedozwolony uzyskała częściowo pomoc, przyznaną na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19
Dokonując wykładni tych przepisów organy uznały, że użyty w przepisie art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 zwrot "w zakresie takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć w ten sposób, że podmiot, o których mowa w ust. 1 art. 15gg ustawy o COVID-19 może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie jeśli nie uzyskał pomocy
w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, które obejmują nie tylko miesiąc za który pomoc została wypłacona, lecz w ogóle, że na danych (tożsamych z imienia i nazwiska) pracowników została wypłacona pomoc za okres maksymalnie trzech miesięcy. W konsekwencji organy uznają, że zakres przedmiotowy zwrotu "ten sam tytuł wypłaty" obejmuje również inne miesiące niż miesiąc, za który już w ramach innego rodzaju świadczenia udzielono pomocy przedsiębiorcy. Skarżąca natomiast uznaje, iż brak jest podstaw do żądania zwrotu dofinansowania, jeżeli w przypadku zbiegu dofinansowań z różnych tytułów prawnych, dofinansowania udzielone zostały na inne okresy czasu.
Rozpoznając tak zarysowaną istotę sporu , Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie zauważa, że analogiczny problem był już kilkakrotnie przedmiotem rozważań NSA w ramach różnych trybów i rodzajów udzielania pomocy z Tarczy Antykryzysowej Covid-19 dla przedsiębiorców. Ustawa COVID-19 zawiera bowiem różne rodzaje pomocy, jednocześnie określa ona mechanizm kolizyjny dla przyznawania pomocy z różnego tytułu. Oczywistym jest, że z tego samego tytułu przedsiębiorca nie może uzyskać pomocy w różnych trybach przewidzianych
w ustawie o COVID-19. Rzecz jednak w tym, jak należy rozumieć zwrot pomoc z tego samego tytułu, czy należy jego rozumienie ograniczyć do samych pracowników bez względu jakiego elementu wypłaty oraz okresu dotyczy, czy też należy go rozumieć dodatkowo w kontekście elementów (składników) wypłaty, objętej wnioskiem o pomoc. W tym zakresie należy zatem odwołać się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyrokach z dnia 27 kwietnia 2022 r.,
I GSK 251/22, z dnia 18 stycznia 2023 r., I GSK 105/22, czy z dnia 7 kwietnia 2022 r., I GSK 28/22, analizując różne formy pomocy w różnych konfiguracjach, lecz oparte na tym samym mechanizmie kolizyjnym (z art. 15gg i art. 15zzb ustawy o covid, art. 15g i art. 15 zzb ustawy COVID-19), stwierdził po pierwsze, że należy je traktować rozłącznie i w ten sposób dokonywać wykładni regulujących je przepisów, żaden
z przepisów ustawy COVID-19 nie wskazuje bowiem, że się one wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego. Po drugie NSA podniósł, że analiza przepisów ustawy COVID-19 wskazuje na fakt, że stanowisko organów o maksymalnym terminie dla wszystkich świadczeń przyznawanych na ich podstawie (3 miesiące) nie jest prawidłowe. Każdy z przepisów wskazuje bowiem odrębnie termin, na który określone w nim świadczenie może zostać udzielone (art. 15g ust. 16, art. 15ga ust. 7, art. 15gg ust. 6, art. 15zzb ust. 5 ustawy COVID-19). W żadnym z przepisów tej ustawy nie wskazano przy tym, że łączny termin świadczeń
z poszczególnych tytułów nie może przekroczyć 3 miesięcy. Nie jest to zatem termin wspólny dla wszystkich świadczeń. Każde z nich korzysta z odrębnej regulacji tej kwestii, chociaż dla niektórych ze świadczeń maksymalny okres ich udzielenia jest analogiczny. Trzymiesięczny termin świadczenia liczony jest każdorazowo od miesiąca złożenia konkretnego wniosku, z odpowiednim zastrzeżeniem, charakterystycznym dla poszczególnych świadczeń (art. 15g ust. 18, art. 15gg ust. 7
i art. 15zzb ust. 12). W przypadku dofinansowania, jakie otrzymała skarżąca w niniejszej sprawie, chodzi o zastrzeżenie zawarte w art. 15gg ust. 7.
Argumentacja organów orzekających w sprawie prowadzi do wniosku, że zwrot "takich samych tytułów wypłat" oznacza, iż w przypadku, gdy np. podmiot ubiegający się o pomoc uzyskał już dofinansowanie na podstawie jednego
z przepisów ustawy COVID-19 w postaci dofinansowania wynagrodzenia za pracę
i składek ZUS od tego wynagrodzenia dla konkretnych pracowników za okres trzech miesięcy, to już z tego tytułu nie może uzyskać pomocy finansowej w postaci dofinansowania wynagrodzeń tych pracowników i składek ZUS od tego wynagrodzenia za inne okresy. Według powyższej argumentacji zwrot "takie same tytuły wypłat" oznacza wynagrodzenie oraz składki na ubezpieczenia społeczne od tych wynagrodzeń na rzecz ochrony miejsc pracy w sensie generalnym.
W orzecznictwie przyjmuje się odmienną wykładnię, a mianowicie, iż
w przypadku złożenia wniosków o pomoc finansową na podstawie różnych przepisów ustawy COVID-19, pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzenia za pracę oraz należności składkowych od tego wynagrodzenia – przysługuje do wynagrodzeń tych samych pracowników na podstawie poszczególnych wskazanych podstaw prawnych, zatem za więcej niż jeden okres trzymiesięczny. Prawidłowa wykładnia przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 powinna prowadzić do wniosku, że przepis ten zakazuje wielokrotnego dofinansowywania wyłącznie tych samych świadczeń ponoszonych przez przedsiębiorców w związku z zatrudnianiem pracowników ze środków publicznych. Pojęcie "świadczeń (...) w zakresie takich samych tytułów wypłat" należy interpretować alogicznie jak pojęcie: "takie same tytuły" użyte w art. 15g ust. 18 ustawy COVID-19 i z podobnym założeniem funkcjonalnym jak pojęcie "te same koszty" użyte w art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID-19, czyli uznawać, że obejmują one jednocześnie trzy elementy: tożsamy przedmiot, podmiot i okres konkretnego wniosku, na podstawie którego uzyskano dofinasowanie.
Potwierdzeniem powyższej argumentacji jest doprecyzowanie art. 15gg ustawy COVID-19, polegające na wprowadzeniu do ustawy dodatkowego art. 15gg ust. 7a, w myśl którego przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy,
o wypłatę ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Jednoznacznie zatem ustawodawca
w tym przepisie stwierdził, że przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia
z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy. Tym samym regulacja ta potwierdza, że ograniczenie wynikające z art. 15gg ust. 7 dotyczy tego samego okresu i nie można go podwójnie dofinansowywać.
Podkreślić należy, iż podczas interpretacji przepisów ustawy COVID-19 nie można pomijać jej celu, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom
w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. Przedstawiona powyżej interpretacja przepisów ustawy o COVID-19 uwzględniająca zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości, w ocenie Sądu realizuje wskazane cele.
Na powyższy sposób rozumienia tych pojęć wskazywał NSA w licznych orzeczeniach (por. wyrok z 2 marca 2022 r., I GSK 21/22, wyrok z 7 kwietnia 2022 r., I GSK 28/22, wyrok z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 284/22, wyrok z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22, wyrok z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 284/22, wyrok
z 18 stycznia 2023 r., I GSK 105/22).
Stanowisko takie jest również dominujące w orzecznictwie sądów administracyjnych wydawanych na gruncie stosowania art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 6 marca 2024 r.., II SA/Go 759/23, wyrok WSA w Poznaniu z 19 czerwca 2024 r., III SA/Po 173/24, wyrok WSA
w Szczecinie z 14 lutego 2024 r. , I SA/Sz 478/24, wyrok WSA w Łodzi z 30 stycznia 2024 r., I SA/Łd 844/23).
Uznać zatem należało, że w odniesieniu do pracowników objętych wnioskiem złożonym na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 skarżąca nie uzyskała pomocy w zakresie takich samych tytułów wypłat skoro uprzednio uzyskane wsparcie, na podstawie, art. 15zzb dotyczyło innych miesięcy. Nie można tym samym skutecznie obronić sformułowanej przez organy tezy o otrzymaniu przez skarżącą podwójnego dofinasowania, z naruszeniem przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19.
Podkreślić należy, że decyzja obejmowała również zwrot świadczenia przyznanego na podstawie art. 15gg ust. 1 w części jako niewykorzystanego (kwota 303,23 zł), jednakże uzasadnienie decyzji organów nie zawiera szczegółowych ustaleń w tym zakresie, nie wskazuje jak wyliczono powyższą kwotę. W związku
z tym zakresie doszło naruszenia przepisów art. 7, art.77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Zresztą decyzja zawiera określenie łącznej kwoty podlegającej zwrotowi, a tym samym brak byłoby podstaw jedynie do częściowego uchylenia decyzji organu
I instancji.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż doszło w kontrolowanej sprawie do naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 przez jego błędną wykładnię oraz wskazanych powyżej przepisów postępowania, co odpowiednio miało oraz mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania
i uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200, 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów w kwocie 6.917 zł. Na powyższą kwotę składa się wpis od skargi w wysokości 1.500 zł, określony stosownie do § 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (tekst jedn. Dz.U z 2021, poz. 535) oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony będącego adwokatem w wysokości 5.400 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800) i opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.