II SA/Go 265/23

II SA/Go 265/23 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2023-09-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Adam Jutrzenka-Trzebiatowski
Jacek Jaśkiewicz /przewodniczący/
Krzysztof Dziedzic /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Prawo miejscowe
Sygn. powiązane
II OSK 2578/23 - Postanowienie NSA z 2024-04-11
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 147 par 1, art 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 503
art. 9  ust 4, art 15, 20.art 28 ust 1, art 37 a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2023 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w obrębach Gminy [...] I. stwierdza nieważność § 5 pkt 2, § 13 ust. 1 pkt 5 w zakresie słów "w przypadku wydzielenia działek dla potrzeb lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej i dróg", § 13 ust. 1 pkt 6, § 14 ust. 3 pkt 1 lit. h w zakresie słów "na obszarze 100% powierzchni terenu oraz bez konieczności realizacji funkcji podstawowych i zgodnie z § 14 ust. 1" zaskarżonej uchwały, II. w pozostałym zakresie skargę oddala.
Uzasadnienie
Uchwałą nr XL/306/22 z dnia 24 lutego 2022 r. Rada Miejska, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1372), art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.), a także uchwały Rady Miejskiej nr XXX/228/21 z dnia 25 lutego 2012r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w obrębach Gminy, uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla tychże terenów.
Uchwała w całości stała się przedmiotem wniesionej przez Wojewodę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargi, w której zarzucone zostało jej zapisom istotne naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu poprzez naruszenie art. 9 ust. 4, art. 14 ust. 5, art. 15 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1, pkt 6, pkt 8-10, art. 20 ust. 1, art. 37au.p.z.p., § 3 pkt 4, § 4 pkt 7, § 7 pkt 6 oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1587), jak również § 6 i § 137 w zw. z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 283).
Uzasadniając skargę Wojewoda w pierwszej kolejności podniósł, iż niezgodne z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy określono w zaskarżonej uchwale przeznaczenie podstawowe dla terenów EF/1-6 - tereny odnawialnych źródeł energii - farmy fotowoltaiczne o mocy powyżej 100 kW wraz ze strefą ochronną, dla których Studium określa przeznaczenie rolnicze. Zaznaczono, że z zapisów części tekstowej uchwały Nr XXXIV/261/21 Rady Miejskiej z dnia 26 sierpnia 2021 r. w sprawie zmiany nr 2 studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zmiana studium dopuszcza rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawianych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW - instalacje fotowoltaiczne, przy zachowaniu jednak pierwotnego przeznaczenia funkcji terenów.
W dalszej kolejności Wojewoda zwrócił uwagę, iż w § 2 pkt 10 uchwały, ustalając definicję odpowiedniej liczby miejsc parkingowych rozumianą jako "minimum jedno miejsce parkingowe na 1 lokal mieszkalny lub jedno miejsce parkingowe na każde rozpoczęte 30m2 powierzchni usługowej lub jedno miejsce postojowe na każde rozpoczęte pięć miejsc pracy (dotyczy miejsc postojowych zamkniętych). Miejska parkingowe przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową zgodnie z przepisami odrębnymi", Rada nie określiła minimalnej liczby miejsc do parkowania, w tym miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, do czego zobowiązywał przepis art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.
Skarżący zakwestionował także zapisy uchwały dotyczące orientacyjnego przebiegu linii elektroenergetycznych o napięciu wysokim i średnim (§ 3 ust. 2 pkt 2), podkreślając, że przebieg istniejących linii nie może mieć takiego charakteru. Ponadto, odnosząc się do § 11 ust. 2 pkt 5 uchwały, na mocy którego wzdłuż przebiegu istniejących i planowanych linii elektroenergetycznych będących częścią sieci dystrybucyjnej energii elektrycznej, należy uwzględnić pasy technologiczne (pasy ochrony funkcyjnej) zgodnie z przepisami odrębnymi (lit. g), jak również wyznacza się pasy technologiczne wzdłuż projektowanych istniejących linii energetycznych dystrybucyjnych zgodnie z przepisami odrębnymi (lit. h), Wojewoda zwrócił uwagę, że na rysunkach graficznych wyznaczono jedynie pasy technologiczne dla linii wysokiego napięcia. W ocenie skarżącego przywołane zapisy naruszają art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 7 oraz § 7 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jako kolejne naruszenie o charakterze istotnym Wojewoda wskazał pojawiające się w uchwale zapisy o ogrodzeniach i reklamach, wprowadzające m.in. zakaz budowania ogrodzeń z prefabrykowanych elementów betonowych za wyjątkiem podmurówek i słupków (§ 6 ust. 1 pkt 4), czy zakaz umieszczania reklam wielkogabarytowych (§ 6 ust. 1 pkt 11), które - zdaniem organu nadzoru - winny zostać uregulowane w podejmowanej na podstawie art. 37au.p.z.p. tzw. "uchwale reklamowej".
Ponadto, w ocenie skarżącego, poza delegację ustawową wynikającą z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. wykraczają także zapisy planu dotyczące lokalizowania szafek gazowych dla budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego (§ 11 ust. 2 pkt 4 lit. e uchwały), powielające jednocześnie kwestie normowane w § 159 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225).
Wojewoda zwrócił dalej uwagę na nieuprawnioną modyfikację w skarżonym akcie zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019r., poz. 1839 ze zm.), do której doszło w § 5 pkt 2 uchwały, w którym Rada ustaliła zakaz lokalizacji w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych i produkcyjnych zaliczonych, zgodnie z przepisami odrębnymi, do obiektów mogących potencjalnie znacząco lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżący podkreślił, że w rozporządzeniu mowa jest o przedsięwzięciach mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ich rodzaje wymieniono w § 2 i 3 rozporządzenia), a nie o bliżej niedookreślonych obiektach, do których nawiązano w kwestionowanej uchwale.
Skarżący zaznaczył, iż w rozdziale odnoszącym się do szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym, w § 13 ust. 1 pkt 5 Rada Miejska dopuściła odstępstwo od warunków określonych w tymże paragrafie w przypadku wydzielenia działek dla potrzeb lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej i dróg, jednocześnie w pkt 6 normując, iż pod obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej i urządzenia towarzyszące dopuszcza się wydzielenie działek o wielkościach mniejszych i na warunkach wynikających z przepisów odrębnych. Z powyższego, zdaniem Wojewody wynika, iż Rada objęła procedurą scalania i podziału nieruchomości działki gruntu wydzielone na cele lokalizowania uzbrojenia terenu i komunikacji, które to kwestie nie stanowią elementu procedury scalania i podziału, o których mowa w art. 101 i dalszych ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 344), bowiem w wyniku tejże procedury nie jest dopuszczalne kształtowanie układu komunikacyjnego obszaru objętego planem.
Odnosząc się do części planu określającej przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz zasady rozbudowy i funkcjonowania układu komunikacyjnego (w tym § 14 ust. 1 pkt 1, ust. 3 oraz ust. 5 pkt 1, pkt 6 lit. a uchwały), skarżący zakwestionował sposób formułowania norm prawnych, w których uchwałodawca zamiennie posługuje się - jako jednoznacznymi - określeniami zobowiązującymi, dopuszczającymi, czy ustalającymi, nie rozróżniając odmiennego znaczenia używanych w planowaniu przestrzennym pojęć.
Wojewoda zwrócił nadto uwagę na dyspozycję § 14 ust. 3 pkt 1 lit. h uchwały, gdzie dla terenów aktywności gospodarczej AG/1-4 jako przeznaczenie uzupełniające Rada przewidziała instalacje odnawialnych źródeł energii na obszarze 100% powierzchni terenu, bez jednoczesnej konieczności realizacji funkcji podstawowej. Powyższe oznacza, iż instalacje odnawialnych źródeł energii z przeznaczenia uzupełniającego stają się dla tego terenu de facto przeznaczeniem podstawowym, które nie jest realizowane jednocześnie z funkcją podstawową, lecz ją zastępuje. W ocenie skarżącego wprowadzenie ww. zapisu pozostaje w sprzeczności z istotą definicji przeznaczenia podstawowego ustalonego w planie, którego udział ma przeważać na danym terenie.
Następnie wskazano w skardze na błędne ustalenie przeznaczenia podstawowego w § 14 ust. 4 uchwały, gdzie dla terenu RO/1 wyznaczono jako przeznaczenie podstawowe tereny upraw ogrodowych z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej, gdy z załącznika graficznego do Studium wynika, iż jest to teren obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych (RU). Funkcja podstawowa dla tego terenu w planie winna obejmować, według Wojewody, teren obsługi produkcji w gospodarstwach ogrodniczych. Nadto, w części tekstowej studium na terenach RU dopuszczono realizację funkcji mieszkaniowej, z kolei w planie mowa jest o dopuszczeniu zabudowy mieszkaniowej. Z kolei w § 14 ust. 10 Rada wskazała jako tereny o przeznaczeniu podstawowym tereny rolnicze (R/1-16) - uprawy polowe, łąki, pastwiska, przewidując możliwość zabudowy kubaturowej związanej z produkcją rolną, co zdaniem Wojewody umożliwia posadowienie na tym terenie budynków mieszkalnych, gospodarczych lub inwentarskich w ramach zabudowy zagrodowej, wskutek czego przeznaczenie podstawowe dla tego terenu powinno zostać określone jako tereny rolnicze, bez mogącego wprowadzać w błąd wyliczenia. W § 14 ust. 5 uchwały przewidziano jako przeznaczenie podstawowe teren komunalnej stacji uzdatniania wody oraz usług sportu i rekreacji (SUW/US/1), które - jako dwie odmienne funkcje (infrastruktura i tereny zabudowy usługowej) - winny być oddzielone od siebie nieprzekraczalnymi liniami zabudowy.
Końcowo Wojewoda zarzucił także uchwale brak korelacji pomiędzy jej częścią tekstową, a graficzną poprzez: brak odniesienia w części tekstowej uchwały do wyszczególnionych w legendach załączników graficznych (nr 1-7) ustaleń strefowych w zakresie obszarów lokalizacji odnawialnych źródeł energii - farmy fotowoltaiczne o mocy powyżej 100 kW wraz z strefą ochronną, brak odniesienia w § 3 ust. 2 części tekstowej uchwały do wyszczególnionych w legendzie załącznika graficznego nr 6 ustaleń informacyjnych granic obszaru zabytkowego układu ruralistycznego ujętego w ewidencji zabytków, których nie wskazano w § 3 ust. 2 części tekstowej uchwały, niespójność legendy załącznika nr 3, w którym teren RO oznaczono jako teren upraw ogrodowych z prawem zabudowy z częścią testową, w której teren ten opisany został jako teren upraw ogrodowych z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej.
Podnosząc powyższe, Wojewoda zwrócił się do Sądu o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.
Odpowiadając na skargę i wnosząc o jej oddalenie, Burmistrz w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na podjętą przez Radę Miejską w dniu 26 sierpnia 2021r. uchwałę nr XXXIV/261/21 w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, w której wskazane zostały tereny z przeznaczeniem pod lokalizację urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy powyżej 100 kW - instalacje fotowoltaiczne. Podkreślił dalej, iż z części graficznej planu miejscowego wynika, że teren oznaczony w studium symbolem R, dopuszczający rozmieszczenie ww. urządzeń, nie został w planie w całości przeznaczony pod odnawialne źródła energii, ponieważ część działek z tego obszaru została w nim sklasyfikowana jako tereny rolne. Dodatkowo wewnątrz terenu oznaczonego symbolem EF/6 ochroną objęto grunty rolne klasy III, na których pozostawiono użytkowanie rolnicze. Ponadto, uzupełnieniem instalacji będzie teren łąk ekologicznych, a zatem tereny pomiędzy instalacjami nie zmienią swojego pierwotnego użytkowania. Plan nie narusza zatem ustaleń obowiązującego studium dopuszczającego na terenach rolniczych lokalizację instalacji fotowoltaicznych i wskazującego w części graficznej tereny instalacji fotowoltaicznych wraz z granicami ich stref ochronnych.
Odnosząc się do zarzutu zaniechania przez Radę określenia minimalnej liczby miejsc do parkowania, Burmistrz - powołując się na zapis § 4 pkt 2 lit. e tekstu planu -wskazał, iż na każdy teren wyznaczony w planie pojazdy mogą wjeżdżać na drogę wewnętrzną, czego konsekwencją jest konieczność zastosowania określającego minimalną liczbę miejsc postojowych przepisu art. 12a ust. 1-2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 645). Nie została również pominięta kwestia miejsc parkingowych dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, z uwagi na zawarte w uchwale odesłanie do przepisów szczególnych.
Burmistrz nie podzielił także poglądów strony skarżącej dotyczących niewłaściwego wyrysowania linii sieci elektroenergetycznych, istotności naruszeń powodowanych uchwaleniem w planie zapisów, które winny zostać objęte "uchwałą reklamową" oraz zapisów normujących lokalizowanie szafek gazowych dla budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego.
Odnosząc się do kwestionowanego przez Wojewodę przepisu § 5 pkt 2 uchwały, Burmistrz podkreślił, iż zapis ten pozostaje w zgodzie z treścią rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem poprzez użycie pojęcia "obiekty" zamiast "przedsięwzięcia" nie naruszono, jak i nie zmodyfikowano brzmienia jego przepisów.
Z kolei zapis § 13 ust. 1 pkt 5 uchwały Burmistrz uzasadnił potrzebą wydzielenia geodezyjnego działek przeznaczonych pod lokalizację niewielkich urządzeń infrastruktury, takich jak np. przepompownie ścieków, czy stacje transformatorowe, umożliwiającą - po wykonaniu inwestycji - wydzielenie takiej działki geodezyjnie i przekazanie dysponentowi sieci wraz z wytworzonym urządzeniem infrastruktury technicznej.
Powołując się na definicję przeznaczenia uzupełniającego oraz wewnętrzną systematykę planu, za pozbawiony podstaw uznał Burmistrz zarzut skargi o sprzeczności § 14 ust. 3 pkt 1 lit. h z definicją przeznaczenia podstawowego.
W kwestii podnoszonych w skardze błędnych ustaleń w zakresie przeznaczenia podstawowego w § 14 ust. 4 uchwały, podkreślono w odpowiedzi, że określone w planie tereny RO/1 odzwierciedlają - poza uprawami ogrodowymi - "istniejące zainwestowanie terenu", w tym okoliczność znajdującego się na nim domu mieszkalnego właścicieli terenu, ponadto w Studium teren ten przeznaczony został jako strefa terenów obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych, w której dopuszcza się realizację funkcji mieszkaniowej. W odniesieniu do zapisu § 14 ust. 10 uchwały zwrócono uwagę, iż wbrew stanowisku Wojewody ustalenia planu zabraniają lokalizacji na tym terenie budynków mieszalnych w zabudowie zagrodowej.
Nie zostało nadto podzielone przez Burmistrza stanowisko Wojewody o braku korelacji - w zakresie wskazanym w skardze - pomiędzy częścią tekstową, a graficzną Planu, bowiem postanowienia planu należy odczytywać łącznie z jego rysunkiem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej (obejmującą między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego - § 2 pkt 5) i stosuje środki określone w ustawie. Stosownie do art. 147 § 1 tejże ustawy, sąd uwzględniając skargę na ww. akt, stwierdza jego nieważność w całości lub w części albo stwierdza, że został on wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jego nieważności. Precyzując naruszenia prawa skutkujące nieważnością aktu planistycznego ustawodawca w art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyszczególnił istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, albo naruszenie właściwości organów w tym zakresie.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli była uchwała Rady Miejskiej nr XL/306/22 z dnia 24 lutego 2022 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów położonych w obrębach Gminy. Skarga wniesiona na tę uchwałę przez Wojewodę zasługiwała na uwzględnienie w nieznacznej tylko części.
Uzasadniony był zarzut skargi nieuprawnionej modyfikacji przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019 r., poz. 1839 ze zm.) dokonanej w § 5 pkt 2 skarżonej uchwały, w którym ustalono "zakaz lokalizacji w granicach działek obiektów i urządzeń usługowych i produkcyjnych zaliczonych, zgodnie z przepisami odrębnymi, do obiektów mogących potencjalnie znacząco lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko". Wprowadzając zakaz lokalizowania obiektów oraz urządzeń usługowych i produkcyjnych mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w sposób nieuprawniony pominięto część przedsięwzięć mieszczących się w katalogach z § 2 oraz § 3 rozporządzenia (jak chociażby działalność wydobywcza), mimo że - co wskazane zostało w odpowiedzi na skargę - zamiarem Rady było odesłanie do tychże przepisów rozporządzenia.
Trafny był też zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. przez zapisy dokonane w § 13 ust. 1 pkt 5 i 6 zaskarżonej uchwały, znajdujące się w rozdziale określającym szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym. W pkt 5 Rada dopuściła odstępstwo od warunków określonych w tymże paragrafie w przypadku wydzielenia działek dla potrzeb lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej i dróg, jednocześnie w pkt 6 normując, iż pod obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej i urządzenia towarzyszące dopuszcza się wydzielenie działek o wielkościach mniejszych i na warunkach wynikających z przepisów odrębnych. Podkreślić należy, że w wyniku procedury scalania i podziału nieruchomości nie jest dopuszczalne kształtowanie układu komunikacyjnego obszaru objętego planem. Celem scalania i podziału nieruchomości unormowanego w art. 101-108 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 344) nie jest tworzenie, czy rozwój sieci komunikacyjnej (por. wyrok WSA w Lublinie z 28 grudnia 2020 r., II SA/Lu 281/20). Naruszenie w tym zakresie potwierdza pośrednio sam organ wskazując w odpowiedzi na skargę, że taki zapis może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części.
Na uwzględnienie zasługiwał również zarzut skargi odnoszący się do § 14 ust. 3 pkt 1 lit. h skarżonej uchwały, w którym dla terenów aktywności gospodarczej AG/1-4 jako przeznaczenie uzupełniające Rada przewidziała instalacje odnawialnych źródeł energii na obszarze 100% powierzchni terenu, bez jednoczesnej konieczności realizacji funkcji podstawowej. Przeznaczenie uzupełniające przewidziane na obszarze 100% powierzchni terenu pozostaje w sprzeczności z definicją przeznaczenia podstawowego. Kwestionowany zapis oznacza, iż instalacje odnawialnych źródeł energii z przeznaczenia uzupełniającego stają się przeznaczeniem podstawowym, które nie jest realizowane jednocześnie z funkcją podstawową, lecz ją zastępuje.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku stwierdzając nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 5 pkt 2, § 13 ust. 1 pkt 5 w zakresie słów "w przypadku wydzielenia działek dla potrzeb lokalizacji urządzeń infrastruktury technicznej i dróg", § 13 ust. 1 pkt 6, § 14 ust. 3 pkt 1 lit. h w zakresie słów "na obszarze 100% powierzchni terenu oraz bez konieczności realizacji funkcji podstawowych i zgodnie z § 14 ust. 1".
Przechodząc do omówienia zarzutów skargi, które nie zasługiwały na uwzględnienie, w pierwszej kolejności odnieść się należy do zasadniczego zarzutu skargi, a mianowicie niezgodności planu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Gminy w zakresie przeznaczenia określonego dla terenów EF/1-6 - tereny odnawialnych źródeł energii - farmy fotowoltaiczne o mocy powyżej 100 kW wraz ze strefą ochronną, dla których w Studium określono przeznaczenie rolnicze.
Przed szczegółowym rozważeniem zarzutu sprzeczności postanowień skarżonego planu z ustaleniami studium, w okolicznościach sprawy należy podkreślić, że przestrzeganie zgodności treści ustaleń zawartych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest jedną z podstawowych zasad ich sporządzania, a obowiązek zgodności postanowień planu z ustaleniami studium wynika z art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 u.p.z.p. oraz z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Jednakże zakres i stopień związania planów ustaleniami studium należy oceniać mając na uwadze odmienny charakter i stopień szczegółowości tych aktów. Zgodności nie można bowiem utożsamiać z identycznością i traktować studium tak, jakby porównywany miał być plan i zmiana tego planu. Zgodność między treścią studium, a treścią planu miejscowego powinno się postrzegać jako kontynuację zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma te zasady doprecyzować. Studium wiąże organ planistyczny co do ogólnych wytycznych, założeń polityki przestrzennej gminy i tylko w tym zakresie postanowienia planu muszą pozostawać w zgodzie z założeniami studium. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy w znaczącej mierze od brzmienia ustaleń studium, przy czym plan zagospodarowania przestrzennego ma stanowić uszczegółowienie zapisów zawartych w studium. Innymi słowy, ustalenia studium nie muszą być przeniesione (przekopiowane) wprost (bezpośrednio) do postanowień planu zagospodarowania przestrzennego (zob. wyroki NSA: z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 474/20, z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 35/20). Wymóg braku sprzeczności planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza prostego przenoszenia ustaleń studium do planu. W ramach przyznanego gminie władztwa planistycznego na tym etapie planowania następuje dopuszczalna prawem interpretacja ustaleń studium. Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego Nie chodzi zatem o bezrefleksyjne powielanie postanowień studium w treści planu (por. wyrok NSA z dnia 1 października 2021 r., sygn. akt II OSK 3083/19 i powołane tam orzecznictwo).
Mając na uwadze powyższe wskazania odnoszące się do oceny przestrzegania zgodności treści ustaleń zawartych w planach miejscowych ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i porównując zapisy zaskarżonej uchwały z zapisami studium, Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego naruszenia w sposób istotny zasady sporządzania planu poprzez niezgodność z ustaleniami studium. Wbrew twierdzeniom skargi nie zachodzi bowiem sprzeczność pomiędzy Studium, a postanowieniami skarżonego planu w zakresie przeznaczenia rolniczego oraz lokalizacji farm fotowoltaicznych na terenach EF/1-6.
Należy zauważyć, że podjętą przez Radę Miejską w dniu 26 sierpnia 2021 r. uchwałą nr XXXIV/261/21 w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, wskazane zostały tereny z przeznaczeniem pod lokalizację urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy powyżej 100 kW - instalacje fotowoltaiczne. W rozdziale 10.14. części tekstowej zmiany studium - Obszary, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł o mocy przekraczającej 100 kW, a także granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, wskazano, iż "Zmiana studium dopuszcza rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawianych źródeł energii o mocy przekraczających 100kW instalacje fotowoltaiczne nie zmieniając pierwotnego przeznaczenia funkcji terenów". Na załączniku graficznym do zmiany studium opisano tereny instalacji fotowoltaicznych wraz z granicami ich stref ochronnych. W planie wyznaczono tereny odnawialnych źródeł energii (EF/1-6), które pokrywają się z terenami instalacji fotowoltaicznych wraz z granicami ich stref ochronnych wyznaczonymi w Studium (Załącznik nr 8 do MPZP). Z części graficznej planu miejscowego wynika, że teren oznaczony w studium symbolem R, dopuszczający rozmieszczenie ww. urządzeń, nie został w planie w całości przeznaczony pod odnawialne źródła energii, ponieważ część działek z tego obszaru została w nim sklasyfikowana jako tereny rolne. Wewnątrz terenu oznaczonego symbolem EF/6 ochroną objęto grunty rolne klasy III, na których pozostawiono użytkowanie rolnicze.
Dokonując oceny postanowień planu miejscowego w kontekście istotnego naruszenia zasad jego sporządzenia w odniesieniu do instalacji fotowoltaicznych, nie można zapominać o korzyściach jakie dla społeczeństwa płyną z energii słonecznej. Regulacje dotyczące instalacji fotowoltaicznych trzeba postrzegać systemowo jako realizację celów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/2001 z 11 grudnia 2018 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych. Jednym z celów tej dyrektywy, który został uprzednio również wyrażony w Dyrektywach 2009/28/EC oraz 2001/77/EC, jest zalecenie uproszczenia i skrócenia procedur administracyjnych dotyczących realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Każdy krok w celu zwiększenia dostępności energii słonecznej ma fundamentalne znaczenie w transformacji polityki energetycznej i zmniejszenia uzależnienia od tradycyjnej energii jak i ochronę klimatu. Wdrożenie technologii fotowoltaiki słonecznej i energii słonecznej termicznej daje szanse przynoszenia obywatelom i przedsiębiorstwom korzyści, tak w zakresie ochrony klimatu, jak i korzyści ekonomiczne. Wykorzystanie energii słonecznej, w połączeniu z efektywnością energetyczną, stanowi sposób na ochronę obywateli i przedsiębiorców przed zmiennością cen paliw kopalnych.
Należy ponadto podkreślić, co ma istotne znaczenie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, że w odniesieniu do instalacji fotowoltaicznych nie można automatycznie zakładać, że każda realizacja takiej inwestycji spowoduje faktycznie zmianę dotychczasowego przeznaczenia terenu. Trzeba zauważyć, że instalacje fotowoltaiczne w zależności od przyjętej technologii mogą zapewnić wielofunkcyjne wykorzystanie przestrzeni i brak konkurencyjności. Jak wskazuje się w najnowszych analizach, rolnicze wykorzystanie gruntów można, pod pewnymi warunkami, połączyć z wytwarzaniem energii z energii słonecznej w ramach tzw. agrowoltaiki (lub agrofotowoltaiki). Te dwa rodzaje działalności mogą umożliwić osiągnięcie synergii, dzięki której systemy fotowoltaiczne mogą wręcz przyczynić się do ochrony upraw i stabilizacji plonów - np. ochrona przed zbyt dużym nasłonecznieniem (por. wyrok NSA z 22 października 2022 r. , sygn. akt II OSK 1482/21).
Mając na uwadze powyższe wskazania odnoszące się do oceny przestrzegania zgodności ustaleń zawartych w miejscowym planie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do instalacji fotowoltaicznych i dokonując tej oceny w okolicznościach tej sprawy, Sąd nie podzielił zarzutu skargi odnośnie do niezgodności ustaleń planu z ustaleniami studium w zakresie lokalizacji farm fotowoltaicznych na terenach EF/1-6. Raz jeszcze należy podkreślić, że o istotnym naruszeniu art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p., warunkującym uwzględnienie skargi (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.) można mówić wówczas, gdy w planie miejscowym przyjęto przeznaczenie terenu całkowicie odmienne od wskazanego w studium. W rozpoznawanej sprawie studium po zmianie dokonanej uchwałą nr XXXIV/261/21 z dnia 26 sierpnia 2021 r. przewidywało, dla terenów oznaczonych w planie EF/1-6, przeznaczenie pod lokalizację urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy powyżej 100 kW, a takie przeznaczenie, jak wskazano wyżej, nie wyklucza rolniczego wykorzystania gruntów. Plan nie narusza zatem w sposób istotny ustaleń obowiązującego studium dopuszczającego na terenach rolniczych lokalizację instalacji fotowoltaicznych i wskazującego w części graficznej tereny instalacji fotowoltaicznych wraz z granicami ich stref ochronnych.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut istotnego naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu poprzez sposób, w jaki uchwalono w planie minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji. W ocenie Sądu nie doszło w tym zakresie do istotnego naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji. Jak zauważył sam skarżący Wojewoda w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowana jest różna wykładnia tego przepisu. Należy w tym miejscu wskazać na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 176/16 (przyjmowany też w orzecznictwie sądów wojewódzkich np. wyroki WSA we Wrocławiu:z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 519/17 i z dnia 6 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Wr 519/17), zgodnie z którym brak wskazania w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego minimalnej ilości miejsc parkingowych nie ma większego znaczenia i nie wyklucza możliwości ustalenia ich ilości dla danych terenów, skoro dla zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu muszą być one przewidziane, bowiem w innym przypadku projekt budowlany jest niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Zamierzony do budowy obiekt (budynek, budowla), aby uzyskać pozwolenie na budowę musi przewidywać miejsca postojowe dla użytkowników stałych, przebywających okresowo i osób niepełnosprawnych.
Istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, o jakim mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., oznacza takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad sporządzania planu miejscowego. W świetle wykładni dokonanej w wyroku NSA, w rozpoznawanej sprawie brak wskazania, że w ramach dopuszczonej minimalnej liczby miejsc do parkowania przewidziane zostały miejsca przeznaczonej na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, nie prowadzi do sytuacji, że - gdyby nie naruszono zasad sporządzania planu miejscowego - przyjęte ustalenia planistyczne byłyby jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte. Skoro nie ma konieczności określenia odrębnej wartości liczbowej dla każdego z tych miejsc, brak takiego wskazania nie stanowi istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego.
W skarżonym planie w §2 pkt 10 podano definicję odpowiedniej liczby miejsc parkingowych - "rozumie się przez to minimum: jedno miejsce parkingowe na jeden lokal mieszkalny lub jedno miejsce parkingowe na każde rozpoczęte 30m2 powierzchni usługowej, lub jedno miejsce postojowe na każde rozpoczęte pięć miejsc pracy -(dotyczy miejsc postojowych zamkniętych). Miejsca parkingowe przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową zgodnie z przepisami odrębnymi". Odesłanie w zakresie parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową do przepisów odrębnych - ustawy o drogach publicznych, nie stanowi w ocenie Sądu istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. Zgodnie z art. 12au.d.p. organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach wyznaczając miejsca przeznaczone na postój pojazdów wyznacza stanowiska postojowe dla pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu. Przepisy art. 15 ust. 2 pkt 6 i pkt 12au.d.p. nie są dwoma nakładającymi się na siebie obowiązkami, ale dwoma wzajemnie się uzupełniającymi aspektami tego samego obowiązku, jakim jest zabezpieczenie w przestrzenni publicznej miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych.
Mając na uwadze powyższe, należało ocenić sposób określenia w skarżonym planie minimalnej liczby miejsc przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową, jako nie dający podstaw do stwierdzenia nieważności §2 pkt 10. Sankcji nieważności nie należy bowiem stosować, jeżeli istniejące przepisy - w tym przypadku art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p- pozwalają na rozbieżne interpretacje, na co zwrócono uwagę zarówno w skardze, jak i w odpowiedzi na skargę.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi odnoszący się do wadliwego określenia w skarżonym planie przebiegu linii elektroenergetycznych o napięciu wysokim i średnim (§ 3 ust. 2 pkt 2 planu) oraz związany z nim zarzut dotyczący określenia w planie pasów technologicznych (pasów ochrony funkcyjnej). W ocenie Sądu nie doszło w tym zakresie do istotnego naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p., który stanowi, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy.
W § 3 ust. 2 punkt 2 planu wskazano oznaczenia graficzne, które posiadają znaczenie informacyjne, sugerujące określone rozwiązania przestrzenne i regulacyjne: "istniejące linie sieci elektroenergetycznych o napięciu wysokim i średnim. Pasy ochrony funkcyjnej zgodnie z aktualnymi przepisami. Na rysunku planu wskazano orientacyjny przebieg linii sieci elektroenergetycznych". Na rysunku planu zostały wyznaczone istniejące linie sieci elektroenergetycznych SN 15kV oraz istniejące linie sieci elektroenergetycznych WN110kV wraz z pasem ochrony funkcyjnej. Kwestionowane przez Wojewodę sformułowanie o "orientacyjnym przebiegu linii sieci elektroenergetycznych" rzeczywiście nie ma zastosowania do linii już istniejących, jednak umieszczenie tych linii na rysunku planu powoduje, że zapis w § 3 ust. 2 punkt 2 planu nie stanowi o istotnym naruszeniu art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. Należy przy tym podkreślić, że zapisy planu miejscowego należy odczytywać w kontekście jego całościowej analizy, a nie tylko poszczególnych sformułowań.
Jeżeli chodzi o wyznaczenie pasa technologicznego to Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 24 września 2019 r., sygn. akt I OSK 180/19 o konieczności wyznaczenie pasa technologicznego dla prawidłowej obsługi linii elektroenergetycznej i jej urządzeń. Jak jednak słusznie zauważono w uzasadnieniu tego wyroku wymagania odległościowe dla sieci elektroenergetycznych są określane w specjalistycznych przepisach technicznych, gdyż wielkość bezpiecznego obszaru zależy bowiem od wielu specjalistycznych czynników w tym wysokości napięcia linii energetycznej, a także od zastosowanych przy wykonywaniu zadania inwestycyjnego metod i środków. Dlatego też postanowienia planu miejscowego, odsyłające do specjalistycznych regulacji i uzgodnień z właściwym zakładem energetycznym, pozwalają na prawidłową ocenę wielkości niezbędnego terenu dla bezpiecznego i prawidłowego wykonania zadania. Mając na uwadze to stanowisko, nie stanowiło w ocenie Sądu istotnego naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. w zw. z § 4 pkt 7 oraz § 7 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie w § 11 ust. 2 pkt 5 skarżonego planu pasów technologicznych z odwołaniem się do przepisów odrębnych, dokonane przy tym, jak wskazano w odpowiedzi na skargę, w uzgodnieniu z przedsiębiorstwem energetycznym.
Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut skargi odnoszący się do zawartych w skarżonej uchwale zapisów o ogrodzeniach i reklamach, wprowadzających m.in. zakaz budowania ogrodzeń z prefabrykowanych elementów betonowych za wyjątkiem podmurówek i słupków (§ 6 ust. 1 pkt 4), czy zakaz umieszczania reklam wielkogabarytowych (§ 6 ust. 1 pkt 11), które zdaniem skarżącego organu nadzoru, winny zostać uregulowane w uchwale podejmowanej na podstawie art. 37au.p.z.p.
Dyskusyjna jest kwestia, czy po zmianie u.p.z.p. jaka została wprowadzona z dniem 11 września 2015 r. ustawą z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz.U. poz. 774 ze zm.), dopuszczalne jest określanie w przepisach planu miejscowego zasad i warunków sytuowania ogrodzeń i reklam. Zgodnie z art. 7 pkt 5 tej ustawy, do u.p.z.p. po art. 37 dodano art. 37a-37e, dotyczące uchwały regulującej zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń. Jednocześnie na podstawie art. 7 pkt 3 lit. b ustawy zmieniającej uchylony został art. 15 ust. 3 pkt 9 u.p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela wyrażany w doktrynie pogląd, że z treści art. 37au.p.z.p. nie wynika wprost zakaz regulacji parametrów ogrodzeń w planie miejscowym. Art. 37au.p.z.p. stanowi wyłącznie możliwą alternatywę dla bardziej szczegółowego określenia zasad i warunków sytuowania ogrodzeń, z dopuszczalnością nakazania dostosowania istniejących obiektów. Gmina może te zasady określić tak w uchwale krajobrazowej, jak i w planie miejscowym (tak: M. Gdesz, Zasady i warunki sytuowania ogrodzeń a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Samorząd Terytorialny 11/2021, Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Warszawa 2021, s. 225). Uregulowanie w planie miejscowym zasad i warunków sytuowania ogrodzeń należy uznać za dopuszczalne w oparciu o art. 15 ust. 2 u.p.z.p., a zawarcie ustaleń w planie miejscowym nie powinno stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności takich ustaleń planu. Nie dotyczy to sytuacji, kiedy rada gminy zdecyduje się kompleksowo uregulować tę materię w uchwale krajobrazowej, ustalenia planów miejscowych w tym zakresie ulegną derogacji stosownie do treści art. 12 ust. 2 ustawy krajobrazowej. Jeżeli jednak rada gminy zrezygnuje z tego uprawnienia i takiej uchwały nie podejmie, to właśnie plan miejscowy musi być instrumentem regulującym sytuowanie ogrodzeń. W innej sytuacji doszłoby do całkowicie niekontrolowanego procesu realizacji ogrodzeń, który stanie się wymiernym zagrożeniem dla ładu przestrzennego.
Mając na uwadze powyższe należało uznać, że zamieszczenie w § 6 ust. 1 pkt 4, § 6 ust. 1 pkt 11 skarżonej uchwały regulacji odnoszących się do ogrodzeń i reklam, nie stanowiło naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego.
Nie zasługiwał na uwzględnienia zarzut skargi wykroczenia poza delegację ustawową wynikającą z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. przez zapisy planu dotyczące lokalizowania szafek gazowych dla budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego (§ 11 ust. 2 pkt 4 lit. e uchwały), powielające kwestie normowane w § 159 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2022 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 1225). Jak słusznie zauważono w odpowiedzi na skargę, art. 15 ust, 2 u.p.z.p. wskazuje jakie elementy powinien zawierać obowiązkowo miejscowy plan, natomiast przepis ten nie wyklucza uregulowania w treści planu innych kwestii niż w tym przepisie wskazane. Jak wskazuje się w orzecznictwie Najwyższego Sądu Administracyjnego, powtórzenie w akcie prawa miejscowego uregulowania ustawowego nie stanowi istotnego naruszenia prawa. Uznanie danego przepisu planu za zbędny, z uwagi na powielanie takiego (ustawowego) uregulowania, nie oznacza jednocześnie, że taki przepis istotnie narusza prawo, co skutkuje koniecznością stwierdzenia jego nieważności. Argumentacja, że plan jest nieważny ex tunc w części, gdyż w przytoczonych przepisach odsyła do, czy też przypomina o obowiązujących powszechnie przepisach prawa, jest nieuzasadniona. Powołane przepisy mają odrębny byt prawny i wiążą niezależnie od tego, czy plan o nich wspomina (por. np. wyroki NSA z 12 września 2017 r., II OSK 2884/16 i z 8 listopada 2018 r., II OSK 2295/18). Ponadto jak wskazano w odpowiedzi na skargę zapis w § 11 ust. 2 pkt 4 lit e skarżonej uchwały został wprowadzony na wniosek Spółki Gazowej i został przez nią pozytywnie zaopiniowany.
Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące użycia zwrotów "ustala się" i "dopuszcza się" (§ 14 ust. 1 pkt 1, ust. 5 pkt 6 lit. a, § 14 ust. 5 pkt 1 lit. b, § 14 ust. 3). W ocenie Sądu kontekst w jakim zwroty te zostały użyte w skarżonej uchwale w podanych w skardze przykładach oraz ich zbliżone znaczenie powoduje, że wskazane w skardze przykłady ich użycia nie stanowią o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego.
Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty odnoszące się do §14 ust. 4 skarżonej uchwały, w którym dla terenu RO/1 wyznaczono jako przeznaczenie podstawowe tereny upraw ogrodowych z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej. Nie ma sprzeczności pomiędzy tym przeznaczeniem a postanowieniami studium, gdyż z załącznika graficznego do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy wynika, że jest to teren obsługi produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych (RU). Zgodnie z zapisami części tekstowej studium, na terenach RU dopuszczono realizację funkcji mieszkaniowej (str. 56 części opisowej), a dopuszczeniu zabudowy mieszkaniowej stanowi usankcjonowanie jako "zabudowy mieszkaniowej" istniejącego na tym terenie domu mieszkalnego.
Odnosząc się do zarzutu braku nieprzekraczalnych linii zabudowy dla terenów komunalnej stacji uzdatniania wody oraz usług sportu i rekreacji - SUW/US/1 (§ 14 ust. 5 skarżonej uchwały), Sąd podziela stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, że nie ma potrzeby określania takich linii takich dla terenu, który ma wielorakie (podwójne) przeznaczenie.
Jeżeli chodzi o zarzuty skargi dotyczące braku korelacji pomiędzy częścią graficzną, a tekstową planu, to jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę, rysunek nie jest "lustrzanym" odbiciem części tekstowej, a dopełnieniem i zobrazowaniem jej treści. Część graficzna planu stanowi uszczegółowienie, uzupełnienie i wyjaśnienie części tekstowej. Dlatego użycie w części graficznej skarżonego planu podanych w skardze określeń "obszar lokalizacji odnawialnych źródeł energii - farmy fotowoltaiczne o mocy powyżej 100kW wraz ze strefą ochronną", "obszar zabytkowego układu ruralistycznego" oraz "teren upraw ogrodowych z prawem zabudowy", które nie mają dokładnie tak samo brzmiących odpowiedników w części tekstowej, nie stanowi w ocenie Sądu o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., w punkcie II sentencji wyroku orzeczono o oddaleniu skargi w omówionym powyżej zakresie.