II SA/Go 249/05

II SA/Go 249/05 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2005-08-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-05-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Joanna Brzezińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Brzezińska, , , po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego Oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. Nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, na podstawie art. 7 pkt 5 i 14, art. 8 ust. l pkt l, art. 39 ust. l i 2 w związku z art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004r, o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004r., Nr 64, poz. 593) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) jak i na podstawie wywiadu środowiskowego z dnia [...].06.2004r. przyznał D.B. zasiłek celowy na miesiąc lipiec 2004r. w wysokości 266,57zł (słownie: dwieście sześćdziesiąt sześć złotych 57/100 groszy) z przeznaczeniem na: 250zł - dofinansowanie do remontu mieszkania oraz 16,57zł - talon na zakup leków.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że dnia [...] czerwca 2004r. D.B. złożyła wniosek o udzielenie pomocy finansowej w związku z zaistniałym zdarzeniem losowym w postaci częściowego zalania mieszkania przez sąsiadów. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, że strona prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, a źródło dochodu stanowi zasiłek pielęgnacyjny i zasiłek stały w łącznej kwocie 461 zł. Ponadto D.B. objęta jest systematyczną pomocą w postaci dwudaniowych obiadów w Centrum Usług Opiekuńczych i doraźnie zasiłków celowych. Z uwagi na ograniczone środki finansowe, jakimi dysponuje Miejski Ośrodek Pomocy Rodzime oraz zaspokajanie wyłącznie najpilniejszych potrzeb bytowych osób i rodzin ubiegających się o pomoc, udzielenie pomocy pieniężnej w kwocie wyższej niż została Skarżącej przyznana, nie jest możliwe.
Dnia [...] lipca 2004r. D.B. odwołała się od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy i przyznanie jej większej pomocy finansowej, gdyż przyznana kwota nie jest wystarczająca na dokonanie remontu jak i na zakup leków. W odwołaniu skarżąca powołała się na swoją trudną sytuację materialną i życiową podkreślając, iż w obliczu zdarzenia losowego, jakie ją spotkało, nie jest w stanie sama sobie z nim poradzić, a prośby o pomoc kierowane do różnych instytucji, w tym niepaństwowych, pozostają nieskuteczne.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2004r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U, z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. I i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) z uwzględnieniem art. 7pkt 5 i 14, art. 8 ust. I pkt l, art. 39 ust I i 2, oraz art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że co prawda organ pierwszej instancji na mocy swojej decyzji przyznał świadczenie pieniężne w postaci zasiłku celowego w niskiej kwocie, jednak z uwagi na ograniczone środki finansowe, jakimi Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej dysponuje, udzielił on pomocy na miarę swoich możliwości. Organ odwoławczy podkreślił także, że zasiłek celowy przyznany został D.B. na miesiąc lipiec 2004r., co nie wyklucza ponownego ubiegania się o przyznanie pomocy finansowej w następnych miesiącach. Nadto skarżąca objęta jest pomocą w formie bezpłatnych obiadów w Centrum Usług Opiekuńczych oraz doraźnie wspomagana jest zasiłkami celowymi, zatem niezbędna pomoc przez organ pomocy społecznej jest jej udzielana.
Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego D.B. nie zgodziła się i dnia [...] lipca 2004r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zarzucając jej niezgodność z prawem. Wyrażając niezadowolenie z rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy skarżąca powoływała się na swoją trudną sytuacje życiową i materialną wynikającą z faktu, iż nie posiada ona aktualnie wystarczających środków finansowych odpowiadających jej potrzebom bytowym. Skarżąca domagała się także udzielenia pomocy w większym rozmiarze, według zgłaszanych przez nią zapotrzebowań, t. j. wypłaty zasiłku celowego w kwocie 250 zł w trzech kolejnych ratach, bowiem dotychczasowa pomoc nie zaspokaja jej potrzeb nawet w stopniu podstawowym i w żaden sposób nie pozwala na faktyczne odnowienie zniszczonego wodą mieszkania.
W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § l rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie przekazania Wojewódzkim
Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie (Dz.U. Nr 187, poz. 1926) w zw. z § l pkt l rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. Nr 187, poz. 1927) sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na terenie województwa lubuskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i postępowanie nie zostało zakończone do dnia l lipca 2005 roku - zostały przekazane Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim. Mając powyższe na uwadze, na mocy cytowanych przepisów. Sąd ten z dniem l lipca 2005 r. stał się właściwym do rozpoznania przedmiotowej skargi.
W dniu [...] marca 2005 r. D.B. złożyła wniosek o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze zawiadomione o powyższym wniosku skarżącej, w terminie 14 dni nie zażądało przeprowadzenia w sprawie rozprawy.
Mając powyższe na uwadze, zgodnie z przepisem art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 zm. Dz.U. z 2004 r. Nr 162, poz. 1692), sąd rozpoznał przedmiotową sprawę na posiedzeniu niejawnym.
W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu.
Zgodnie z przepisem art. l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy te sprawują kontrolę zaskarżonych decyzji pod względem zgodności z prawem. W związku z powyższym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne bądź przepisy postępowania w zakresie wskazanym w art. 145 § l pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, zm. Dz.U. z 2004 r. Nr 162. poz. 1692). Sąd nie może zatem oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Nie może także wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Oceniając zasadność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu.
Zaskarżona decyzja organu drugiej instancji wydana została na podstawie art. 7 pkt 5 i 14, art. 8 ust. 1 pkt l, art. 39 ust l i 2, oraz art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 7 pkt 5 i pkt 14 powyższej ustawy, pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu niepełnosprawności bądź w sytuacji zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, przy czym prawo do świadczeń pieniężnych pomocy społecznej, a więc także prawo do pomocy w formie zasiłku celowego, za wyjątkiem przypadków w ustawie przewidzianych, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód miesięczny, zwany kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, zgodnie z art. 8 ust l pkt l ustawy o pomocy społecznej, nie przekracza kwoty 461 zł.
Zgodnie z analizą zaskarżonej decyzji oraz aktu administracji, rozstrzygnięcie organu odwoławczego poprzedzone zostało ustaleniami co do stanu faktycznego i warunków życia Skarżącej. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że D.B. znajduje się w trudnej sytuacji życiowej oraz finansowej, co nie w pełni pozwala jej samodzielnie zaspokajać niezbędne potrzeby życiowe. Ze zgromadzonego w trakcie wywiadu środowiskowego w dniu [...] czerwca 2004r. materiału dowodowego wynika, iż D.B. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Z uwagi na stan zdrowia posiada znaczny stopień niepełnosprawności. Źródłem jej dochodu jest zasiłek stały oraz zasiłek pielęgnacyjny w łącznej kwocie 461 zł. Z dołączonych do sprawy dokumentów, w tym protokołu kontroli przeprowadzonej w mieszkaniu Skarżącej przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w dniu [...] czerwca 2004r.wynika także, że w mieszkaniu D.B. znajdują się ślady zawilgocenia będące następstwem zalania.
W związku z powyższymi ustaleniami faktycznymi, w ocenie Sądu, jak i organów administracji publicznej I i II instancji, skarżąca spełnia ustawowe przesłanki do korzystania z pomocy społecznej. Wobec tego, na podstawie art. 39 ust. l ustawy o pomocy społecznej, w myśl którego w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, zasiłek taki został skarżącej przyznany.
Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wydana została w oparciu o prawdziwe ustalenia faktyczne jak i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Za bezzasadne Sąd uznał zatem podniesione w skardze twierdzenie, jakoby decyzja wydana została niezgodnie z przepisami prawa.
Z treści art. 39 ust l ustawy o pomocy społecznej wynika ponadto, iż decyzja o przyznaniu zasiłku celowego, podejmowana przez organ udzielający pomocy, opiera się na uznaniu administracyjnym, co oznacza, że organ może pomoc przyznać, ale nie ma obowiązku tego zrobić. Podejmując rozstrzygniecie w tym przedmiocie organ obowiązany jest jednak uwzględnić nie tylko uzasadnione potrzeby osoby, która wnosi o udzielenie pomocy, ale również własne możliwości finansowe oraz usprawiedliwione potrzeby innych osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej. Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na pełną dowolność w załatwieniu sprawy, jak i nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 9 lutego 2002r. (wyrok NSA I SA 2116/00, LEX nr 79609) oraz z dnia 26 września 2000r. (wyrok NSA I SA 945/00, LEX nr 79608). Z uwagi na ograniczone możliwości finansowe jakie posiada organ I instancji, Sąd nie przychylił się do zawartego w skardze zarzutu, że pomoc społeczna w formie zasiłku celowego przyznanego skarżącej była zbyt niska. Zdaniem Sądu, należy mieć bowiem na uwadze, iż Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej zaspokaja tylko najpilniejsze potrzeby bytowe osób ubiegających się o pomoc, a wysokość przyznawanych świadczeń determinowana jest w znacznym stopniu posiadanymi na ten cel środkami. Przez pryzmat możliwości finansowych MOPS należy patrzyć na wysokość przyznawanej pomocy pieniężnej. Nie bez znaczenia, w ocenie Sądu, pozostaje również fakt, iż strona systematycznie i na bieżąco korzysta także z różnych innych form wsparcia z pomocy społecznej.
Ponadto z brzmienia ust. 2 art. 39 ustawy o pomocy społecznej wyraźnie wynika, że zasiłek celowy może być przyznawany na pokrycie części lub całości kosztów drobnych remontów i napraw w mieszkaniu. Nie stanowi on zatem pomocy w bardzo szerokim zakresie, która umożliwiłaby skarżącej gruntowny remontu jej 3-pokojowego mieszkania. Dodatkowo, zgodnie z art. 106 ust. 3 powyżej cytowanej ustawy, świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją. D.B. przyznany została zasiłek na miesiąc lipiec 2004r., co oznacza, że może ona ubiegać się o ponowne przyznanie pomocy finansowej na remont mieszkania.
Wobec powyższych ustaleń, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, skarga D.B. nie zasługuje na uwzględnienie i stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega oddaleniu.