II SA/Go 230/11

II SA/Go 230/11 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2011-06-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-04-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Grażyna Staniszewska /sprawozdawca/
Maria Bohdanowicz
Michał Ruszyński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
art. 122 ust. 1 pkt 3 b),  art. 129 ust. 1
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
art. 115 § 16
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
Dz.U. 2004 nr 2 poz 15
§ 2 ust. 2
Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Protokolant sekr. sąd. Stanisława Maciejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi R.K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.
Uzasadnienie
Dnia [...] stycznia 2011 r. w [...], w czasie kierowania pojazdem [...] o nr rej. [...], R.K. został zatrzymany przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji. Zatrzymanego poddano badaniu alkomatem, które wykazało zawartość alkoholu wynoszącą 0,54 mg na litr wydychanego powietrza.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], wydaną z upoważnienia Komendanta Powiatowego Policji, R.K. został na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), dalej w skrócie p.r.d., skierowany na badania lekarskie. Uzasadniając decyzję organ podał, iż zgodnie z powołanym wyżej przepisem w przypadku kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu, kierowanie na badania lekarskie celem stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami jest obowiązkowe.
Od powyższej decyzji R.K. złożył odwołanie do Komendanta Wojewódzkiego Policji, wnosząc o jej uchylenie. Podał, iż nie prowadzi zawodowo pojazdu, nie spowodował wypadku, jego stan zdrowia nie uległ pogorszeniu, zaś wykazany stan nietrzeźwości nie był wysoki. Tym samym nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez niego pojazdami.
Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Powiatowego Policji. Organ odwoławczy podkreślił, iż przepis art. 122 ust. 1 pkt 3 b) p.r.d. nakłada na organ kontroli ruchu drogowego obowiązek skierowania na badania lekarskie kierującego pojazdem w stanie nietrzeźwości. Podstawą utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji były zgromadzone w sprawie materiały potwierdzające wyczerpanie jednej z przesłanek określonych w art. 122 ust. 1 pkt 3 b) p.r.d., nadto R.K. przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu.
Organ Policji nie posiada luzu decyzyjnego w omawianym zakresie, zaś argumenty przedstawione przez stronę pozostają bez wpływu na przesłanki obligujące organ Policji do skierowania na badania lekarskie.
Na powyższą decyzję R.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podał, iż w jego sytuacji orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji jest zbyt daleko idące. Skarżący posiada prawo jazdy różnych kategorii, jednak obecnie nie wykonuje zawodu kierowcy. Nie ma też zamiaru wykonywać takiego zawodu, choćby ze względu na wiek. Skierowanie na badania lekarskie obejmowało zbyt szeroki zakres, jak dla kierowcy zawodowego. Skarżący podał, że interesuje go tylko prawo jazdy "amatorskie".
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga okazała się niezasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153. poz. 1269, ze zm.) sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydaniu organ administracji publicznej naruszył prawo materialne lub przepisy postępowania określone art. 145 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a. Sąd nie może opierać kontroli działalności administracji publicznej o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Dokonując oceny zasadności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności uznać należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu.
Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 3 b) p.r.d. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega m.in. kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Skierowanie kierującego pojazdem silnikowym przez organ kontroli ruchu drogowego na badanie lekarskie na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 b) p.r.d. następuje w formie decyzji administracyjnej (wyrok NSA z 3 marca 2008 r., I OSK 197/07, LEX nr 505375).
Pojęcie stanu nietrzeźwości zostało zdefiniowane w art. 115 § 16 Kodeksu karnego. W myśl tego przepisu stan nietrzeźwości w rozumieniu tego kodeksu zachodzi, gdy:
1) zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub
2) zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.
Stosownie do treści art. 129 ust. 1 p.r.d. czuwanie nad bezpieczeństwem i porządkiem ruchu na drogach, kierowanie ruchem i jego kontrolowanie należą do zadań Policji. Szczegółowe warunki i tryb kierowania na badania lekarskie, w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi określa rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15 ze zm.). Zgodnie z § 2 ust. 2 rozporządzenia kierującemu pojazdem, o którym mowa w art. 122 ust.1 pkt 3 p.r.d., skierowanie na badanie lekarskie wydaje komendant powiatowy Policji w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym nastąpił wypadek drogowy, albo od dnia, w którym kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Kserokopię skierowania komendant powiatowy Policji przesyła do właściwego starosty.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy zwrócić uwagę, iż przepis art. 122 ust. 1 pkt 3 b) p.r.d. nie uzależnia obowiązku skierowania na badania lekarskie osoby, o której mowa w tym przepisie, od istnienia bądź braku zamiaru wykonywania zawodu kierowcy, od wieku kierowcy, kategorii posiadanego prawa jazdy, jak również od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, stanowiących podstawę skierowania na badania. Ustawa Prawo o ruchu drogowym nie zna również pojęcia "amatorskie prawo jazdy". Na mocy omawianego przepisu badaniu lekarskiemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega każdy, kto kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu.
Decyzja organu kontroli ruchu drogowego wydana na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 b) p.r.d. jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku wystąpienia przesłanek wskazanych w tym przepisie wydanie omawianego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne. Organ administracji publicznej pozbawiony jest możliwości decydowania o skierowaniu na badania lekarskie według własnego uznania czy też zależnie od okoliczności konkretnej sprawy. W toku postępowania wyjaśniającego organ obowiązany jest zbadać, czy w analizowanym stanie faktycznym zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt 3 b) p.r.d. W przypadku ustaleń pozytywnych organ obowiązany jest wydać decyzję administracyjną o treści wynikającej ze wskazanego przepisu prawa.
Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić brak przesłanek do uznania, że zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2011 r. została wydana z naruszeniem prawa. Tym samym skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.