II SA/GO 23/07

II SA/Go 23/07 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2007-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Grażyna Staniszewska /przewodniczący/
Ireneusz Fornalik
Joanna Brzezińska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
art. 128 ust 1 w zw. z art. 129 ust 1, art. 131, art. 132
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska, Sędziowie Asesor WSA Joanna Brzezińska (spr.), Sędzia WSA Ireneusz Fornalik, Protokolant Anna Paprocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2007 r. sprawy ze skargi L.O., R.O. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie Wywłaszczenie nieruchomości oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2006 r. nr [...], na podstawie przepisów art. 112, 119 ust. 1, art. 121 ust. 1, art. 123 ust. 1, art. 128 ust. 1, art. 129 ust. 1, art. 130 ust. 1, art. 132 ust. 1,2 i 3, art. 134 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn.zm.), Starosta, na wniosek Zarządu Województwa orzekł o wywłaszczeniu i przejęciu na rzecz Województwa nieruchomości gruntowych oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki o numerach [...] o pow. 0,2898 ha i [...] o pow. 0,0159 ha, położonych w [...], stanowiących własność R. i L.E. małżonków O. oraz ustalił odszkodowanie za wywłaszczone nieruchomości w wysokości 61700,00 (sześćdziesiąt jeden tysięcy siedemset) złotych. W uzasadnieniu organ podał, że nieruchomości te przeznaczone są pod budowę obwodnicy miasta w ciągu dróg wojewódzkich nr [...]. Jednocześnie organ wskazał, że postępowanie wywłaszczeniowe wszczęto po bezskutecznym wyznaczeniu terminu na zawarcie umowy cywilnoprawnej.
R. i L.O., reprezentowani przez adwokata R.B., odwołali się od powyższej decyzji, zaskarżając ją w części dotyczącej ustalenia wysokości odszkodowania. Strona wskazała, że operat szacunkowy sporządzony na potrzeby przedmiotowego postępowania wywłaszczeniowego, nie uwzględnia wszelkich cech wywłaszczonej nieruchomości, a w szczególności nie oddaje jej rzeczywistej wartości rynkowej. Rzeczoznawca nie uwzględnił bowiem okoliczności, że wywłaszczone działki stanowią nieruchomości uzbrojone w energię elektryczną, wodę oraz gaz. Nadto wywłaszczenie jedynie części nieruchomości, w ocenie odwołujących się, powoduje rozbicie jej jedności, spadek atrakcyjności pozostałych części oraz utrudnia swobodny do nich dostęp.
Decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] działającej z upoważnienia Wojewody Z-cy Dyrektora Wydziału Geodezji Urzędu Wojewódzkiego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisami art. 6 pkt 1 oraz art. 12 ustawy o gospodarce nieruchomościami, budowa obwodnicy Miasta stanowi cel publiczny uzasadniający wywłaszczenie nieruchomości. W rozpatrywanej sprawie, w związku
z nieskutecznym prowadzeniem rokowań zmierzających do nabycia nieruchomości w drodze umowy oraz upływem wyznaczonego stronom dwumiesięcznego terminu do zawarcia takiej umowy, w ocenie organu uzasadnione było wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego
i wydanie decyzji o wywłaszczeniu przedmiotowych nieruchomości. Okoliczności tej nie kwestionują także skarżący. Organ drugiej instancji stwierdził, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, a podjęte przez organ pierwszej instancji czynności w jego toku nie budzą zastrzeżeń i są zgodne z przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego wysokości odszkodowania, Wojewoda uznał, że w niniejszej sprawie zasadnie jako dowód, na podstawie którego ustalono wysokość odszkodowania przyjęto operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego M.S. sierpnia 2006 r. Operat ten sporządzono bowiem zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Organ odwoławczy stwierdził przy tym, że strony nie wskazały jakiejkolwiek podstawy do ustalenia odszkodowania w innej wysokości, niż wynikająca z operatu szacunkowego. W szczególności nie przedłożono innej wyceny nieruchomości, bądź dowodów pozwalających na zakwestionowanie prawidłowości sporządzenia tegoż dowodu. Ponadto ustosunkowując się do kwestii nieuwzględnienia przy ustalaniu wartości rynkowej przedmiotowych nieruchomości okoliczności, iż są one uzbrojone w energie elektryczna, wodę oraz gaz, organ odwoławczy na podstawie mapy sytuacyjno-wysokościowej stwierdził, że działka o nr ewidencyjnym [...] nie jest uzbrojona w żadne media, a przez działkę o nr [...] biegnie wyłącznie linia telefoniczna, co nie ma wpływu na wartość nieruchomości.
R. i L.O., reprezentowani przez adwokata R.B., zaskarżyli powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu orzeczeniu organu administracji zarzucono obrazę następujących przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami:
1. art. 134 poprzez niezasadne przyjęcie, że ustalona wysokość odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość odpowiada jej wartości rynkowej,
2. art. 131 poprzez nierozważenie zaproponowania skarżącym w ramach odszkodowania nieruchomości zamiennej,
3. art. 113 ust. 3, poprzez błędne przyjęcie, iż niewywłaszczone części nieruchomości mogą być prawidłowo wykorzystywane na dotychczasowe cele i nierozważenie konieczności wywłaszczenia całej nieruchomości lub konieczności nabycia pozostałych jej części w drodze umowy.
W uzasadnieniu skargi podtrzymano zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji zarzuty dotyczące nieprawidłowego ustalenia odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości. W ocenie skarżących operat szacunkowy stanowiący podstawę ustalenia wysokości odszkodowania nie odzwierciedla wartości rynkowej nieruchomości, w szczególności możliwych do uzyskania cen transakcyjnych podobnych nieruchomości na rynku lokalnym. Ponadto godząc się z ustaleniem, że faktycznie wywłaszczona nieruchomość nie jest w obecnym stanie uzbrojona w media, strona skarżąca wskazała, iż wszelkie linie przesyłowe zlokalizowane są
w odległości do 10 metrów od przedmiotowej nieruchomości, zatem koszt uzbrojenia byłby minimalny. W dalszej kolejności strona skarżąca podniosła, iż na skutek wywłaszczenia jedynie części należącej do nich nieruchomości została rozbita jej jedność w sensie fizycznym, jak
i funkcjonalnym. We władaniu skarżących pozostały bowiem obecnie dwie nie połączone ze sobą działki o specyficznym kształcie, których użytkowanie w dotychczasowy sposób nie jest możliwe bez nadmiernych trudności. Zdaniem strony skarżącej w tej sytuacji, od początku postępowania organy winny rozważać konieczność wywłaszczenia całej nieruchomości skarżących lub przyznania im nieruchomości zamiennej, względnie przeniesienia własności pozostałych jej części w drodze umowy, na zasadach wyrażonych w art. 113 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ za nietrafny uznał zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 131 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez zaniechanie zaproponowania skarżącym w ramach odszkodowania nieruchomości zamiennej podnosząc, iż w toku całego postępowania strona nigdy nie zgłosiła takiego wniosku. Sprawa ta nie była więc przedmiotem oceny zarówno inwestora, jak i organów administracji obu instancji. Dodatkowo organ wskazał, że Marszałek Województwa nie dysponuje wolnymi nieruchomościami stanowiącymi własność Samorządu Województwa, które mógłby zaproponować jako nieruchomości zamienne. Z kolei w zakresie zarzutu nierozważenia kwestii wywłaszczenia jedynie części nieruchomości skarżących, organ wskazał, iż Starosta prowadził postępowanie wywłaszczeniowe wyłącznie w zakresie określonym wnioskiem Zarządu Województwa w oparciu o decyzję lokalizacyjną dotyczącą przebiegu dróg wojewódzkich nr [...]. Ponadto w ocenie organu, sprawa nabycia części nieruchomości nienadającej się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele nie była i nie mogła być przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego, bowiem roszczenie wynikające z art. 113 ust. 3 ww. ustawy, ma charakter cywilnoprawny i może być rozstrzygnięte wyłącznie przez sąd powszechny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest uzasadniona, albowiem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia przepisów prawa, które skutkowałoby jej uchyleniem.
Zgodnie z przepisem art. 112 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 261 z 2004 r., poz. 2603 z późn.zm.), zwanej dalej "ustawą o gospodarce nieruchomościami", wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości. Może być ono dokonane jeżeli cele publiczne nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez pozbawienie albo ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy.
W myśl art. 114 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy, wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego, co do zasady, należy poprzedzić rokowaniami o nabycie w drodze umowy praw określonych w art. 112 ust. 3, przeprowadzonymi między starostą, wykonującym zadanie z zakresu administracji rządowej, a właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, a także osobą, której przysługuje do nieruchomości ograniczone prawo rzeczowe. W trakcie prowadzenia rokowań może być zaoferowana nieruchomość zamienna. W przypadku wywłaszczania nieruchomości na wniosek jednostki samorządu terytorialnego rokowania przeprowadzają ich organy wykonawcze.
Wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego na rzecz jednostki samorządu terytorialnego następuje na wniosek jej organu wykonawczego po bezskutecznym upływie dwumiesięcznego terminu do zawarcia umowy, o której mowa w art. 114 ust. 1, wyznaczonego na piśmie właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, a także osobie, której przysługuje ograniczone prawo rzeczowe na tej nieruchomości. Termin ten liczy się od dnia zakończenia rokowań. Termin wyznacza starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej (art. 115 ust. 1 i 2 ustawy). Nadto ustawodawca wprowadził, w przepisie art. 118 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wymóg przeprowadzenia przez właściwego starostę, po wszczęciu przedmiotowego postępowania, rozprawy administracyjnej. W art. 119 ust. 1 określono także obligatoryjne elementy, które winna zawierać decyzja o wywłaszczeniu, poza elementami określonymi w art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zgodnie z przepisem art. 128 ust. 1 w związku z art. 129 ust. 1 ww. ustawy, wywłaszczenie własności nieruchomości następuje za odszkodowaniem na rzecz osoby wywłaszczonej odpowiadającym wartości tego prawa, które ustala starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Wysokość odszkodowania ustala się według stanu i wartości wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu, po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartość nieruchomości (art. 130 ust. 1 i 2 ww. ustawy).
W myśl przepisu art. 134 ww. ustawy, podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135, wartość rynkowa nieruchomości. Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami. Wartość, o której wyżej mowa, określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Jeżeli natomiast przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość rynkową nieruchomości określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia.
W rozpoznawanej sprawie okolicznością bezsporną jest, iż wywłaszczenie prawa własności nieruchomości gruntowych o łącznej powierzchni 0,3057 ha położonych w obrębie [...], oznaczonych w rejestrze ewidencji gruntów i budynków jako działki nr [...], dla których Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczysta nr [...] stanowiących własność R. i L.E. małżonków O., następuje w związku z realizacją inwestycji celu publicznego – budową obwodnicy miasta w ciągu dróg wojewódzkich nr [...]. Wywłaszczenie następuje za odszkodowaniem.
Jako prawidłowe Sąd uznał dokonane przez organy orzekające w sprawie ustalenia, iż przed wydaniem decyzji wywłaszczeniowej wyczerpano tryb postępowania przewidziany przez ustawodawcę we wskazanych wyżej przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami. W szczególności prowadzone przez Zarząd Województwa rokowania z właścicielami nieruchomości zmierzające do nabycia prawa własności w drodze umowy nie doprowadziły do zawarcia umowy, na skutek rozbieżności co do wysokości ceny za 1m2 nieruchomości. Nadto do zawarcia umowy przenoszącej własność nieruchomości nie doszło także w dwumiesięcznym terminie, wyznaczonym na podstawie art. 115 ust. 2 ustawy. W tych okolicznościach, Starosta zobowiązany był wszcząć postępowanie wywłaszczeniowe wobec przedmiotowych nieruchomości o nr działek [...] zgodnie z prawidłowym i kompletnym wnioskiem Zarządu Województwa z dnia [...] października 2005 r. nr [...].
Sąd za zasadne uznał także stanowisko organu, zgodnie z którym, w dniu 31 sierpnia 2006 r. została prawidłowo przeprowadzona rozprawa administracyjna w sprawie wywłaszczenia przedmiotowych nieruchomości. W trakcie rozprawy profesjonalny pełnomocnik skarżących zaznajomiony z aktami sprawy, w tym z operatem szacunkowym ustalającym wartość nieruchomości na kwotę 61.700 zł. nie wniósł zastrzeżeń co do treści i sposobu sporządzenia operatu, trybu prowadzonego postępowania, ani też nie zgłosił żadnych wniosków dowodowych.
Kwestią sporną pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego pozostaje przede wszystkim wysokość odszkodowania ustalona przez Starostę w decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] września 2006 r. w wysokości 61.700 zł, która następnie została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody z dnia [...] listopada 2006 r. W ocenie skarżących, ustalona przez organy wysokość odszkodowania nie odpowiada wartości rynkowej wywłaszczanych nieruchomości, co stanowi naruszenie przepisu art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Podniesiono zarzut, że operat szacunkowy stanowiący formalną podstawę ustalenia wysokości należnego skarżącym odszkodowania, nadal nie odzwierciedla możliwych do uzyskania cen transakcyjnych podobnych nieruchomości na rynku lokalnym.
Na podstawie analizy akt sprawy Sąd zważył, iż powyższe zarzuty nie znajdują uzasadnienia, należy bowiem wskazać, iż ustalenie odszkodowania w przedmiotowej sprawie nastąpiło zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej. Organy w prawidłowy sposób zgromadziły, a następnie oceniły materiał dowodowy, nie naruszając przy tym zasady swobodnej jego oceny. Jak słusznie wskazał pełnomocnik skarżących zasadniczym dowodem, na podstawie którego organ zobligowany był oprzeć ustalenie kwoty odszkodowania był operat szacunkowy sporządzony [...] sierpniu 2006 r. przez rzeczoznawcę majątkowego M.S. (uprawnienia nr [...]) dla potrzeb wywłaszczenia nieruchomości na cele budowy drogi, z uwzględnieniem wskazań zawartych w decyzji kasacyjnej Wojewody z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...]. Operat ten sporządzony został zgodnie z wymogami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109). W szczególności zgodnie z przepisem § 36 ust. 1 ww. rozporządzenia, prawidłowo przy określeniu wartości rynkowej przedmiotowych gruntów przeznaczonych pod drogi publiczne zastosowano podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. Ponadto szacując wartość rynkową nieruchomości uwzględniono jej rodzaj, położenie, dotychczasowy sposób użytkowania, brak wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej (media) stan oraz aktualnie kształtujące się lokalnie ceny w obrocie nieruchomościami podobnymi. Dokument ten należy ocenić jako rzeczowy, rzetelny i kompleksowy, zatem zasadnie organy administracji publicznej orzekające w sprawie przyjęły go za podstawę ustalenia wysokości odszkodowania. Jednocześnie, jak słusznie wskazano w uzasadnieniu decyzji odwoławczej oraz odpowiedzi na skargę, strona skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów, czy też wniosków dowodowych mogących w skuteczny sposób zakwestionować rzetelność omawianego operatu szacunkowego.
W toku całego prowadzonego dwukrotnie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, mieli możliwość przedkładania dokumentów, czy też zgłaszania wniosków dowodowych zmierzających do wykazania rzeczywistej, ich zdaniem, wartości rynkowej przedmiotowych nieruchomości. Organ zobowiązany byłby w takiej sytuacji dokonać oceny tychże dowodów w kontekście całości materiału dowodowego w sprawie, i uwzględnić przy ustalaniu stanu faktycznego, bądź uzasadnić powody, dla których dowodom tym nie dał wiary. Gołosłowne twierdzenia, nie poparte formalnymi dowodami, nie mogły skutkować w niniejszym postępowaniu odmiennym ustaleniem wysokości spornego odszkodowania, niż uczyniły to organy na podstawie operatu szacunkowego.
Na marginesie należy wskazać, iż w pierwotnej decyzji Starosty z dnia [...] marca 2006 r. ustalono odszkodowanie niższe - w wysokości 49899 zł.
Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nie podzielił także pozostałych zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów art. 131 oraz 113 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z przepisem art. 113 ww. ustawy, wywłaszczeniem na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego może być objęta cała nieruchomość albo jej część. Jeżeli wywłaszczeniem jest objęta część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystywania na dotychczasowe cele, na żądanie właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości nabywa się tę część w drodze umowy na rzecz Skarbu Państwa lub na rzecz jednostki samorządu terytorialnego, w zależności od tego, na czyją rzecz następuje wywłaszczenie (art. 113 ust. 1 i 3 ww. ustawy). Należy mieć przy tym na uwadze, iż w sytuacji, kiedy postępowanie wywłaszczeniowe toczy się na wniosek jednostki samorządu terytorialnego, Starosta nie może dowolnie modyfikować zakresu wniosku, lecz związany jest po pierwsze wolą podmiotu inicjującego postępowanie, po wtóre rodzajem i zakresem skonkretyzowanego celu publicznego. Oznacza to, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, że w wypadku gdy wywłaszczeniem jest objęta tylko część nieruchomości, a jej właściciel uzna i wykaże, że pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, może on żądać nabycia tej pozostałej części nieruchomości w drodze umowy przez podmiot, na rzecz którego nastąpiło wywłaszczenie. W razie braku woli nabycia tej części nieruchomości przez Skarb Państwa, czy też jednostkę samorządu terytorialnego, osobie wywłaszczonej przysługuje roszczenie cywilnoprawne o stwierdzenie przez sąd obowiązku złożenia stosownego oświadczenia woli.
Z kolei w art. 131 ustawodawca przewidział, iż w ramach odszkodowania właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu wywłaszczonej nieruchomości może być przyznana, za jego zgodą, odpowiednia nieruchomość zamienna, którą przyznaje się z zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa, lub z zasobu nieruchomości odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz tej jednostki. Nieruchomość zamienna może być przyznana w porozumieniu z Prezesem Agencji Nieruchomości Rolnych, z Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, jeżeli wywłaszczenie następuje na rzecz Skarbu Państwa. Różnicę między wysokością odszkodowania ustalonego
w decyzji a wartością nieruchomości zamiennej wyrównuje się przez dopłatę pieniężną.
Oznacza to, że organ administracji wydający decyzję wywłaszczeniową nie jest zobowiązany
w każdym przypadku rozważać celowości przyznania nieruchomości zamiennej, a przede wszystkim uzależnione jest to od okoliczności czy podmiot, na rzecz którego następuje wywłaszczenie dysponuje niezbędnymi w tym zakresie nieruchomościami. Dodatkowo należy zaznaczyć, iż skoro wolą skarżących było uzyskanie w ramach odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość nieruchomości zamiennej, winni okoliczność tę podnieść w toku rokowań prowadzonych z Zarządem Województwa, bądź postępowania wywłaszczeniowego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd zważył, iż zaskarżona decyzja jest zgodna
z prawem, a zarzuty skargi nie są uzasadnione. W konsekwencji, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), zwaną dalej: "P.p.s.a." skargę należało oddalić.
Zgodnie z przepisem art. 199 P.p.s.a., zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest samodzielne ponoszenie przez strony kosztów postępowania związanych z ich udziałem
w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W przedmiotowej sprawie brak jest przepisu szczególnego, który wyłączałby stosowanie powyższej zasady.
Asesor WSA Sędzia WSA Sędzia WSA
J. Brzezińska G.Staniszewska I.Fornalik