II SA/GO 222/23

II SA/Go 222/23 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2023-08-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-04-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Jacek Jaśkiewicz
Krzysztof Rogalski
Sławomir Pauter /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III OSK 2890/23 - Wyrok NSA z 2025-03-11
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 200, art. 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 574
art. 93 ust. 4 i ust. 6
Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Studentów Uniwersytetu z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium socjalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję w całości, II. zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej Studentów Uniwersytetu na rzecz skarżącej J. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie przez J.S. jest decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej Studentów Uniwersytetu z dnia [...] grudnia 2022 roku, którą utrzymano w mocy decyzję Komisji Stypendialnej Studentów Uniwersytetu z dnia [...] listopada 2022 r., w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej stypendium socjalnego na rok akademicki 2022/2023.
Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:
W dniu 9 października 2022 r. - będąc studentką piątego roku studiów jednolitych magisterskich na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu, kierunek: [...], J.S. złożyła wniosek do Komisji Stypendialnej Studentów (KSS) Uniwersytetu o przyznanie na rok akademicki 2022/2023 świadczenia w formie stypendium socjalnego. Komisja analizując dane dotyczące toku kształcenia skarżącej zawarte w oświadczeniu złożonym przez skarżącą wraz z wnioskiem w dniu 9 października 2022 r. oraz w uczelnianej bazie danych Dziekanat i w Systemie Informacji o Nauce i Szkolnictwie Wyższym: POL-on, zweryfikowała uprawnienia wnioskodawczyni do otrzymywania powyższego świadczenia i w dniu [...] listopada 2022 r. wydała decyzję odmawiającą przyznania stypendium socjalnego ze względu na przesłankę określoną w art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 574 ze zm.) - powoływanej dalej również jako "ustawa" oraz § 7 ust. 3 Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu. W uzasadnieniu decyzji Komisja wskazała, że zgodnie ze wskazanymi przepisami świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1) — 4) ustawy (tj. stypendium socjalne; stypendium dla osób niepełnosprawnych; zapomogę; stypendium rektora) i art. 359 ust. 1 ustawy (tj. stypendium ministra) przysługują przez łączny okres 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach: 1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż 9 semestrów; 2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów. Prawo do otrzymywania świadczeń, w jej ocenie, wnioskodawczyni posiadała do dnia 30.09.2022r. tj. do końca semestru letniego roku akademickiego 2021/2022 w związku z upływem rozpoczętych 12 semestrów studiowania.
Od decyzji Komisji Stypendialnej Studentów skarżąca złożyła odwołanie datowane [...] grudnia 2022 r., nadane za pośrednictwem Poczty Polskiej w tym samym dniu, które wpłynęło do Odwoławczej Komisji Stypendialnej Studentów Uniwersytetu w dniu 16 grudnia 2022 r. W odwołaniu skarżąca podniosła, iż od 1 października 2019 r. do 27 lutego 2020 r. oczekiwała na powtarzanie semestru letniego, co zgodnie z Regulaminem świadczeń § 5, art. 1 oraz art. 93 ust. 4 ustawy uniemożliwiało jej ubieganie się o stypendium socjalne i okres ten nie podlega wliczeniu do okresu 12 semestrów
Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, zaskarżoną decyzją, powołując się na art. 86 ust. 1 pkt. 1), art. 86 ust. 2-3, art. 87 ust. 1-2, art. 88, art. 92 ust. 1 i 3, art. 93 ust. 1-6, ust. 8, art. 94, art. 95, art. 409 ust. 1 pkt 1), art. 414 ust. 1, art. 447 ustawy w związku z § 1 ust. 5, 6, § 2 ust. 1 pkt 1), § 3 ust. 1, 2, 6, § 4, § 5 ust. 1-3, 6, § 6, § 7 ust. 1-5, 7-9, § 10, § 11, § 12 Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu, Odwoławcza Komisja Stypendialna Studentów Uniwersytetu utrzymała decyzję organu I instancji w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że zgodnie z art. 93 ust. 4 ustawy oraz § 7 ust. 3 Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1) - 4) ustawy (tj. stypendium socjalne; stypendium dla osób niepełnosprawnych; zapomogę; stypendium rektora) i art. 359 ust. 1 ustawy (tj. stypendium ministra) przysługują przez łączny okres 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem, że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach: 1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż 9 semestrów; 2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów. Zgodnie natomiast z § 5 ust. 1 pkt 6 Regulaminu - student traci prawo do ubiegania się w danym roku akademickim o świadczenia lub do otrzymywania przyznanych świadczeń, jeśli upłynął okres, o którym mowa w § 7 ust. 3 i 4, tj. okres 12 semestrów.
Mając na uwadze powyższe regulacje prawne Odwoławcza Komisja Stypendialna dokonała ponownej analizy wszystkich zebranych w sprawie dowodów z których iż: w dniu 1 października 2016 r. skarżąca rozpoczęła studia stacjonarne jednolite magisterskie na Uniwersytecie, kierunek: [...]. Na wskazanym kierunku była studentką: semestru pierwszego (zimowego) roku akademickiego 2016/2017 semestru drugiego (letniego) roku akademickiego 2016/2017 semestru trzeciego (zimowego) roku akademickiego 2017/2018 semestru czwartego (letniego) roku akademickiego 2017/2018 semestru piątego (zimowego) roku akademickiego 2018/2019 semestru szóstego (letniego) roku akademickiego 2018/2019 semestru siódmego (zimowego) roku akademickiego 2019/2020 semestru czwartego (letniego) roku akademickiego 2019/2020 semestru piątego (zimowego) roku akademickiego 2020/2021 semestru szóstego (letniego) roku akademickiego 2020/2021 semestru siódmego (zimowego) roku akademickiego 2021/2022 semestru ósmego (letniego) roku akademickiego 2021/2022, a obecnie jest studentką semestru dziewiątego (zimowego) roku akademickiego 2022/2023 wskazanego kierunku studiów.
Organ wskazał, że zgodnie ze stanowiskiem Ministerstwa Edukacji i Nauki, łączny okres, o którym mowa w art. 93 ust. ustawy o szkolnictwie wyższym i nauce (Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego i Nauki, Świadczenia dla studentów od semestru letniego roku akademickiego 2021/2022 https://www.gov.pl/web/edukacia-i-nauka/swiadczenia-dla-studentow-od-semestru-letniego-roku-akademickiego-20212022), przez który świadczenia przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich to 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta. W przypadku, gdy student podjął jednolite studia magisterskie, których czas trwania określony w przepisach prawa wynosi 11 albo 12 semestrów (np. na kierunkach medycznych), łączny okres, przez który przysługują świadczenia, jest dłuższy o 2 semestry, tj. wynosi łącznie 14 semestrów. Okres 12 semestrów (lub 14 semestrów w przypadku jednolitych studiów magisterskich trwających 11 albo 12 semestrów), w trakcie których studentowi przysługują świadczenia rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy (na pierwszym kierunku studiów). Do okresu przysługiwania świadczeń wlicza się wszystkie rozpoczęte przez studenta semestry na studiach, w tym także semestry przypadające w okresie korzystania z urlopów od zajęć. Wyjątek stanowią semestry na kolejnych studiach pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu pierwszego tytułu zawodowego licencjata, inżyniera albo równorzędnego (kolejne studia pierwszego stopnia nie są wliczane do okresu przysługiwania świadczeń). W przypadku kształcenia się na kilku kierunkach studiów semestry odbywane równocześnie traktuje się jako jeden semestr. Znowelizowane przepisy mają zastosowanie do przyznawania świadczeń dla studentów począwszy od semestru letniego roku akademickiego 2021/2022. Skoro skarżąca studiuje od dnia 1 października 2016 r. łączny okres 12 semestrów, na który wskazuje cytowany przepis art. 93 ust. 4 ustawy, odnośnie skarżącej upłynął z dniem 30 września 2022 r. W związku z powyższym Odwoławcza Komisja Stypendialna stwierdziła, że Komisja Stypendialna prawidłowo ustaliła, iż z końcem semestru letniego 2021/2022 skarżąca utraciła prawo do pobierania ww. świadczenia w związku z upływem rozpoczętych 12 semestrów studiowania. Obecnie rozpoczynając semestr zimowy roku akademickiego 2022/2023 rozpoczęła 13 semestr studiowania.
Zajmując stanowisko wobec uzasadnienia zarzutów odwołania Odwoławcza Komisja Stypendialna zwróciła uwagę, że zgodnie z Regulaminem studiów na Uniwersytecie (załącznik do Uchwały nr 478 z dn. 27.04.2022 r.) - §43 ust. 5 i 8 trakcie urlopu długoterminowego student zachowuje ważną legitymacją studencką i inne prawa studenckie, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej. Przepisy dotyczące studentów przebywających na urlopach długoterminowych stosuje się odpowiednio do studentów oczekujących na powtarzanie semestru oraz studentów, którzy uzyskali zgodę dziekana na przesunięcie terminu złożenia pracy dyplomowej Oczekiwanie na powtarzanie semestru skutkuje zaliczeniem się zatem do łącznego okresu 12 semestrów, o którym mowa w art. 93 ust. 4 ustawy. Powyższe skutkowało, zdaniem Odwoławczej Komisji Stypendialnej, utrzymaniem zaskarżonej decyzji w mocy.
Skargę na powyższą decyzję złożyła J.s. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasadzenie zwrotu kosztów postepowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji w złożonej skardze zarzucono:
a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 93 ust. 4-6 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tj. Dz. U. 2022 r., poz. 574 ze zm.) w związku z § 7 ust. 3-5 Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu (załącznik do zarządzenia nr 129 Rektora Uniwersytetu z dnia 23 września 2022 r. ze zm.; zwanego dalej również "Regulaminem") przez ich błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że zachodzi negatywna przesłanka przyznania skarżącej stypendium socjalnego stypizowana w tych przepisach, podczas gdy nie upłynął okres 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, w trakcie których przysługiwało jej stypendium socjalne, ponieważ w okresie od 1 października 2019 r. do 27 grudnia 2020 r. oczekiwała na powtarzanie semestru letniego, co zgodnie z § 5 ust. 3 pkt 1 Regulaminu odmawiało jej prawa do stypendium socjalnego,
b) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. na skutek niezasadnego utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organu I stopnia, chociaż należało na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić tę decyzję w całości i orzec co do istoty sprawy.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że art. 93 ust. 4 pkt 1-42 ustawy, w nowym brzmieniu obowiązującym od 18 grudnia 2021 r. stanowi, że łączny okres, przez który przysługują świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem, że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach; pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów; drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów. Według ustępu 5 tego artykułu, łączny okres, o którym mowa w ust. 4, jest dłuższy o 2 semestry w przypadku, gdy student podjął jednolite studia magisterskie, których czas trwania określony w przepisach prawa wynosi 11 albo 12 semestrów. Z kolei ustęp 6 tego artykułu stanowi, że do okresu, o którym mowa w ust. 4 i 5, wlicza się wszystkie rozpoczęte przez studenta semestry na studiach, o których mowa w ust. 1, w tym semestry przypadające w okresie korzystania z urlopów, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem semestrów na kolejnych studiach pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu pierwszego tytułu zawodowego licencjata, inżyniera albo równorzędnego. W przypadku kształcenia się na kilku kierunkach studiów semestry odbywane równocześnie traktuje się jako jeden semestr. Powoływany przez organ § 7 ust. 3 Regulaminu (oraz dalsze ust. 4-5) mają analogiczne brzmienie, co ww. regulacja ustawowa. Wcześniej art. 93 ust. 2 tej ustawy stanowił, że świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Na gruncie tego poprzedniego brzmienia spornego przepisu w orzecznictwie ukształtował się pogląd negujący stanowisko organów administracji, że dla biegu tego okresu nie ma znaczenia, czy student faktycznie występuje o te świadczenia i je pobiera, gdyż 6-letni okres przysługiwania świadczeń rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy z chwilą złożenia ślubowania na pierwszym roku studiów, przy czym okresy studiowania sumują się. W orzecznictwie wskazywano, że: "pojęciu »przysługuje«, o którym mowa w art. 93 ust 2 pkt 1 ustawy, wobec braku definicji ustawowej należy nadać powszechne rozumienie językowe i odnosić je do świadczenia, które zostało przyznane po spełnieniu wszystkich kryteriów, a nie do okresu samego studiowania i związanego z nim samego prawa do ubiegania się o świadczenia. Skoro zgodnie z art. 86 ust 1 ustawy student może ubiegać się o przyznanie pomocy materialnej, w tym o stypendium rektora, tak więc samo posiadanie statusu studenta nie jest równoznaczne z posiadaniem prawa do stypendium. W celu otrzymania stypendium student musi bowiem złożyć wniosek o przyznanie tego świadczenia oraz spełnić przesłanki. W związku z tym, iż z samym tylko statusem studenta nie wiąże się przysługiwanie świadczeń stypendialnych, to nie sposób przeto uznać, że z momentem rozpoczęcia studiów zaczyna biec wspomniany 6-letni termin ograniczający czas przysługiwania świadczenia (...) Omawiany termin 6 lat należy więc odnosić do okresu kiedy studentowi realnie przysługiwało świadczenie w ujęciu wyżej przedstawionym, tj. gdy na skutek jego wniosku i po spełnieniu przesłanek zostało mu przyznane stypendium, na określony w decyzji czas. Właśnie ten czas pobierania stypendium, a nie czas studiowania, zgodnie z art. 93 ust 2 pkt 1 ustawy, nie może przekroczyć łącznie 6 lat. Aktualnie owa negatywna przesłanka uzyskania świadczenia jest formułowana odmiennie, co przemawia za tym, że ww. poglądów judykatury nie można zastosować w sprawie bezpośrednio - ale stanowią one istotny kontekst interpretacyjny. Ustawodawca posługuje się sformułowaniem: "świadczenia (...) przysługują na studiach (...), jednak nie dłużej niż przez okres (...)". Stąd należy uznać, że czasownik "przysługiwać" powinien być rozumiany tak, jak to dotąd czyniono, przed nowelizacją przepisów, bo nie ma podstaw do wykładni odmiennej.
Wobec powyższego skarżąca stwierdziła, że w jej sprawie nie upłynął okres 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, w trakcie których przysługiwało jej stypendium socjalne, ponieważ w okresie od 1 października 2019 r, do 27 grudnia 2020 r. oczekiwała na powtarzanie semestru letniego. Ta okoliczność, zgodnie z § 5 ust 3 pkt 1 Regulaminu, odmawiała jej prawa do stypendium socjalnego, mimo że organ twierdzi, iż w owym czasie posiadała wszystkie uprawnienia studentki - wyraźnie nie miała takiego samego statusu, jak studenci studiujący. W konsekwencji w tym okresie nie zachodziła sytuacja "realnego przysługiwania świadczenia", na którą powołano się w cytowanych wyrokach. Zdaniem skarżącej przy interpretacji przepisu art. 93 ust. 4 ustawy należy uwzględnić także postanowienia art. 93 ust. 6 ustawy, który stanowi jakie okresy wlicza się do okresu o którym mowa w ust. 4 i 5.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przeprowadzone, w określonych na wstępie ramach, badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, wobec błędnej wykładni, określającego jedną z przesłanek przyznania spornego świadczenia jakim w niniejszej sprawie jest stypendium socjalne dla studenta, przepisu art. 93 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce a dotyczącej okresu przez jaki świadczenie to może być pobierane.
Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy zasadnie odmówiły stronie przyznania wnioskowanego [...] października 2022 r. świadczenia w formie stypendium socjalnego. Przepis art. 86 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce reguluje podstawy i tryb przyznawania pomocy materialnej studentowi, stanowiąc w ust. 1 pkt 1, że może on ubiegać o stypendium socjalne. Z mocy ust. 2 tego przepisu przyznanie świadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4, oraz odmowa jego przyznania następują w drodze decyzji administracyjnej. Tym samym organy uczelni przy procedowaniu w przedmiocie przyznania stypendium są obowiązane do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a decyzje w tym zakresie zostały poddane kontroli prowadzonej przez sądy administracyjne pod względem zgodności z prawem.
Natomiast ograniczenie możliwości przyznania tych świadczeń ustawodawca uregulował w art. 93 ww. ustawy. Przepis ten w dacie składania wniosku przez stronę skarżącą stanowił, że świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich (ust. 1). W ust. 2 zawarto regulację, zgodnie z którą student kształcący się równocześnie na kilku kierunkach studiów może otrzymywać świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1, tylko na jednym, wskazanym przez niego kierunku. Zgodnie zaś z brzmieniem ust. 4 łączny okres, przez który przysługują te świadczenia wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach:
1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów;
2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów.
Skarżąca podniosła w skardze, że wbrew twierdzeniom organu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie upłynął okres przez jaki łącznie mogła pobierać sporne świadczenie tj. okres 12 semestrów, o którym mowa w art. 93 ust. 4 powołanej ustawy, albowiem do okresu tego bezzasadnie wliczony został okres od 1 października 2019 r. do 27 grudnia 2020 r. kiedy to oczekiwała na powtórzenie semestru letniego. Mimo posiadania w tym okresie statusu studenta nie przysługiwały jej wszystkie uprawnienia studenta, w tym możliwość ubiegania się o przyznanie stypendium socjalnego. Tym samym okres ten nie podlega wliczeniu do okresu 12 semestrów o którym mowa w powołanym przepisie albowiem "nie zachodziła sytuacja realnego przysługiwania świadczenia" na którą to przesłankę, wyinterpretowaną z art. 93 ust. 4 ustawy powoływały się sądy administracyjne w wskazanych przez nią orzeczeniach (np. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 grudnia 2022r, sygn. akt IV SA/Wr 146/22, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 sierpnia 2020r., sygn. akt III SA/Gd 462/20, wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 sierpnia 2020roku , sygn. akt III SA/Łd 106/20).
Natomiast organ w złożonej odpowiedzi na skargę, jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje na nowelizację z 18 grudnia 2021 r. cytowanej normy podkreślając, że zmodyfikowała ona regulacje ustalania okresu przysługiwania świadczeń stanowiąc, że wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta. Okres przez który przysługuje studentowi to świadczenie, rozpoczyna się wraz z podjęciem pierwszego semestru na pierwszym kierunku studiów i jest związany z okresem studiowania, a nie z okresem pobierania świadczenia. Z przepisu art. 93 ust. 6 ustawy o szkolnictwie wyższym i nauce nie wynika aby do okresu 12 semestrów, przez które przysługuje świadczenie nie wliczać okresu studiowania obejmującego semestru, w którym student (tak jak strona skarżąca) oczekiwał na powtórzenie semestru.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela wykładni art. 93 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce przedstawionej przez organ w zaskarżonej decyzji. Istotnym w niniejszej sprawie jest dokonanie wykładni pojęcia "przysługuje" o którym mowa w art. 93 ust. 1 oraz 93 ust. 4 powołanej ustawy. Wobec braku definicji ustawowej, należy nadać temu pojęciu powszechne rozumienie językowe i odnieść je do świadczeń, które zostały przyznane po spełnieniu wszystkich kryteriów. Jednocześnie przepis ten, określając okres przysługiwania świadczenia na 12 semestrów stanowi "bez względu na ich pobieranie przez studenta" czyli wiąże ten okres z okresem studiowania przez daną osobę jako podstawowej przesłanki ustawowej i związanym z nią uprawnieniem do ubiegania się o świadczenie, z którego student może korzystać. Tym samym do okresu 12 semestrów, o którym mowa w art. 93 ust. 4 ustawy nie wlicza się okresu w którym, tak jak skarżąca w niniejszej sprawie, oczekuje się na powtórzenie semestru. W tym okresie dana osoba posiada status studenta, jednak z wielu uprawnień nie może skorzystać np. ubiegać się o stypendia. Odnośnie skarżącej jest to okres od 1 października 2019 r. do 27 grudnia 2020 r., kiedy to oczekiwała na powtórzenie semestru letniego. Na taką wykładnię art. 93 ust. 4 ustawy daje się wskazywać także przepis art. 93 ust. 6 tejże ustawy. Zgodnie z tym przepisem do okresu, o którym mowa w ustępie 4 wlicza się wszystkie rozpoczęte przez studenta semestry na studiach, o których mowa w ust. 1, w tym semestry przypadające w okresie korzystania z urlopów, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 3 z wyjątkiem semestrów na kolejnych studiach pierwszego stopnia rozpoczętych lub kontynuowanych po uzyskaniu pierwszego tytułu licencjata, inżyniera albo równorzędnego. W przypadku kształcenia się na kilku kierunkach studiów semestry odbywane równocześnie traktuje się jako jeden semestr.
Wbrew twierdzeniom organu skarżąca nie rozpoczęła semestru zimowego 2019 -2020 albowiem w tym okresie oczekiwała na powtórzenie semestru letniego 2019-2020. Przepis art. 93 ust. 6 stanowiąc o rozpoczętym semestrze jako warunek jego wliczenia do czasookresu 12 semestrów, o którym mowa w art. 93 ust. 4 ustawy kładzie akcent na faktyczne studiowane przez daną osobę. Nadto w dalszej części mówi o wliczeniu do okresu, o którym mowa w art. 93 ust. 4 semestrów przypadających w okresie korzystania z urlopów, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 3, czyli urlopów od zajęć oraz urlopów od zajęć z możliwością przystąpienia do weryfikacji uzyskanych efektów uczenia się określonych w programie studiów. W przepisie tym brak jest natomiast o możliwości wliczenia do czasookresu 12 miesięcy innych okresów, w których dana osoba mimo, że przysługuje jej status studenta faktycznie nie studiuje np. okresów, o których mowa w art. 85 ust. 1 pkt 7 ustawy. Powyższą wykładnię art. 93 ust. 3 ustawy o szkolnictwie wyższym i nauce potwierdzają także zapisy Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu tym dotyczące przyznawania stypendiów. Zgodnie z § 5 ust. 3 tegoż regulaminu student, który oczekuje na powtórzenie semestru nie ma prawa do świadczeń określonych w § 2 ust. 1 pkt 1,2 i 4 regulaminu czyli również do stypendium socjalnego. Zapis ten potwierdza stwierdzenie, że stypendium to przysługuje jedynie studentom faktycznie studiującym, a okresu oczekiwania na powtórzenie semestru nie wlicza się do okresu 12 semestrów, o którym mowa w art. 83 ust. 4 ustawy.
Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, iż wykładnia art. 93 ust. 4 i ust. 6 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce wskazuje, w sposób nie budzący wątpliwości, że do okresu w trakcie którego student ma prawo do pobierania stypendium socjalnego - do okresu 12 semestrów – nie wlicza się okresu oczekiwania na powtórzenie semestru. Nie jest w szczególności uprawnione stwierdzenie, że okres ten liczy się od rozpoczęcia studiów i wlicza się do niego wszystkie semestry bez względu na przyczyny faktycznego w danym okresie nie studiowania i oczekiwania na powtórzenie semestru. Żadna z regulacji ustawy o szkolnictwie wyższym i nauce jak i postanowienia regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu nie wiąże prawa do stypendium z nadmiernym okresem studiowania, który może być spowodowany nie tylko brakiem należytego przykładania się do nauki, lecz sytuacją zdrowotną, losową czy ekonomiczną.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości.
Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni zawartą w niniejszym uzasadnieniu oceną prawną, którą jest związany na mocy art. 153 p.p.s.a. Dotyczy to w szczególności braku podstaw do wliczenia do maksymalnego czasookresu przez który przysługuje studentowi stypendium socjalne okresu oczekiwania na powtórzenie semestru. Nadto zdaniem organu będzie ocena czy zostały spełnione pozostałe przesłanki uzasadniające przyznanie stronie skarżącej tegoż świadczenia, które nie zostały podane weryfikacji w dotychczas prowadzonym w tym przedmiocie postępowaniu.
Jako że skarga została uwzględniona Sąd, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, na które składa się uiszczony od złożonej skargi wpis w kwocie 200 zł , ustalony zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu sądowoadministracyjnym (Dz.U. z 2021 r., poz. 535).