II SA/Go 220/25

II SA/Go 220/25 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-06-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Grażyna Staniszewska
Jacek Jaśkiewicz /sprawozdawca/
Krzysztof Dziedzic /przewodniczący/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 200, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 340
art. 15gg ust. 1, ust. 7, ust. 7a, ust. 23c
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającego do zwrotu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] r., Nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej S. B. kwotę 6.900 (sześć tysięcy dziewięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
1. Decyzją z dnia [...] października 2024 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu w dniu [...] października 2024 r. odwołania S.B. (skarżący) od decyzji Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] września 2024 r., nr [...] w sprawie określenia przypadającej do zwrotu kwoty 64.739,08 zł stanowiącej dofinansowanie przyznane na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (FGŚP) na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi:
- od kwoty 11.668,54 od dnia 17 grudnia 2020 r. do dnia zapłaty;
- od kwoty 26.535,27 zł od dnia 18 stycznia 2021r. do dnia zapłaty;
- od kwoty 26. 535,27 zł od dnia 8 lutego 2021 r. do dnia zapłaty;
uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i nakazało S.B. zwrot, na rzecz Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...], kwoty 64.739,54 zł przyznanej ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzeń pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia 23 września 2024 r. do dnia zapłaty.
1.1. W podstawie prawnej tej decyzji organ wskazał art. 15gg ust. 1, ust. 7, ust. 7a, ust. 23c oraz ust. 27 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19. innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 340; dalej ustawa COVID-19), art. 60 pkt 1, art.67, art. 169 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1531; dalej u.f.p.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572; dalej k.p.a.).
W uzasadnieniu decyzji opisano stan sprawy, z którego wynikało że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2020r. S.B., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "H S.B." z siedzibą w [...], wystąpił do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 na okres 3 miesięcy z datą wypłaty świadczeń od dnia 1 grudnia 2020 r. Przedsiębiorca wniósł o przyznanie środków w łącznej wysokości 118.110,06 zł, które obejmowały dofinansowanie wynagrodzenia dla 36 pracowników (bez składek ZUS). Wypłata środków nastąpiła w trzech transzach, w dniach [...] grudnia 2020 r., [...] stycznia 2021r. oraz [...] lutego 2021 r.
1.2. Zgodnie z art. 15gg ust. 19 oraz ust. 20 ustawy COVID-19, przedsiębiorca był zobowiązany do złożenia rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z FGŚP oraz dokumentów potwierdzających prawidłowość wykorzystania dofinansowania zgodnie z przeznaczeniem w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń. W dniu 26 marca 2021 r. przedsiębiorca przedłożył Formularz rozliczeniowy przyznanych środków na podstawie art. 15gg wraz z załącznikami oraz dokonał zwrotu niewykorzystanych środków w kwocie 22.411,88 zł. Na podstawie zgromadzonych dokumentów organ I instancji dokonał weryfikacji rozliczenia otrzymanych środków na rzecz ochrony miejsc pracy z FGŚP i dokumentacji potwierdzającej wykorzystanie przekazanych świadczeń i środków zgodnie z przeznaczeniem. W wyniku weryfikacji ustalono, że poza wsparciem otrzymanym na podstawie art. 15gg ustawy COVID-19 podmiot otrzymał również wsparcie na tych samych pracowników na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19 z Powiatowego Urzędu Pracy w [...].
W następstwie powyższych ustaleń, w dniu [...] stycznia 2024 r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne wobec przedsiębiorcy w sprawie zwrotu dofinansowania przyznanego na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19, a następnie decyzją z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] określił skarżącemu przypadającą do zwrotu kwoty 64.739,08 zł wraz odsetkami jak w decyzji.
W wyniku odwołania wniesionego przez S.B. decyzja ta została uchylona w całości decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2024 r., nr [...] i sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W ocenie Kolegium, organ I instancji nie wykazał, aby przedsiębiorca rzeczywiście korzystał z pomocy przewidzianej w ustawie COVID-19 na tych samych pracowników, a ponadto wątpliwości budzi sposób rozliczenia zwróconych środków oraz określenie daty początkowej naliczania odsetek od kwoty podlegającej zwrotowi.
1.3. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji opisaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] września 2024 r., nr [...] ponownie określił S.B. przypadającą do zwrotu kwotę 64.739,08 zł wraz z odsetkami od kwoty i wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia wypłaty środków wskazanych w tej decyzji.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się w szczególności na art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, zgodnie z którym podmiot, o którym mowa w ust. 1 tego artykułu może otrzymać pomoc z FGŚP wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wpłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Oznacza to, iż przedsiębiorca nie może otrzymać wsparcia, jeśli uprzednio skorzystał z innych dofinansowań, które były wypłacane w związku z ochroną miejsc pracy, nawet tych nieprzewidzianych przez tarczę antykryzysową.
W uzasadnieniu tej decyzji Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] szczegółowo opisał świadczenia przyznane przedsiębiorcy przez Powiatowy Urząd Pracy w [...] oraz przedstawił sposób rozliczenia niewykorzystanych środków zwróconych przez S.B. przy uwzględnieniu zastosowania przepisu art. 15gg ust. 7ustawy COVID-19.
2. W odwołaniu od tej decyzji S.B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie przepisów postępowania - art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez dowolną i sprzeczną z zasadami logiki ocenę zebranego materiału dowodowego, jak również naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 15gg ust. 23c w zw. z ust. 6 i 7 oraz art. 15zzb ust. 5 w zw. z art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID-19 przez ich niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, że pomoce udzielone na podstawie art. 15zzb i 15gg ustawy COVID-19 nie podlegają łączeniu.
3. Uchylając zaskarżoną odwołaniem decyzję i orzekając o zwrocie kwoty 64.739,08 zł z inaczej, niż zrobił to organ I instancji, określonymi odsetkami, Kolegium w decyzji z dnia [...] października 2024 r. podzieliło stanowisko co do zasadności nakazania zwrotu. Rozważając zastosowanie w sprawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 Kolegium podkreśliło, że w związku z rozbieżną interpretacją art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19, na mocy art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1192), do art. 15gg COVID-19 dodany został ust. 7a, zgodnie z treścią którego przepisu ust. 7 nie stosuje się do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników, chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, na które podmiot, o którym mowa w ust. 1, zwrócił się z wnioskiem o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków FGŚP, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników.
Wskazało, że powyższy przepis, który miał na celu wyeliminowanie opisanych wyżej wątpliwości, wszedł w życie z dniem 1 lipca 2021 r. Jednocześnie w art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw wskazano, że do wniosków, o których mowa w art. 15gg ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, złożonych i nierozpatrzonych przed dniem ogłoszenia niniejszej ustawy, stosuje się przepis art. 15gg ust. 7a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
3.1. Zdaniem Kolegium ustawa COVID-19 nie zezwala na korzystanie z pomocy na rzecz ochrony miejsc pracy w sytuacji, gdy beneficjent uzyskał już wcześniej inną pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Wyjątek dotyczy pomocy w postaci zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników - chyba że zwolnienie dotyczy tych samych miesięcy, za które beneficjent otrzymał środki z FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, przy czym wyjątek ten ma zastosowanie do wniosków o udzielenie pomocy nierozpatrzonych do dnia 1 lipca 2021 r. oraz do wniosków złożonych po tym dniu".
Kolegium wskazało, że skarżący przed otrzymaniem dofinansowania na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19, otrzymał z Powiatowego Urzędu Pracy w [...] dofinansowanie na wypłatę wynagrodzenia pracowników za miesiące maj - lipiec 2020 r. Pomoc ta została przyznana na podstawie art. 15zzb ustawy COVID-19 i obejmowała dofinansowanie wynagrodzeń tych samych pracowników, których dotyczyła następnie pomoc ze środków FGŚP. Skarżący otrzymał zatem dwukrotnie pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy i pomoc ta nie obejmowała zwolnienia z obowiązku opłacenia należnych składek na ubezpieczenia społeczne pracowników. Tym samym należy podzielić stanowisko organu I instancji, iż środki pochodzące z FGŚP zostały pobrane nienależnie i podlegają zwrotowi wraz z odsetkami.
Zdaniem Kolegium obie formy wsparcia mają taki sam cel, jakim jest dofinansowanie wynagrodzeń pracowników w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19 oraz ochrona miejsc pracy. Wskazuje na to treść art. 15zzb ust. 8 oraz art. 15ggust. 1 ustawy COVID-19.
3.2. Uzasadniając konieczność zmiany zaskarżonej odwołaniem decyzji w zakresie odsetek, Kolegium powołało się na art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19 oraz art. 169 ust. 5 u.f.p, wskazując, że datę początkową naliczenia odsetek należało przyjąć datę stwierdzenia nienależnego pobrania dotacji. W ocenie Kolegium, biorąc pod uwagę, że kwota dofinansowania podlegającego zwrotowi została prawidłowo obliczona przez organ I instancji, za datę początkową naliczenia odsetek za zwłokę (stwierdzenia nienależnego pobrania dofinansowania) należało przyjąć dzień doręczenia dowołującemu decyzji organu I instancji, to jest dzień [...] września 2024 r.
4. W skardze wniesionej do tutejszego sądu (z zachowaniem terminu) przeciwko całości decyzji Kolegium z dnia [...] października 2024 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o jej o uchylenie, uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego zarzucając:
1) naruszenie art. 15gg ust. 7 wzw. z art. 15zzb ust. 12 ustawy COVID-19 przez ich błędną wykładnię, zgodnie z którą organ uznał, że wobec skorzystania przez skarżącego z dofinansowania na podstawie art. 15zzb przekazanego przez Powiatowy Urząd Pracy w [...] na rzecz ochrony miejsc pracy, skarżący skorzystał już z dofinansowania takich samych tytułów wypłat i tym samym nie był uprawniony do uzyskania dofinansowania z art. 15ggustawy COVID-19 z Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...], podczas gdy dofinansowanie uzyskane na podstawie art. 15zzb dotyczyło innego okresu ochrony miejsc pracy niż to uzyskane z Wojewódzkiego Urzędu Pracy w [...] na podstawie art. 15gg, a ustawa COVID-19 nie zawiera zakazu łączenia dofinansowań z obu źródeł stanowiących jednocześnie pomoc udzielaną z różnych tytułów, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji;
2) w konsekwencji naruszenia wskazanego w pkt 1 - naruszenie art. 15ggust. 7 w zw. z ust. 23c ustawy COVID-19, poprzez ich niezasadne zastosowanie i tym samym niesłuszne stwierdzenie obowiązku zwrotu przyznanych świadczeń, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem prawidłowe zastosowanie wskazanych przepisów winno doprowadzić do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania.
W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione.
4. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
5. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (które to zastrzeżenie nie znajduje w badanej sprawie zastosowania).
Sprawa została rozpatrzona w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z wolą stron (art. 119 pkt 2 p.p.s.a.).
6. Zgodnie z art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 podmioty, o których mowa w art. 15g ust. 1, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9, w następstwie wystąpienia COVID-19, mogą zwrócić się z wnioskiem do dyrektora wojewódzkiego urzędu pracy, właściwego ze względu na swoją siedzibę, o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników, o których mowa w art. 15g ust. 4, nieobjętych:
1) przestojem, o którym mowa w art. 81 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, lub
2) przestojem ekonomicznym w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5, lub 3) obniżonym wymiarem czasu pracy w następstwie wystąpienia COVID-19, o którym mowa w art. 15g ust. 5.
Podmiotom, o których mowa w ust. 1, przysługują środki z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne pracowników należnych od pracodawcy na podstawie ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych od przyznanych świadczeń, o których mowa w ust. 1. Podmioty, o których mowa w ust. 1, muszą spełniać kryteria, o których mowa w art. 15g ust. 3.
Zgodnie z art. 15gg ust. 19 ustawy COVID-19 - podmiot, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany do rozliczenia otrzymanych świadczeń i środków z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, w terminie do 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń.
Stosownie do art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19 dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wzywa podmiot, który nie wywiązał się z obowiązku określonego w ust. 19 lub 20, do wywiązania się z niego w dodatkowym terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem obowiązku zwrotu całości otrzymanej pomocy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Jeżeli podmiot nie wywiąże się z tego obowiązku w dodatkowym terminie, dyrektor wojewódzkiego urzędu pracy wydaje decyzję o zwrocie.
7. Przedmiotem sporu, co podkreśla Kolegium za odwołaniem i co powtarza się w skardze jest zastosowanie i wykładnia art. 15gg ustawy COVID-19. W tym zakresie sąd podziela te stanowisko, które dominuje aktualnie w orzecznictwie sądów administracyjnych i które jest odmienne od stanowiska organów. Zostało ono wypracowane na bazie wcześniejszego, ale podobnego stanu prawnego i sprowadza się do uznania, że funkcjonalna wykładnia przepisów ustawy COVID-19 nie wyklucza możliwości uzyskania dofinansowania na podstawie innego przepisu tej ustawy, niż ten, który był podstawą wcześniej udzielonej pomocy (por. wyroki NSA z dnia 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22 oraz 2 marca 2022 r., I GSK 21/22 i I GSK 19/22, CBOSA), gdzie podkreślono, że taka interpretacja byłaby niezgodna z art. 2 Konstytucji RP stanowiącym, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej, czyli z zasadami demokratycznego państwa prawnego i sprawiedliwości społecznej.
Orzecznictwo sądów administracyjnych odnoszące się do przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 i dodanego nowelizacją z dnia 24 czerwca 2021 r. (ustawa o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2021, poz.. 1192) przepisu art. 15gg ust. 7a ustawy COVID-19 konsekwentnie przyjmuje, że przy rozpoznaniu takich jak niniejsza spraw przede wszystkim należy uwzględnić cel wprowadzonych uregulowań. Podkreśla się w nim, że wsparcie określone w przepisach ustawy COVID-19 zostało wprowadzone w celu ochrony trwałości stosunku pracy pracownika, ograniczając możliwość wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę z przyczyn niedotyczących pracownika przez okres, w jakim pracodawca pobiera świadczenie (por. wyroki WSA w Olsztynie z 10 marca 2022 r.,I SA/Ol 63/22; WSA w Rzeszowie z 14 grudnia 2023 r., I SA/Rz 461/23 i WSA we Wrocławiu z 26 września 2024 r., III SA/Wr 132/24). W orzecznictwie podkreśla się to, że normując inne formy wsparcia pracodawców w przepisach ustawy COVID-19, ustawodawca uwzględnia regułę proporcjonalności sankcji do stwierdzonych nieprawidłowości (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 10 marca 2022 r., I SA/Ol 63/22). Wskazuje się też, że te cele wpisują się w zasady sprawiedliwego podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym, a szerszym aspekcie zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości (por. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z 6 marca 2024 r., II SA/Go 759/23; WSA w Poznaniu z 19 czerwca 2024 r., III SA/Po 173/24; WSA w Szczecinie z 14 lutego 2024 r., I SA/Sz 478/24 oraz WSA w Łodzi z 30 stycznia 2024 r., I SA/Łd 844/23).
8. Sąd podziela też pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku WSA w Szczecinie z dnia 19 marca 2025 r., w sprawie I SA/Sz 715/24, który odwołując się do uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej z 2 grudnia 2021 r. podkreślił, że zmian wprowadzonych ta nowelizacją nie można interpretować w taki sposób, który prowadzi do skutków odmiennych od celu, jakim miało służyć wsparcie udzielane na podstawie art. 15gg, tj. ochronie miejsc pracy. Stąd w nowej wersji tego przepisu jest wyraźne wskazanie, że należy go stosować w przypadku, gdy podmiot, który uzyskał pomoc, nie spełnił tych kryteriów przyznania pomocy, które wykluczają całkowicie z możliwości jej otrzymania, a więc złożył niezgodne ze stanem faktycznym oświadczenie o spadku obrotów, o niezaleganiu w opłacaniu podatków i składek na ubezpieczenia społeczne itd.
Potwierdza to zdaniem sądu wniosek, że nowelizacja nie miała charakteru prawodawczego, ale doprecyzowujący (tzw. zmiana nienormatywna), na co wskazują również przedstawione powyżej wnioski w zakresie wykładni językowej i systemowej oraz celowościowej. Jak trafnie konstatuje to również WSA w Rzeszowie w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 listopada 2021 r., w sprawie I SA/Rz 695/21 zmiany dokonane omawianą nowelizacją wskazują, że intencją ustawodawcy jest zrównanie sytuacji beneficjentów korzystających z dofinansowania na podstawie przepisu art. 15g i art. 15gg ustawy COVID-19, a zatem nie ma też podstaw do odmiennego traktowania ich beneficjentów.
9. Mając zatem na uwadze stwierdzone wyżej naruszenia prawa materialnego (przez błędną jego wykładnię), to jest art. 15gg ust. 7 i ust. 7a ustawy COVID-19 mające wpływ na wynik sprawy w postaci niezasadnego zastosowania przepisu art. 15gg ust. 23c ustawy COVID-19 należało uchylić zaskarżoną decyzję, a ze względu na istotę i skutek tego naruszenia, także decyzję ją poprzedzającą (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a.). Ponownie rozpatrując sprawę organy uwzględnią ocenę prawną (wykładnię prawa) zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku.
O kosztach postępowania należnych stronie skarżącej, reprezentowanej przez radcę prawnego sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).