II SA/Go 189/09

II SA/Go 189/09 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2009-07-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-03-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Aleksandra Wieczorek
Maria Bohdanowicz
Michał Ruszyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1761/09 - Postanowienie NSA z 2009-11-10
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 7, 77 § 1, 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 135, art. 152, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art. 35 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Dnia 29 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant ref. staż. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2009 r. sprawy ze skargi Gminy na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Gminy kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
PT Spółka z o.o. zwróciła się do Starosty o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę wieżowej stacji bazowej [...] z wewnętrzną energetyczną linią zasilającą na działkach nr [...].
Starosta, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, póz. 1118 ze zm. - dalej: ustawa Prawo budowlane) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U z 2000r. Nr 98, póz. 1071 ze zm., - dalej: k.p.a), po rozpatrzeniu wniosku PT Sp. z o.o. do którego dołączono cztery egzemplarze projektu budowlanego, opracowanie "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzją z dnia [...] listopada 2008r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę wnioskowanej stacji bazowej telefonii komórkowej.
Oceniając to, czy planowaną inwestycję można zaliczyć do znacząco oddziałującej na środowisko, a zarazem, czy istnieją przesłanki do przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania tej inwestycji na środowisko, organ pierwszej instancji porównując zapisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. z 2004r. Nr 257, póz. 2573 ze zm.) do parametrów projektowanych urządzeń podanych w projekcie budowlanym oraz danych wynikających z "Kwalifikacji przedsięwzięcia" stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał także, że w dniu [...] listopada 2008r. wpłynęło do niego pismo Gminy, w którym podniesiono problem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Gmina wskazała, że w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji, w pkt 2c określiła, iż należy uwzględnić warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, wynikające z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a projekt budowlany podlega obowiązkowi uzgodnienia z Wojewodą i Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Organ jednak podkreślił, iż w trakcie prowadzonego przez Wójta Gminy postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego zmieniono rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zgodnie ze zmianami w/w rozporządzenia, obowiązującymi od dnia 31.08.2007r. planowane przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do inwestycji wymagającej przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Gmina. W uzasadnieniu odwołania Gmina wskazała, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, planowana inwestycja zaliczona jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko może być wymagane. Wynika to, jak wskazała odwołująca się Gmina z faktów istnienia :
1. w odległości między 100 a 150m w sektorze 3 na głównej osi wiązki promieniowania anteny o mocy nie przekraczającej 5000W - zabudowy mieszkaniowej na działce [...],
2. w odległości między 100 a 150m w sektorze 1 na głównej osi wiązki promieniowania anteny o mocy nie przekraczającej 5000W - zabudowy mieszkaniowej na działce [...],
3. w odległości między 150 a 200m w sektorze 2 na głównej osi wiązki promieniowania anteny o mocy nie przekraczającej 10000W - terenów przeznaczonych w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę usługowo-mieszkaniową.
W ocenie odwołującej się bez znaczenia jest fakt na jakiej wysokości znajduje się wiązka promieniowania, gdyż rozporządzenie nie wprowadza takiego warunku przy kwalifikowaniu przedsięwzięcia do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
Odwołująca się podkreśliła także, że obowiązek uzyskania decyzji środowiskowej wynikał z jej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Wojewoda po rozpatrzeniu powyższego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a, w dniu [...] stycznia 2009r. wydał decyzję nr [...], utrzymującą w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.
W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że ze znajdującego się w decyzji Wójta Gminy zapisu o konieczności uwzględnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie można wywodzić obowiązku przedłożenia przez inwestora takiej decyzji.
Organ podkreślił, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikacją przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymagają instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowe wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:
a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
d) nie mniej niż 20.000 W;
Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie inwestor wystąpił z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę wieży stacji bazowej telefonii komórkowej, na które ma zostać zainstalowane 6 anten sektorowych, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowania izotopowe wyznaczona dla pojedynczej anteny zawiera się w przedziale od 3622,4 W do 8871,6 W.
Organ II instancji podkreślił, że do projektu budowlanego załączono opracowanie "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", z którego wynika, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten sektorowych, w odległościach odpowiednio do 150m oraz do 200m, nie występują miejsca dostępne dla ludności, oraz, że planowana inwestycja nie będzie negatywnie, zarówno w sposób bezpośredni i pośredni, wpływać na obszary siedlisk przyrodniczych oraz gatunki roślin i zwierząt, dla których został wyznaczony obszar NATURA 2000. Analiza ta jak podkreślił organ została wykonana przy uwzględnieniu maksymalnego pochylenia osi promieniowania minimalnej wysokości występowania osi głównej wiązki promieniowania (41,0 i 59,2m) oraz maksymalnej wysokości zabudowy na kierunku tej osi (13m), przy jednoczesnym uwzględnieniu planowanej zabudowy mieszkaniowej w sektorze 2. Prowadzi to więc do konkluzji, iż planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie stanowi przedsięwzięcia wymagającego lub mogącego wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zatem nie było przeszkód prawnych do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Decyzja Wojewody stała się przedmiotem skargi Gminy złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Gmina wniosła o uchylenie decyzji zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi Gmina wskazała, że w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji, Wójt Gminy ustalił szczegółowe warunki zabudowy i zagospodarowania terenu określając w niej m.in. warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi, które powinny wynikać z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W uzasadnieniu tej decyzji Wójt podkreślił, że planowana inwestycja wymaga przeprowadzenia odrębnego postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia.
W ocenie skarżącej decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem tego obowiązku. Starosta nie wezwał bowiem inwestora do dostarczenia takiej decyzji oraz stwierdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie skarżącej stanowi to naruszenie treści art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003r. Nr 80, póz. 717 ze zm.), w myśl którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Skarżąca podkreśliła, że naruszenie to stanowiło podstawę złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wykluczył jednak konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a także uznał, że nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Skarżąca podkreśliła, iż jej zdaniem bez znaczenia jest fakt, na jakiej wysokości znajduje się wiązka promieniowania, gdyż ani rozporządzenie ani żaden obowiązujący przepis nie uzależnia od tego obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r., Nr 153, póz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny w zakresie swej właściwości ocenia zatem zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania.
Zwrócić też należy uwagę, że stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd poddaje kontroli całokształt sprawy bez względu na podnoszone w skardze zarzuty.
Usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej wydawaniu organy naruszyły prawo materialne lub przepisy postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a.
W zakresie tak ustalonej kognicji, Sąd analizując uzasadnienie obu zaskarżonych decyzji, uznał, że skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżone decyzje dotyczyły zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Aktem prawnym o podstawowym znaczeniu dla regulacji dotyczącej udzielania pozwoleń na budowę jest ustawa Prawo budowlane, przy czym przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd dokonywał oceny zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa obowiązującymi w dniu jej wydania, to jest w dniu [...] stycznia 2009r. Zgodnie bowiem z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą legalności organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, co oznacza, że organy mają obowiązek stosować przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego obowiązującego w dniu wydania decyzji, o ile przepisy przejściowe nie wprowadzają odstępstw od tej reguły.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie było, czy w toku przedmiotowego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej koniecznym było uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tejże inwestycji.
Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska. Przepisami o ochronie środowiska wymagającymi przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko jest ustawa z dnia 27 kwietnia 2002r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r. Nr 25, póz. 150 ze zm.), przy czym przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd wziął pod uwagę przepisy tejże ustawy obowiązujące w dniu wydania zaskarżonej decyzji, to jest w dniu [...] stycznia 2009r.
W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji nie kwalifikując planowanej inwestycji do przedsięwzięć, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko, oparły swoje rozstrzygnięcia w tym zakresie na przedstawionym przez inwestora opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia pod względem konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", nie poddając je własnej ocenie, czym naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organy naruszyły także przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nakładający na organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska.
Zgodnie z wyrażoną w art. 7 k.p.a zasadą prawdy obiektywnej (materialnej), w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z art. 77 § 1 k.p.a wynika natomiast, iż organ administracji publicznej jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stosownie bowiem do unormowania art. 80 k.p.a dokonywana przez organ administracji publicznej ocena, czy dana okoliczność zastała udowodniona, może mieć miejsce jedynie na podstawie całokształtu materiału dowodowego.
Organ pierwszej instancji a także organ odwoławczy oparły swoje rozstrzygnięcia w zakresie tego, czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jedynie na sporządzonej poza postępowaniem administracyjnym opinii mgr inż. R.W.. W aktach sprawy znajduje się w/w opracowanie (nieczytelna pieczątka autora opracowania uniemożliwia jednak ustalenie, czy osoba ta posiada wiadomości specjalne z zakresu oddziaływania stacji bazowych telefonii komórkowej na środowisko). Powyższa opina może być oczywiście (zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a) dowodem w sprawie. Nie może ona jednak zastąpić swobodnej oceny dowodów oraz ustalenia przesłanek wymaganych przepisami prawa materialnego. Organy obu instancji nie uwzględniły faktu, iż dokument powyższy nie został sporządzony w ramach postępowania administracyjnego. Nieuwzględnienie tego faktu mogło mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Odnosząc się do treści skargi zwrócić należy uwagę, iż skarżąca podnosi w niej, że w decyzji z dnia [...] listopada 2007r, ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji, Wójt Gminy wskazał, iż niniejsza inwestycja wymaga przeprowadzenia odrębnego postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. To postępowanie nie zostało przeprowadzone, zatem organ pierwszej instancji naruszył przepis art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.
Podkreślenia wymaga, iż w doktrynie wskazuje się, że rolą decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, oraz decyzji o warunkach zabudowy jest gwarancja zgodności z prawem zmiany zagospodarowania przestrzeni, która podlega realizacji w procesie budowlanym. Organ prowadzący postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie tylko nie ma obowiązku badania po raz drugi dopuszczalności zmiany zagospodarowania terenu oraz warunków i zasad, na jakich to następuje, ale także nie wolno mu tego badać. Na tym polega sens regulacji mówiącej, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (także decyzja o warunkach zabudowy), wiąże organ wydający pozwolenia na budowę. Organ ten nie może dokonać weryfikacji treści decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego ani decyzji o warunkach zabudowy. Nie wolno mu także postąpić wbrew ustaleniom tych decyzji (Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne - Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, s: 447). Przepis art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza zatem generalną zasadę, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej, wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, nie może ponownie badać dopuszczalności zmiany zagospodarowania przestrzennego. Innymi słowy organ ten nie może dokonać weryfikacji treści decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Odnosi się to jednak tylko do kwestii zgodności z prawem zmiany zagospodarowania przestrzeni, nie zaś innych kwestii, w tym dotyczących nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
W rozpatrywanej sprawie zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy uznały, że Gminie przysługuje przymiot strony w prowadzonym postępowaniu. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę jest inwestor oraz każdy właściciel, użytkownik wieczysty bądź zarządca nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. W odniesieniu do właściciela, użytkownika wieczystego i zarządcy nieruchomości, kluczowe jest ustalenie, czy określony podmiot ma tytuł prawny do nieruchomości, przy czym wymaga się aby ta nieruchomość znajdowała się w "obszarze oddziaływania obiektu". Zgodnie z definicją ustawową zamieszczoną w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.
Powyższe przepisy obligują zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej, do którego wpłynie wniosek o wydanie pozwolenia na budowę, do ustalenia w pierwszej kolejności kręgu stron w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę. Organ ten musi dla planowanej inwestycji ustalić jej obszar oddziaływania.
W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji nie wyjaśniły kwestii posiadania przez skarżącą przymiotu strony w postępowaniu. Jak można się tylko domyślać organy uznały, że skarżąca uznana została za stronę postępowania z uwagi na to, iż wydała decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy zatem podkreślić, że Gmina będzie miała legitymację procesową do udziału w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji, o ile może wykazać, że jest właścicielem (współwłaścicielem) nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego. Interesu prawnego do udziału w postępowaniu nie można natomiast wyprowadzać z samego tylko faktu prowadzenia postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji podda samodzielnej analizie, na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy, opracowanie załączone przez inwestora do projektu budowlanego. Organ ten wyjaśni również kwestię posiadania przez skarżącą przymiotu strony postępowania.
W świetle powyższych ustaleń i wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że decyzje organów obu instancji naruszają przepis art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a, art. 80 k.p.a oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. W związku z tym działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Na podstawie art. 152 p.p.s.a Sąd, w punkcie drugim sentencji wyroku, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
Odnośnie kosztów postępowania Sąd, na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a, w punkcie trzecim sentencji wyroku, zasądził od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 740 zł tytułem zwrotu poniesionych przez skarżącą kosztów wpisu sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego.